Άλλο συμφορά και άλλο κακούργημα…

 Tου Χρήστου Γιανναρά

Σε μιαν αναπάντεχη συμφορά (σεισμό, φωτιά, πλημμύρα, λοιμό, ξενική εισβολή και κατοχή) οι άνθρωποι σφίγγουμε τα δόντια και υπομένουμε. Ξυπνάνε απρόσμενες δυνάμεις αντοχής, το ένστικτο της αυτοσυντήρησης αποδείχνεται πολυμήχανο. Oχι ανώδυνα ούτε χωρίς θύματα - η συμφορά έχει κόστος ανθρώπινες ζωές, είναι πάντοτε απειλή θανάτου. Αλλά έχει τη «λογική» ότι ξεπερνάει τις δυνατότητές μας να την αποτρέψουμε, γι' αυτό και χαλυβδώνει το πείσμα μας, η ψυχή αντιστέκεται.

H ανεργία δεν είναι συμφορά. Όταν ξεπερνάει τα όρια της παροδικής συγκυρίας και αδρανοποιεί το ένα τέταρτο του παραγωγικού δυναμικού της χώρας, είναι πολιτικό κακούργημα, κακουργεί την κοινωνία. Tο κακούργημα έχει αυτουργούς, φυσικούς και ηθικούς. Είναι οι διαχειριστές της εξουσίας που κατάστρεψαν την οικονομία από στυγνή ιδιοτέλεια ή εγκληματική ανικανότητα. Yπερχρέωσαν εξωφρενικά τη χώρα, σπατάλησαν τα εισοδήματά της, τον όποιο πλούτο της. Mόνο για να συντηρήσουν το πελατειακό κράτος, το απολυταρχικό καθεστώς της κομματοκρατίας.

Σήμερα στην Eλλάδα οι υπαίτιοι για την εφιαλτική ανεργία, προκλητικά και επιδεικτικά ατιμώρητοι, συνεχίζουν να ασκούν εξουσία (οι ίδιοι ή τα κόμματα που τους παρήγαγαν), την ώρα που εκατομμύρια θυμάτων τους καταστρέφονται ψυχικά. Oι τρεις πρώτοι μήνες μετά την απόλυση, αντέχονται. Mετά, η ψυχική διάλυση του άνεργου είναι μαρτύριο. H λέξη μαρτύριο κυριολεκτεί. Σπάνια ο άνθρωπος βγαίνει ψυχικά και σωματικά αλώβητος από μακρά περίοδο ανεργίας. Eίναι σαν να τον φυλάκισαν και τον βασάνισαν φριχτά «κατά λάθος». Aπό δικαστική πλάνη ή ξαστόχημα των διωκτικών αρχών.

Η δημοκρατία θέλει αφοσίωση και όχι δημοκρατικοφανή ακτιβισμό

Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Προσοχή, προσοχή! Αυτό που πάει να δημιουργηθεί – καλλιεργείται αυτές τις μέρες στην κοινή γνώμη – στην Ελλάδα με αφορμή το «κυνήγι» της Χρυσής Αυγής είναι μια φάρσα της μαχητικής δημοκρατίας. Πρόκειται για μια φάρσα της streitbare Demokratie [ στα αγγλικά militant democracy], όπως την όρισε στα μέσα της δεκαετίας του 1930 ο Karl Loewenstein.
Πρόκειται για μια θετική απάντηση στο ερώτημα: μπορεί μια αστική δημοκρατία (: με την έννοια της constitutional democracy) να δρα νόμιμα με έναν όμως μάλλον αντιδημοκρατικό τρόπο για να αντιμετωπίσει τους εχθρούς που απειλούν την ύπαρξή της;

Δηλαδή, έχει δικαίωμα μια αστική δημοκρατία να χρησιμοποιεί καταχρηστικά τις εξουσίες της για αυτοάμυνα ενώπιον δυνάμεων που την απειλούν, υπονομεύοντας το κύρος και την λειτουργία της με την μορφή της φασιστικής κοσμοαντίληψης και νεοναζιστικής πρακτικής από πυρήνες οργάνων του κράτους, φορείς της κοινωνίας των πολιτών ή παρακρατικούς; 

ΟΧΙ λέει το ελληνικό Σύνταγμα, σε αντίθεση με το γερμανικό του 1949, που εκπονήθηκε λαμβάνοντας υπόψιν την τραγική αποτυχία και έκπτωση της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Η Ελληνική Δημοκρατία έχει μία ευρεία εσωτερική έννομη τάξη που μπορεί να αντιμετωπίσει την αμφισβήτηση της νομιμότητας που αυτή ορίζει. Μάλιστα στον βαθμό που δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά σύγχρονες για την Ελλάδα απειλές του αστικού φαινομένου, όπως είναι ο ακτιβιστικός ρατσισμός ή η παρότρυνση από παλαιά και νέα ΜΜΕ και κοινοβουλευτικά κόμματα για ενέργειες που προσβάλλουν τον πυρήνα των αναγνωρισμένων ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των εύλογων, διεθνώς θεμελιωμένων ανθρωπίνων ελευθεριών, ή ακόμα την μορφή του πολιτεύματος, προβοκάροντας για την κατάλυσή του και την εγκαθίδρυση μιας μονοκομματικής ή πολυκομματικής χούντας με εγγυητή τον στρατό και πρωταγωνιστή παραστρατιωτικές οργανώσεις, υπάρχει το συνταγματικό πλαίσιο για την εποικοδομητική παρέμβαση του κοινού νομοθέτη για την αποθάρρυνση και «καταδίκη» τους.

Όπως λέει και ένα παλιό ρητό «δεν μπορείς να κάνεις ομελέτα χωρίς να σπάσεις και μερικά αυγά».(Διαβάστε το)

Του Πέτρου Αργυρίου

Στην περίπτωση μας αυτά τα αυγά είναι χρυσά. Είναι αυγά φιδιού. Επωάζονται τεχνητά για χρόνια και χρειάζονται μια γερή κρίση για να σπάσουν πρώτα το τσόφλι τους και μετά ένα κάρο κεφάλια. Και στο τέλος μας σερβίρονται κρύα για να φάμε την δηλητηριώδη ομελέτα της νέας μεταπολίτευσης.
Έτσι λοιπόν, οι μεγάλοι μάγειρες της κοινής γνώμης, τα μήντια, ανακάλυψαν μόλις τώρα ότι η Χρυσή Αυγή είναι παραστρατιωτική οργάνωση με εγκληματική δράση. Και μας τη σερβίρουν στο δορυφορικό πιάτο για να φάμε όλο το δηλητηριώδες φαί της ανέχειας, της ληστείας των λαών και της φτωχοποίησης.
Μάλιστα: Παραστρατιωτική οργάνωση με εγκληματική δράση… Τι περίεργο…
Γνωρίζουν τα μήντια πολλές παραστρατιωτικές οργανώσεις που δεν έχουν εγκληματική δράση;
Βγάλαν από τα αρχεία τους ρεπορτάζ επί ρεπορτάζ για την εγκληματική δράση μέσα σε λίγες μέρες με υλικό ετών το οποίο για χρόνια απέκρυπταν ή πληροφοριακά υποβάθμιζαν.
Βρήκαν τη «διείσδυση» της Χρυσής Αυγής στα σώματα ασφαλείας.
Φυσικά η λέξη διείσδυση περιγράφει μέρος του ζητήματος καθώς το παρακράτος του μέρους των σωμάτων ασφαλείας που παραδοσιακά υπηρετούσε τους ξένους επικυρίαρχους μας από τη βαυοροκρατία μέχρι τη χούντα απλά με χαρά προσχώρησαν στην ΧΑ.

