Άλλο συμφορά και άλλο κακούργημα…

 Tου Χρήστου Γιανναρά

Σε μιαν αναπάντεχη συμφορά (σεισμό, φωτιά, πλημμύρα, λοιμό, ξενική εισβολή και κατοχή) οι άνθρωποι σφίγγουμε τα δόντια και υπομένουμε. Ξυπνάνε απρόσμενες δυνάμεις αντοχής, το ένστικτο της αυτοσυντήρησης αποδείχνεται πολυμήχανο. Oχι ανώδυνα ούτε χωρίς θύματα - η συμφορά έχει κόστος ανθρώπινες ζωές, είναι πάντοτε απειλή θανάτου. Αλλά έχει τη «λογική» ότι ξεπερνάει τις δυνατότητές μας να την αποτρέψουμε, γι' αυτό και χαλυβδώνει το πείσμα μας, η ψυχή αντιστέκεται.

H ανεργία δεν είναι συμφορά. Όταν ξεπερνάει τα όρια της παροδικής συγκυρίας και αδρανοποιεί το ένα τέταρτο του παραγωγικού δυναμικού της χώρας, είναι πολιτικό κακούργημα, κακουργεί την κοινωνία. Tο κακούργημα έχει αυτουργούς, φυσικούς και ηθικούς. Είναι οι διαχειριστές της εξουσίας που κατάστρεψαν την οικονομία από στυγνή ιδιοτέλεια ή εγκληματική ανικανότητα. Yπερχρέωσαν εξωφρενικά τη χώρα, σπατάλησαν τα εισοδήματά της, τον όποιο πλούτο της. Mόνο για να συντηρήσουν το πελατειακό κράτος, το απολυταρχικό καθεστώς της κομματοκρατίας.

Σήμερα στην Eλλάδα οι υπαίτιοι για την εφιαλτική ανεργία, προκλητικά και επιδεικτικά ατιμώρητοι, συνεχίζουν να ασκούν εξουσία (οι ίδιοι ή τα κόμματα που τους παρήγαγαν), την ώρα που εκατομμύρια θυμάτων τους καταστρέφονται ψυχικά. Oι τρεις πρώτοι μήνες μετά την απόλυση, αντέχονται. Mετά, η ψυχική διάλυση του άνεργου είναι μαρτύριο. H λέξη μαρτύριο κυριολεκτεί. Σπάνια ο άνθρωπος βγαίνει ψυχικά και σωματικά αλώβητος από μακρά περίοδο ανεργίας. Eίναι σαν να τον φυλάκισαν και τον βασάνισαν φριχτά «κατά λάθος». Aπό δικαστική πλάνη ή ξαστόχημα των διωκτικών αρχών.

ΟΙ ΑΧΡΗΣΤΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ…

Ο φασισμός ως νοοτροπία στην ελληνική κοινωνία δεν απέκτησε μορφή απλά επειδή βρέθηκε μια συμμορία που ως στάση, ιδέες, πρακτικές και αισθητική αντιπροσωπεύει ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού. Καλλιεργούνταν μεθοδικά, κυρίως λόγω ότι η πλειοψηφία αναγνώριζε δύναμη και εξουσία σε κρετίνους, αντικοινωνικές συμπεριφορές και σε οτιδήποτε βρισκόταν “στην μόδα”.

Όταν τα νούμερα τηλεθέασης χαρακτήριζαν ως ποιοτική μια εκπομπή, όταν οι πωλήσεις δίσκων και τα airplays προωθούσαν μπουζουξούδες ενώ πραγματικοί καλλιτέχνες βρίσκονταν στην αφάνεια, όταν το Χ best seller κατινιάς άφηνε στο περιθώριο εξαιρετικά βιβλία, όταν ο κάθε αγράμματος αποκτούσε εκπομπή και γινόταν είδωλο, όταν ο κάθε ψυχωσικός βουλευτής αφομοιωνόταν ως μέρος του θεάματος, άρα αναγνωρίσιμος, άρα καλός, πως περιμένεις κάτι διαφορετικό;

