Ο διαχωρισμός Κράτους και Επιχείρησης

 Του Παναγιώτη Βοστινιώτη*

Προκαταβολικά πρέπει να πούμε ότι αν επιτύχει αυτός ο διαχωρισμός, τότε περνάμε αυτόματα, σ’ ένα εντελώς νέο, κοινωνικό και οικονομικό σύστημα! Νομίζω ότι αυτό είναι και το μεγάλο ζητούμενο των ημερών μας! 
 
Έχουμε μια τεράστια εμπειρία από τα προηγούμενα κοινωνικά συστήματα, γνωρίζουμε πότε το Κράτος έπαιξε θετικό και πότε αρνητικό ρόλο στην ανάπτυξη των κοινωνιών, πότε ήταν μοχλός ανάπτυξης και πότε τροχοπέδη, πότε ήταν, γενικά, στην υπηρεσία της μιας ή της άλλης τάξης! Τα ίδια ακριβώς ισχύουν και για το έτερον ήμισυ, την Επιχείρηση.
 
Εκείνο όμως που δεν έχει απασχολήσει ποτέ μέχρι σήμερα, όχι μόνο τους πολιτικούς, αλλά και τους οικονομολόγους - ίσως γιατί δεν «σκέφτονται με το δικό τους μυαλό» - είναι ειδικά η ομιχλώδης και υποκριτική σχέση που διέπει το ζεύγος Κράτος- Επιχείρηση, σχέση που κατά την γνώμη μου, είναι η αιτία όλων των δεινών! Πότε ακριβώς, πού και πως ξεκίνησε αυτός ο «δεσμός», μεταξύ Κράτους και Επιχείρησης είναι ζήτημα που αφορά βέβαια τους ιστορικούς. Ωστόσο μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα, οτι αυτός ο «δεσμός» είναι πολύ πιο παλιός απ’ ότι ο «δεσμός» Κράτους και Εκκλησίας (άλλος αμαρτωλός δεσμός αυτός).

Πρέπει να πούμε επίσης, ότι Κράτος και Επιχείρηση, λίγες φορές ζήσανε αρμονικά, η «συμβίωση» τους, οι σχέσεις τους, ήταν τις περισσότερες φορές , όχι μόνο ομιχλώδεις και υποκριτικές, όπως γράφω παραπάνω, αλλά και θυελλώδεις και πέρασαν από σαράντα κύματα! Πότε εκβίαζε το Κράτος την Επιχείρηση, πότε αντίστροφα, πότε «απατούσε» η Επιχείρηση το Κράτος, πότε αντίστροφα, πότε το Κράτος είχε το πάνω χέρι, πότε η Επιχείρηση!

Ο μύθος του πλεονάσματος…

 Tου Πάνου Κακούρη

Η επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος στον προϋπολογισμό του 2013 δεν είναι κεντρικός στόχος μόνο της κυβέρνησης, αλλά και της τρόικας, μέσα από το οποίο επιδιώκει τον εξαγνισμό της πολιτικής που επέβαλε στη χώρα και στο πλαίσιο αυτό επιτρέπει την εφαρμογή πρωτότυπων δημοσιονομικών πρακτικών.

Πρόκειται για αυτοσκοπό και των ελεγκτών, προκειμένου να παρουσιάσουν μία «επιτυχία» του προγράμματος, το οποίο απέτυχε σε όλα τα υπόλοιπα, όπως η κατάρρευση του ΑΕΠ, η εκτίναξη της ανεργίας, η αύξηση του χρέους παρά τα δύο PSI και οι ατέλειωτες ανάγκες χρηματοδότησης της Ελλάδας. Θα το εμφανίσουν ως δημοσιονομική επιτυχία, επιδιώκοντας να πείσουν τις αγορές και τους πολίτες των χωρών της Ευρωζώνης ότι το ελληνικό πρόγραμμα οδηγεί σε διέξοδο, ύστερα από 3,5 χρόνια αστοχιών.

Η κυβέρνηση από την πλευρά της το θέλει για να εκκινήσει διαδικασίες μείωσης του χρέους, να υποστηρίξει πως «οι θυσίες πιάνουν τόπο» και να υποσχεθεί χαλάρωση. Μάλιστα, πριν προκύψει το πλεόνασμα, άρχισε η μοιρασιά του. Το 70%, λένε κυβερνητικά στελέχη, θα πάει για την ενίσχυση των αδύναμων κοινωνικών ομάδων. Λάθος. Για κοινωνικές παροχές θα διατεθεί το 70% της υπέρβασης του στόχου των 489 εκατ. ευρώ.

Ο Σύντροφος Προβόπουλος…

 Tου Θανάση Καρτερού

Νεύρα πολλά από ορίτζιναλ δεξιούς, κεντροδεξιούς και πρασινοδεξιούς, με τον Προβόπουλο της Τράπεζας της Ελλάδας. Δωράκι του Προβόπουλου στο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο δηλητηριώδης τίτλος μεγάλου site, γνωστού για τις πολύ φιλικές σχέσεις του με το Μαξίμου. Ο κεντρικός τραπεζίτης χαρακτηρίζεται στο σχετικό άρθρο παντός καιρού και κυβερνήσεως -είναι γλώσσα αυτή από πολέμιους του λαϊκισμού και φίλους του Σαμαρά; Ενώ διατυπώνεται η υποψία ότι προβάρει τα ροζ του ΣΥΡΙΖΑ!