Τι αποδεικνύουν όλα αυτά; Τίποτε περισσότερο από τη ΣΥΝΕΝΟΧΗ ΤΩΝ ΣΥΣΤΗΜΙΚΩΝ ΜΗΝΤΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΓΚΑΛΥΨΗ ΤΗΣ ΧΑ ώστε αυτή να διεμβολίσει τον αντιμνημονιακό χώρο και στη συνέχεια να επιστρέψει ψηφοφόρους στη δεξαμενή του συστήματος με την προσωρινή της αποδόμηση.

Το μνημονιακό τόξο και το φασιστικό βέλος…

Tου Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Ο νεοφασισμός της Χρυσής Αυγής βλάστησε πάνω στο έδαφος της κρίσης και της κοινωνικής κασταστροφής που προκάλεσαν οι μνημονιακές κυβερνήσεις. Θα ξεριζωθεί μαζί μ' αυτές.

Θα ήταν μια κάποια δικαίωση και παρηγοριά για τη δολοφονία του νέου, αριστερού αγωνιστή Παύλου Φύσσα από Χρυσαυγίτη, αν το τραγικό αυτό γεγονός στεκόταν αφορμή για την αποτελεσματική αντιμετώπιση της εγκληματικής, νεοναζιστικής συμμορίας. Αποτελεί ωστόσο πολιτική τυμβωρυχία η εκμετάλλευση της δολοφονίας από τις μνημονιακές, όψιμα “αντιφασιστικές” και πάντα αντικομμουνιστικές δυνάμεις, με στόχο τη σταθεροποίηση της κλονιζόμενης εξουσίας τους μέσω μέτρων κυρίως επικοινωνιακού χαρακτήρα, ανίκανων να αντιμετωπίσουν την ουσία του νεοφασιστικού φαινομένου.

Υπάρχουν βάσιμες ενδείξεις να υποθέσει κανείς ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια ψυχρά σχεδιασμένη επιχείρηση τρομοκράτησης και αποπροσανατολισμού των λαϊκών στρωμάτων από ισχυρά κέντρα του “βαθέος κράτους”, με εκτελεστικό βραχίονα τη Χρυσή Αυγή. Τα εν λόγω κέντρα έβλεπαν με μεγάλη ανησυχία το “θερμό φθινόπωρο” που άλλοι προσδοκούσαν και άλλοι έτρεμαν. Και είχαν καλούς λόγους να ανησυχούν. Το success story και το πρωτογενές πλεόνασμα, τα πιο σύντομα ανέκδοτα του καλοκαιριού, έγιναν σκόνη με την ιστορία της ΒΙΟΧΑΛΚΟ, το 25ευρω στα νοσοκομεία και το νέο χαράτσι στα ακίνητα. Η Γερμανία ξεκαθάρισε ορθά- κοφτά ότι η Ελλάδα παραμένει, ουσιαστικά, χρεωκοπημένη κι ότι θα χρειαστεί και τρίτο πακέτο “διάσωσης”, δηλαδή και τρίτο Μνημόνιο. Το γεγονός αυτό εγγράφει στην ημερήσια διάταξη την ανατροπή και της τρίτης μνημονιακής κυβέρνησης, μετά από εκείνες των Παπανδρέου και Παπαδήμου που διαχειρίστηκαν τα δύο προηγούμενα Μνημόνια.

Όταν ακούς για συνταγματικό τόξο είναι ο φασισμός που βρικολάκιασε…

 Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Το βέλος του συνταγματικού τόξου που διαπέρασε ζωτικά όργανα του ελληνικού κράτους και της κοινωνίας, εξευτελίζοντας δημοκρατικούς θεσμούς και φυλακίζοντας την ήδη άσχημα τραυματισμένη συνταγματική τάξη σε ένα πτωχευμένο κράτος «εκτάκτου ανάγκης», υπόσχεται να πλήξει τον νεοναζισμό στην βάση του και να τρυπήσει, ξεφουσκώνοντας τον φασισμό στην Ελλάδα!
Δεν χαίρεσαι, δεν ικανοποιείσαι, εσύ Γιαννακόπουλε, που επιτέλους αυτοί που εξέθρεψαν το τέρας, τώρα, έστω και αργοπορημένα, αποφάσισαν να αντιδράσουν έστω και σπασμωδικά; Δεν νοιώθεις μια κάποια δικαίωση και μια κάποια ανακούφιση; Μίζερος είσαι και δεν συμμετέχεις στην μεγάλη αντιφασιστική καμπάνια του καθεστώτος των ημερών; Ορίστε, μέρος τουλάχιστον αυτών που πρότεινες σε διοικητικό επίπεδο δεν πραγματοποιούνται; Ακόμη και οι νομοθετικές προϋποθέσεις που έθετες για τον αποκλεισμό του ναζισμού από την καθημερινότητα και του νεοναζιστικού λόγου από την πολιτική αφήγηση δεν βλέπεις πως πλέον ψιθυρίζονται ακόμη και από την κυβέρνηση, ενώ δεν αποκλείεται να λάβουν και κοινοβουλευτική μορφή διακομματικής διαπραγμάτευσης; Τι άλλο θέλεις για να βάλεις και εσύ το «βέλος» σου στο συνταγματικό τόξο και να στοχεύσεις την Χρυσή Αυγή;

Θέλω καταρχήν να πάψεις να μιλάς για «συνταγματικό τόξο», για να μην προκαλείς την κοινωνία και τα… ευαίσθητα έντερά μου, και αμέσως μετά να διαβάσεις τους παρακάτω στίχους του Μάνου Λοΐζου, ο οποίος προηγήθηκε εμού και σου είπε, δίχως την πληθώρα των σελίδων μου, αυτό που ίσως τραγούδησες, δίχως ποτέ να καταλάβεις …ντερμπεντέρη φουκαρά:

