21 Σεπτεμβρίου 2013

NΑΖΙΣΜΟΣ:Η πολιτικοποίηση του οργανωμένου εγκλήματος…

kleanthis Του Κλεάνθη Γρίβα*

«Αν θέλεις να έχεις μια εικόνα του μελλοντικού κόσμου, φαντάσου μια μπότα να πατάει ένα ανθρώπινο πρόσωπο, για πάντα». Τζ. Οργουελ, 1984

Ο ναζισμός δεν αποτελεί πολιτικό κίνημα, οργάνωση π κόμμα, όπως είθισται να επαναλαμβάνουν οι θιασώτες του. Γεννήθηκε, οργανώθηκε και έδρασε με εφιαλτικές συνέπειες για την ανθρωπότητα ως η πλέον ακραία, επικίνδυνη, δολοφονική και καταστρεπτική έκφανση του οργανωμένου εγκλήματος. 

Γιατί, απλούστατα, με το ναζισμό «πολιτικοποιείται» το οργανωμένο έγκλημα και (μέσω της «πολιτικοποίησης» του οργανωμένου εγκλήματος) εγκληματοποιείται η πολιτική. Εξ ου και η ανάγκη του ναζισμού να στρατολογεί το δυναμικό του από τους χώρους των κοινωνικών αποβρασμάτων, στα οποία παρέχει την δυνατότητα να συνεχίσουν την παραβατική - εγκληματική δραστηριότητα τους καλυμμένη με το μανδύα μιας «ιδεολογίας», που (αποδεικνύεται εγκληματική εξαιτίας των πράξεων στις οποίες επενδύει).

Συνεπώς, δεν υπάρχουν ναζιστικά πολιτικά κινήματα ή κόμματα. Υπάρχουν μόνο ναζιστικές εγκληματικές συμμορίες και οργανώσεις. Γιατί όταν σκοπός σου είναι να εμπλακείς σε πολιτική αντιπαράθεση, επιδιώκεις να προσεταιριστείς σκεπτόμενους ανθρώπους ικανούς στο λόγο, το επιχείρημα και την πειθώ και δεν στρατολογείς κοινωνικά απόβρασματα, με κατεστραμμένο εγκέφαλο και αποκρουστικό μυϊκό σύστημα παραμορφωμένο από τις αυξητικές ορμόνες, τα αναβολικά και άσκηση σε σκοτεινά γυμναστήρια - φυτώρια εγκληματικότητας.
Γιατί μόνο τα μέσα αποκαλύπτουν και δικαιώνουν τον πραγματικό σκοπό.
Όλοι οι αυτόκλητοι «σωτήρες» της ιστορίας επικαλούνται μια «εξουσιοδότηση» τους από τη φυλή, το αίμα, τη θεία πρόνοια ή τους «νόμους» της ιστορίας (που ποτέ δεν τους έχει δοθεί) και υποστηρίζουν ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Πράγμα που θέτει αυτομάτως το ερώτημα: Αλλά, τι αγιάζει το σκοπό; Σ' αυτή την ερώτηση, έχει δοθεί μια οριστική απάντηση: Τα μέσα. Όπως γράφει ο Καμύ:
«Ο σκοπός δικαιώνει τα μέσα; Αυτό είναι πιθανό. Ποιος, όμως, θα δικαιώσει το σκοπό; Σ' αυτή την ερώτηση (που η ιστορική σκέψη αφήνει ξεκρέμαστη) η εξέγερση απαντά: Τα μέσα».
(ALBERT CAMUS, «Ο Επαναστατημένος Άνθρωπος». Μπουκουμάνης, 1971, σ. 362)