Τι έκανε ο έρμος; Τη στιγμή που ο Σταϊκούρας ανακοίνωνε περιχαρής συνάμα δε και υπερήφανος πρωτογενές πλεόνασμα 3 δις, η Τράπεζα της Ελλάδας ανακοίνωνε πρωτογενές έλλειμμα 3,2 δις! Μεγαλύτερο δηλαδή από το περσινό για την ίδια περίοδο. Και οπωσδήποτε αρκετό για να δείξει ότι ο Σαμαράς ήταν ρόμπα ξεκούμπωτη στη Θεσσαλονίκη όταν θεμελίωνε όλη την παράγκα των επιτυχιών του στο σαθρό έδαφος του πλεονάσματος που με τόση επιμέλεια επεξεργάστηκε το οικονομικό επιτελείο.

Τούτων δοθέντων μπαίνουν σε σκέψεις σοβαρές όχι μόνο οι καχύποπτοι δεξιοί. Γιατί ο Προβόπουλος έκανε μια τέτοια ακραία και ανατρεπτική, πράξη; Γιατί δεν ακολούθησε τη γραμμή της Άλφα Μπανκ, της Βήτα Μπανκ, και ιδιαιτέρως της Γάμα Μπανκ, που έχει απευθείας σύνδεση όπως δείχνει και το όνομά της με το Μαξίμου; Τι του ήρθε να βγάλει αλχημιστή τον αρμόδιο επί του πλεονάσματος και ψεύτη τον πρωθυπουργό των μεγάλων επιτυχιών;

Τεράστια περιθώρια διαπραγμάτευσης για διαγραφή ακόμη και του 60% του χρέους…(Εξαιρετικό)

 Tου Λεωνίδα Βατικιώτη

Εντελώς αυθαίρετα και κινδυνολογικά αποδεικνύονται τα επιχειρήματα που επικαλούνται οι ελληνικές κυβερνήσεις για να δικαιολογήσουν την απροθυμία τους ακόμη και να διαπραγματευτούν με τους πιστωτές την διαγραφή μέρους έστω του δυσθεώρητου δημόσιου χρέους. 

Ποιο επιχείρημα προτάσσουν οι αξιωματούχοι των κυβερνήσεων Γ. Παπανδρέου, Λ. Παπαδήμου και Αντ. Σαμαρά σταθερά την τελευταία τριετία; Ότι κάθε προσπάθεια διαφοροποίησης από τις επιλογές και τις επιταγές του Βερολίνου σχετικά με το δημόσιο χρέος αυτόματα θα προκαλούσε την μήνι του, καθώς θα του προκαλούσε οικονομικές ζημιές, και ως αντίποινα θα μας πέταγε έξω από την ευρωζώνη. Με άλλα λόγια δεν υπάρχει κανένα περιθώριο διαπραγμάτευσης κι η πιστή υιοθέτηση των όρων που θέτει η Άνγκελα Μέρκελ κι οι πιστωτές είναι μονόδρομος για την Ελλάδα! Διαφορετικά, μας περιμένει η διεθνής απομόνωση κι ο οικονομικός μαρασμός, σύμφωνα με τους κήρυκες της υποτέλειας και του ενδοτισμού.

Στην πραγματικότητα τίποτε από τα παραπάνω δεν ισχύει. Τα προηγούμενα επιχειρήματα αποδεικνύονται φύλλο συκής για να καλύψουν την εγκληματική υποχωρητικότητα των ελληνικών κυβερνήσεων και την μετατροπή τους σε πειθήνια όργανα των πιστωτών. Κι αυτό το συμπέρασμα προκύπτει με κάθε σαφήνεια από μελέτη που έδωσε πρόσφατα στη δημοσιότητα το γερμανικό ίδρυμα Μπέρτελσμαν, το οποίο ανήκει και χρηματοδοτείται από τον ομώνυμο γερμανικό κολοσσό που δραστηριοποιείται στο χώρο των μέσων μαζικής ενημέρωσης λειτουργώντας σε περισσότερες από 50 χώρες και απασχολώντας περισσότερους από 100.000 εργαζόμενους. Δεν πρόκειται επομένως για κάποιο ήσσονος σημασίας κέντρο.

Τρίτο μνημόνιο… μακρύτερο και φαρμακερό…

 Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Ερήμην της αμήχανης κυβέρνησης, οι εταίροι επιταχύνουν τα σχέδια για πρόσθετο δανεισμό που θα παρατείνει μέχρι το 2020 τον μνημονιακό «γύψο» και θα βαθύνει την αποικιοποίηση της χώρας.

Ο κύβος ερρίφθη. Έρχεται τρίτο πακέτο και μαζί του τρίτο μνημόνιο. Ο λογαριασμός της μέτρησης των μνημονίων μπορεί να έχει χαθεί, λόγω των αλλεπάλληλων επικαιροποιήσεων και επεκτάσεων που έχουν υποστεί τα ήδη ισχύοντα μνημόνια. Αλλά αυτή τη φορά οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι προσδιορίζουν με ακρίβεια για τι μιλούν: μιλούν για πρόσθετο δανεισμό, ενδεχομένως μαζί με κάποιες διευκολύνσεις στην αποπληρωμή του χρέους, μιλούν επομένως για μια νέα, συμπληρωματική δανειακή σύμβαση η οποία θα συνοδευτεί από ένα και τυπικά τρίτο μνημόνιο. Το οποίο θα είναι και το… μακρύτερο. Μεταφορικά και κυριολεκτικά, από άποψη χρονικού ορίζοντα.

Οι αποσαφηνίσεις ήρθαν το τελευταίο διήμερο, από Βρυξέλες και Φρανκφούρτη. Ο επικεφαλής του Eurogroup Γερούν Ντάισερμπλουμ τίναξε στον αέρα τα φλυναφήματα της κυβέρνησης περί ενδεχομένου εξόδου στις αγορές εντός του 2014, χαρακτήρισε αυτονόητο ότι θα υπάρξει νέο πρόγραμμα στήριξης και προσδιόρισε τον χρονικό ορίζοντα των αποφάσεων ανάμεσα στις γερμανικές εκλογές (22/9) και στη συνεδρίαση του Eurogroup του Νοεμβρίου (11/9). Επίσης, απέκλεισε το ενδεχόμενο ονομαστικής μείωσης του χρέους (κούρεμα) χωρίς να αποκλείει άλλες μορφές ελάφρυνσης.