Η πλειοψηφία ασπαζόταν, υιοθετούσε και αποθέωνε οτιδήποτε μετριόνταν με ποσοτικούς όρους. Οτιδήποτε επέπλεε αποκτούσε ισχύ μέσω της αναγνώρισης από τις μάζες. Καθετί που διαφημιζόταν αναγνωριζόταν ως “επίσημα καλό”. Σκεφτείτε πολιτικούς που συγκέντρωσαν χιλιάδες ψήφους επειδή έκαναν βίζιτες σε τηλεοπτικά παράθυρα. Οι επιλογές της μάζας αν κρίνονται από ποσοτικούς όρους και μαρκετινίστικα κόλπα, δεν μπορούν παρά να είναι κατευθυνόμενες. Γι’ αυτό και τα ΜΜΕ στην Ελλάδα έχουν συμβάλλει τα μάλα για την εκτροφή του φασισμού σε κάθε επίπεδο.

Πως ένας πολίτης του καναπέ και του φραπέ, μπορεί να έχει άλλη εικόνα για την κοινωνία και τις νόρμες της, αν ενημερώνεται από κανάλια εργολάβων και ισχυρών οικονομικά οικογενειών, που ταυτόχρονα ζουν εις βάρος του συνόλου, αλλά ξεπλένουν το όνομά τους με φιλανθρωπίες; Πως θα διαμορφώσει συνείδηση όταν καταναλώνει τα προϊόντα και τα κατασκευάσματα της ιδεολογίας της ελίτ; Ποια κριτική σκέψη θα καλλιεργήσει με το να πιστεύει πως η επιφάνεια είναι ο μόνος τρόπος να υπάρχεις, να ζεις και να σκέφτεσαι;

Όπως λέει και ένα παλιό ρητό «δεν μπορείς να κάνεις ομελέτα χωρίς να σπάσεις και μερικά αυγά».(Διαβάστε το)

Του Πέτρου Αργυρίου

Στην περίπτωση μας αυτά τα αυγά είναι χρυσά. Είναι αυγά φιδιού. Επωάζονται τεχνητά για χρόνια και χρειάζονται μια γερή κρίση για να σπάσουν πρώτα το τσόφλι τους και μετά ένα κάρο κεφάλια. Και στο τέλος μας σερβίρονται κρύα για να φάμε την δηλητηριώδη ομελέτα της νέας μεταπολίτευσης.
Έτσι λοιπόν, οι μεγάλοι μάγειρες της κοινής γνώμης, τα μήντια, ανακάλυψαν μόλις τώρα ότι η Χρυσή Αυγή είναι παραστρατιωτική οργάνωση με εγκληματική δράση. Και μας τη σερβίρουν στο δορυφορικό πιάτο για να φάμε όλο το δηλητηριώδες φαί της ανέχειας, της ληστείας των λαών και της φτωχοποίησης.
Μάλιστα: Παραστρατιωτική οργάνωση με εγκληματική δράση… Τι περίεργο…
Γνωρίζουν τα μήντια πολλές παραστρατιωτικές οργανώσεις που δεν έχουν εγκληματική δράση;
Βγάλαν από τα αρχεία τους ρεπορτάζ επί ρεπορτάζ για την εγκληματική δράση μέσα σε λίγες μέρες με υλικό ετών το οποίο για χρόνια απέκρυπταν ή πληροφοριακά υποβάθμιζαν.
Βρήκαν τη «διείσδυση» της Χρυσής Αυγής στα σώματα ασφαλείας.
Φυσικά η λέξη διείσδυση περιγράφει μέρος του ζητήματος καθώς το παρακράτος του μέρους των σωμάτων ασφαλείας που παραδοσιακά υπηρετούσε τους ξένους επικυρίαρχους μας από τη βαυοροκρατία μέχρι τη χούντα απλά με χαρά προσχώρησαν στην ΧΑ.

