21 Αυγούστου 2013

Karoshi: Θάνατος από υπερβολική εργασία…(Εξαιρετικό)

THE-KAROSHI-SYNDROME 111 Του Θάνου Ανδρίτσου

“Η Σακάε Ιγουάτα ήταν κι αυτή Γιαπωνέζα… Εργαζόταν σκληρά στο χρηματιστήριο του Τόκιο, ως προγραμματίστρια – αναλύτρια ηλεκτρονικών υπολογιστών, στα τέλη της δεκαετίας του 80. Το 1989 η διοίκηση αποφάσισε να αλλάξει εκ θεμελίων το λογισμικό του κεντρικού υπολογιστή.

Η Σακάε, όπως όλοι όσοι ασχολούνταν με το υπολογιστικό δίκτυο, έπρεπε να κάνει υπερωρίες για να αφομοιώσει σε πολύ λίγο χρόνο το νέο σύστημα. Κανονικά έφευγε από το από το γραφείο της στις έξι το απόγευμα, αλλά τώρα χρειαζόταν να εκπαιδεύεται εντατικά, έπειτα από μια κοπιαστική μέρα, μέχρι τα μεσάνυχτα ή και αργότερα. Το επόμενο πρωί έπρεπε να ήταν στο πόστο της στις οχτώ. Σε λίγο ήρθα οι ζαλάδες, οι ερεθισμοί του δέρματος, τα προβλήματα στο στομάχι. Ύστερα , οι κρίσεις άσθματος. Μια ηλιόλουστη μέρα του Ιουνίου, η Σακάε μεταφέρθηκε επειγόντως στο νοσοκομείο, όπου δύο ώρες μετά ξεψύχησε. Η αιτία θανάτου περιγραφόταν μια λέξη που εκείνη την εποχή θεωρούταν τυπικά γιαπωνέζικη αλλά σήμερα έχει αποκτήσει οικουμενική διάσταση: Karoshi – θάνατος από υπερβολική εργασία.”

Ελευθεροτυπία, 2.5. 1992

Μεταξύ των σημερινών διεθνών ειδήσεων, μια ξεχωρίζει σε τραγικότητα και προκαλεί δικαιολογημένα αισθήματα οργής και απόγνωσης:

“Ένας 21 Γερμανός φοιτητής, που έκανε την πρακτική άσκηση στην τράπεζα «Bank of Amerika» στο Λονδίνο, βρέθηκε νεκρός στην μπανιέρα της εστίας όπου διέμενε. Σύμφωνα με μαρτυρίες, ο νεαρός Μόριτς Έρχαρντ γύριζε κάθε πρωί στις 6 τα ξημερώματα. Οι απαιτήσεις της θέσης στην οποία εργαζόταν κάνοντας την πρακτική του ήταν εξαντλητικές, το ίδιο και το ωράριο εργασίας.
Σχολιάζοντας το τραγικό γεγονός στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, οι φίλοι του Γερμανού φοιτητή αλλά και νέοι που έχουν ζήσει παρόμοιες καταστάσεις, ανέφεραν ότι οι «πρακτικάριοι» πολλές φορές καταλάβαιναν ότι έπρεπε να μένουν όλο το βράδυ στη δουλειά προκειμένου να προσληφθούν κάποια στιγμή. Κάποιος μάλιστα χαρακτήρισε την πρακτική του άσκηση σε τράπεζα ως τους χειρότερους τρεις μήνες της ζωής του.
Μιλώντας στην βρετανική εφημερίδα Independent ένας πρώην τραπεζικός που κράτησε την ανωνυμία του, επιβεβαίωσε ότι οι νεαροί φοιτητές και απόφοιτοι που κάνουν πρακτική δουλεύουν ως και 14 ώρες την ημέρα, συνολικά γύρω στις 110 ώρες την εβδομάδα. Οι μισθοί τους είναι περίπου 3.000 ευρώ ή 6,8 ευρώ την ώρα.
Ένας νέος είκοσι ετών είχε πει στην Evening Standard το 2011 ότι «δουλεύεις όσες ώρες σου ζητηθεί». «Ο εφιάλτης κάθε πρακτικάριου είναι αυτό που αποκαλείται “Ο Μαγικός Γύρος”. Πρόκειται για την περίπτωση που παίρνεις ένα ταξί να σε πάει σπίτι στις 7 το πρωί και σε περιμένει λίγο, ίσα-ίσα για να κάνεις ένα ντουζ και να αλλάξεις, και σε γυρνάει πίσω στο γραφείο».
Ο Έρχαρντ είχε ήδη κάνει πρακτική στη Morgan Stanley, στη Corporate Global Investment Banking and Deutsche Bank και στη Corporate Finance Division.”
Ποντίκι, 20.8.2013