H αυτο-αναπαραγόμενη γλώσσα του οικονομικού κυνισμού…

 Tου system failure

Παρά το γεγονός ότι η στάση των ανθρώπων σε Ελλάδα και Ευρώπη φαίνεται ότι αλλάζει, έστω αργά, απέναντι σε έννοιες που στο σχετικά πρόσφατο παρελθόν θεωρούνταν σχεδόν ταμπού, όπως οι έννοιες της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης, το συστημικό κατεστημένο χρησιμοποιεί όλα τα διαθέσιμα μέσα, προκειμένου να διατηρήσει αλώβητη την κουλτούρα του ακραίου ατομικισμού και του ωμού οικονομικού πραγματισμού.

Η κουλτούρα αυτή εξαπλώθηκε ταχύτατα τις τελευταίες τουλάχιστον δύο δεκαετίες στην Ελλάδα και γενικότερα στον Δυτικό κόσμο - ίσως με διαφορετική μορφή από χώρα σε χώρα λόγω τοπικών ιδιομορφιών – εξυπηρετώντας στο ακέραιο τα συμφέροντα των οικονομικών ελίτ. Ο ακραίος ατομικισμός και ο οικονομικός πραγματισμός, δεν αποτέλεσαν απλώς τα κύρια συστατικά μιας ιδιότυπης κουλτούρας, αλλά κατέληξαν να αποτελούν τα βασικά δομικά στοιχεία του σύγχρονου ορθολογισμού των Δυτικών κοινωνιών, κάτι που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε ως Δυτικό νεο-ορθολογισμό.

Είναι χαρακτηριστικό ότι, στην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης, η γλώσσα του οικονομικού κυνισμού που διαδίδεται κατά κόρον από τα εγχώρια μεγάλα ΜΜΕ, αναπαράγεται αυτόματα από την ίδια την κοινωνία, παρόλο που για την κατάσταση στην Ελλάδα ευθύνεται σε πολύ μεγάλο βαθμό η οικονομική ασυδοσία ορισμένων προνομιούχων, οι οποίοι όχι μόνο παραμένουν στο απυρόβλητο, αλλά αντίθετα, σε πολλές περιπτώσεις βγαίνουν και κερδισμένοι από την οικονομική κρίση και είναι αυτοί τελικά που ελέγχουν τα συγκεκριμένα φερέφωνα. Στην κορυφή της πυραμίδας αυτών των προνομιούχων βρίσκονται οι τραπεζίτες και μια επιχειρηματική και πολιτική τάξη που ελέγχουν απόλυτα έως σήμερα τις εκάστοτε κυβερνήσεις.

Πλησιάζοντας η επέτειος (κατάρρευση Lehman Brothers)....(Διαβάστε το)

 Του Μωυσή Λίτση

Σε λίγες ημέρες κλείνουν πέντε χρόνια από την κατάρρευση του αμερικανικού τραπεζικού κολοσσού Lehman Brothers, που σηματοδότησε την απαρχή της μεγαλύτερης διεθνούς οικονομικής κρίσης από την εποχή της δεκαετίας του ’30.

Την κατάρρευση της Lehman Brothers, ακολούθησε η βύθιση στην κρίση του διεθνούς τραπεζικού συστήματος, η οικονομική ύφεση και η διάχυση της κρίσης στην ευρωζώνη μέσω της «μικρής» Ελλάδας.

Από ελληνική η κρίση εξελίχθηκε πολύ γρήγορα σε ευρωπαϊκή κρίση χρέους, σε θεμελιακή κρίση του ευρώ, σε παγκόσμια καπιταλιστική κρίση παρά τα επί μέρους εθνικά χαρακτηριστικά και τις χρόνιες αδυναμίες χωρών όπως η Ελλάδα, την οποία μάλιστα οι εγχώριοι νεοφιλελεύθεροι ταγοί χαρακτήριζαν «τελευταία σοβιετία». Με τον πόλεμο στη Συρία καθοδόν…, μία νέα οικονομική απειλή προβάλλει από την Ασία και τις αναδυόμενες οικονομίες, πολλές από τις οποίες(Ινδία, Κίνα, Βραζιλία, Τουρκία) προβάλλονταν ως τα ανερχόμενα αστέρια στο διεθνές οικονομικό στερέωμα και «αναχώματα» στις επιπτώσεις της κρίσης.
Τη συνήθη αυγουστιάτικη ραστώνη, πριν τις πρόσφατες εξελίξεις στη Συρία, είχε διακόψει η ειδησεογραφία για τη νομισματική-χρηματιστηριακή αναταραχή σε αναδυόμενες αγορές που θύμιζαν τις απαρχές της «ξεχασμένης» σήμερα ασιατικής κρίσης του 1997: της πρώτης μεγάλης διεθνούς οικονομικής κρίσης μετά την πλήρη επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού και του ανοίγματος των διεθνών κεφαλαιαγορών, τα οποία βαφτίστηκαν «παγκοσμιοποίηση».

Σταϊκούρας: Το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο!!!

«Το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο και θα χρειαστεί διαπραγμάτευση για την ελάφρυνση του», παραδέχεται ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Χρήστος Σταϊκούρας σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Παραπολιτικά», εκφράζοντας την ελπίδα πως η κυβέρνηση θα μπορέσει να διαπραγματευθεί με τους εταίρους και δανειστές την ελάφρυνση του δημοσίου χρέους.