Τι αποδεικνύουν όλα αυτά; Τίποτε περισσότερο από τη ΣΥΝΕΝΟΧΗ ΤΩΝ ΣΥΣΤΗΜΙΚΩΝ ΜΗΝΤΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΓΚΑΛΥΨΗ ΤΗΣ ΧΑ ώστε αυτή να διεμβολίσει τον αντιμνημονιακό χώρο και στη συνέχεια να επιστρέψει ψηφοφόρους στη δεξαμενή του συστήματος με την προσωρινή της αποδόμηση.

Ο διαχωρισμός Κράτους και Επιχείρησης

 Του Παναγιώτη Βοστινιώτη*

Προκαταβολικά πρέπει να πούμε ότι αν επιτύχει αυτός ο διαχωρισμός, τότε περνάμε αυτόματα, σ’ ένα εντελώς νέο, κοινωνικό και οικονομικό σύστημα! Νομίζω ότι αυτό είναι και το μεγάλο ζητούμενο των ημερών μας! 
 
Έχουμε μια τεράστια εμπειρία από τα προηγούμενα κοινωνικά συστήματα, γνωρίζουμε πότε το Κράτος έπαιξε θετικό και πότε αρνητικό ρόλο στην ανάπτυξη των κοινωνιών, πότε ήταν μοχλός ανάπτυξης και πότε τροχοπέδη, πότε ήταν, γενικά, στην υπηρεσία της μιας ή της άλλης τάξης! Τα ίδια ακριβώς ισχύουν και για το έτερον ήμισυ, την Επιχείρηση.
 
Εκείνο όμως που δεν έχει απασχολήσει ποτέ μέχρι σήμερα, όχι μόνο τους πολιτικούς, αλλά και τους οικονομολόγους - ίσως γιατί δεν «σκέφτονται με το δικό τους μυαλό» - είναι ειδικά η ομιχλώδης και υποκριτική σχέση που διέπει το ζεύγος Κράτος- Επιχείρηση, σχέση που κατά την γνώμη μου, είναι η αιτία όλων των δεινών! Πότε ακριβώς, πού και πως ξεκίνησε αυτός ο «δεσμός», μεταξύ Κράτους και Επιχείρησης είναι ζήτημα που αφορά βέβαια τους ιστορικούς. Ωστόσο μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα, οτι αυτός ο «δεσμός» είναι πολύ πιο παλιός απ’ ότι ο «δεσμός» Κράτους και Εκκλησίας (άλλος αμαρτωλός δεσμός αυτός).

Πρέπει να πούμε επίσης, ότι Κράτος και Επιχείρηση, λίγες φορές ζήσανε αρμονικά, η «συμβίωση» τους, οι σχέσεις τους, ήταν τις περισσότερες φορές , όχι μόνο ομιχλώδεις και υποκριτικές, όπως γράφω παραπάνω, αλλά και θυελλώδεις και πέρασαν από σαράντα κύματα! Πότε εκβίαζε το Κράτος την Επιχείρηση, πότε αντίστροφα, πότε «απατούσε» η Επιχείρηση το Κράτος, πότε αντίστροφα, πότε το Κράτος είχε το πάνω χέρι, πότε η Επιχείρηση!

Καβάτζα αποκαλύψεων…

Του Καρτέσιου

Όχι, φυσικά και δεν πρόκειται για «καταιγίδα» αποκαλύψεων σχετικά με τη «Χρυσή Αυγή». Πρόκειται περί καθαρής καβάτζας. Ένα απόθεμα που έμπαινε στην άκρη για να χρησιμοποιηθεί αργότερα. Όποτε και όπως βολέψει. Αυτή τη φορά γίνεται μία ακόμη χρήση αυτής της ιδιότυπης γιάφκας όπου φυλάσσεται το υλικό για τη «Χρυσή Αυγή». 
 