Λίγους μήνες πριν, όταν ο Αντώνης Σαμαράς βρισκόταν στην Κίνα για να επαληθεύσει το success story του που εκτός των άλλων περιλαμβάνει νέα παιδιά να σκοτώνονται για ένα εισιτήριο, στη χώρα βρισκόταν στην επικαιρότητα μια είδηση:

“Ο Λι Γιουάν άθελά του έγινε το πρόσωπο των ημερών στην Κίνα, όπου βρέθηκε ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, καθώς ο τραγικός του θάνατος που προήλθε από περισσότερες από 13 ώρες καθημερινής εργασίας, χωρίς ρεπό ή Σαββατοκύριακα, έφερε ξανά στο προσκήνιο τα «κρυφά» ζητήματα μιας οικονομίας και μιας αγοράς εργασίας ιδιαίτερα ανταγωνιστικής και αποδοτικής με κάθε κόστος.
Ο 24χρονος Κινέζος δεν ήταν χαμηλόμισθος εργάτης σε κάποιο εργοστάσιο, όπου οι θάνατοι από τις άθλιες και εξαντλητικές συνθήκες εργασίας είναι συνηθισμένοι στη χώρα κολοσσό της παγκόσμιας οικονομίας, αλλά νεόκοπος υπάλληλος σε μια μεγάλη διαφημιστική εταιρεία, την Ogilvy & Mather, με έδρα το Πεκίνο και είχε προσληφθεί μόλις ολοκλήρωσε τις σπουδές του
Οπως αναφέρουν οι Beijing Times, ο Λι έδειχνε χαρούμενος για τη θέση εργασίας παρά τις απαιτητικές ώρες και δεν παραπονιόταν για το εξαντλητικό ωράριο, καθώς, επί ένα μήνα εργαζόταν καθημερινά από τις 11 το πρωί μέχρι τα μεσάνυχτα και μερικές φορές ακόμη περισσότερο.
Το τραγικό αποτέλεσμα ήταν η καρδιά του 24χρονου να μην αντέξει και να τον βρουν οι συνάδελφοί του στο γραφείο νεκρό, έπειτα από καρδιακή ανακοπή.
Η εταιρεία από την πλευρά της επιβεβαίωσε το θάνατο του νεαρού αμφισβητώντας την αιτία του θανάτου του μέσω… twitter υποστηρίζοντας ότι ο Λι ενδεχομένως να αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας χωρίς να τα γνωρίζει και τονίζοντας ότι δεν πέθανε από την πολλή δουλειά.”
iefimerida.gr, 17.05.2013



Οι ειδήσεις αυτές δε χρειάζονται πολλά σχόλια για να γίνουν κατανοητές. Μιλούν από μόνες τους. Για τους ανθρώπους αυτούς δε θα απαγγείλει μαντινάδες ο Σμαραγδής, ούτε για τους χιλιάδες άλλους εργαζόμενους που χάνονται καθημερινά. Η αξία της ανθρώπινης ζωής έχει ούτως ή άλλως υποτιμηθεί σε βαθμό παροξυσμού στο σύγχρονο καπιταλισμό και ειδικά εντός της καπιταλιστικής κρίσης. Είναι απολύτως ξεκάθαρο ότι για να διατηρήσουν την κερδοφορία και την εξουσία τους ενάντια στη δομική κρίση και τις εργατικές αντιστάσεις, θα θυσιάσουν στην κυριολεξία εκατομμύρια εργαζόμενους και νέους σε όλο τον κόσμο. Για τους τραπεζίτες και τους επιχειρηματίες, για τους πολιτικούς και τους υποστηρικτές τους στα ΜΜΕ και τη διανόηση, οι χιλιάδες που χάνονται κάθε μέρα, δεν αποτελούν καν σοβαρό θέμα συζήτησης, ζήτημα για το οποίο θα έπρεπε έστω να προσποιηθούν ότι θλίβονται και ενδιαφέρονται.