Ο Χρήστος Σταϊκούρας σημείωσε πως το υψηλό χρέος «έχει τις ρίζες του στη δεκαετία του 1980», αναφέροντας πως «κατά τις δεκαετίες που ακολούθησαν ο ετήσιος ρυθμός ανόδου μειώθηκε αλλά δεν επετεύχθη ριζική ανακοπή αυτής της δυναμικής»

Υπενθυμίζεται πως το ζήτημα της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους αποτελεί το βασικό σημείο αντιπαράθεσης στο εσωτερικό της τρόικας μεταξύ ΔΝΤ και Βερολίνου. Το Ταμείο έχει επισημάνει σε εκθέσεις του πως το χρέος δεν είναι βιώσιμο και θα χρειαστεί «νέο κούρεμα», ενδεχόμενο που απορρίπτει κατηγορηματικά η Γερμανία.

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται ακόμα ένα πακέτο «διάσωσης», χρειάζεται μια διέξοδο…

Tου Κώστα Λαπαβίτσα*

Η Ελλάδα έχει γίνει κύριο θέμα στις γερμανικές εκλογές, καθώς οι πολιτικοί της Γερμανίας συζητούν την αποτελεσματικότητα της παρέμβασης της ΕΕ και την πιθανή σπατάλη των χρημάτων των Γερμανών φορολογουμένων. Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο ισχυρός Υπουργός Οικονομικών, δήλωσε ανοιχτά ότι θα υπάρξει νέο πακέτο για την Ελλάδα, αν και τα ποσά μάλλον θα είναι μικρά. Στο μεταξύ το ΔΝΤ πιέζει την ΕΕ να δεχτεί αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους. Η συζήτηση έχει βρει απήχηση και στην Ελλάδα, με κυβερνητικές πηγές να αφήνουν να εννοηθεί ότι ίσως υπάρξει κάποια ελάφρυνση του χρέους μετά τις γερμανικές εκλογές, το λόμπι των τραπεζών να επιχειρηματολογεί εναντίον της αναδιάρθρωσης και την αντιπολίτευση να απορρίπτει την παρέμβαση εξ ολοκλήρου.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το ελληνικό πρόγραμμα έχει αποτύχει. Το 2010 το ελληνικό χρέος ήταν λίγο πάνω από 300δις ευρώ, στα χέρια κυρίως ιδιωτών, δύο τρίτα σε δανειστές του εξωτερικού, ενώ διέπονταν από το ελληνικό δίκαιο. Η ορθολογική επιλογή θα ήταν να κηρύξει η Ελλάδα άρνηση πληρωμών, να επιδιώξει μια γρήγορη αναδιάρθρωση του χρέους της και να βάλει την οικονομία της σε άλλη βάση. Κάτι τέτοιο πιθανώς θα σήμαινε έξοδο από την ΟΝΕ, μια κίνηση με σημαντικό κόστος, αλλά και μεγάλα πλεονεκτήματα ώστε να επιτρέψει στην ελληνική οικονομία να κάνει μια καινούργια αρχή.

Αντί γι’ αυτό η ΕΕ, υπό την ηγεσία της Γερμανίας, αποφάσισε να ‘διασώσει’ την Ελλάδα διαθέτοντας γιγαντιαίο νέο δανεισμό και αναγκάζοντας τη χώρα να δεχτεί αυστηρή λιτότητα και περικοπές μισθών. Τα αποτελέσματα ήταν καταστροφικά: σωρευτική συρρίκνωση της οικονομίας που πλησιάζει το 25%, ανεργία ενηλίκων που πλησιάζει το 30%, ανεργία των νέων κοντά στο 65%, φτώχεια χωρίς προηγούμενο, διάλυση του κράτους πρόνοιας και ανθρωπιστική κρίση στα αστικά κέντρα. Το ελληνικό χρέος, παρ’ όλα αυτά, είναι τώρα υψηλότερο από το 2010 έχοντας φτάσει τα 321δις ευρώ και δεδομένου ότι η οικονομία έχει καταρρεύσει ο λόγος του προς το ΑΕΠ πλησιάζει το εξωφρενικό 180%. Αυτό είναι το πλαίσιο της συζήτησης που διεξάγεται στη Γερμανία και αλλού.

«Υπάρχει ελπίδα» να σας ξεφορτωθούμε, κ. Στουρνάρα…

«Υπάρχει ελπίδα» διεμήνυσε ο κ Στουρνάρας κι εμείς δεν έχουμε παρά να τον πιστέψουμε...”

«Υπάρχει ελπίδα, θα πετύχουμε, ο λογαριασμός βγαίνει, καλύψαμε τα 2/3 της διαδρομής». Αυτές ήταν οι χαρακτηριστικές αναφορές του υπουργού Οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα, που με αφορμή τη συζήτηση για τα κρατικά λαχεία εμφανίστηκε αισιόδοξος για την πορεία της ελληνικής οικονομίας.

«Υπάρχει ελπίδα» για τις τράπεζες και τα εξαιρετικά του κέρδη: Ήρθε η ανάπτυξη! Καθαρά κέρδη 3,5 δισ. το α' εξάμηνο για τον Όμιλο Πειραιώς

«Υπάρχει ελπίδα» ακόμα και με ληγμένα τρόφιμα. Τόσα χρόνια που σαν πειραματόζωα τρώμε ληγμένα χημικά δεν πάθαμε και τίποτα...

«Υπάρχει ελπίδα» και χωρίς νοσοκομεία. Θα θεραπευθούμε με προσευχές και ανάγνωση βιβλίων από τις τηλεπωλήσεις του υπουργού Υγείας.

«Υπάρχει ελπίδα» και χωρίς σχολεία. Κανείς δεν έπαθε τίποτα μένοντας αγράμματος. Το πολύ πολύ να γίνει φασίστας και χρυσαυγίτης.

