Οι εξελίξεις στην Τουρκία και ο αναπότρεπτος χαρακτήρας τους…

 Tου Δημήτρη Καζάκη

Επί έξη ημέρες μεγάλες κινητοποιήσεις συγκλονίζουν όχι μόνο την Κωνσταντινούπολη και την Άγκυρα, αλλά και άλλες 13 μικρότερες πόλεις κυρίως στα παράλια της Τουρκίας. Κανείς δεν περίμενε όχι μόνο την κοινωνική έκρηξη, αλλά και την έκτασή της επί τόσες ημέρες. Για τις ΗΠΑ και την ΕΕ η Τουρκία αποτελούσε ένα «ασφαλές καταφύγιο» στην περιοχή για τις πολιτικές αποσταθεροποίησης που εφαρμόζουν. Επίσης το καθεστώς Ερντογκάν φαινόταν ακλόνητο. Έτσι το ήθελαν τόσο οι ΗΠΑ, όσο και η ΕΕ.

Κανείς τους δεν πήρε στα σοβαρά τις τεράστιες συγκεντρώσεις με αντιπολεμικό περιεχόμενο μερικούς μήνες πριν. Στις αρχές του Νοεμβρίου 2012 το τουρκικό κοινοβούλιο έδωσε στον Ερντογκάν την εξουσία να στέλνει στρατό σε «ξένες χώρες». Η απόφαση αυτή ήταν κατά παραγγελία του ΝΑΤΟ και προετοίμαζε καθαρά την εμπλοκή της Τουρκίας στον πόλεμο κατά της Συρίας. Όμως αυτό που δεν περίμενε κανείς ήταν το ξέσπασμα του τουρκικού λαού. Εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές στην Κωνσταντινούπολη, την Άγκυρα και αλλού ξεχύθηκαν στους δρόμους με αντιπολεμικά συνθήματα.
Τις επόμενες ημέρες οι διαδηλώσεις πλήθυναν σε τρομακτικό βαθμό, αλλά τα μέσα μαζικής εξαπάτησης τόσο της Τουρκίας, όσο και διεθνώς τις έσβησαν σαν εικόνα και σαν είδηση. Ο Ερντογκάν φρέναρε την άμεση εμπλοκή της Τουρκίας, χωρίς να την σταματήσει, σε στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον της Συρίας κι έτσι όλοι νόμιζαν ότι η κοινωνία ησύχασε. Τα επιτελεία του ΝΑΤΟ και της ΕΕ πίστεψαν ότι το καθεστώς Ερντογκάν ελέγχει απόλυτα την κατάσταση και έτσι όλοι ησύχασαν.

Το Γεζί Παρκ, οι Σκουριές και η Ναόμι

 Tης Ελεάννας Ιωαννίδου

Μεγάλη συζήτηση έχει ανοίξει για τα βαθύτερα αίτια της εξέγερσης της Πλατείας Ταξίμ και για το κατά πόσο αυτά βρίσκουν ή όχι αντιστοιχίες στα σημερινά αιτήματα της ελληνικής κοινωνίας. Διαβάζω αναλύσεις που υποστηρίζουν ότι η τουρκική κοινωνία ευημερεί και, ως εκ τούτου, αιτήματα, όπως η ελευθερία του λόγου, και η αντίσταση στην ισλαμοποίηση δεν σχετίζονται με τα καθ' ημάς. Είναι όμως έτσι;

Στις αρχές Μαΐου, η Τουρκική Δημοκρατία αποπλήρωσε και την τελευταία δόση του χρέους της προς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, «διακόπτοντας μια σχέση» που διήρκεσε 52 χρόνια. Η συμβολή του Ερντογάν και της πολιτικής του σε αυτό που κάποιοι βάφτισαν Τουρκικό Θαύμα υπήρξε αναμφίβολη. Στον τομέα των εργασιακών δικαιωμάτων -και των δικαιωμάτων γενικώς- δεν είχε και πολύ δουλειά να κάνει: οι προγενέστερες χούντες με την στήριξη του ΔΝΤ είχαν λύσει προ πολλού τέτοιες «λεπτομέρειες». Πολύ πριν το τουρκικό «success story», η τουρκική κοινωνία φημιζόταν για τις ακραίες αντιθέσεις της, πολιτισμικές και οικονομικές. Είναι αυτό που ο Κοτς είχε περιγράψει χαρακτηριστικά, μιλώντας για τη «λευκή» Τουρκία: «μια Δανία περικυκλωμένη από ένα Μπαγκλαντές».