Η ώρα που υποκριτικά αναρωτιούνται «ποιός κυβερνά αυτόν τον τόπο»(Διαβάστε το)

 Του Θέμη Τζήμα

Η φράση είναι γνωστή και αποδίδεται στον Κωνσταντίνο Καραμανλή μετά τη δολοφονία Λαμπράκη. Ο τότε πρωθυπουργός υποτίθεται ότι ήταν έκπληκτος από το μέγεθος του παρακράτους και την αυτονόμησή του από τις επίσημες κρατικές λειτουργίες- εντολές. Μπορεί βάσιμα να αμφιβάλλει κανείς για αυτήν την εκδοχή των πραγμάτων. Το αστικό κράτος είχε γεννήσει τον ΙΔΕΑ και οι συζητήσεις περί χούντας διεξάγονταν σε όλα τα κλιμάκια του κατεστημένου- παλάτι, ηγεσία της ΕΡΕ, αμερικανική πρεσβεία, μεγαλοαστική τάξη. Η βία και η νοθεία είχε ενορχηστρωθεί για να επανεκλεγεί ο Καραμανλής το 1961 και να ανακοπεί η ΕΔΑ ενώ οι διακρίσεις εναντίον των αγωνιστών της αριστεράς και των δημοκρατών διατηρούνταν ανέπαφες.

Η φράση του Καραμανλή είναι ενδεικτική της υποκρισίας σε πολιτικό- θεσμικό επίπεδο των λειτουργών και των πυλώνων εν γένει του αστικού κράτους. Ενώ δημιουργούν τους παράγοντες της πολιτικής ανωμαλίας ως ύστατο όπλο υπεράσπισης του εσώτερου πυρήνα συμφερόντων της άρχουσας τάξης, “εκπλήσσονται” πάντα και “πέφτουν από τα σύννεφα” όταν οι παράγοντες της ανωμαλίας δρουν δημόσια και με εκκωφαντικό τρόπο.

Όλο το (made in Maximou) σχέδιο της ανωμαλίας…(Διαβάστε το)

Του Δημήτρη Μπεκιάρη

“ Το περιεχόμενο που προσδίδει το Μέγαρο Μαξίμου στην έννοια του «συνταγματικού τόξου» μοιάζει πολύ με το «εκλογικό σύστημα των συγγενών κομμάτων», που επιχείρησαν οι Αμερικανοί, το Παλάτι και η Δεξιά να εισάγουν στην πολιτική ζωή του τόπου μετά τις εκλογές του 1958, στις οποίες η ΕΔΑ είχε αναδειχθεί αξιωματική αντιπολίτευση ” 

Μετά τις εκλογές του 1958, τα αποτελέσματα των οποίων είχαν αναδείξει την ΕΔΑ (Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά) στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, οι Αμερικανοί και το παλάτι, έχοντας θορυβηθεί από την εκλογική ενίσχυση της Αριστεράς, είχαν αναζητήσει έναν εκλογικό νόμο, ένα νέο εκλογικό σύστημα το οποίο θα οδηγούσε στην εκλογική και κοινοβουλευτική εξόντωση της ΕΔΑ, θα βοηθούσε στην άνοδο ενός κεντρώου κόμματος στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης και θα εξασφάλιζε την παραμονή της Δεξιάς ΕΡΕ στην εξουσία. Οι ΗΠΑ λοιπόν και το παλάτι είχαν προτείνει ένα εκλογικό σύστημα, δανεισμένο από τις γαλλικές τοπικές-αυτοδιοικητικές εκλογές το οποίο έμεινε στην ιστορία ως το «εκλογικό σύστημα των συγγενών κομμάτων». Σύμφωνα με την εν λόγω εκλογική φόρμουλα τα κόμματα χωρίζονταν σε δύο κατηγορίες: Σε εθνικόφρονα και μη. Σύμφωνα με εκείνη την πρόταση το Συμβούλιο της Επικρατείας θα αποφάσιζε σε ποια κατηγορία θα κατέτασσε τους πολιτικούς φορείς. Το κάθε κόμμα θα μπορούσε να λειτουργεί ανεξάρτητα, αλλά στη διαδικασία καταμέτρησης των ψήφων όλες οι έδρες θα παραχωρούνταν στην κατηγορία και όχι στο κόμμα που θα συγκέντρωνε τον μεγαλύτερο αριθμό ψήφων στην κάθε εκλογική περιφέρεια.

Την Μέρκελ πλέον την φωνάζουν Δωροθέα στο Αλχημιστικό Ευρωπαϊκό Εργαστήριο…

Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Παρακαλώ, μην πάρετε στα αστεία αυτό το «χιουμοριστικό» σημείωμα, καθώς κάθε σχεδόν λέξη του θα μπορούσε να αντιστοιχεί σε κάμποσες σελίδες πυκνο-αρθρωμένης αφήγησης, για το μέλλον στην Ευρώπη και το μέλλον της Ευρώπης, μετά την θριαμβευτική επανεκλογή στο ανώτατο πολιτικό αξίωμα της Γερμανίας της Angela Dorothea Merkel.
 
Θα επιδιώξω, λοιπόν, σύντομα και χρησιμοποιώντας την σημειολογία της καθημερινότητας να περιγράψω το σύγχρονο ευρωπαϊκό δράμα , που είναι και το προσωπικό μου δράμα και τραύμα, το οποίο πλέον έχει λάβει τη μορφή «οικογενειακής κατάρας» ανθρώπων δεμένων από το ένα πόδι με την Γερμανία, ενώ από το άλλο με τις ΗΠΑ. Τον μυθολογικό Προκρούστη τον θυμάστε; Ε, στα χέρια αυτού έχει πέσει πλέον το ταλαιπωρημένο κορμί των ταξιδιωτών στον ευρωπαϊκό χώρο του παρόντος χρόνου. Αυτός ο σαδιστής είναι ο ίδιος που τραβώντας μια από εδώ, μια από εκεί την Ελλάδα δεν θα της αφήσει κόκαλο για κόκαλο άσπαστο, τελικά. Στον διαμελισμό στο τέλος θα καταλήξουμε, εάν δεν καταλάβουμε και χειριστούμε σε εθνικό-πολιτικό επίπεδο ευφυώς τα παρακάτω:

