8 Αυγούστου 2013

ΔΡΑΓΑΖΑΝΗΣ...

(Σχόλιο της «ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑΣ-ΕΠΑΜ» στο τέλος του άρθρου)
dragazanhs Tου Θανάση Καρτερού

Παρακολουθώντας από κάποια επικοινωνιακή απόσταση τα πράγματα, είναι εύκολο να διακρίνεις ότι, εκτός φυσικά του Αλέξη Τσίπρα, υπάρχουν δυο πρόσωπα στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ τα οποία έλκουν δημοσιογράφους, δημοσιολόγους, αναλυτές, συνομωσιολόγους -ενίοτε και εμβριθείς αερολόγους: Ο Γιάννης Δραγασάκης και ο Παναγιώτης Λαφαζάνης.


Ο πρώτος επαινείται και καταγγέλλεται -μαζί και ταυτοχρόνως- ως αυτουργός και θιασώτης κάποιας δεξιάς στροφής του κόμματος. Ως προσγειωμένος στη σκληρή πραγματικότητα των δυσμενών συσχετισμών. Ως μαθητής όχι μόνο του Μαρξ, αλλά και του London School of Economics. Και τελικώς ως ρεαλιστής -λεξούλα που ανάλογα με το ποιος τη χρησιμοποιεί μπορεί να συνεπάγεται από βραβείο της ακαδημίας Αθηνών μέχρι μήνυση για συκοφαντική δυσφήμιση.

Ο δεύτερος επαινείται και καταγγέλλεται -επίσης μαζί και ταυτοχρόνως- ως πρωταγωνιστής και θιασώτης της προσπάθειας για μια ακόμα αριστερή στροφή του κόμματος. Ως οραματιστής μεγάλων ανατροπών που θα υπερβούν συσχετισμούς, δισταγμούς και στερεότυπα. Ως μαθητής όχι μόνο του Μαρξ αλλά και του Λένιν. Και τελικώς ως ο σκληρός του ΣΥΡΙΖΑ -λεξούλα που μπορεί να συνεπάγεται από χειροκροτήματα μέχρι κατηγορίες για υπέρβαση των εσκαμμένων και δημιουργία αριστερών άλλοθι.

Τούτων δοθέντων το συνηθισμένο είναι να αναζητούνται οι διαφορές τους. Εξάλλου, πώς να κρυφτείς απ' τα παιδιά -είναι φανερό ότι εκπροσωπούν δυο διαφορετικές σχολές σκέψης σε μια αριστερά που ευλόγως την προβληματίζει η προοπτική της κυβερνητικής εξουσίας. Εκείνο ωστόσο που αγνοείται, εσκεμμένα από αντιπάλους, αλλά συχνά καλή τη πίστει και από φίλιες δυνάμεις, είναι τα κοινά σημεία τους. Στα οποία αξίζει να δίνουν σημασία οι καλόπιστοι -για τους κακόπιστους ότι κι αν πεις θα χάσεις τα λόγια σου.

Παρακολουθώντας λοιπόν από κάποια επικοινωνιακή απόσταση τα πράγματα, είναι εύκολο -αν το θέλεις βέβαια- να διακρίνεις την ενωτική τους αυτοσυγκράτηση. Το γεγονός ότι ξεκινούν από την ίδια βάση -την ενότητα του ΣΥΡΙΖΑ. Το γεγονός επίσης ότι έχουν την εμπειρία και την απόφαση να μην αποκλίνουν από το διακηρυγμένο στόχο -την κυβέρνηση της αριστεράς. Το γεγονός τέλος ότι στηρίζουν τις αποφάσεις χωρίς δηλώσεις μετανοίας για τις ιδιαίτερες απόψεις τους.

Είναι δηλαδή όχι απλώς ενωμένοι αλλά αχώριστοι στις διαφορές τους -Σιαμαίοι. Κάτι σαν... Δραγαζάνης! Και δεν αναφερόμαστε εδώ σε δυο πρόσωπα, αλλά σε μια λογική που η αριστερά χρειάζεται όσο τίποτε άλλο...

από την «Αυγή»

Σχόλιο της «ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑΣ-ΕΠΑΜ»: Ακριβώς αυτό λέμε κι εμείς. Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. εμπρός στη προοπτική της κυβερνητικής εξουσίας χρειάζεται απολύτως τους Δραγαζάνηδες. Από τη μια πλευρά, να πείσει τους επικυρίαρχους ότι αυτός θα τα καταφέρει καλύτερα από τους Σαμαροβενιζελοκουβέληδες (στον πειθαναγκασμό του λαού) και να πάρει το «χρίσμα» και από την άλλη τα «αριστερά» άλλοθι για να εγκλωβίσει όσο το δυνατόν περισσότερους αφελείς. Όντως «όχι απλά ενωμένοι αλλά αχώριστοι στις διαφορές τους -Σιαμαίοι ….» «σε μια λογική που η αριστερά (ως αναπόσπαστο πλέον κομμάτι και χρήσιμο εργαλείο του καθεστώτος, λέμε εμείς) χρειάζεται όσο τίποτε άλλο…». Όσο για την «κυβέρνηση της αριστεράς» ωραιότατο το περιτύλιγμα, αλλά το περιεχόμενο έχει ήδη «σκουληκιάσει» επικίνδυνα…

http://seisaxthia-epam.blogspot.gr/2013/08/blog-post_2416.html


el gato (admin)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΕΙΣΤΕ ΜΑΖΙ ΜΑΣ