Όπως όλοι οι κοινοί θνητοί, έτσι και οι αυτόκλητοι «σωτήρες» κρίνονται από τα μέσα που χρησιμοποιούν και όχι από τους σκοπούς που διακηρύσσουν. Και, ακριβώς, τα μέσα είναι που αυτοδίκαια κατατάσσουν το ναζισμό στο χώρο του οργανωμένου εγκλήματος.
Η σύγχρονη αναβίωση της παραφυάδας του οργανωμένου εγκλήματος με τη μορφή του ναζισμού αποτελεί κραυγαλέο σύμπτωμα μιας κοινωνικής παθολογίας που δίνει στο ερπετόμορφο τμήμα του εγκεφάλου του ανθρώπου να πάρει την εκδίκηση του από τον εγκεφαλικό φλοιό, επιβάλλοντας την κυριαρχία του κτήνους πάνω στο όργανο της λογικής, την υποδούλωση του δόκτορα Ίζέκιλ από τον μίστερ Χάιντ.
 Κι αυτή η ανάδυση και επιβολή του ερπετικού μέρους του νευρικού μας συστήματος μας καθιστά μάρτυρες (για δεύτερη φορά μέσα σε λιγότερο από ένα αιώνα) μιας αποφασιστικής σύγκρουσης στην ιστορία του είδους και του πολιτισμού, από την οποία θα κριθεί το παν:
  • Από τη μια μεριά, η εφιαλτική κοινωνία που σκιαγραφείται στη δυστοπική «ουτοπία» «1984» του Οργουελ, και
  • Από την άλλη η υπεράσπιση των εύθραυστων επιτευγμάτων του πολιτισμού (που περιλαμβάνει την προάσπιση και ενίσχυση των -ακόμα πιο εύθραυστων- δημοκρατικών κατακτήσεων του παρελθόντος, που σήμερα αποδυναμώνονται ραγδαία) ως προϋπόθεση για μια κοινωνία που θα λειτουργεί στοιχειωδώς εύρυθμα, δίκαια και αξιοκρατικά.
  • Η πρώτη, σε γενικές γραμμές, έχει ήδη οικοδομηθεί με τη συνέργια ίου οικονομικού, πολιτικού και μιντιακού αληταριάτου και του οργανωμένου εγκλήματος της σβάστικας: «Αν θέλεις να έχεις μια εικόνα του μελλοντικού κόσμου, φαντάσου μια μπότα να πατάει ένα ανθρώπινο πρόσωπο, για πάντα». (Τζ. Οργουελ «1984». Διεθνή Βιβλία, 1970)
  • Η δεύτερη αποτελεί ένα αχνοσχηματισμένο όνειρο και, ταυτόχρονα, ένα επιτακτικό πολιτικό καθήκον που η πραγμάτωση του συνιστά θεμελιώδη προϋπόθεση της επιβίωσης του ανθρώπου. Και, ως τέτοιο, πρέπει να διεκδικηθεί ενάντια στα συμφέροντα τόσο του πολιτικού, οικονομικού και μιντιακού αληταριάτου όσο και της σβάστικας.
Η πρώτη προϋποθέτει την ιστορική αμνησία και η δεύτερη την ιστορική μνήμη.

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΜΝΗΜΗ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΜΝΗΣΙΑ

pin

Μια ματιά στα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών στη Γερμανία κατά την κρίσιμη περίοδο 1928-1932, δείχνει ότι η παραχώρηση της εξουσίας στη ναζιστική συμμορία ενός σχιζοφρενούς (διαγνωσμένου ως τέτοιου από υγειονομική επιτροπή του γερμανικού στρατού κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο), υστερικόμορφου, ημιαναλφάβητου και παράσιτου μυστακοφόρου, από τις οικονομικές, επιχειρηματικές, γεωκτησιακές πολιτικές και στρατιωτικές ελίτ της Γερμανίας που θεώρησαν ότι μπορούσαν να τον χρησιμοποιήσουν νια τους δικούς τους σκοπούς (παραχώρηση που μπορούσε πολύ εύκολα να αποφευχθεί), είχε ως αποτέλεσμα τη δολοφονία ενός ασύλληπτου αριθμού ανθρώπων (65 εκατομμύρια και πλέον), τη φρικιαστική βιομηχανοποίηση του μαζικού θανάτου και την καταστροφή των υλικών υποδομών της ευρωπαϊκής ηπείρου. Αλλά, δυστυχώς, « Η Ιστορία δεν γράφεται από την μνήμη αλλά από τη λήθη». (Εντουάρντο Γκαλεάνο «Ένας κόσμος ανάποδα», Στάχυ, 2000)
Υ.Γ. Στην πρώτη αποφασιστική σύγκρουση κατά την περίοδο 1923-1933, οι άνθρωποι έκαναν το τραγικό λάθος να αγνοήσουν ή να μην πάρουν στα σοβαρά το σχιζοφρενικό παραλήρημα τού συνθέτει τη βίβλο τον ναζισμού («Ο αγών μου»). Ας ελπίσουμε ότι αυτό δεν θα επαναληφθεί και ότι θα υποστούμε της δοκιμασία της προσεκτικής ανάγνωσης της σε συνδυασμό με την εξαίρετη δίτομη ανάλυση του ιστορικού Ιaη Κerswaw (Τόμος Α: «Χίτλερ, 1889-1936 Υβρις» και Τόμος Β: «Χίτλερ, 1889-1936 Νέμεσις». Αθήνα, Scripta, 2005) που έχει καθιερωθεί ως έργο αναφοράς στη σχετική διεθνή βιβλιογραφία.

*Δημοσιεύεται στο “ΧΩΝΙ” Κυριακή 22 Σεπτεμβρίου 2013


el gato (admin)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΕΙΣΤΕ ΜΑΖΙ ΜΑΣ