Η Ελλάδα σε άγρυπνο κώμα…

 Tου Γιάννη Μακριδάκη

Οι Τούρκοι εξεγέρθηκαν για να βάλουν φρένο στον κατήφορο και την οπισθοδρόμηση της κοινωνίας αλλά και στην εκποίηση της πατρίδας τους από την εκλεγμένη φασιστική κυβέρνηση Ερντογάν
Οι Έλληνες ακόμα κάθονται και κοιτούν με αδιαφορία τον δικό τους κατήφορο και την δική τους οπισθοδρόμηση που προωθεί και χτίζει μέρα με την ημέρα η εκλεγμένη φασιστική κυβέρνηση Σαμαρά Κουβέλη Βενιζέλου

Διότι ο κατήφορος και η οπισθοδρόμηση δεν εκφράζονται μόνο με εξισλαμισμό, με κράτος μαντήλας, με ανέγερση τζαμιού στο Ταξίμ. Εκφράζονται κατ’ αναλογίαν και με την εμφυλιοπολεμική νοοτροπία και δράση της δεξιάς, με την άνοδο και την υποστήριξη των ναζιστών και κάθε είδους παρόμοιων αποβρασμάτων τα οποία έχουν ακόμα και θέσεις δίπλα στον Πρωθυπουργό, με την υποβάθμιση της Παιδείας, με την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας και πόρων, με την εμφανέστατη προπαγάνδα μέσω του ελέγχου των ΜΜΕ, με την εμφανέστατη επίσης άσκηση ελέγχου και επιρροής επί των δικαστικών λειτουργών, την έλλειψη δικαιοσύνης δηλαδή, με τον αναχρονιστικό διαχωρισμό των ανθρώπων σε νοικοκυραίους και σε αυτούς που απειλούν το νοικοκυριό των άλλων, με την στοχοποίηση των γκέι, των πορνών, των αναπήρων, των αρρώστων, των ανέργων, των μαύρων κ.α., με την επικράτηση ενός βαθιά πουριτανικού, ίδιο σε αναχρονιστικότητα με το ισλαμικό των γειτόνων μας κράτος στην Ελλάδα.

«Τα ένοχα μυστικά της Τουρκίας»

Μα καλά, θα ρωτήσει κάποιος ανίδεος. Είναι τρελοί αυτοί οι Τούρκοι που ξεσηκώνονται ενάντια στην κυβέρνηση του Σουλεϊμάν Ερντογάν;

Μα αυτή η χώρα δεν έχει σπάσει όλα τα ρεκόρ της ανάπτυξης; Στη χώρα αυτή δε συρρέουν οι επενδυτές απ’ όλο τον κόσμο, κατασκευάζονται εκπληκτικά κτίρια και μεγάλα projects δισεκατομμυρίων βρίσκονται σε εξέλιξη;

Στη γειτονική χώρα δε λένε από το πρωί ως το βράδυ ότι είναι υπερδύναμη, χωροφύλακας της Αμερικής στην περιοχή, πανίσχυρη που μπορούν να κονιορτοποιήσουν κάθε εχθρό;
Μα καλά, όλες αυτές οι εικόνες που βλέπουμε από τα δεκάδες τουρκικά σήριαλ που μας έχουν κατακλύσει δε δείχνουν μια χώρα πανέμορφη, πάμπλουτη, εξευρωπαϊσμένη, με απίστευτη κουλτούρα και πολιτισμό;

Ουδείς μπορεί να προβλέψει την έναρξη και την πρόοδο της επανάστασης... Έχει τους δικούς της μυστηριώδεις νόμους…

