Κάτι τρέχει στη Χαλκίδα...

 του "askordoulakos"

«Οι δειλοί, που προδίδουν πατριώτες στους Ούνους, επειδή φοβούνται το θάνατο, να ξέρουν πως τους την έχουμε στημένη, πως είναι καταδικασμένοι και με την πρώτη ευκαιρία θα εξοντωθούν σα ζώα».

L’Humanite, επίσημο όργανο του Γαλλικού Κ.Κ. (PCF) Απρίλης 1942.

Βρισκόμαστε ήδη στην πέμπτη μέρα, από τότε που οι εργαζόμενοι των σωματείων στα κλειστά εργοστάσια (Τσιμεντάδικο, Σέλμαν, Ιντερκέμ, Νεοσέτ κι από χθες και της Λάρκο) προχώρησαν στην κατάληψη του Διοικητηρίου (του κτηρίου της Περιφέρειας) στην πρωτεύουσα του νομού Εύβοιας, στη Χαλκίδα. Εργάτες πραγματοποιούν βάρδιες περιφρούρησης της κατάληψης σε εικοσιτετράωρη βάση, ενώ η λαϊκή αλληλεγγύη μεγαλώνει καθημερινά.

Την, Πέμπτη 12 Σεπτεμβρίου, πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα συνεδριάσεων του Διοικητήριου ευρεία σύσκεψη των πρωτοβάθμιων σωματείων, δημόσιου και ιδιωτικού...
τομέα και φορέων του Νομού. Η ΕΛΜΕ, οι δάσκαλοι, οι νοσοκομειακοί, οι εφοριακοί, οι τσιμεντάδες, οι εργάτες της Σέλμαν, της Νεοσέτ, της Λάρκο, της Ιντερκέμ, οι ξενοδοχοϋπάλληλοι, οι μηχανικοί του δημοσίου, οι εργαζόμενοι στο δήμο και στη νομαρχία, επαγγελματίες και αυτοαπασχολούμενοι, εκπρόσωποι από το δίκτυο αντίστασης και αλληλεγγύης και πολλοί άλλοι.
Ενδεικτική είναι η τοποθέτηση, που έκανε ο Πρόεδρος του Σωματείου των Εργαζομένων στο Δήμο Χαλκιδέων, Δημήτρης Γεωργακόπουλος: «Η φωτιά της ανατροπής άναψε στη Χαλκίδα. Σήμερα είμαστε πολλοί γιατί δεν έχουμε άλλες αντοχές. Όλοι αισθανόμαστε ότι αυτή η μάχη είναι η μητέρα των μαχών και πρέπει να τη βγάλουμε προς τα έξω. Αυτό που ξεκίνησε από τη Χαλκίδα, ας επεκταθεί και σε άλλες πόλεις. Μπορεί αυτό να γίνει η αρχή του τέλους για την κυβέρνηση του μνημονίου και της υποταγής. Δεν μας χωρίζει τίποτα με τους απολυμένους των εργοστασίων, για αυτό όλες οι δράσεις μας πρέπει να έχουν κοινό σημείο αναφοράς τη Νομαρχία».

Το παράδειγμα της πρώην ΑΓΕΤ δείχνει γιατί χρεοκόπησε η Ελλάδα.(Εξαιρετικό)

 Του Δημήτρη Καζάκη

Το πρωί της Τρίτης που μας πέρασε, 10 του μηνός, εργάτες από 5 εργοστάσια της περιοχής κατέλαβαν το νεόδμητο κτήριο της Περιφέρειας Εύβοιας και το έθεσαν υπό τον έλεγχό τους. Την πρωτοβουλία ανέλαβαν μετά από γενικές συνελεύσεις των ίδιων των εργαζομένων, 5 εργατικά σωματεία με επικεφαλής το Εργατικό Κέντρο Χαλκίδας. Θα μου πείτε που είναι το πρωτότυπο; Πρώτη φορά έχουμε καταλήψεις δημοσίων κτηρίων από εργαζόμενους σε απόγνωση; Δεν ζήσαμε πριν μερικούς μήνες τις καταλήψεις των Δήμων από τους εργαζόμενους της ΠΟΕ-ΟΤΑ; Και λοιπόν, τι έγινε;

Εδώ δεν έχουμε μια κατάληψη από εργάτες με σκοπό να πιέσουν για τα αιτήματά τους. Αυτοί που ανέλαβαν την πρωτοβουλία δεν είναι από εκείνους που ζουν με αυταπάτες. Ξέρουν από πρώτο χέρι τι είναι να μην μπορείς να βρεις το δίκιο σου. Ακόμη κι όταν πρόκειται για τα πιο στοιχειώδη, τα ελάχιστα, όπως π.χ. την απόδοση των δεδουλευμένων και των αποζημιώσεων.

Το παράδειγμα της πρώην ΑΓΕΤ δείχνει γιατί χρεοκόπησε η Ελλάδα.

