24 Σεπτεμβρίου 2013

Μη με πιάνετε από τη μύτη, θα σκάσω…

cPh-Aggelidakis- Του Γιάννη Αγγελιδάκη

Έχω περάσει 20 χρόνια στα σχολεία (27 στην εκπαίδευση), 10 σαν αναπληρωτής, και έχω διδάξει σε 28 σχολεία. Μισά μισά σε επαρχία και Θεσσαλονίκη και ανά χρονιά σε Γυμνάσια, Λύκεια, ημερήσια ΤΕ.Λ. και ΕΠΑ.Λ. και τα τελευταία 2 χρόνια διδάσκω σε νυχτερινό ΕΠΑ.Λ.

Κάθε χρόνο τα καλοκαίρια με φίλους συναδέλφους κάναμε απολογισμό της χρονιάς που πέρασε και ανταλλάσσαμε απόψεις για το σχεδιασμό της επόμενης χρονιάς. Συζητούσαμε τον τρόπο που ο καθένας μας προσέγγιζε τις διάφορες μαθηματικές έννοιες, με ποιο τρόπο ελισσόμασταν ανάλογα με το πώς δέχονταν τα τμήματα τη γνώση, αλλά και ο καθένας διαφορετικά, αν απέδωσαν και πώς διάφορες εκπαιδευτικές τεχνικές, π.χ. ομάδες εργασίας, θέματα που βάλαμε στα διάφορα τεστ, τα θέματα του Ιούνη και πολλά άλλα. Ήταν και είναι κουβέντες που μας γεμίζουν, μας ευχαριστούν, μας κάνουν καλύτερους. Είναι διαδικασίες που ποτέ δεν οργάνωσε το Υπουργείο Παιδείας. Σε οποιοδήποτε σχεδόν επιμορφωτικό σεμινάριο και αν βρεθείς, απλώς ακούς κάποιον να μονολογεί (θα τρίζουν τα κόκαλα του Πιαζέ).

Το φετινό καλοκαίρι είναι το πρώτο όπου αυτές οι κουβέντες λιγόστεψαν αρκετά, και αυτό μας έκανε να νιώθουμε άσχημα. Οι συζητήσεις μας πάντα στρέφονταν σε αυτά που κάνει το υπουργείο στους μαθητές και στους καθηγητές. Άνθρωποι που έχουν μικρή ή και καθόλου σχέση με την παιδεία, αποφασίζουν για μας (καθηγητές και μαθητές) χωρίς εμάς, χωρίς τις επεξεργασμένες θέσεις των Ομοσπονδιών μας (Ο.Λ.Μ.Ε.-Δ.Ο.Ε.- Πανεπιστημιακοί). Εκείνο που ενδιαφέρει το Υπουργείο
Παιδείας είναι να παρουσιάσει κάτι καινούριο για την Παιδεία και επαναφέρει συστήματα του 1970 και του 1990(!) (4 μαθήματα στις Πανελλαδικές), να ενισχύσει τα φροντιστήρια (από την Α΄ Λυκείου το 50% των θεμάτων του Ιούνη θα μπαίνουν από τράπεζα θεμάτων), να πετάξει ουσιαστικά έξω από την τεχνική εκπαίδευση κυρίως τα κορίτσια με την κατάργηση του τομέα Υγείας στα ΕΠΑ.Λ. (θα μετατραπούν σε ΕΠΑ.Λ. Αρρένων), διότι το μόνο που όπως φαίνεται είναι σημαντικό για την κυβέρνηση, για το υπουργείο, είναι να απολυθούν καθηγητές και να αυξηθούν οι «πελάτες» στην ιδιωτική εκπαίδευση.

Μέχρι σήμερα, για να γινόσουν βοηθός νοσηλευτή ή βρεφονηπιοκόμος ή ιατρικών εργαστηρίων, τελείωνες απλώς το ΕΠΑ.Λ. και αν είχες δυνατότητες, μέσω Πανελλαδικών εξετάσεων περνούσες στα Τ.Ε.Ι. Σήμερα με το νέο νόμο πρέπει να τελειώσεις το Γενικό Λύκειο ή το ΕΠΑ.Λ. και να πας σε Ι.Ε.Κ. που αυτό σημαίνει, λόγω του περιορισμού των θέσεων στα δημόσια, ότι πρέπει να πληρώσεις αρκετές χιλιάδες ευρώ στα ιδιωτικά Ι.Ε.Κ. Δηλαδή όπου και να στραφείς, συναντάς μπροστά σου ιδιωτικοποιήσεις.