«Υπάρχει ελπίδα» γιατί η ελπίδα δεν πεθαίνει. «Υπάρχει ελπίδα» για την ανατροπή της κυβέρνησης των μνημονίων!

ΠΗΓΗ: left.gr

el gato (admin)

Το μπαούλο ανοίγει …το στόμα του !

 Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Όλα έγιναν, όπως έγιναν στην Ελλάδα με την ιδέα ενός μπαούλου γεμάτου ευρώ. Άκου λίπος κρυμμένο σε μπαούλο! Δεν υπήρχε αρχικά λίπος στο μπαούλο για να καεί, αν και δεν αποκλείεται τελικά να καεί το ίδιο το μπαούλο! Προς τα εκεί οδεύουμε και αυτός είναι ο λόγος που το μπαούλο ανοίγει σήμερα το στόμα του.

Μπαούλο υπήρχε πριν από την έναρξη της διαδικασίας εσωτερικής υποτίμησης, αλλά ήταν γεμάτο ενθύμια, όνειρα, κάρτες, συμβόλαια, υποθήκες και μπόλικες αναμνήσεις και όχι ρευστό. Είχε αδειάσει πριν από την πρεμιέρα της κρίσης. Άδειαζε από ρευστό σιγά-σιγά, αλλά ανυπόμονα, τα προηγούμενα χρόνια της καταναλωτικής και «νεο-ανοικοδομητικής» ευημερίας!

Το χρήμα ζητούσε την απελευθέρωσή του από το μπαούλο. Ήθελε να γίνει μπετόν, τούβλο, λαμαρίνα, λούσο ή επένδυση και πτυχίο ισότιμο ή ισοδύναμο με τα πτυχία των καλών μαθητών που συκοφαντούνται ως ανεπρόκοποι φοιτητές, αναρχοκρατούμενων και τιποτένιων ιδρυμάτων. Αυτά, ωστόσο, τα ταπεινά και εξευτελισμένα μας άνοιξαν τους ορίζοντες, μας βοήθησαν να σταθούμε στα πόδια μας στο εξωτερικό, να μάθουμε και να κάνουμε περισσότερα. Δίχως αυτά δεν θα είχε καν στόμα το μπαούλο για να σου πει: «Έλληνα σε δουλεύουνε μπροστά στο μπαούλο σου.»

Πρωτογενές πλεόνασμα, νέο πακέτο και πλειστηριασμοί (Εξαιρετικό)

 Του Παναγιώτη Μαυροειδή

Πλησιάζοντας πλέον στο Σεπτέμβρη, μαζί με τη συνήθη και όλο και πιο εφιαλτική συλλογή των προς πληρωμή λογαριασμών, πρέπει να συνθέσουμε και τις εικόνες των πολιτικών μηνυμάτων που μας βομβαρδίζουν οι εσωτερικοί και εξωτερικοί ‘’επιβήτορες’’. Να ανακαλύψουμε το συνδετικό τους ιστό, αναζητώντας παράλληλα τα δικά μας βήματα.

Πρωτογενές πλεόνασμα: Μια αιματηρή στόχευση

Ας συνοψίσουμε τη βασική προπαγανδιστική γραμμή της κυβέρνησης Σαμαρά:

‘’Εάν πετύχουμε πρωτογενές πλεόνασμα, τότε ίσως διαμορφωθούν προϋποθέσεις για ένα νέο κούρεμα του χρέους’’.

Οι απολύσεις των εκπαιδευτικών, το κλείσιμο σχολείων, η μαζική αποπομπή μαθητών από την εκπαίδευση, το λουκέτο σε νοσοκομεία και φυσικά οι νέες μειώσεις μισθών και η αβάσταχτη φορολογία, είναι κάποια από τα θυσιάσματα στο βωμό του πρωτογενούς πλεονάσματος.
Ας δούμε ξανά ορισμένα δεδομένα γύρω από αυτό το ζήτημα:
Για να μηδενιστεί το έλλειμμα, και για να έχουμε μείωση του δημοσίου χρέους ως ποσοστού του ΑΕΠ, θα πρέπει το ποσοστό αύξησης του ΑΕΠ να είναι μεγαλύτερο από το επιτόκιο δανεισμού, δηλαδή να έχουμε μια ετήσια ανάπτυξη πάνω από 4,5%! Για να πέσει το ποσοστό του χρέους επί του ΑΕΠ από το 160% στο 60% που θεωρείται βιώσιμο, έχοντας μηδενίσει το έλλειμμα, απαιτούνται πάνω από 40-50 χρόνια!

Παγκοσμιοποίηση ή Ιμπεριαλισμός; (3)

 Του Τάκη Φωτόπουλου

Η μυθολογία για την κρίση

Ενώ οι σημερινές «προστάτιδες δυνάμεις» και οι εδώ υποτακτικοί τους συζητούν τώρα με ποια νέα μέτρα θα ξεζουμίσουν ακόμη περισσότερο τα λαϊκά στρώματα και θα αγοράσουν σε τιμή ξεπουλήματος όχι πια μόνο τον κοινωνικό πλούτο —που ήδη εξαντλείται— αλλά ακόμη και τη μοναδική κατοικία τους (σε αντίθεση με τα προνομιούχα κοινωνικά στρώματα που ξένοιαστα απολαμβάνουν τις βίλες, πισίνες και κότερά τους) η αποπροσανατολιστική μυθολογία για την κρίση εντείνεται. Και η μυθολογία αυτή δεν στηρίζεται τόσο στην προπαγάνδα της κοινοβουλευτικής Χούντας και των ΜΜΕ που ελέγχει, αλλά στον δήθεν «εναλλακτικό» λόγο και προτάσεις μιας αναξιόπιστης αντιπολίτευσης που ουσιαστικά σπρώχνει τα λαϊκά στρώματα στην απάθεια και τον αγώνα επιβίωσης.