Η κυβέρνηση υποκρίνεται την έκπληκτη με τις «αποκαλύψεις». «Αποκαλύψεις» και στοιχεία που ήταν γνωστά εδώ και τουλάχιστον ένα χρόνο. Το αστείο και συνάμα θλιβερό είναι ότι η ΝΔ των ρατσιστικών παραληρημάτων, ο πρωθυπουργός των πογκρόμ και οι σύμβουλοί του που έθρεψαν με δικαιολογίες την ύπαρξη της «Χρυσής Αυγής» είναι αυτοί που τώρα αναλαμβάνουν να μας σώσουν από τη «Χρυσή Αυγή». Ποιος θα τους εμπιστευτεί άραγε; Κινήσεις εντυπωσιασμού, καλά οργανωμένες, που δεν οδηγούν πουθενά. Ή μάλλον οδηγούν στο να μείνει αλώβητη η «Χρυσή Αυγή» σε πολιτικό επίπεδο και οι κατηγορίες εναντίον της να δημιουργήσουν ένα γενικό και αόριστο πλαίσιο «προστασίας της έννομης τάξης» μέσα στο οποίο θα τσουβαλιαστεί και η βία της άμυνας των πολιτών. 
 
Δημοσιογράφοι ανακαλύπτουν εντελώς ξαφνικά «μάρτυρες» πρόθυμους να εξηγήσουν τις βιαιότητες της «Χρυσής Αυγής». Ρεπορτάζ ανακαλύπτουν ξαφνικά, ρόπαλα, σουγιάδες και όπλα στα χέρια των χρυσαυγιτών λες και οι μέχρι τώρα επιθέσεις τους γινόταν με σερπαντίνες. Εκδότες έτοιμοι να ξεπλύνουν την κυβέρνηση και τα ΜΜΕ τους από τη στάμπα του φασίστα, λες και δεν ήταν τα ίδια ΜΜΕ που φιλοξενούσαν σε σελίδες και εκπομπές τους όλο το φασιστικό λαϊκισμό που έστρεψε τον κάθε απεγνωσμένο ηλίθιο εναντίον μεταναστών και προοδευτικών χώρων.

Η Χρυσή Αυγή κράτησε το λόγο της και (ξανα)δολοφόνησε

 Σκίτσο του Τάσου Αναστασίου από την Αυγή

Και φτάσαμε σε μια ακόμη ανθρωποκτονία οργανωμένη από την εγκληματική συμμορία της Χρυσής Αυγής για να ομολογήσουν οι πάντες την επικινδυνότητα του ναζιστικού μορφώματος.
Όλους τους προηγούμενους μήνες οι αρλουμπαρίες έδιναν κι έπαιρναν: "Πρώτο αυθεντικό κίνημα μετά τη μεταπολίτευση", έλεγε ο ένας, "να καταδικάσουμε εξίσου τη βία του ΣΥΡΙΖΑ", μας ζητούσε ο άλλος. Και το κερασάκι στην τούρτα ανήκει σε εκείνον τον ανεκδιήγητο του ΣΚΑΪ, ο οποίος λίγα εικοσιτετράωρα πριν το φονικό καλούσε τα αιμοσταγή τάγματα εφόδου να "σοβαρευτούν" ώστε να έχουν πιθανότητες να μετάσχουν σε ένα μελλοντικό κυβερνητικό σχήμα. Για να συμπληρώσει με νόημα ότι "ο εθνικισμός δεν είναι κακό πράγμα".

Και το ναζιστικό μόρφωμα εισάκουσε τις εκκλήσεις του και "σοβαρεύτηκε", στέλνοντας τους πληρωμένους φονιάδες του για να διαπράξουν ίσως το πιο ειδεχθές έγκλημα στην ιστορία της οργάνωσης: τη στυγερή δολοφονία του 34χρονου Παύλου Φύσσα, πρώην μεταλλεργάτη, καλλιτέχνη της ραπ, μα πάνω απ' όλα αγωνιστή και ενεργού αντιφασίστα.