Πρόκειται για εργάτες από εργοστάσια όπως τα Τσιμέντα Χαλκίδος, πρώην ΑΓΕΤ Ηρακλής, η οποία πουλήθηκε κοψοχρονιά και όπως-όπως στους μαφιόζους της Καλτσεστρούτσι. Όταν μιλάμε για μαφιόζους το εννοούμε. Αξίζει να θυμηθούμε ότι στις αρχές της δεκαετίας του ’90 η κυβέρνηση Μητσοτάκη έκανε τα πάντα για να ξεπουλήσει την ΑΓΕΤ Ηρακλής, μία από τις μεγαλύτερες ελληνικές βιομηχανίες, με ισχυρή θέση στην παγκόσμια αγορά τσιμέντου, χιλιάδες θέσεις εργασίας, καθετοποιημένες εγκαταστάσεις, με δικό της λιμάνι, σε ιδανική θέση και ιδιαιτέρως συναλλαγματοφόρα για την ελληνική οικονομία. Ως αγοραστής εμφανίστηκε ο ιταλικός όμιλος Caltsestruzzi, με επικεφαλής τον Λορέντζο Παντσαβόλτα, ο οποίος εκείνο τον καιρό έκανε πολλές και εντυπωσιακές εμφανίσεις στην Αθήνα δίπλα στον πρωθυπουργό Μητσοτάκη, τον υπουργό οικονομικών Στέφανο Μάνο και άλλα στελέχη της κυβέρνησης.

Τι αξίζεις τελικά;

Στο πλαίσιο της ενημέρωσης του λαού μας για τις θέσεις και τα προτάγματα των κινημάτων που βρίσκονται εκτός του “κοινοβουλευτικού τόξου” και που αφορούν τις προτεινόμενες λύσεις στο αδιέξοδο που μας έχουν φέρει η εγχώρια και η διεθνής τρόϊκα των μνημονίων, της υποτέλειας και της εθνικής καταστροφής προβάλουμε  σήμερα μία συνοπτική παρουσίαση των θέσεων του Ενιαίου Παλαϊκού Μετώπου (Ε.Πα.Μ.) και ένα κάλεσμα για αγώνα...

Γιατί ΛΥΣΗ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΤΗ ΔΩΣΕΙ ΜΟΝΟ Ο ΛΑΟΣ ΜΑΣ…

el gato (admin)

Πολιτική απεργία διαρκείας με οργάνωση από τα κάτω

Μερικές σκέψεις για τη δράση του εργατικού - συνδιακαλιστικού κινήματος από εδώ και πέρα

(Σχόλιο της ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑΣ-Ε.Πα.Μ. στο τέλος του άρθρου)

Του Γιώργου Χαρίση*

Το τελευταίο διάστημα πυκνώνουν οι προβληματισμοί και οι αγωνίες των εργαζομένων σχετικά με το πού πάμε και τι κάνουμε ως συνδικαλιστικό κίνημα.
Στο δημόσιο έχουμε πλέον, μετά από ένα αιώνα,απολύσεις εργαζομένων, στο δε ιδιωτικό οι άνεργοι έφτασαν πλέον το 1.5 εκατ., ένα μικρό μέρος εργάζεται με κάποια δικαιώματα, ενώ διευρύνεται αλματωδώς η ελαστική, η εκ περιτροπής και η μαύρη εργασία.
Τίποτα δεν είναι όπως χθες. Στην πριν μνημονίου εποχή πολλά απ’ αυτά που έγιναν φάνταζαν ότι δεν θα μπορούσαν να συμβούν, για κάποια μάλιστα, κάποιοι πίστευαν ότι είναι και συνταγματικά κατοχυρωμένα.

Ακόμη και σήμερα κάποιοι πιστεύουν ότι αυτά που μας συμβαίνουν ή αυτά που πρόκειται να συμβούν, αφορούν κάποιους άλλους. Είναι χαρακτηριστικό ότι, ενώ η κυβέρνηση έχει οργανώσει ένα σχέδιο απολύσεων, που τα βάθος του ακόμα δεν είναι γνωστό, που όμως εκείνο που είναι σίγουρο είναι ότι το 2013 θα έχουμε 25.000 διαθεσιμότητες-κινητικότητες =απολύσεις και άλλες 15.000 απευθείας απολύσεις, εντούτοις κάποιοι νομίζουν ότι επειδή αυτοί διαθέτουν κάποιο επιπλέον τυπικό προσόν, ότι θα τη «γλυτώσουν».

Θα τη «γλυτώσουν» και αυτοί, όπως τη «γλύτωσαν» οι καθηγητές, όπου μαζί με τους εργαζόμενους στα νοσοκομεία, πίστευαν ότι η παιδεία και η υγεία δεν θα θιγεί!
Μα θα μου πείτε υπάρχουν και οι δάσκαλοι, η συνδικαλιστική ηγεσία των οποίων δεν κατάλαβε ακόμη τίποτα! Τους είδατε τελευταία σε καμιά κινητοποίηση;

Δεν έχω στόμα και θέλω να ουρλιάξω…

Γράφει ο Pitsirikos

Σου γράφω από την Αγγλία. Είναι ήδη 4 τα ξημερώματα και είμαι ακόμη στην δουλειά. Προσπαθώ να τελειώσω ένα λογισμικό που πρέπει να παραδώσω αύριο και δεν μπορώ. Μια εβδομάδα τώρα δεν μπορώ να οργανώσω την σκέψη μου. Η ανάρτησή σου «Για την Κύπρο» είναι καθαρτήρια. Με είχες εκνευρίσει εδώ και λίγο καιρό γιατί ένιωθα πως είχες απογοητευθεί. Το ένιωθα στις αναρτήσεις σου. Και η αγανάκτηση σε είχε κάνει να μην βλέπεις τα πράγματα καθαρά.
Έγραφες συνεχώς για τους Έλληνες που προτίμησαν να ψηφίσουν αυτούς που τους χρεοκόπησαν, έγραφες ότι δεν κουνιούνται από τον καναπέ και δεν κατεβαίνουν να διεκδικήσουν.