Είναι δε αναξιόπιστη η αντιπολίτευση αυτή, διότι μια χώρα πλήρως ενσωματωμένη στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση είναι αδύνατο να εξασφαλίσει την εθνική (ή σωστότερα τη λαϊκή) κυριαρχία πάνω στην οικονομία της, εάν δεν διαρρήξει τους δεσμούς της με αυτή και ακολουθήσει ένα πρόγραμμα οικονομικής και πολιτικής αυτοδυναμίας. Και αυτό, διότι η παγκοσμιοποίηση αυτή, αντίθετα από τις ανοησίες Κεϋνσιανών και “Μαρξιστών” της συμφοράς που την χαρακτηρίζουν “πείραμα κοινωνικής μηχανικής”, “δόγμα του σοκ”, αν όχι απλά μια...χίμαιρα, είναι μια ιστορική τάση του συστήματος της καπιταλιστικής οικονομίας της αγοράς που εκδηλώθηκε για πρώτη φορά στις αρχές του περασμένου αιώνα αλλά απέτυχε, διότι δεν υπήρχαν τότε, στο πλαίσιο των κρατών (έστω και αν αυτά ήταν αποικιοκρατικές αυτοκρατορίες) οι προϋποθέσεις επιτυχίας της, και κυρίως οι ανοικτές και απελευθερωμένες αγορές εμπορευμάτων, κεφαλαίου και εργασίας. Όμως, σε μια διεθνοποιημένη καπιταλιστική οικονομία της αγοράς, με ανοικτές και απελευθερωμένες αγορές, μπορεί εύκολα να δειχθεί ότι η παγκοσμιοποίηση μόνο νεοφιλελεύθερη μπορεί να είναι, παρά τα αποπροσανατολιστικά παραμύθια Κεϋνσιανών, «Μαρξιστών» κ.α.

Η αποδόμηση της παγκόσμιας μεσαίας τάξης…

 Του Άγη Βερούτη

Έστω ότι έχεις ένα χωράφι δέκα στρέμματα (10.000 τετραγωνικά μέτρα). Για να το καλλιεργήσεις και να βγάζεις σοδειές λοιπόν, έστω ότι φέρνεις φορτηγά με εύφορο χώμα και απλώνεις 10 πόντους ύψος σε όλη την επιφάνεια των δέκα στρεμμάτων.
Αρχίζεις να το καλλιεργείς, και παρατηρείς ότι σε ένα συγκεκριμένο χώρο των 60 τετραγωνικών μέτρων μαζεύεται όλο το χώμα με ταχύτατους ρυθμούς!

Παρατηρείς πώς συμπεριφέρεται το χώμα που έφερες και άπλωσες σχεδόν ομοιόμορφα για αρκετά χρόνια, και αφού κάνεις κάποιους πρόχειρους υπολογισμούς, σου βγαίνει ότι σε 50 με 60 χρόνια στο συγκεκριμένο χώρο των 60 τετραγωνικών μέτρων θα έχεις μαζέψει το 40% του συνολικού χώματος που έφερες, ή μια στήλη συνολικού όγκου 400 κυβικών μέτρων και ύψους μεσοσταθμικά περί 7 μέτρα, ενώ το μεγαλύτερο μέρος από υπόλοιπο χωράφι θα έχει περί τους 1-4 πόντους χώμα τότε, με μικρές περιοχές λίγα εκατοστά ψηλότερες.

Ε, λοιπόν, κάπως έτσι συμπεριφέρεται ο πλούτος όπως διανέμεται στον παγκόσμιο πληθυσμό.
Αυτή η συγκέντρωση του πλούτου σε κύκλους διάρκειας 50-60 χρόνια είναι ένα κύμα Κοντράτιεφ, όπως ονομάστηκε από το όνομα του Ρώσσου μαθηματικού που το ανακάλυψε παρατηρώντας τις περιόδους κρίσης της παγκόσμιας οικονομίας. Αυτές κλείνουν με την υπερσυγκέντρωση πλούτου σε μια εξαιρετικά μικρή μειοψηφία ατόμων και το σκάσιμο της φούσκας να καταστρέφει τον πλούτο της υπόλοιπης κοινωνίας δηλαδή κυρίως της μεσαίας τάξης. (en. wikipedia. org/wiki/Nikolai_Kondratiev)

«Η Ελλάδα είναι θύμα εγκλήματος»…(Διαβάστε το)

«Η Ελλάδα είναι ήδη κατεστραμμένη. Με ρωτάτε, δηλαδή, εάν είναι καλή ιδέα να πηδήξετε έξω από ένα κτήριο που καίγεται; Πραγματικά είναι λογικό να ανησυχείτε για το τι θα συμβεί όταν πηδήξετε, αλλά εάν μείνετε μέσα, θα καείτε ζωντανοί»

«Με ρωτάτε εάν πρέπει να πηδήξετε έξω από ένα κτήριο που καίγεται; Ε, ναι λοιπόν, να πηδήξετε, γιατί θα καείτε. Και ο Ισημερινός σάς δείχνει το δρόμο...Γιατί το ευρώ έχει ήδη εγκαταλείψει την Ελλάδα. Πιστέψτε με, δεν θέλετε να είστε στην Ευρωζώνη»,
δηλώνει ο Γκρεγκ Πάλαστ, που μιλά αποκλειστικά στην «Κ.Ε.» για τη νέα διεθνή οικονομική τάξη, η οποία χρησιμοποίησε επιτυχώς το κοινό νόμισμα για να αλώσει το ευρωπαϊκό κοινωνικό κράτος και να κάνει τους πλουσίους πλουσιότερους.