Δεν είναι η πρώτη δολοφονία που διαπράττεται με φυσικό ή ηθικό αυτουργό τη ναζιστική συμμορία. Αν έβλεπε κάποιος εκτός ελληνικής πραγματικότητας την όψιμη ευαισθητοποίηση του μεγαλύτερου μέρους των μίντια απέναντι στην εγκληματική της δράση, θα πίστευε ότι το χρυσό αβγό του φιδιού έπεσε ξαφνικά από τον ουρανό. Σαν να μην έχει ταυτιστεί η υπερτριακονταετής δράση της με εκατοντάδες περιστατικά βίας, τραμπουκισμών και μαχαιρωμάτων από τη δεκαετία του '80 μέχρι σήμερα.

Η σχέση Ναζί-ΝΔ ως διαλεκτική του θανάτου…(Διαβάστε το)

 Του Χρήστου Αβραμίδη

Παύλος Φύσσας, 34 χρονών, νεκρός από μαχαίρι φασίστα.
Πολλά γράφτηκαν τις τελευταίες μέρες για την δολοφονία, τους ναζί, την κυβέρνηση και το ποιος όπλισε τελικά το χέρι του δολοφόνου, άμεσα και έμμεσα. Η παρούσα ανάλυση, με αφορμή το γεγονός θα προσπαθήσει φωτίσει τη σχέση αγάπης και μίσους που χαρακτηρίζει Ναζί και κατεστημένο στην Ελλάδα της κρίσης. Στόχος μας να διαλύσουμε της συνωμοσίες που συνοδεύουν την ιστορία και να βάλουμε την αφήγηση σε μία στέρεη βάση με την βοήθεια και της ιστορικής εμπειρίας.

Ο καλός νυχτοφύλακας
Η επίθεση της Χ.Α. στα μέλη του ΚΚΕ στο Πέραμα είναι μία επίθεση “καλής πρακτικής” για αυτούς. Την ίδια μέρα ο Σαμαράς συναντιέται με τους εφοπλιστές στο Λονδίνο. Ένας από τους λόγους που οι τελευταίοι φεύγουν από την Ελλάδα είναι το υψηλό κόστος της εργατοώρας, που διατηρούν οι εργαζόμενοι μέσα από τις δημοκρατικές διεκδικήσεις τους και σε όχι λίγες περιπτώσεις με τη μορφή της απεργίας.

Οι επιθέσεις σε μετανάστες είναι επίσης καλές επιθέσεις για το κατεστημένο, γιατί υλοποιούν αυτό ακριβώς που ζητάει ο Άδωνης. Δημιουργούν ένα κλίμα στους μετανάστες ότι δεν περνούν καλά στην Ελλάδα και έτσι ανακόπτεται το μεταναστευτικό κύμα ή μπορεί να φύγουν με τα προγράμματα επαναπατρισμού. Είναι η προτροπή “να κάνουμε τη ζωή δύσκολη στους μετανάστες”, που αναφώνησε ο Άδωνης Γεωργιάδης, εφαρμοσμένη στην πράξη… Βέβαια ,τελικά η κακή διαβίωση μικρό ρόλο παίζει, καθώς ο κυριότερος λόγος που που αναγκάζονται να έρθουν και να μείνουν, οι μετανάστες αφορά τις άθλιες συνθήκες που βιώνουν στις χώρες τους λόγω του ιμπεριαλισμού αλλά αυτό είναι διαφορετικό θέμα. Οι επιθέσεις σε μετανάστες είναι “καλές” και επειδή κάνουν τον εργαζόμενο μετανάστη πιο αδύναμο να μην μπορεί να διεκδικήσει τίποτα από το αφεντικό ούτε καν τα δεδουλευμένα λόγω του φόβου που του δημιουργείται με αποτέλεσμα μακροχρόνια να μειώνουν το μεροκάματό τους και να αυξάνουν την αποσπώμενη υπεραξία.
Τρία είναι λοιπόν τα στοιχεία που πρέπει να σημειωθούν:

