25 Αυγούστου 2013

Ωρολογιακή βόμβα οι γερμανικές τράπεζες…(Διαβάστε το)

χωνι
Του Αλέξανδρου Μουτζουρίδη

“Το τραπεζικό σύστημα της Γερμανίας -και όχι της Ιταλίας, της Ισπανίας ή της Ελλάδας-συνιστά «ένα από τα πιο επιβεβαρυμμένα της Ευρώπης με μακρά ιστορία κακοδιαχείρισης, διαφθοράς, πολιτικά συνδεόμενου δανεισμού”


Την άθλια κατάσταση του γερμανικού τραπεζικού συστήματος κατακεραυνώνει ολοένα και συχνότερα ο αμερικανικός Τύπος, κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου για τις ανησυχητικές προοπτικές των γερμανικών τραπεζών. Πρόσφατο άρθρο της εφημερίδας «Νew York Times» επεσήμανε την «απροθυμία της Γερμανίας να αλλάξει το χρηματοπιστωτικό της σύστημα», επειδή πολύ απλά είναι απολύτως «πολιτικά διαπλεκόμενο, εξυπηρετώντας ως πλούσια πηγή χειραγώγησης και χρηματοδότησης εγχώριων δραστηριοτήτων». Πέραν των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι μεγάλες τράπεζες της χώρας, ιδιαίτερα επικίνδυνα θεωρούνται τα κρατικά τραπεζικά ιδρύματα των περιφερειών, οι Landesbanken, και τα ταμιευτήρια, τα Sparkassen, που ελέγχονται από την περιφερειακή και τοπική αυτοδιοίκηση. Επισφαλή δάνεια με απαιτήσεις δυσθεώρητου ύψους, τοξικά χρηματοπιστωτικά προϊόντα και -μέχρι πρότινος- έκθεση στο χρέος του ευρωπαϊκού νότου έχουν οδηγήσει το γερμανικό τραπεζικό σύστημα να μοιάζει με «επικείμενο ατύχημα», όπως το χαρακτήρισε τον Ιούνιο το αμερικανικό CΝΒC.

ΤΡΑΠΕΖΙΚΕΣ ΔΙΑΣΩΣΕΙΣ 646 ΔΙΣ. 

Το επικριτικό άρθρο της «Νew York Times» σημειώνει εξαρχής πως το τραπεζικό σύστημα της Γερμανίας -και όχι της Ιταλίας, της Ισπανίας ή της Ελλάδας- συνιστά «ένα από τα πιο
επιβεβαρυμμένα της Ευρώπης με μακρά ιστορία κακοδιαχείρισης, διαφθοράς, πολιτικά συνδεόμενου δανεισμού που έχει κοστίσει στους φορολογούμενους εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ». Οι γερμανικές τράπεζες «επένδυσαν σε κάθε βλαβερό προϊόν που έβρισκαν μπροστά τους», συνεχίζει, όπως αμερικανικά στεγαστικά παράγωγα, φθίνουσες ναυτιλιακές δραστηριότητες, ομόλογα χωρών του ευρωπαϊκού Νότου κ.ά.

Σύμφωνα με στοιχεία της Κομισιόν, από το 2008 ως το φθινόπωρο του 2012 χρειάστηκαν περίπου 646 δια ευρώ για τη διάσωση γερμανικών τραπεζών, δηλαδή περισσότερα απ' όσα χρειάστηκαν στις ΗΠΑ για το σχέδιο Πόλσον. Ο λόγος για τον οποίο αυτό δεν έχει αναδειχθεί ιδιαίτερα είναι γιατί η γερμανική οικονομία ήταν σε θέση να απορροφήσει το κόστος της τραπεζικής κρίσης, που αφορούσε μόλις στο 25% του ΑΕΠ της. Για το ίδιο χρονικό διάστημα μόνο οι βρετανικές τράπεζες απόλαυσαν μεγαλύτερες διασώσεις, ύψους 873 δισ. ευρώ, ενώ κάτω από τη Γερμανία ακολούθησαν η Ισπανία και η Ιρλανδία με περίπου 570-575 δια ευρώ και στην 11η θέση η Ελλάδα με 129 δια ευρώ.

Όπως σημείωσε στην αμερικανική τηλεόραση ο Paul Gables, στέλεχος της συμβουλευτικής ΜΒΜG, «από το 2008 γίνεται μια προσπάθεια να κρατηθεί το γερμανικό τραπεζικό σύστημα ζωντανό», το οποίο χαρακτήρισε το χειρότερο στον κόσμο. 