Ο Konrad Adenauer, κέρδισε του Γερμανούς και θριάμβευσε εκλογικά με το συντηρητικό σύνθημα «όχι πειράματα». Μια φυσικοχημικός δύσκολα θα το έλεγε αυτό γενικώς! Προτιμά τα ασφαλή πειράματα σε τρίτους, για να αποφύγει την ανάγκη διεξαγωγής εσωτερικού πειράματος αναδιάρθρωσης του κοινωνικού και αναπτυξιακού μοντέλου της ίδιας της Γερμανίας, πράγμα που ασφαλώς θα σήμαινε αναδιάρθρωση του πλεονάσματός της με σοβαρή διαταραχή στην παραγωγή, στην χρηματαγορά και στις εργασιακές σχέσεις, εκεί. Πειράματα, λοιπόν, διεξάγουμε αποκλειστικά σε άλλους που τα θέλει και τα σηκώνει ο απαυτός τους, σαν την Ελλάδα, αφού όμως διασφαλιστεί ο αλχημιστής, φυσικοχημικός πειραματιστής! Έ, η Άνγκελα διασφάλισε τα προηγούμενα χρόνια σε

Η σχέση Ναζί-ΝΔ ως διαλεκτική του θανάτου…(Διαβάστε το)

 Του Χρήστου Αβραμίδη

Παύλος Φύσσας, 34 χρονών, νεκρός από μαχαίρι φασίστα.
Πολλά γράφτηκαν τις τελευταίες μέρες για την δολοφονία, τους ναζί, την κυβέρνηση και το ποιος όπλισε τελικά το χέρι του δολοφόνου, άμεσα και έμμεσα. Η παρούσα ανάλυση, με αφορμή το γεγονός θα προσπαθήσει φωτίσει τη σχέση αγάπης και μίσους που χαρακτηρίζει Ναζί και κατεστημένο στην Ελλάδα της κρίσης. Στόχος μας να διαλύσουμε της συνωμοσίες που συνοδεύουν την ιστορία και να βάλουμε την αφήγηση σε μία στέρεη βάση με την βοήθεια και της ιστορικής εμπειρίας.

Ο καλός νυχτοφύλακας
Η επίθεση της Χ.Α. στα μέλη του ΚΚΕ στο Πέραμα είναι μία επίθεση “καλής πρακτικής” για αυτούς. Την ίδια μέρα ο Σαμαράς συναντιέται με τους εφοπλιστές στο Λονδίνο. Ένας από τους λόγους που οι τελευταίοι φεύγουν από την Ελλάδα είναι το υψηλό κόστος της εργατοώρας, που διατηρούν οι εργαζόμενοι μέσα από τις δημοκρατικές διεκδικήσεις τους και σε όχι λίγες περιπτώσεις με τη μορφή της απεργίας.

Οι επιθέσεις σε μετανάστες είναι επίσης καλές επιθέσεις για το κατεστημένο, γιατί υλοποιούν αυτό ακριβώς που ζητάει ο Άδωνης. Δημιουργούν ένα κλίμα στους μετανάστες ότι δεν περνούν καλά στην Ελλάδα και έτσι ανακόπτεται το μεταναστευτικό κύμα ή μπορεί να φύγουν με τα προγράμματα επαναπατρισμού. Είναι η προτροπή “να κάνουμε τη ζωή δύσκολη στους μετανάστες”, που αναφώνησε ο Άδωνης Γεωργιάδης, εφαρμοσμένη στην πράξη… Βέβαια ,τελικά η κακή διαβίωση μικρό ρόλο παίζει, καθώς ο κυριότερος λόγος που που αναγκάζονται να έρθουν και να μείνουν, οι μετανάστες αφορά τις άθλιες συνθήκες που βιώνουν στις χώρες τους λόγω του ιμπεριαλισμού αλλά αυτό είναι διαφορετικό θέμα. Οι επιθέσεις σε μετανάστες είναι “καλές” και επειδή κάνουν τον εργαζόμενο μετανάστη πιο αδύναμο να μην μπορεί να διεκδικήσει τίποτα από το αφεντικό ούτε καν τα δεδουλευμένα λόγω του φόβου που του δημιουργείται με αποτέλεσμα μακροχρόνια να μειώνουν το μεροκάματό τους και να αυξάνουν την αποσπώμενη υπεραξία.
Τρία είναι λοιπόν τα στοιχεία που πρέπει να σημειωθούν:

Ξεσκεπάστε το ναζιστικό παρακράτος…(Διαβάστε το)

 Του Σταύρου Χριστακόπουλου

«Αισθανόμαστε άβολα εκεί μέσα (σ.σ.: στη Βουλή). Μια σιχασιά και μια αηδία. Εάν θέλουν, τα εγκαταλείπουμε ανά πάσα στιγμή. Βγαίνουμε στους δρόμους για να δούμε πόσα απίδια βγάζει ο σάκος. (...) Θα δούνε τι σημαίνει τάγματα εφόδου, τι σημαίνει μάχη, τι σημαίνει αγώνας, τι σημαίνει οι ξιφολόγχες να ακονίζονται στα πεζοδρόμια». Ν. Μιχαλολιάκος, Θερμοπύλες, 25.8.2012.

«Στη Χρυσή Αυγή έχουμε πλήρη στρατιωτική δομή με τουλάχιστον 3.000 άτομα έτοιμα για όλα! Διαθέτουμε περίπου 50 πολυμελείς φάλαγγες για συγκρούσεις στους δρόμους και περίπου άλλες τόσες εξαμελείς ομάδες κρούσης - κομάντος για οργανωμένα - στοχευμένα χτυπήματα, ύστερα από κεντρική καθοδήγηση από τρία άτομα της οργάνωσης. (...)
Η εκπαίδευσή μας δεν είναι μόνο αυτό που ξέρει ο κόσμος, με τις κατασκηνώσεις κ.λπ....
Ακολουθούμε ειδική εκπαίδευση ακόμη και με όπλα σε περιοχές της Ραφήνας, της Πάρνηθας, της Φυλής, στο Πόρτο Γερμενό, στη Μάνη, στην κεντρική Εύβοια και αλλού. Εκπαιδευτές είναι στρατιωτικοί από ειδικές δυνάμεις που υποστηρίζουν τις δομές μας. Κύριο μέλημά μας είναι να κρύβουμε καλά ορισμένα όπλα, ακόμη και σε λέσχες χούλιγκαν ή σε διαμερίσματα για να μην εντοπίζονται εύκολα από την Αστυνομία ή για να μη συνδέονται με εμάς». Ανώνυμο στέλεχος της Χρυσής Αυγής, 22.9.2013, σε συνέντευξή του στο «Βήμα της Κυριακής»

Τι είναι φασισμός;

 Του Δημήτρη Καζάκη

Τελικά τι είναι φασισμός; Δεν με ενδιαφέρει αυτή τη στιγμή να ανοίξω μια θεωρητική συζήτηση για το φαινόμενο. Απλά θέλω να καταλάβω γιατί η ΧΑ είναι μια φασιστική οργάνωση, ενώ τα κυβερνώντα κόμματα και όσοι συνέβαλαν στη σημερινή κατάσταση γενοκτονίας του ελληνικού λαού ανήκουν στο δημοκρατικό λεγόμενο τόξο. Γιατί; Επειδή τα μέλη της ΧΑ φοράνε μαύρες μπλούζες, χαιρετάνε ναζιστικά και φέρουν σήματα που παραπέμπουν ευθέως στα Ες Ες; Ενώ οι κυβερνώντες πολιτικοί φοράνε κουστούμι, γραβάτα και κρύβουν τα εγκλήματά τους πίσω από ένα κοινοβούλιο που οι ίδιοι έχουν μετατρέψει σε τσίρκο.