Ο Αμερικανός δημοσιογράφος-ερευνητής, με αποκλειστικά ρεπορτάζ και έρευνες που προκαλούν τριγμούς, υποστηρίζει ότι οι λαοί που χρησιμοποιούν το ευρώ και υποφέρουν από τη λιτότητα είναι όλοι «Έλληνες».

• Η μεγάλη πλειονότητα των Ελλήνων πιστεύει ότι πίσω από τα προγράμματα λιτότητας υπάρχει συνωμοσία εξόντωσης των Ελλήνων και του ελληνικού πολιτισμού. Τι δείχνουν οι έρευνές σας;

- Αυτή η πεποίθηση ή εντύπωση των Ελλήνων μεταφράζεται ψυχολογικά από τον Φρόιντ, που την αποκαλεί «υπεροψία της μικρής διαφοράς», δηλαδή την τάση των ανθρώπων να πιστεύουν ότι είναι ξεχωριστοί και γι' αυτό καταδιώκονται. Αυτή η θεωρία όμως είναι ανόητη. Έχω μια άλλη: όλοι όσοι χρησιμοποιούν το ευρώ είναι «Ελληνες». Είναι, δηλαδή, στόχοι της οικονομικής κατάρρευσης. Όλα τα κράτη που υποφέρουν υπό τη διοίκηση των φανατικών της λιτότητας κυβερνήσεων είναι

Αποτελεσματική και δημοκρατική αντιμετώπιση του χρέους…

 Του Κώστα Λαπαβίτσα

Η ελληνική κρίση σφραγίστηκε από το μέγεθος και τη συνακόλουθη δυσκολία εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους που τελικά οδήγησε σε αποκλεισμό από τις διεθνείς αγορές το 2010. Θα μπορούσε η τότε ελληνική κυβέρνηση να είχε κηρύξει στάση πληρωμών επιδιώκοντας δυναμικά τη διαγραφή του χρέους. Αυτό πιθανότατα θα σήμαινε έξοδο από την ευρωζώνη, άρα απαιτούσε τόλμη, σχέδιο και αποφασιστικότητα ώστε να βγει η χώρα γρήγορα από την κρίση. Τα ατού της Ελλάδας δεν ήταν λίγα γιατί το χρέος ήταν περίπου 300 δις, κατά τα δύο τρίτα προς ξένους δανειστές, 90% ομολογιακό και – απίστευτη τύχη – βασισμένο στο ελληνικό δίκαιο.

Αντί γι’ αυτό η χώρα δέχθηκε νέο, επίσημο δανεισμό, υπογράφοντας το Μνημόνιο που επέβαλε δυσβάστακτους οικονομικούς όρους και δημιούργησε την τραγικότερη ύφεση της ελληνικής ιστορίας. 

Η απόφαση πάρθηκε από μια κυβέρνηση που είχε εκλεγεί στη βάση του ‘λεφτά υπάρχουν’, επιβλήθηκε παρακάμπτοντας τη συνήθη λειτουργία του κοινοβουλίου και γέννησε τεράστιο κύμα διαμαρτυρίας. Με αντιδημοκρατικό τρόπο, η Ελλάδα αποδέχτηκε τους όρους της τρόικας, κατέστρεψε την οικονομία της κι έδωσε χρόνο στους ξένους ιδιώτες δανειστές για να απαλλαγούν από τα ελληνικά ομόλογα.

Πάνω από 321 δισ. ευρώ το δημόσιο χρέος…

Ανησυχητική και εκρηκτική είναι η πορεία του ελληνικού δημόσιου χρέους, το οποίο ανήλθε στα 321 δισ. ευρώ στο τέλος του πρώτου εξαμήνου του 2013, ύψος μεγαλύτερο από το χρέος που είχε η Ελλάδα το 2009, προτού ξεσπάσει η κρίση, σύμφωνα με δημοσίευμα του Βήματος.
Το χρέος επιβαρύνθηκε κατά 16 δισ. ευρώ εντός του 2013 και είναι υψηλότερο κατά 18 δισ.ευρώ από τον Ιούνιο του 2012 που ήταν 303 δισ. ευρώ. Σημειώνεται ότι στο ποσό των 321 δις ευρώ δεν υπολογίζονται οι εγγυήσεις που καταπίπτουν.

Το ύψος των τόκων, παρά τα χαμηλά επιτόκια, κινείται μεταξύ 11 και 12 δισ. ευρώ ετησίως. Τόσο το χρέος όσο και οι τόκοι ανέβηκαν και πάλι στα ύψη που είχαν διαμορφωθεί πριν από το PSI.(*)

Μπροστά σε αυτό το δυσθεώρητο ύψος του δανεισμού που με τα σημερινά δεδομένα αντιστοιχεί στο 180% του ΑΕΠ και το οποίο παρά την επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος εξακολουθεί να επιβαρύνεται με το ύψος των τόκων, στο οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης επικρατεί προβληματισμός για το πώς θα αντιμετωπιστεί, αναφέρεται στο δημοσίευμα.
Συγκεκριμένα, η διχογνωμία στρέφεται, όπως μεταξύ ΔΝΤ και Ευρωπαϊκής Επιτροπής στο εσωτερικό της τρόικας, στο κατά πόσο θα χρειαστεί ή όχι νέο «κούρεμα».