Ο Φάηλος Κρανιδιώτης και το μονοπώλιο της βίας του…

Του Πέτρου Αργυρίου

Ξεκίνησε νεαρός από το ΠΑΣΟΚ. Το ρομαντικό ΠΑΣΟΚ του αξέχαστου Αντώνη Τρίτση και του λησμονημένου Μιχάλη Χαραλαμπίδη, ίσως των τελευταίων πραγματικών σοσιαλιστών ενός ΠΑΣΟΚ που διαψεύδοντας τα οράματα που λάνσαρε από νωρίς μεταμορφώθηκε σε φαύλο σύστημα εξουσίας.
Αλλά ο Φάηλος ήταν πολύ άντρας για το ΠΑΣΟΚ.
Άλλαξε στρατόπεδα. Πήγε στη ΝΔ. Άλλωστε πρακτικά τα «δύο στρατόπεδα» βρισκόντουσαν στον ίδιο χώρο: Αυτό της διαρκούς εξουσίας.

Εκεί ο Κρανιδιώτης διέπρεψε για τις εθνικιστικές του εξάρσεις. Στα 21 του δίνει μια έξοχη παράσταση εθνικιστική ακτιβισμού όταν πέταξε από το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη το στεφάνι που κατέθεσε ο δήμαρχος Κωνσταντινούπο λης Νταλάν Μεντρεντίν (εδώ ). Ο άγνωστος στρατιώτης τον έκανε γνωστό.
Για αυτό και ας στρατιώτης κάνει τη θητεία του στις ειδικές δυνάμεις, θητεία στης οποίας τα ανδραγαθήματα θα επανέρχεται νοσταλγικά και περήφανα πυκνά συχνά

Αργότερα αποκτά φήμη ως δικηγόρος του κούρδου ηγέτη του ΠΚΚ Οτσαλάν.
Ο Κρανιδιώτης μεγαλώνει. Οραματίζεται μια Ελλάδα στρατοκρατική στα πρότυπα του Ισραήλ.
Μεταφέρει τον εθνικιστικό ζήλο του στην ιστοσελίδα του ANTINEWS όπου αποκτά βαρύνουσα παρουσία.
Γίνεται πρωτεργάτης του «Δικτύου 21» που πρεσβεύει τον αταβισμό της ΝΔ σε πρότερα πιο σκληροπυρηνικά στάδια μιας που έχει αλλοιωθεί από τις μετριοπαθείς φλωριές της αρχηγίας Καραμανλή.

Η δημοκρατία είναι εμπειρία, ο νεοναζισμός επίσης…

Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Πάλι στραβά αρμενίζουμε, δήθεν δημοκρατικά αφυπνισμένοι, επιχειρώντας απολύτως άτσαλα θεσμικά και στο επίπεδο του κυριάρχου πολιτικού λόγου να αποβάλουμε εκόντες- άκοντες από την πολιτική ζωή τον νεοναζισμό και τον φασισμό!

Πρόκειται για ανερμάτιστες πολιτικές κινήσεις, αγχωμένων από την ίδια την (μικρο)πολιτική τους διάσταση υπάρξεων. Το αιφνιδιαστικό (verbal) κυνήγι της Χρυσής Αυγής κρύβει εκτός από εμφανή εκλογική σκοπιμότητα - από τα κυβερνητικά κόμματα ΝΔ και ΠΑΣΟΚ - και μια μορφή Ιδεοψυχαναγκαστικής Διαταραχής του Δημοκρατικού Πολιτεύματος στην Ελλάδα, το οποίο δυστυχώς διέρχεται σοβαρή κρίση, αυτό καθ΄ εαυτό.
Ο τρόπος αντιμετώπισης της Χρυσής Αυγής φανερώνει ακριβώς την βαθιά θεσμική κρίση της Ελληνικής Δημοκρατίας, που ασφαλώς δεν θεραπεύεται με την Σύγκλυση του (άτυπου) Συμβουλίου των Πολιτικών Αρχηγών, υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Με επικοινωνιακές μεθοδεύσεις, υψηλού πολιτικού συμβολισμού, δήθεν αγανακτισμένων πολιτικών (με κάποια έννοια κόντρα στις διαθέσεις των αγανακτισμένων πολιτών και στις μεθοδεύσεις των «αγανακτισμένων» ρατσιστών), για να περισταλεί η αποθράσυνση των νεοναζί, δεν αντιμετωπίζεται προφανώς το μέγα ζήτημα του εκφασισμού της ελληνικής κοινωνίας και η ανοχή στην πρακτική των τραμπούκων του ψυχαναγκαστικού «έσσεται ήμαρ»!