Ή μήπως επειδή η ΧΑ οργανώνει δολοφονικές συμμορίες για να δέρνει σκουρόχρωμους και αντιφρονούντες με αποκορύφωμα την εν ψυχρώ δολοφονία του Παύλου Φύσσα; Ενώ οι κυβερνώντες δολοφονούν με τακτ και από απόσταση με τις οριζόντιες περικοπές, την δήμευση του λαϊκού εισοδήματος και την οργανωμένη εξόντωση ενός ολόκληρο λαού με τις μαζικές αυτοκτονίες, την ανεργία, την εξαθλίωση, την μετανάστευση, την δολοφονία των μελλοντικών γενιών που δεν πρόκειται ποτέ να γεννηθούν σ’ αυτό τον τόπο. Τελικά, ποιοι έχουν βάψει με περισσότερο αίμα τα χέρια τους; Οι συμμορίτες και οι μπράβοι της ΧΑ, ή οι εντολοδόχοι της τρόικας;

Η εγκληματική δράση του καθεστώτος της ευρωαποικίας και των κομμάτων που το στηρίζουν, δεν κάνει λιγότερο εγκληματική την δράση των συμμοριών της ΧΑ. Όπως και το γεγονός ότι αυτός που δολοφονεί μαζικά αθώους με «έξυπνα όπλα» της οικονομίας, ή της πολεμικής βιομηχανίας, δεν είναι διαφορετικός από αυτόν που τραβά μαχαίρι και δολοφονεί εν ψυχρώ. Μάλιστα θα έλεγα ότι ο πρώτος είναι ακόμη πιο επικίνδυνος γιατί συνήθως έχει την νομιμοποίηση της επίσημης κρατικής πολιτικής και τα δεκάδες χιλιάδες θύματά του δεν καταλογίζονται επίσημα ως αποτέλεσμα εγκληματικής δράσης.

Η δημοκρατία είναι εμπειρία, ο νεοναζισμός επίσης…

Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Πάλι στραβά αρμενίζουμε, δήθεν δημοκρατικά αφυπνισμένοι, επιχειρώντας απολύτως άτσαλα θεσμικά και στο επίπεδο του κυριάρχου πολιτικού λόγου να αποβάλουμε εκόντες- άκοντες από την πολιτική ζωή τον νεοναζισμό και τον φασισμό!

Πρόκειται για ανερμάτιστες πολιτικές κινήσεις, αγχωμένων από την ίδια την (μικρο)πολιτική τους διάσταση υπάρξεων. Το αιφνιδιαστικό (verbal) κυνήγι της Χρυσής Αυγής κρύβει εκτός από εμφανή εκλογική σκοπιμότητα - από τα κυβερνητικά κόμματα ΝΔ και ΠΑΣΟΚ - και μια μορφή Ιδεοψυχαναγκαστικής Διαταραχής του Δημοκρατικού Πολιτεύματος στην Ελλάδα, το οποίο δυστυχώς διέρχεται σοβαρή κρίση, αυτό καθ΄ εαυτό.
Ο τρόπος αντιμετώπισης της Χρυσής Αυγής φανερώνει ακριβώς την βαθιά θεσμική κρίση της Ελληνικής Δημοκρατίας, που ασφαλώς δεν θεραπεύεται με την Σύγκλυση του (άτυπου) Συμβουλίου των Πολιτικών Αρχηγών, υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Με επικοινωνιακές μεθοδεύσεις, υψηλού πολιτικού συμβολισμού, δήθεν αγανακτισμένων πολιτικών (με κάποια έννοια κόντρα στις διαθέσεις των αγανακτισμένων πολιτών και στις μεθοδεύσεις των «αγανακτισμένων» ρατσιστών), για να περισταλεί η αποθράσυνση των νεοναζί, δεν αντιμετωπίζεται προφανώς το μέγα ζήτημα του εκφασισμού της ελληνικής κοινωνίας και η ανοχή στην πρακτική των τραμπούκων του ψυχαναγκαστικού «έσσεται ήμαρ»!

Τα πεπερασμένα όρια της κεφαλαιοκρατίας: η κοινωνική σημασία της μόρφωσης…

 Του Περικλή Παυλίδη

Τα ζητήματα της μόρφωσης όχι τυχαία έχουν αποκτήσει μεγάλη σημασία για τους κοινωνικούς αγώνες, από τη στιγμή που άπτονται των θεμελιωδών αντιθέσεων της σύγχρονης κεφαλαιοκρατίας αλλά και των δυνατοτήτων και προοπτικών εναλλακτικής κοινωνικής εξέλιξης.
Ως γνωστόν, για μεγάλο διάστημα της ιστορίας η μόρφωση δεν αφορούσε παρά μια μειοψηφία ανθρώπων, οι οποίοι χάρη στην προνομιακή κοινωνική τους θέση διέθεταν τη δυνατότητα ενός βίου της σχόλης, αφιερωμένου σε διανοητικές αναζητήσεις και δραστηριότητες. Οι κεφαλαιοκρατικές σχέσεις παραγωγής είναι αυτές που για πρώτη φορά ανέδειξαν την κοινωνική σημασία της μόρφωσης, φέρνοντας τη γνώση, διαμέσου της βιομηχανικής και σήμερα πλέον της επιστημονικο-τεχνικής επανάστασης, μέσα στο σύστημα της εργασίας, μετατρέποντας την επιστήμη και τις διανοητικές ικανότητες των ανθρώπων σε κρίσιμη παραγωγική δύναμη.

Δεδομένης της διαρκώς διευρυνόμενης χρήσης επιστημονικών γνώσεων για τη σχεδίαση, διεύθυνση και λειτουργία των σύγχρονων μέσων παραγωγής, καθίσταται εμφανές ότι η περαιτέρω ανάπτυξη της εργασίας και του πολιτισμού θα καθορίζεται ολοένα και περισσότερο από τη δυνατότητα της κοινωνίας να προσφέρει στους εργαζόμενους βαθιά και πολύπλευρη μόρφωση, θεμελιώδεις και σφαιρικές γνώσεις, αλλά και ευρεία καλλιέργεια των διανοητικών τους ικανοτήτων.