Όσον αφορά τα φροντιστήρια από την Α΄ Λυκείου, εύλογα θα αναρωτηθεί κανείς γιατί επιτέλους δεν γίνεται καλή δουλειά στα σχολεία μας; Η απάντηση είναι πολύ απλή. Δεν υπάρχει περίπτωση ο καλύτερος καθηγητής του κόσμου να μπορέσει σε 2 ώρες εβδομαδιαίως να προετοιμάσει σωστά τους μαθητές του (στο σύνολό τους, όχι κάποιες εξαιρέσεις), τη στιγμή που είναι σίγουρο ότι κάποιοι άλλοι κάνουν άλλες τόσες ώρες φροντιστήριο ή ιδιαίτερα. Ένας άλλος λόγος είναι ότι οι Πανελλαδικές εξετάσεις είναι απόλυτα ανταγωνιστικές, δηλαδή για να περάσει κάποιος σε μια σχολή πρέπει να γράψει καλύτερα από κάποιους άλλους, αυτό όμως πώς μπορεί να γίνει αφού πάνε όλοι στα ίδια σχολεία; Γίνεται φυσικά με το ποιος θα διαβάσει περισσότερο αλλά και με το ποιος θα έχει βοήθεια περισσότερη από τον άλλον. Εδώ μπαίνει το φροντιστήριο, και αν έχεις οικονομική άνεση τα ιδιαίτερα (καθαρά ταξικά).

Είναι γνωστό σε όλους, π.χ., τους μαθηματικούς ότι όσο καλό μάθημα και να κάνεις στην Γ΄ Λυκείου, μπορείς να κατορθώσεις να φτάσεις τους μαθητές σου να γράψουν μέχρι 12 έως 13 –εκτός πάλι από ελάχιστες εξαιρέσεις– επειδή δεν σου αρκούν οι ώρες για να κάνεις μάθημα πέρα από το σχολικό βιβλίο γιατί τα θέματα το ξεπερνούν κατά πολύ. Μην ξεχνάμε επίσης ότι οι μαθητές που γράφουν κάτω από τη βάση πήγαν και αυτοί φροντιστήριο.

Για να πούμε την άποψή μας για τις «μερικώς» Πανελλαδικές σε όλο το Λύκειο, πρέπει να σκεφτούμε πώς ήταν μέχρι πριν από λίγα χρόνια οι εξετάσεις και στη Β΄ Λυκείου. Από μια πλευρά, πολλοί μαθητές βοηθιόνταν αφού έκαναν ουσιαστικά μια πρόβα για την Γ΄ Λυκείου, όμως η πίεση ήταν τόσο μεγάλη ώστε οι μαθητές/-τριες δεν ασχολούνταν με τίποτα που να αναπτύσσει την προσωπικότητά τους αλλά μόνο με τις εξετάσεις. Είμαστε άραγε σίγουροι ότι τα παιδιά από 15 μέχρι 18 χρονών πρέπει να είναι στραμμένα στις Πανελλαδικές;

Εδώ έγκειται η ειδοποιός διαφορά ανάμεσα σε αυτούς που θέλουν μια παιδεία στραμμένη μέσω της εντατικοποίησης είτε στην απόκτηση μόνο εξειδικευμένων γνώσεων είτε στα ΕΠΑ.Λ. δεξιοτήτων και ικανοτήτων, και σε εκείνους που προτιμούν μια παιδεία με στόχο την ανάπτυξη ολοκληρωμένων και πολύπλευρα διαμορφωμένων προσωπικοτήτων. Όταν έχεις μπροστά σου εξετάσεις, είναι αδύνατο –κι έτσι κι αλλιώς θα κάνεις λάθος– να ασχοληθείς με οτιδήποτε άλλο όπως δημιουργία θεατρικών ομάδων, μουσικών σχημάτων ή γενικά πολιτιστικών εκδηλώσεων και πολλών άλλων μέσα στο σχολείο αλλά και έξω από αυτό. Ο καθηγητής μέσα στην τάξη ασχολείται αποκλειστικά και στείρα με τη συγκεκριμένη ύλη και δεν μπορεί να επεκταθεί σε αναζητήσεις μαθητών σε άλλες γνώσεις συγγενείς με την ύλη, όπως είναι τα ιστορικά στοιχεία για το πώς αναπτύχθηκαν τα μαθηματικά (π.χ. πυθαγόρειο θεώρημα).

Το αξιοπερίεργο στην Παιδεία είναι ότι όποιος υπουργός αναλαμβάνει, προσπαθεί να κάνει οπωσδήποτε αλλαγές. Άλλος υπουργός, πολλές, όπως ο Γεράσιμος Αρσένης που από «τσάρος» της Οικονομίας και παραλίγο πρωθυπουργός «ξέπεσε» στο Υπουργείο Παιδείας και ήθελε να αφήσει το στίγμα του (οι περισσότεροι απόφοιτοι των Τ.Ε.Ε. που υπήρχαν για 10 χρόνια δεν γνωρίζουν ότι δεν έχουν απολυτήριο Λυκείου!!!) και άλλοι, λίγες όπως ο Πέτρος Ευθυμίου και η Μαριέττα Γιαννάκου που κάνανε αλλαγές στον υπάρχοντα νόμο. Το τραγικό είναι ότι αυτές οι αλλαγές γίνονται χωρίς ολοκληρωμένο μακροχρόνιο σχεδιασμό και όχι μόνο δεν συμπυκνώνουν τη μέχρι τώρα εμπειρία, αλλά έχουν και λάθη που δείχνουν τη συνολική προχειρότητα. Στο νέο νόμο οι μαθητές της Γ΄ Λυκείου που επιλέγουν τη λεγόμενη παλιά θεωρητική κατεύθυνση, δε διδάσκονται μαθηματικά. Μπορεί να είναι σωστό θα ισχυριστεί κάποιος, πλην όμως για να πάρεις απολυτήριο πρέπει να έχεις γενικό μέσο όρο 10 σε όλα τα γραπτώς εξεταζόμενα μαθήματα αλλά και στη γλώσσα και στα μαθηματικά! Η προχειρότητα στο έπακρο.