Ωρολογιακή βόμβα οι γερμανικές τράπεζες…(Διαβάστε το)

Του Αλέξανδρου Μουτζουρίδη

“Το τραπεζικό σύστημα της Γερμανίας -και όχι της Ιταλίας, της Ισπανίας ή της Ελλάδας-συνιστά «ένα από τα πιο επιβεβαρυμμένα της Ευρώπης με μακρά ιστορία κακοδιαχείρισης, διαφθοράς, πολιτικά συνδεόμενου δανεισμού”

Την άθλια κατάσταση του γερμανικού τραπεζικού συστήματος κατακεραυνώνει ολοένα και συχνότερα ο αμερικανικός Τύπος, κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου για τις ανησυχητικές προοπτικές των γερμανικών τραπεζών. Πρόσφατο άρθρο της εφημερίδας «Νew York Times» επεσήμανε την «απροθυμία της Γερμανίας να αλλάξει το χρηματοπιστωτικό της σύστημα», επειδή πολύ απλά είναι απολύτως «πολιτικά διαπλεκόμενο, εξυπηρετώντας ως πλούσια πηγή χειραγώγησης και χρηματοδότησης εγχώριων δραστηριοτήτων». Πέραν των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι μεγάλες τράπεζες της χώρας, ιδιαίτερα επικίνδυνα θεωρούνται τα κρατικά τραπεζικά ιδρύματα των περιφερειών, οι Landesbanken, και τα ταμιευτήρια, τα Sparkassen, που ελέγχονται από την περιφερειακή και τοπική αυτοδιοίκηση. Επισφαλή δάνεια με απαιτήσεις δυσθεώρητου ύψους, τοξικά χρηματοπιστωτικά προϊόντα και -μέχρι πρότινος- έκθεση στο χρέος του ευρωπαϊκού νότου έχουν οδηγήσει το γερμανικό τραπεζικό σύστημα να μοιάζει με «επικείμενο ατύχημα», όπως το χαρακτήρισε τον Ιούνιο το αμερικανικό CΝΒC.

ΤΡΑΠΕΖΙΚΕΣ ΔΙΑΣΩΣΕΙΣ 646 ΔΙΣ. 

Το επικριτικό άρθρο της «Νew York Times» σημειώνει εξαρχής πως το τραπεζικό σύστημα της Γερμανίας -και όχι της Ιταλίας, της Ισπανίας ή της Ελλάδας- συνιστά «ένα από τα πιο

Έχω, άρα υπάρχω…(ή μας κάνει πλάκα η Ιστορία…)

 Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Ένα ακόμη φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ευρώπη. Το φάντασμα του πλειστηριασμού. Μαζί του πλανιούνται και τα φαντάσματα της κατάσχεσης -αν και για πολλούς δεν είναι πια φαντάσματα, αλλά απτή πραγματικότητα-, του κουρέματος των καταθέσεων, της απαλλοτρίωσης κάθε μορφής ιδιοκτησίας και περιουσίας. Είναι σαν να μας κάνει πλάκα η Ιστορία. Περίπου 165 χρόνια από τη συγγραφή του «Κομμουνιστικού μανιφέστου», στο οποίο διατυπώθηκε η πιο ευθεία και κατηγορηματική απειλή κατά της «ατομικής ιδιοκτησίας», αυτή απειλείται με ανάλογη ευθύτητα και κατηγορηματικότητα από τους υποτιθέμενους εγγυητές της.

Αν το καλοσκεφτούμε, για δύο τουλάχιστον αιώνες, η ανθρωπότητα κυλίστηκε, κυριολεκτικά και μεταφορικά, στο αίμα και στη λάσπη για να υπερασπιστεί μεταξύ άλλων αυτό το υποτιθέμενο ιερό και απαραβίαστο δικαίωμα. Η ιδιοκτησία μπορεί να προϋπήρχε για χιλιετίες, αλλά ήταν ο καπιταλισμός, ο αστικός πολιτισμός που το αναγνώρισε ως δικαίωμα σε κάθε άτομο, εφάμιλλο του habeas corpus. Στη θρησκεία της ατομικής ιδιοκτησίας, άλλωστε, υπάρχει μια σταθερή συνάρτηση ανάμεσα στο «να είσαι» και στο «να έχεις». Η ιδιοκτησία μάς θυμίζει ότι υπάρχουμε. Έχω, άρα υπάρχω.

ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΑΣ…(Εξαιρετικό)

Του Καρτέσιου

Τι καλοί οι τραπεζίτες! Και πόσο παρεξηγημένοι! Όχι, δε θέλουν να γίνουν κατασχέσεις σπιτιών. Θέλουν το καλό μας. Θέλουν τόσο πολύ το δικό μας καλό που προειδοποιούν πως αν δεν γίνει κάτι θα πλακώσουν οι «ξένοι γύπες των distress funds, που καραδοκούν για να κερδοσκοπήσουν, με υποτιμημένα δάνεια ακινήτων».

Αυτό που δε μας εξηγούν είναι γιατί «φοβούνται» τα distress funds; Δε μπορούν να έρθουν μόνα τους. Κάποιος πρέπει να τα καλέσει, να διαπραγματευτεί μαζί τους, να πουλήσει τα δάνεια στο 30% της αξίας τους κι ύστερα να αρχίσουν τα distress funds το ξεκλήρισμα των δανειοληπτών.
Αυτός ο «κάποιος» που θα καλέσει τα distress funds είναι οι τραπεζίτες και μόνο αυτοί. Άρα, πώς μας απειλούν ότι θα πλακώσουν τα ξένα κοράκια για ν’ αρπάξουν το φαγητό από το στόμα των ελληνικών κορακιών; Αν δεν θέλουν οι τράπεζες να ξεπουλήσουν τα κόκκινα δάνεια, δεν τα ξεπουλάνε. Τόσο απλό.

Μάλιστα, οι τραπεζίτες αντί να φοβούνται ότι θα υποχρεωθούν να ξεπουλήσουν στα distress funds τα κόκκινα δάνεια στο 30% της αξίας τους, θα μπορούσαν να τα πουλήσουν στο 35% της αξίας στους ίδιους τους δανειολήπτες. Γιατί, λοιπόν, απειλούν με τα distress funds και δεν προτιμούν να «κουρέψουν» τα δάνεια στους δανειολήπτες;