Ληγμένα παίρνεις;

 Του Στέλιου Ποτηράκη

Φυσικά. Γιατί είμαι νοτιοευρωπαϊκό γουρουνάκι, φτωχοποιημένος Έλληνας και περιμένω την... ανάπτυξη.
Έχουμε πέσει στην παγίδα. Δεχόμαστε το ένα χτύπημα μετά το άλλο και πλέον θεωρούμε αυτό το ατελείωτο "ξύλο" που τρώμε ως μία φυσιολογική κατάσταση.
Κάθε ημέρα, κάθε ώρα ακούμε ή διαβάζουμε κάτι που μας αποδεικνύει ότι το επίπεδο ζωής μας πέφτει ακόμη περισσότερο και το δεχόμαστε ως κάτι το αναμενόμενο.

• Ας πέσει ο μισθός στη μέση, δε βλέπεις τι ανεργία έχει έξω;
• Ας δουλεύεις σα σκύλος υπερωρίες που δεν πληρώνεσαι, είσαι τυχερός που έχει δουλειά.
• Ας δανείζεσαι για να πληρώνεις τα χαράτσια, αρκεί να μη σου πάρουν το σπίτι.
• Ας μην πας διακοπές να ξεκουραστείς, εδώ άλλοι μένουν στο δρόμο.
• Ας μην έχεις παροχές υγείας, αρκεί ... την υγειά μας να 'χουμε.
• Ε, ας τρως και ληγμένα φαγητά. Άλλοι τρώνε από τα σκουπίδια.

Τα καταφέρανε πάλι οι αναπτυξιολόγοι δεξιοί σωτήρες με τους πράσινους κόκκους στο βαθύ γαλάζιο μνημονιακό τους παραλήρημα: βάζουν στα ράφια σε λίγες ημέρες προϊόντα που έχουν λήξει... Αλλά θα τα πουλάνε φθηνότερα, βρε κουτοί. Για εσάς το κάνουνε. Θα αφορά, λέει, τα προϊόντα που γράφουν "ανάλωση κατά προτίμηση". Κατά προτίμηση σου λέει. Δηλαδή, εσύ αν... προτιμάς να το φας και μετά, δεν πειράζει. Αν δώσεις στο παιδί σου να το φάει, μην ανησυχείς. Είναι, απλώς, θέμα προτίμησης. Κι εσύ προτιμάς να κάνεις οικονομίες για να έχεις να πληρώσεις τους φόρους. Γιατί είσαι ευσυνείδητος Έλληνας πολίτης που αγαπάς το κράτος. Και ξέχασες να αγαπάς τη χώρα σου. Εσένα. Το παιδί σου.

Το «Πανοπτικόν» είναι εδώ και μας βλέπει…

 Tου Γιώργου Τσιάρα

Με αφετηρία τις αποκαλύψεις του Σνόουντεν, μάθαμε ότι ζούμε σε κοινωνίες διαρκούς επιτήρησης με θύματα όλους μας, χάρη στα κοινωνικά δίκτυα που έγιναν δίχτυα και τον ύπουλο ρόλο των μεγάλων εταιρειών που συνεργάζονται με τις μυστικές υπηρεσίες…

Στα «μαλακά» έχει πέσει ώς τώρα το τεράστιο θέμα με τις συστηματικές παρακολουθήσεις… όλων μας από τις αμερικανικές –και όχι μόνον– μυστικές υπηρεσίες. Μέσα από τις διαδοχικές αποκαλύψεις του πρώην πράκτορα Σνόουντεν, αλλά και τις «follow-up» διαρροές απόρρητων εγγράφων της αμερικανικής Υπηρεσίας Εθνικής Ασφαλείας (NSA) στο «Spiegel» και αλλού, αποδεικνύεται περίτρανα –πρώτη φορά στην ιστορία– πως ο θαυμαστός καινούργιος ψηφιακός μας κόσμος δεν είναι παρά ένα αόρατο αστυνομικό κράτος αδιάκοπης επιτήρησης, ένα υπερσύγχρονο Πανοπτικόν*, με την αγαστή συνεργασία όλων ανεξαιρέτως των κολοσσών της πληροφορικής και των τηλεπικοινωνιών, τους οποίους κυριολεκτικά πληρώνουμε για να μας ρουφιανεύουν!
Τι μάθαμε, λοιπόν, από τον πλέον καταζητούμενο άνθρωπο στον πλανήτη;

Οτι μέσα από το διαβόητο πια πρόγραμμα-«υπερκοριό» PRISM, η λειτουργία του οποίου ξεκίνησε πριν από έξι ολόκληρα χρόνια, το 2007, NSA έχει στήσει αυτιά και μάτια παντού, αποκτώντας απευθείας πρόσβαση στους κεντρικούς υπολογιστές (servers) ολόκληρου του τηλεπικοινωνιακού κλάδου. Ανάμεσα στις εταιρείες που αποδεδειγμένα πλέον είχαν ανοίξει διάπλατα τις ψηφιακές τους Κερκόπορτες και στον Μεγάλο Αδελφό, ξεχωρίζουν ασφαλώς η Microsoft, η Google, η Yahoo, η Apple, η AOL, η Verizon, η AT&T και η Sprint. Και βέβαια οι αγαπημένες μας «υπηρεσίες» (με τη… διπλή έννοια) facebook, skype και YouTube.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΣΤΗΝ SOCIAL-ΟΠΟΙΗΣΗ…

Συμφωνώ ότι οι καιροί αλλάζουν. Από την αλληλογραφία φτάσαμε στο τηλέφωνο και από εκεί στα κινητά, τους υπολογιστές, το email και εσχάτως στα social media. Κάθε εποχή χαρακτηρίζεται από αλλαγές στην επικοινωνία, αλλαγές οι οποίες εν πολλοίς καθορίζονται από τα μέσα.

Στην πραγματικότητα, ακόμα και το τι μέσο χρησιμοποιείς, καθορίζει την ποιότητα της επικοινωνίας, τον τρόπο, αλλά διαμορφώνει και την αντίληψη περί επικοινωνίας. Τα social media βρίσκονται ακόμα σε αρχικό στάδιο -ναι, καλά διαβάζεις σε αρχικό- γι’ αυτό όλο και περισσότεροι εθίζονται στην χρήση τους.

Είναι δομημένα έτσι ώστε να απαιτούν από τον χρήστη περισσότερη ενασχόληση μαζί τους. Έτσι δημιουργείται η “ανάγκη” για να κάνεις check in στο Facebook όταν βρίσκεσαι έξω, να βάζεις ετικέτες (tags) με ποιους είσαι, να φιλτράρεις φωτογραφίες για να τις ανεβάσεις στο Instagram, να tweet-άρεις κάτι που συμβαίνει δίπλα σου.

Ο ερχομός των smartphones κατέστησαν έναν κόσμο εφικτό να χωράει στην παλάμη σου, έναν κόσμο στον οποίο λογοδοτείς συνέχεια και πολλές φορές υποκαθιστά τον πραγματικό. Η πλήξη και ο “πόνος” των συναναστροφών εντείνουν τον εθισμό σ’ αυτό τον τρόπο επικοινωνίας. Ας πούμε ότι ένας διαδικτυακός “φίλος” σου έχει τσεκάρει ότι βρίσκεται στο Χ μέρος. Θα πας να τον βρεις; Πόσες φορές το έχεις κάνει;