Αλλαγές στην παιδεία ζητάμε οι καθηγητές πάντα. Ζητάμε να μπει η Πληροφορική στα σχολεία, όχι να διδάσκονται οι μαθητές πώς λειτουργούν κάποια προγράμματα αλλά να χρησιμοποιούνται οι Η/Υ σε συνδυασμό με προτζέκτορες σαν εποπτικά μέσα διδασκαλίας σε όλα τα μαθήματα. Για παράδειγμα, σε κάθε μάθημα χημείας είναι καλό να υπάρχει πείραμα που θα βλέπουν οι μαθητές πριν πάνε στο εργαστήριο. Ζητάμε καλύτερα κτίρια, εργαστήρια, γυμναστήρια. Πάντα όμως υπάρχει το τείχος του «χρήματα ΔΕΝ υπάρχουν», ενώ πόσο ειρωνικό ακούγεται σήμερα που λένε ότι «παλιά υπήρχαν». Στα περισσότερα σχολεία μας τα γραφεία των καθηγητών είναι τόσο μικρά που όταν τοποθετείται κάποιος είτε σε Γυμνάσιο είτε σε Λύκειο, το ανέκδοτο είναι να βρει συρτάρι (εννοείται μόνο ένα) για να βάλει τα βιβλία του.

Ουσιαστικά η παιδεία μας είναι όπως πριν από 50 χρόνια, ένας πίνακας, θρανία με μαθητές, ο καθηγητής και το βιβλίο. Θα μπορούσα να γράφω πάρα πολλά αλλά, όπως είπε η πρώην υπουργός Παιδείας Άννα Διαμαντοπούλου, η Ο.Λ.Μ.Ε. έχει σωστές επεξεργασμένες προτάσεις, μόνο που δεν τις ενστερνίζεται κανείς!

Θυμάμαι ότι στις 20 Ιούνη του 1978 έγινε ο μεγάλος σεισμός στη Θεσσαλονίκη. Το σχολείο όπου φοιτούσα ήταν το 1ο Λύκειο, παλιό κτίριο που κρίθηκε ακατάλληλο. Στεγαζόμασταν προσωρινά στα υπόγεια του σχολικού συγκροτήματος «Ευκλείδη». Στο μέσον της χρονιάς και αφού είχαν κατασκευαστεί δύο προκάτ κτίρια ακριβώς απέναντι από το σημερινό Δημαρχείο, μας μετέφεραν εκεί. Κάναμε αποχές γιατί θέλαμε να κατασκευαστεί σωστό κτίριο. Ο τότε υπουργός Βόρειας Ελλάδας μας κάλεσε, πήγαμε οι πέντε πρόεδροι της Γ΄ Λυκείου. Αφού μας τρομοκράτησε, μας είπε ότι είναι μια προσωρινή λύση. Σήμερα, 35 χρόνια μετά το 1ο Λύκειο και το 31ο Γυμνάσιο στεγάζονται ακόμα εκεί. Το 12ο Δημοτικό που έχει μαθητές από την ίδια περιοχή, λόγω προβλήματος στατικότητας στην εσωτερική σκάλα του κτιρίου όπου στεγαζόταν –το οποίο ανήκει στην Εκκλησία–, εδώ και περίπου 12 χρόνια μεταφέρθηκε και βρίσκεται μαζί με το 5ο Γυμνάσιο σε λυόμενα κτίρια μπροστά από το Μέγαρο Μουσικής. Δηλαδή δόθηκε προτεραιότητα να χτιστούν Δημαρχείο και Μέγαρο Μουσικής αντί για σχολεία. Και αναρωτιέμαι: όταν ο δήμαρχος βλέπει τα προκάτ σχολεία από το καινούριο γραφείο του, τι να σκέφτεται άραγε; Αυτοί που για να πάνε στο Μέγαρο Μουσικής περνάνε μπροστά από τα λυόμενα σχολεία, πώς αισθάνονται όταν παρακολουθούν μια συναυλία μέσα στο υπερπολυτελές περιβάλλον;
Εν κατακλείδι, αυτό που πρέπει να γίνει πλέον είναι οι επεξεργασμένες θέσεις της Ο.Λ.Μ.Ε. και της Δ.Ο.Ε. να γίνουν πράξη.

http://www.chronosmag.eu/index.php/gggles-p-p-th-ss.html


el gato (admin)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΕΙΣΤΕ ΜΑΖΙ ΜΑΣ