Οι θάνατοι από υπερβολική εργασία, ειδικά νέων που αναγκάζονται να μετατρέπονται, ακόμα και χωρίς αμοιβή, σε εργασιακά ρομπότ με στόχο κάποια στιγμή να αποκτήσουν μόνιμη εργασία, δεν είναι παρά η άλλη όψη του νομίσματος του μόνιμου πετάγματος στο περιθώριο της χρόνιας ανεργίας. Αποτελούν στοιχεία του μωσαϊκού που συνθέτει τις συνθήκες εργασίας του παγκόσμιου προλεταριάτου στον ολοκληρωτικό καπιταλισμό. Δε χρειάζεται καν να βρίσκονται σε άλλες χώρες ή πόλεις.

Η ευρύτερη εικόνα περιλαμβάνει τρεις εικόνες.

Πρώτον, την αχρήστευση χιλιάδων και εκατομμυρίων εργαζομένων, μέσα από τη μόνιμη ανεργία, το πέταγμα στο περιθώριο, τις δουλειές της μιας μέρας.

Δεύτερον, την ακραία εκμετάλλευση στα εργοστάσια κάτεργα των ΕΟΖ όλου του κόσμου, των Foxconn με τις καθημερινές αυτοκτονίες εργατριών, των εργοστάσιων που καταρρέουν σαν του Μπαγκλαντές πριν λίγους μήνες με 230 νεκρούς, των Μανωλάδων.

Τρίτον, το ξεζούμισμα των πλειοψηφικότερων κομματιών της διανοητικής μισθωτής εργασίας, όπως και των εργαζόμενων στο εμπόριο, τον επισιτισμό, τη διασκέδαση κ.α., των προλετάριων του πληκτρολογίου, των σκλάβων στις πολυεθνικές των fastfood, που είναι υποχρεωμένοι να κάνουν τα πάντα προσπαθώντας να φτάσουν στην πλευρά της οικτρής μειοψηφίας των κατόχων του πλούτου και να αποφύγουν την υποβάθμιση σε μια από τις προηγούμενες δύο κατηγορίες.

Και οι τρεις εικόνες μυρίζουν θάνατο, δυστυχία, καταστροφή. Καμία εικόνα δεν μπορεί να είναι στόχος. Κανένας καπιταλισμός σήμερα δεν μπορεί να εγγυηθεί, ακόμα και στοιχειώδεις συνθήκες επιβίωσης για τους φτωχούς και αδύναμους. Οι δολοφόνοι των πολυεθνικών είναι ενωμένοι, είτε είναι τραπεζίτες τοκογλύφοι, αιμοσταγείς βιομήχανοι και εφοπλιστές, χρηματιστές και πετρελαιάδες. Αλλά και οι δολοφονημένοι μοιάζουν πάρα πολύ. Ο δολοφονημένος Θανάσης Καναούτης, με τον γερμανό πρακτικάριο και την Κινέζα εργάτρια. Είναι οι παραπανήσιοι, οι πλεονάζοντες του συστήματος που πετιούνται στο καλάθι των αχρήστων.

Είναι ο καιρός να ενωθούν και οι εκμεταλλευόμενοι σε όλες αυτές τις ψηφίδες. Τώρα πριν καταντήσουν και αυτοί θύματα, μάρτυρες σε ένα κόσμο που βρίσκεται μάλλον στην πιο σκοτεινή εποχή που έζησε ποτέ, πέρα από πολέμους και φυσικές καταστροφές.

http://ilesxi.wordpress.com/

ΟΙ ΥΠΟΓΡΑΜΜΙΣΕΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΟΥ

el gato (admin)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΕΙΣΤΕ ΜΑΖΙ ΜΑΣ