Ένας γαλήνιος άνθρωπος…

Τεντώνοντας τα χέρια έξω από το κρεβάτι, ο Plume παραξενεύτηκε που δεν ακούμπησε τοίχο. «Για φαντάσου, σκέφτηκε, θα τον έφαγαν τα μυρμήγκια…» και ξανακοιμήθηκε.

Μετά από λίγο, η γυναίκα του τον άρπαξε και τον τράνταξε: «Κοίτα γύρω σου χαμένο κορμί! Την ώρα που εσύ κοιμόσουνα του καλού καιρού, μας έκλεψαν το σπίτι». Πράγματι, ολόγυρα απλωνόταν ένας ανέπαφος ουρανός. «Αλλά είναι τετελεσμένο», σκέφτηκε.

Λίγο αργότερα ακούστηκε ένας θόρυβος. Ήταν ένα τρένο που κατέφθανε μ’ όλη του την ταχύτητα. «Με τη φόρα που δείχνει να έχει πάρει, σκέφτηκε, σίγουρα θα φτάσει πριν από μας», και ξανακοιμήθηκε.

Κατόπιν τον ξύπνησε το κρύο. Ήταν ολόκληρος βουτηγμένος στο αίμα. Μερικά κομμάτια της γυναίκας του κείτονταν δίπλα του. «Όπου υπάρχει αίμα, σκέφτηκε, χίλιες αναποδιές αναφύονται. Καλό θα ήταν να μην είχε περάσει το τρένο. Αλλά αφού πέρασε…» και ξανακοιμήθηκε.

- Αλλά, έλεγε ο δικαστής, πώς εξηγείτε το γεγονός ότι η γυναίκα σας χτύπησε σε σημείο να βρεθεί τεμαχισμένη σε οκτώ κομμάτια, χωρίς εσείς που ήσασταν δίπλα της, να τα εμποδίσετε, χωρίς καν να το αντιληφθείτε; Ιδού το μυστήριο! Αυτό είναι το σημείο στο οποίο συνοψίζεται όλο το θέμα.

- Εγώ δεν μπορώ να τον βοηθήσω σ’ αυτό το σημείο, σκέφτηκε ο Plume, και ξανακοιμήθηκε.

- Η εκτέλεση θα γίνει αύριο. Κατηγορούμενε, έχετε να προσθέσετε κάτι;

- Με συγχωρείτε, δεν παρακολούθησα. Και ξανακοιμήθηκε…

Προβληματισμένοι για την εποχή και τους ανθρώπους, θυμηθήκαμε τον Ανρί Μισώ (Κάποιος Plume, μετάφραση Βασιλική Παπαχρήστου- Ζούλη, εκδόσεις Χατζηνικολή, 1988) που κάποτε είχαμε δανειστεί από ένα φίλο και σήμερα – πάνω από μια δεκαετία μετά- έχοντας προκόψει στα γράμματα θα αισθάνεται άσχημα να το ζητήσει πίσω. 

http://ilesxi.wordpress.com/

el gato (admin)

Σε τι χρησιμεύουν τα βιβλία;

Οι γονείς μου δεν μου κληρονόμησαν λεφτά ούτε πλουσιόσπιτα. Το μόνο που μου κληρονόμησαν σε αφθονία είναι βιβλία, πολλά και καλά βιβλία. 