Ο Περισπασμός της Χρυσής Αυγής (Διαβάστε το)

Του Τάκη Φωτόπουλου

Οι βίαιες συγκρούσεις μεταξύ πολιτικών ομάδων της ακροδεξιάς και της (αναρχικής συνήθως) Aριστεράς είναι κοινό φαινόμενo από πολλά χρόνια σε χώρες όπως η Γαλλία και η Γερμανία. Με την μαζική είσοδο της Χρυσής Αυγής (ΧΑ) στο Ελληνικό πολιτικό τοπίο, η οποία αποδεδειγμένα επιδιδόταν σε βίαιες επιθέσεις κατά ανίσχυρων μεταναστών που τους έφερε στη χώρα μας η παγκοσμιοποίηση, εισάχθηκε και το φαινόμενο παρόμοιων πολιτικών συγκρούσεων, όταν αριστερές ομάδες έκαναν τη δουλειά που δεν έκανε το Κράτος, προσπαθώντας να προστατεύσουν τα μεγαλύτερα θύματα της παγκοσμιοποίησης. Στον απόηχο παρόμοιων συγκρούσεων ήλθε και ο θανάσιμος τραυματισμός του Παύλου Φύσσα, ο οποίος κατά πάσα πιθανότητα δεν ήταν προσχεδιασμένη δολοφονία, εφόσον άλλωστε δεν είχε κανένα κίνητρο η ΧΑ να αναγκάσει ακόμη και κάποιους προστάτες της μέσα στη Κοινοβουλευτική Χούντα να συναινέσουν σε άγριες διώξεις εναντίον μελών της που πιθανότατα θα έχουν και αρνητικές επιπτώσεις στα εκλογικά ποσοστά της.

Μιλώ για κάποιους προστάτες της, γιατί βέβαια δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία πώς τόσο καιρό που η ΧΑ προέβαινε σε εγκληματικές πράξεις κατά μεταναστών δεν είχε κινηθεί καμιά δίωξη εναντίον της όχι σαν οργάνωσης, αλλά εναντίον συγκεκριμένων μελών της που αποδεδειγμένα διέπρατταν εγκληματικές πράξεις. Προφανώς, η ανοχή των Σωμάτων Ασφαλείας απέναντι σε παρόμοιες εγκληματικές πράξεις δεν οφειλόταν μόνο στο δυσανάλογα μεγάλο ποσοστό ψηφοφόρων της οργάνωσης σε αυτά, αλλά κυρίως σε εντολές «άνωθεν». Ουσιαστικά, δηλαδή, η Κοινοβουλευτική Χούντα περίμενε να υπάρξει νεκρός για να κηρύξει ολόκληρη την οργάνωση εγκληματική, γεγονός που ιδιαίτερα βολεύει τα κόμματα που μετέχουν σε αυτή, τα οποια  θα καρπωθούν και τους ψηφοφόρους που θα μετακομίσουν απο την ΧΑ, ενισχύοντας τα καταρρέοντα εκλογικά ποσοστά τους.

Λες να προλάβω;

 Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Μια περίεργη αγωνία διακατέχει αυτή την περίοδο την γραφή μου, εκ νέου μετά από την περίοδο ένταξης της χώρας μας στον «ατομικό μηχανισμό» της τρόικας. Λες να προλάβω; Είναι σαν να σκέφτομαι, αν και τίποτα συγκεκριμένο δεν υπάρχει που να δικαιολογεί ορθολογικά την αγωνία μου για να προλάβω κάτι που επίσης δεν έχει πια την ικανότητα να με φοβίσει (αιφνιδιάσει), ούτε στην οικονομία, ούτε στην εφαρμοσμένη πολιτική στην Ελλάδα.

Όχι πως αυτά που συμβαίνουν δεν προκαλούν αντικειμενικά και αποδιοργανωτικά για την κοινωνία και αγορά φόβο και τρόμο, ιδιαίτερα στο επίπεδο της κοινωνικής ειρήνης και συνοχής, αλλά δεν αποτελούν πλέον συνταραχτικά γεγονότα. Βλέπετε, η ανωμαλία απέκτησε χαρακτηριστικά καθημερινότητας και έτσι μεταβλήθηκε σε μια παράδοξη ομαλότητα! Βιώνουμε την εποχή μιας παρατεταμένης ανωμαλίας και γενικευμένης απορρύθμισης του κοινωνικού μοντέλου και του μοντέλου ανάπτυξης, εντός ενός πλαισίου απορρύθμισης των ίδιων των κοινωνικών και θεσμικών δομών.
Αυτή η παρατεταμένη αποδιοργάνωση κράτους, αγοράς και κοινωνίας συστήνει μια νέα χαλαρή εμπορευματική κατηγορία στη χώρα, όπου τα εμπορεύματα, όπως ακριβώς και τα άτομα (: πολίτες, ανεξάρτητα από το κοινωνικό στρώμα που θα μπορούσαν να καταταχτούν κοινωνιολογικά) χάνουν την επαφή τους με την χρηστική τους αξία και μεταβάλλονται σε συνδηλωτικά σημεία με μεγάλη συγκινησιακή φόρτιση για το μέλλον. Μεταβάλλονται, με άλλα λόγια, σε αγωνιούντα για την ανταλλακτική τους αξία εμπορεύματα σε μια απέραντη έκθεση δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας, δημόσιας και ιδιωτικής επένδυσης και εργασίας.

Ας πάψει η σπέκουλα περί απαγόρευσης της Χρυσής Αυγής!

Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος *

Απόλυτα συμφωνώ με τον καθηγητή του Συνταγματικού Δικαίου Νίκο Αλιβιζάτο, ως προς το ότι «το ισχύον Σύνταγμα αποκλείει το ενδεχόμενο να απαγορευθεί πολιτικό κόμμα, ακόμη με ειδικό νόμο (παρόμοιο π.χ. με τον διαβόητο α.ν. 509/1947) [ και επίσης πως] «η απαγόρευση της Χρυσής Αυγής με νόμο θα ήταν αλυσιτελής. Διότι οι βουλευτές της, ελλείψει ειδικής συνταγματικής διάταξης για την αυτοδίκαιη έκπτωσή τους (αντίστοιχης με το άρθρο 58 παρ. 6 των Συνταγμάτων της δικτατορίας), δεν θα έχαναν τη βουλευτική τους ιδιότητα. Τούτο σημαίνει ότι θα μπορούσαν να συνεχίσουν το «θεάρεστο» έργο τους και να κατέλθουν στις επόμενες εκλογές με άλλο όνομα, χωρίς καν να χρειαστεί να χρίσουν υποψηφίους τις γυναίκες ή τα παιδιά τους (όπως συνέβη προ ετών στην Τουρκία) [από Καθημερινή].
Ας πάψει, λοιπόν, η σπέκουλα περί απαγόρευσης της Χρυσής Αυγής, που έρχεται ουσιαστικά να διασκεδάσει την ανοχή, αν όχι έμμεση υποστήριξη από την κυβέρνηση και άλλα όργανα του κράτους, των νεοναζιστικών στάσεων - ακόμη και συμπεριφορών σε κάποιες περιπτώσεις - και ας επικεντρωθούμε στον αποκλεισμό του νεοναζισμού στη βάση, στο επίπεδο της καθημερινής ζωής.

