16 Αυγούστου 2013

Ένα εισιτήριο για ένα παιδί – Η κάθαρση

xeniapidima 111

Μετά από μια μέρα ποτισμένη με ένταση και με χιλιάδες φωνές να κραυγάζουν το δίκαιο, εξαντλήθηκα, άδειασα, έπεσα στο κρεβάτι σαν ένα τσαλαπατημένο σακί που το είχαν αδειάσει βίαια και με πόνο.

Μόλις άκουσα την είδηση έγραψα αυτόματα ότι μου ερχόταν στο μυαλό, χωρίς δεύτερη σκέψη, μη μπορώντας παρά να ξεράσω ότι μου προκάλεσε για να ηρεμήσει το στομάχι μου. Ήμουν οξύς σαν καλοτροχισμένο μαχαίρι που σαν δολοφόνος περιποιόμουν για καιρό με σκοπό να το χρησιμοποιήσω την κατάλληλη στιγμή.

Ο εξαγνισμός, η λύτρωση από τη συναισθηματική ένταση, που ένιωσα ως ο θεατής ενός τραγικού ανθρώπινου έργου, επήλθε αργότερα, στο αγωνιώδες ξύπνημα από έναν σύντομο ύπνο που βρήκα πρόσκαιρα καταφύγιο.

Ώρα 1:30 πρωινή και δεν με κρατούσε άλλο το κρεβάτι, ήξερα ότι έπρεπε να σηκωθώ, να γράψω τον επίλογο, να κάνω την κάθαρση.

Όλη την μέρα μαύρισε η ψυχή μου με αυτήν την ιστορία και με τον χείμαρρο οργής του κόσμου, που λες και περίμενε το λάκτισμα για να βγάλει όλον τον συσσωρευμένο θυμό που είχε μέσα του, μαζί του και εγώ φυσικά. Τώρα, αντιλαμβάνομαι πως το Τέρας κατάφερε αυτό που δεν θέλαμε, να μας κάνει για μερικές ώρες όχλο. Θα μου πεις δικαιολογημένα, ναι, ίσως, δεν ξέρω, αλλά όχλο. Η οργή είχε τη μορφή χιονοστιβάδας και ποιος μπορεί να συγκρατήσει ένα τέτοιο θεριό, που είχε πλεγμένα μέσα του όλα εκείνα τα μαύρα συναισθήματα που μαζεύουμε όλοι μας κάθε μέρα;
Ένας άδικος θάνατος λοιπόν υπήρξε ο καταλύτης, ο τρομερός καταλύτης, για να μας κάνει μια μάζα που βρυχόταν άγρια και δαιμονισμένα προς πάσα κατεύθυνση. Θα έλεγα δύο πράγματα, τώρα που ηρέμησα λίγο και έφυγε το κόκκινο από την ψυχή μου, αφενός να διοχετεύουμε την οργή μας κατευθείαν στους ηθικούς αυτουργούς, και αφετέρου να μην την ξανα-αφήσουμε να συσσωρευτεί και να μας ελέγχει.

Είναι πονηροί οι καιροί, είναι οι καιροί των δαιμόνων, ανθρωπίνων και μη. Η διαρκής κακομεταχείριση μας, από την πραγματικότητα που μόνοι μας πλάσαμε (κακά τα ψέματα), μας έχει αρρωστήσει, μας έχει κάνει σάκους του μποξ που μαζεύουν ανελέητα μπουνιές και φουσκώνουν και φουσκώνουν και φουσκώνουν…

Και εμείς μαζεύουμε, και μαζεύουμε και μαζεύουμε, όλο το μαύρο που μπορούμε να αντέξουμε και ακόμα παραπάνω. Και έρχεται η στιγμή που η αναπνοή κόβεται, δεν μπορούμε άλλο, και ένα εισιτήριο που έγινε νεκροφόρα, μας δίνει το τελευταίο χτύπημα. Μπαμ!!! Σκάμε συγχρονισμένα, σκάμε ομαδικά, σαν ωρολογιακές βόμβες που περίμεναν το σήμα. Μπαμ!!!

Άνθρωποι είμαστε, δίκιο είχαμε, και ένα παιδί, ένα παιδί ρε γαμώτο, ήρθε μέσα από τον τάφο να μας κάνει πυροτεχνήματα. Ένα παιδί, που ως φαίνεται εκλιπαρούσε την κατανόηση από ένα απρόσωπο και απάνθρωπο Σύστημα, ένα Σύστημα που εμείς όμως επιτρέψαμε να υπάρχει, ένα Σύστημα που εμείς γαλουχήσαμε και νταντέψαμε και συντηρήσαμε και τερατοποιήσαμε… 

Μετά από αυτές τις σκέψεις δεν μπορώ παρά να βάλω και τον εαυτό μου στο εδώλιο μαζί με τους υπόλοιπους ενόχους. Η ανοχή μου προς αυτό το σύστημα έδωσε τέρμα στη ζωή ενός δεκαοχτάρη, όχι για χρέη προς το δημόσιο, όχι για οφειλές και δεν ξέρω ‘γω τι, αλλά για 1.40 ευρώ, για ένα τσακ που δεν ακούστηκε σε ένα κωλομηχάνημα ακύρωσης εισιτηρίων. Να λοιπόν η δική μου η κάθαρση χωρίς φόβο και πάθος, κρίνομαι ένοχος και άνευ ελαφρυντικών στοιχείων. Ανέχομαι άρα δολοφονώ!

http://kostasoutsider.com/


el gato (admin)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΕΙΣΤΕ ΜΑΖΙ ΜΑΣ