Tου Όθωνα Κουμαρέλλα*
Καλησπέρα σας κυρίες και κύριοι, φίλες και φίλοι,
κατ’ αρχήν θα ήθελα να ευχαριστήσω τους συνδιοργανωτές για τη σημερινή εκδήλωση και βεβαίως το περιοδικό «ΑΡΔΗΝ» που μας παραχώρησε αυτή τη φιλόξενη αίθουσα. Πρώτα απ’ όλα όμως θέλω να ευχαριστήσω όλες και όλους εσάς που μας τιμάτε με τη παρουσία σας και ελπίζω μετά το τέλος των εισηγήσεων να κάνουμε μια πολύ καλή και προπαντός παραγωγική συζήτηση.
Για να μπορέσουμε, λοιπόν, να δώσουμε μια απάντηση στο δίλημμα όπως τίθεται στον τίτλο της σημερινής εκδήλωσης, δηλαδή αν η διαγραφή του χρέους, μέσω μιας γενικευμένης σεισάχθειας, αποτελεί λύση, ή πρόκειται για μια ουτοπία, θα πρέπει να δώσουμε μια απάντηση στο κατά πόσο είναι εφικτή μια τέτοια λύση μέσα στα ασφυκτικά πλαίσια που καθορίζονται από την ένταξή μας στην ευρωένωση, ή αυτή ακριβώς η ένταξη καθιστά εν πολλοίς μια λύση σεισάχθειας πραγματική ουτοπία. Άρα το πλαίσιο μέσα στο οποίο λειτουργούμε είναι απολύτως καθοριστικό για να απαντήσουμε στο ερώτημα.
Επίσης, θα πρέπει να δούμε τι λύσεις υπάρχουν πέραν, από τη ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ, αν υπάρχουν.
Γιατί αν δεν υπάρχουν άλλες λύσεις και το πλαίσιο δεν το επιτρέπει τότε πρέπει να εξετάσουμε τι πρέπει να γίνει, έτσι ώστε να αλλάξει αυτό το πλαίσιο και να δημιουργηθούν οι κατάλληλες συνθήκες που θα επιτρέψουν να γίνει εφικτή μια τέτοια λύση.
Γιατί αν υποθέσουμε ότι και η ίδια η σεισάχθεια είναι μια ιστορία που δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί, άρα δεν είναι λύση, τότε πράγματι βρισκόμαστε μπροστά σε αδιέξοδο και η πορεία της χώρας είναι προδιαγεγραμμένη. Μια πορεία προς την πλήρη καταστροφή και την εξαφάνιση του Ελληνικού Έθνους.
ΜΕΡΟΣ 1ο
ΜΕΡΟΣ 2ο