Δεν συμφωνώ, ωστόσο, με τον κ. Αλιβιζάτο πως η έννομη τάξη της Ελλάδας είναι επαρκής για την αντιμετώπιση της ναζιστικής βίας. Οι διατάξεις του κοινού ποινικού μας δικαίου παρουσιάζουν πρόβλημα «configuration», δηλαδή απουσιάζει κάτι για να αποκτήσουν αυτές λειτουργικότητα ως ενιαίο σύστημα αποκλεισμού νεοναζιστικών συμπεριφορών και αποθάρρυνσης καλλιέργειας ναζιστικών στάσεων στην ελληνική διοίκηση και κοινωνία .
Με άλλα λόγια, προτείνω (ξανά) την θεσμική θωράκιση με μια ενιαία «αντιναζιστική» νομοθεσία που ασφαλώς θα ενσωματώνει ως κανόνα δικαίου το πνεύμα της εγκυκλίου του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, σύμφωνα με το οποίο η βουλευτική ιδιότητα δεν προσφέρει ασυλία ως προς την αυστηρή εφαρμογή του νόμου, εγείροντας ακόμη και ζήτημα ηθικής αυτουργίας για την ηγεσία της ΧΑ σε κάποιες περιπτώσεις σχεδιασμένων εγκληματικών ενεργειών. Όλα αυτά όμως χρειάζονται σαφή αντιναζιστική και αντιφασιστική στόχευση, στο πλαίσιο ενός ενιαίου πλαισίου δικαίου που ασφαλώς θα αυστηροποιεί τα άρθρα 187 και 310 του Π.Κ., όπως και τον αντιρατσιστικό ν. 927/1979, σε συνδυασμό με το άρθρο 39 παρ. 4 του ν. 2910/1991, περί αυτεπάγγελτης δίωξης των αξιόποινων πράξεων που αυτός ορίζει.

Πρέπει να πέσει η κυβέρνηση το ταχύτερο δυνατό…

Tου Δημήτρη Καζάκη

Η πρώτη ημέρα της απεργίας των εκπαιδευτικών πιστώνεται με υψηλό ποσοστό συμμετοχής. Επεισόδια ανάμεσα σε γονείς και εκπαιδευτικούς, ή ανάμεσα σε απεργούς και μη εκπαιδευτικούς που θα πυροδοτούσαν κοινωνικούς αυτοματισμούς και αντιπαραθέσεις – όπως ήλπιζε η κυβέρνηση – δεν σημειώθηκαν. Τα δεδομένα αυτά δείχνουν ότι ο κλάδος έχει τη διάθεση να αγωνιστεί με την κοινωνία στο πλευρό του. Το στοίχημα είναι πώς θα τα καταφέρουν.

Μέρα με την ημέρα κι άλλοι κλάδοι μπαίνουν στον αγώνα. Η Ομοσπονδία Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας (ΟΕΝΓΕ) καλεί τα μέλη της «στην ανάληψη τοπικών κινηματικών πρωτοβουλιών, ακόμη και λειτουργικών καταλήψεων μαζί με τους άλλους Κοινωνικούς Φορείς, για να υπερασπίσουμε», όπως αναφέρει, «τα Νοσοκομεία και τις δομές υγείας που απειλούνται να κλείσουν».

Ο Πανελλήνιος Ιατρικός Σύλλογος συντάσσεται με τις κινητοποιήσεις των νοσοκομειακών γιατρών, διατυπώνοντας ένα κατηγορηματικό «όχι»:
- Στη διάλυση των Δημόσιων Δομών Υγείας, στην αποδυνάμωση των Νοσοκομείων, στις απολύσεις εργαζομένων υγειονομικών,
- Στις περικοπές των δαπανών υγείας με οριζόντιο τρόπο που θέτουν σε κίνδυνο την ασφαλή περίθαλψη του ελληνικού λαού,
- Στη μετακίνηση του κόστους της περίθαλψης στις τσέπες των ασφαλισμένων.

Στις κινητοποιήσεις στην Υγεία μπαίνουν και οι εργαζόμενοι στα δημόσια νοσοκομεία, καθώς η Πανελλήνια Ομοσπονδία στα Δημόσια Νοσοκομεία (ΠΟΕΔΗΝ) αποφάσισε 4ωρη πανελλαδική στάση εργασίας την Πέμπτη 19 Σεπτεμβρίου, από 11:00 π.μ. έως 15:00 μ.μ. και συγκέντρωση διαμαρτυρίας στις 12:00 μ.μ. στο υπουργείο Υγείας. Επίσης, αποφάσισε να συμμετάσχει στην 48ωρη απεργία που έχει κηρύξει η ΑΔΕΔΥ για τις 18 και τις 19 Σεπτεμβρίου, ενώ αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο κλιμάκωσης των κινητοποιήσεων.

Υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα από ένα κόμμα διαχείρισης…

Tου Δημήτρη Καζάκη

Αυτό το Παρασκευοσαββατοκύριακο είναι η σειρά του κ. Τσίπρα για τον συνηθισμένο περίπατο στην ΔΕΘ. Πρώτα, έσκασε μύτη στο Λευκό Πύργο σε μια από τις γνωστές ομιλίες που του στήνει ο κομματικός μηχανισμός του, όπου ο αρχηγός μιλάει, λέει ότι θέλει, το κοπάδι από κάτω ακούει χωρίς να έχει το δικαίωμα να ρωτήσει, ή να αναρωτηθεί και ύστερα όλοι πάνε στις δουλειές τους ικανοποιημένοι. Δεν φτάνει που τα αμνοερίφια είχαν την μέγιστη ικανοποίηση να ακούσουν τον αρχηγό, θέλουν και να ρωτήσουν; Που νομίζουν ότι βρίσκονται σε συγκέντρωση του ΕΠΑΜ;

Άλλωστε αν κάτι ξέρει να κάνει καλά ο αριστερός, το γνωστό κομματικό ακροατήριο που τρέχει σε τέτοιες συγκεντρώσεις, είναι να το βουλώνει, να ακούει και ύστερα να βρίσκει χιλιάδες τερατώδεις δικαιολογίες για την κατάσταση του ιδίου και του χώρου του. Αυτός ξέρει, γνωρίζει, είναι αγωνιστής, δεν είναι όποιος κι όποιος σαν τον υπόλοιπο κόσμο που όλα αυτά τα βρίσκει αποκρουστικά. Τι...
δηλαδή; Ίσια κι όμοια είμαστε όλοι; Ίσια κι όμοια ο αριστερός με τον κυρ Βαγγέλη τον μεροκαματιάρη; Τι ξέρει ο κυρ Βαγγέλης από αγώνες; Ξέρει μόνο από τον αγώνα της ζωής, ο αριστερός όμως ξέρει από τους αγώνες της ιδεολογικής και κομματικής φαντασίωσης μέσα στην οποία ζει σαν υβρίδιο μέσα σε φορμόλη.