 «Ουδείς μπορεί να προβλέψει την έναρξη και
την πρόοδο της επανάστασης.
Έχει τους δικούς της μυστηριώδεις νόμους»
(Β. Ι. Λένιν)

Γράφει ο Δευκαλίων

Στον προηγούμενο Δευκαλίωνα διατυπώσαμε δημόσια το ερώτημα «Εμείς τα θύματα του μνημονίου, τι πρέπει να κάνουμε;». Την απάντηση την έδωσε άμεσα η κοινωνική αντιπολίτευση της Τουρκίας που βγήκε στους δρόμους και συγκρούστηκε με τις δυνάμεις καταστολής του νέο-οθωμανικού καθεστώτος.

Ποια είναι τα πραγματικά και βαθύτερα αίτια αυτής της μαζικής εξέγερσης, δεν γνωρίζουμε ακόμα. Παρ’ ότι είμαστε γείτονες χώρες, εμείς οι Έλληνες γνωρίζουμε ελάχιστα για τον γειτονικό λαό. Τους θεωρούμε a priori εχθρούς και δεν τους μελετάμε. Ανόητη επιλογή, επειδή ακριβώς η τουρκική πολιτικοοικονομική ελίτ έχει στρατηγική επιλογή την σύγκρουση με την Ελλάδα, πρέπει να παρακολουθούμε συνεχώς τι συμβαίνει στην γειτονική χώρα.

Στην Ελλάδα οι θαυμαστές και οπαδοί του νεοφιλελευθερισμού τονίζουν και προβάλουν το τουρκικό οικονομικό “θαύμα”. Ένα οικονομικό θαύμα που στηρίζεται στις εξαγωγές στην ΕΕ και στον εσωτερικό δανεισμό που τονώνει την λιανική κατανάλωση. Αυτό το μοντέλο είχε σαν αποτέλεσμα να αυξηθεί από το 1978 έως σήμερα το Τουρκικό ΑΕΠ κατά 3,5 φορές (σε ευρώ) και 5 φορές (σε δολάρια), σε αποπληθωρισμένες τιμές. Την ίδια στιγμή ο κατώτατος μισθός παραμένει σχεδόν σταθερός και είναι το 50% του κατώτατου μισθού της Ελλάδας της κρίσης.

Kazan kazan!…

Γράφει ο αρίσταρχος

Έχουμε ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα με την υφαλοκρηπίδα και με τους Τούρκους στο Ανατολικό Αιγαίο. Και συγκεκριμένα από Ρόδο σε Καστελόριζο. Ακόμη από την εποχή του Αντρέα Παπανδρέου με το περίφημο mea culpa και την εν συνεχεία αξίωση των γειτόνων με τo casus belli. Και για όλα φταίει το πετρέλαιο που κρύβεται κάτω από τα νησιά μας αλλά και η αδυναμία μας να υπερασπιστούμε τα δικαιώματά μας όπως απορρέουν από το διεθνές δίκαιο.
Πάνω σ’ αυτή την αδυναμία η Τουρκία με τον ένα ή τον άλλο τρόπο προσπαθεί να χτίσει γκρίζες σκιές που θα αμφισβητήσουν τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας μας. Και μέχρις ενός σημείου το πετυχαίνουν να μας απαγορεύουν να “ανοίξουμε μια τρύπα στην αυλή μας”! Ναι ακριβώς έτσι, έρχεται ο γείτονας και σου απαγορεύει στην αυλή σου να σκάψεις. Πόσο δίκαιο φαντάζει αυτό;
Το γυρνάμε από δω, το γυρνάμε από κει και ούτε καν το μαρτυράμε. Ακόμη και μεταξύ μας το ψιθυρίζουμε μην και τ’ ακούσει το Τούρκικο αυτί. Και τότε; Τι θα γίνει τότε; Θα αρπαχτούμε μούρη με μούρη, γιατί πράγμα. Για την ακεραιότητα της πατρίδας μας; Αν δεν είναι ..