Ωστόσο, δεν είναι μόνο οι «κακές επενδύσεις» που συνέβαλαν στο πρόβλημα των γερμανικών τραπεζών. Η δυσλειτουργία τους οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε πάγιες πρακτικές διαφθοράς, αδιαφάνειας και κακοδιαχείρισης, ιδιαίτερα όσον αφορά τις περιφερειακές Landesbanken.
Διευθυντές της BayernLB για παράδειγμα, για την οποία χρειάστηκε διάσωση ύψους 10 δια ευρώ από τον κρατικό προϋπολογισμό, βρίσκονται υπό έρευνα νια εκμετάλλευση εμπιστευτικών πληροφοριών. Είναι χαρακτηριστική η πρόσφατη υπόθεση δωροδοκίας του επικεφαλής ρίσκου της τράπεζας από το διευθύνοντα σύμβουλο της Φόρμουλα 1.  
Επίσης έξι κορυφαία στελέχη της ΗSΗ Νorthbank του Αμβούργου αντιμετωπίζουν κατηγορίες για απάτη και απόκρυψη των οικονομικών ζημιών της τράπεζας, ενώ η WestLB, εκτεθειμένη σε ενυπόθηκα δάνεια από τις ΗΠΑ, διαλύθηκε δίνοντας τη θέση της στην Portigo εξασφαλίζοντας 18 δια ευρώ κρατική βοήθεια.

ΔΑΝΕΙΖΟΝΤΑΙ 50... ΓΙΑ ΚΑΘΕ 1 ΕΥΡΩ ΠΟΥ ΔΙΑΘΕΤΟΥΝ

Σύμφωνα με τους Αμερικάνους αναλυτές, η Γερμανία, παρά τη σχετική αλλαγή της νομοθεσίας το 2009 και τη σύσταση φορέα σταθεροποίησης του κλάδου, δεν προχώρησε σε σοβαρή εξυγίανση του τραπεζικού της συστήματος. Τα αίτια πίσω από αυτήν την απροθυμία βρίσκονται στα διαπλεκόμενα πολιτικά και τοπικά συμφέροντα που εξυπηρετούν τα Sparkassen και οι Landesbanken, εμπλέκοντας όλο το κομματικό φάσμα της χώρας, από το δεξιό FDP μέχρι τους Πράσινους.

Αυτός είναι πιθανότατα και ένας από τους λόγους που στις αρχές Ιουλίου το Βερολίνο αντέδρασε έντονα στην πρόταση της Κομισιόν για τη δημιουργία ευρωπαϊκού φορέα εποπτείας των τραπεζών, πράγμα που θα σήμαινε μεταφορά δικαιοδοσίας από τις γερμανικές εθνικές αρχές στις Βρυξέλλες. Ο φορέας, αν συσταθεί, θα αποφασίζει λίγο-πολυ ποιες από τις 6.200 τράπεζες της ευρωζώνης πρέπει να κλείσουν και ποιες όχι.

Όμως «ούτε το Βερολίνο ούτε οι περιφέρειες είναι ιδιαίτερα ενθουσιασμένες να ενσωματώσουν αυτούς τους αυστηρούς τραπεζικούς κανόνες. Οι τράπεζες έχουν ακόμα σημαντικές τοπικές δραστηριότητες να επιτελέσουν...», σημείωσε με νόημα ο αρχισυντάκτης της εφημερίδας «Die Zeit» Josef Joffe, σχολιάζοντας την τοποθέτηση πρώην πολιτικών στις διοικητικές θέσεις τραπεζών.


Βέβαια, αργά ή γρήγορα η καγκελαρία δεν θα είναι σε θέση να κρύβει το πρόβλημα «κάτω απ' το χαλί». Δεν μπορούν εσαεί οι γερμανικές τράπεζες να απολαμβάνουν τεράστια μόχλευση και να δανείζονται 50 ευρώ για κάθε 1 ευρώ που διαθέτουν, ούτε να επενδύουν τις καταθέσεις των Γερμανών φορολογουμένων σε τοξικά προϊόντα, αποκρύπτοντας μετά τις απώλειες με «εσωτερικές» αναδιαρθρώσεις. Για ακόμη μια φορά, η πολιτική και οικονομική ελίτ της Γερμανίας, που με αφειδώλευτη ορμή κατέκρινε από το 2010 την «άτακτη» Μεσόγειο, αποδεικνύει ότι η περίφημη γερμανική ακεραιότητα και οικονομική σύνεση αποτελεί έναν καλοστημένο μύθo.

Απο “ΤΟ ΧΩΝΙ”


el gato (admin)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΕΙΣΤΕ ΜΑΖΙ ΜΑΣ