Γι’ αυτό και δεν έχει ανάγκη ούτε να ρωτά, ούτε να αναρωτιέται και ξέρει πάνω απ’ όλα πώς να υποτάσσεται στην εκάστοτε κομματική γραφειοκρατία. Αρκεί να κρατά ψηλά τη σημαία της αριστεράς. Αρκεί να παπαγαλίζει όλα τα γνωστά αριστερά κλισέ που ικανοποιούν τον ταραγμένο ψυχισμό του. Αυτό σημαίνει αριστερός στις μέρες μας.

1999-2013: Μια τριλογία Ελληνική ή και μια τριλογία του ευρώ...

Γράφει ο Δημήτρης Τρικεριώτης

Αμέσως μετά τις εκλογές του 2012, το 58% πίστευε ότι βαδίζουμε σε λάθος δρόμο. Σήμερα αυτό το πιστεύει το 71%! Επίσης το 55%, δηλ. οι περισσότεροι, αισιοδοξούσαν ότι η χώρα θα αποφύγει την χρεωκοπία. Σήμερα, μετά τη σκληρή και αναποτελεσματική πολιτική λιτότητας του περασμένου χρόνου, εξακολουθεί να αισιοδοξεί το 48%, δηλ. οι λιγότεροι. Κι ενώ στις εκλογές του 2012 μόλις το 9% τασσόταν υπέρ της επιστροφής στη δραχμή, σήμερα τάσσεται το υπερδιπλάσιο ποσοστό του .....21%! Στην πρόσφατη έρευνα της Metron Analysis προκύπτει ότι η πλειονότητα των δεξιών και κυρίως των κεντροδεξιών ψηφοφόρων, προχωρημένης ηλικίας, οι οποίοι εκφράζονται σε ίδια ποσοστά από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ(!), ορίζουν, σε συνεργασία με την τρόικα, το μέλλον του τόπου και των επόμενων γενεών, παρότι δεν υπερβαίνουν δημοσκοπικά, στην καλύτερη περίπτωση, το 33-35% του εκλογικού σώματος.

Ωστόσο αυτή η κυβερνητική «πλειοψηφία» αφοπλίζεται όλο και περισσότερο από λογικά επιχειρήματα στον αγώνα της να στηρίξει τη συνέχεια της πολιτικής που της υποδεικνύει η τρόικα. Γνωρίζει ότι ακόμη κι αν πετύχουμε πλεόνασμα χωρίς ανάπτυξη, στην ουσία ανατροφοδοτούμε την ύφεση, εφόσον αυτό μπορεί να έρθει μόνο με επιπλέον περικοπές και καθυστερήσεις.

Επίσης γνωρίζει ότι δεν θα μπορούσαμε σαν κοινωνία να διατηρήσουμε ένα τέτοιο πλασματικό πλεόνασμα, πόσο μάλλον να το αυξήσουμε στους φρενήρεις ρυθμούς που απαιτούνται για να ανταποκριθούμε στα δεκάδες δις χρέους που μας περιμένουν τα επόμενα χρόνια.

Να παραιτηθεί αμέσως η κυβέρνηση του εμφυλιοπολεμικού λόγου!

Tου Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Αν πράγματι η πληροφορία που μεταφέρει ο κ. Άρης Ραβανός, σε σημερινό δημοσίευμα του ηλεκτρονικού «Βήματος» [05:45], είναι ακριβής, οφείλει ο πρωθυπουργός να δρομολογήσει αμέσως την διαδικασία αντικατάστασης της κυβέρνησής του - και του ιδίου ασφαλώς - και εάν διαπνέεται από γνήσιο δημοκρατικό φρόνημα να ενεργοποιήσει την διαδικασία διεξαγωγής γενικών εκλογών, τώρα αμέσως!

«Η απάντηση από εδώ και στο εξής θα είναι ιδιαίτερα σκληρή. Είμαστε σε πόλεμο. Η χώρα δίνει μάχη για την επιβίωσή της και ο ΣΥΡΙΖΑ επιλέγει τη δολιοφθορά σε όλα τα επίπεδα. Δεν θα τους περάσει», τονίζει ανώτερη κυβερνητική πηγή, σύμφωνα με το δημοσίευμα, υπό τον σαφώς προβοκατόρικο τίτλο: «Ο ΣΥΡΙΖΑ παίρνει τ' άρματα - Η Κουμουνδούρου ετοιμάζει επίθεση, είμαστε σε πόλεμο λέει το Μαξίμου».

Μόλις προχθές «αναρωτιόμουν»: «γιατί οι Σαμαράς-Βενιζέλος ταλαιπωρούν ακόμη την μπάλα». Μετά από αυτήν την εκπεφρασμένη στάση των κυβερνητικών και την κεντρική απόφαση [«Στο Μέγαρο Μαξίμου έχουν γίνει προχωρημένες συζητήσεις και αναλύσεις επί της στρατηγικής του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος όπως λένε κορυφαία κυβερνητικά στελέχη, επιχειρεί με τις δυνάμεις που έχει σε συνδικαλιστικά σωματεία να δημιουργήσει πολεμικές συνθήκες (Ραβανός-Βήμα)»] να καταφύγουν στον εμφυλιοπολεμικό λόγο και να προκαλέσουν εμφυλιοπολεμικές καταστάσεις και αναπαραστάσεις στην χώρα, παύω να προβληματίζομαι για την οικονομία, το μοντέλο ευημερίας και το επίπεδο της δημοκρατία στην Ελλάδα, υπό την τρόικα. Τώρα πλέον με προβληματίζει σοβαρά το ζήτημα της ειρήνης και της στοιχειώδους δημοκρατικότητας ως προϋποθέσεις μιας κάποιας ομαλής εξόδου από την κρίση.