8 Αυγούστου 2013

Στον κρατήρα του μεσημεριού…

mesim

Κάποτε μπορεί και να το κάνεις.
Μπορεί να βρεις το θάρρος και να κοιτάξεις κατάματα το φοβερό μεσημέρι του καλοκαιριού. Όχι όποιο κι όποιο. Ένα από εκείνα τα φλογισμένα μεσημέρια του Ιουλίου που το φως γεννάει παραισθήσεις και όλα μοιάζουν έτοιμα να εξαϋλωθούν. Όταν η εξουθενωτική λάμψη λειαίνει τα σχήματα κι εξαπολύει τις ανακλάσεις της να κυνηγήσουν τις σκιές. Όταν το τσιμέντο πετάει σπίθες. Ακόμα και τα δέντρα τότε κρατάνε την αναπνοή τους στον ζεστό αέρα και η πόλη γονατίζει ταπεινωμένη από τον ήλιο.
Ένα τέτοιο καταμεσήμερο που όλοι οχυρώνονται σε σκοτεινά δωμάτια εσύ θα μείνεις έξω. Στην έρημη πόλη. Δεν θα ψάξεις παρηγοριά σε παραλίες και σε δροσερά πλατάνια. Θα βαδίσεις στην άσφαλτο. Να μην καταδεχτείς τη πενιχρή σκιά των πεζοδρομίων. Το μεσημέρι θα καίει το μέτωπό σου. Το δέρμα σου θα αρχίσει να μουδιάζει. Τσίπουρα θα βαράνε σφυριές στις φλέβες σου και κάτι ανήμερο θα φουσκώνει στο στήθος σου.
Αν αντέξεις αρκετά, κάποια στιγμή θα το νοιώσεις: ότι βυθίζεσαι στον κρατήρα του μεσημεριού, στο τελεστήριο των μυστηρίων του θέρους. Μετά όλα θα γίνουν όπως πρέπει. Θα προχωράς στην ακίνητη πόλη και θα είναι σα να σε καταπίνει μια ρεματιά. Το φως, κίτρινο κι αγκαθερό, θα σκάβει μέσα σου τα σαθρά εδάφη και θα ξεθάβει ανέπαφα κομμάτια από παλιά αναπάντητα αινίγματα. Στη θέση τους θα φυτρώνει χλόη κι εσύ θα ξαπλώσεις ανέμελα πάνω της επιστρέφοντας για λίγο στην αθωότητα.

http://edafologion.blogspot.gr/2013/08/blog-post.html

ΣΧΟΛΙΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ: “Ambient Ambika” - Jan Garbarek



el gato (admin)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΕΙΣΤΕ ΜΑΖΙ ΜΑΣ