Όταν τους έχασα, έπρεπε να διαχειριστώ με κάποιο τρόπο όλο αυτό το υλικό και δεν είναι κάτι εύκολο. Στοίβες από χαρτί αλλά αν κοιτάξεις πιο προσεκτικά το κάθε ένα περιέχει κάτι πολύτιμο. Αυτά είναι βέβαια τα απομεινάρια μιας άλλης εποχής που δεν υπήρχαν ηλεκτρονικοί υπολογιστές και διαδίκτυο παρά ο μόνος τρόπος να διακινηθεί και να αποθηκευτεί η πληροφορία και η γνώση ήταν το έντυπο. Ο πατέρας μου, όταν διαμαρτυρόμουν για όλα αυτά τα αντικείμενα που πιάνουν υπερβολικό χώρο, μου έλεγε: ποτέ δεν πετάμε βιβλία!

Σήμερα πάλι τακτοποιούσα ενώ είχα στο μυαλό μου και τις εξελίξεις με τα εγκλήματα των φασιστών. Το πρωί άκουγα στο ραδιόφωνο ακροατές που φαίνεται να υποστηρίζουν τη Χρυσή Αυγή και λέγανε κάτι πράγματα απίστευτα και σκεφτόμουν την κατάντια αυτής της κοινωνίας, όπου ούτε και αυτή η δολοφονία μπορεί να αλλάξει ένα μυαλό και μια ψυχή που έχει εμποτιστεί με τόσο δηλητήριο. Οι φασίστες παραμένουν φασίστες όσο και αν τους αποδείξεις το κακό που κάνουν και αυτό είναι τρομακτικό. Τι μπορεί να γίνει;

Στοιχηματίζω στην φύση 1…

Μπροστά από τον Ευαγγελισμό, βρίσκεται ένα πάρκο που «βλέπει» στην Βασιλίσσης Σοφίας. Ο τοίχος του είναι φτιαγμένος από μεγάλες τετραγωνισμένες πέτρες. Έχουν κακοπάθει από τον χρόνο, την υγρασία και τα καυσαέρια, αλλά αντέχουν ακόμα. Εκεί ανακάλυψα μία μικροσκοπική συκιά που φύτρωνε στην ένωση από τις πέτρες. Βρίσκεται μερικά μέτρα μετά την στάση που υπάρχει στην έξοδο του μετρό. Την βλέπετε στα αριστερά της φωτογραφίας. Καμιά εκατοστή βήματα παραπέρα προς το τέλος του πάρκου, βρίσκεται μία άλλη μικροσκοπική συκιά που βλέπετε στην δεξιά μεριά της φωτογραφίας. Άλλα εκατό βήματα παραπέρα, στο επόμενο τετράγωνο βρίσκεται η «μαμά» τους. Πρόκειται για μια αρκετά ψηλή συκιά, η οποία υπάρχει κοντά στον φράκτη, στο κτίριο δίπλα στην καναδική πρεσβεία.

Να γιατί στοιχηματίζω υπέρ της φύσης: Όταν θα εξαφανιστούμε (η φύση ανέχεται πολλά πράγματα εκτός της βλακείας) όσα φυτά υπάρχουν θα αρχίσουν να καλύπτουν κάθε μέρος που κρατάμε «καθαρό» από πράσινο.

Οι δρόμοι, οι γέφυρες, τα εργοστάσια και τα «μεγαλειώδη» κτίριά μας θα διαλυθούν και θα σκεπαστούν από ρίζες.

Τα δηλητήρια που δημιουργήσαμε θα αφομοιωθούν από τους φυσικούς κύκλους και θα εξουδετερωθούν.

Όλος ο πλανήτης θα αποκτήσει την κανονική πράσινη όψη του και θα σφύζει από κάθε είδους ζωή. Ελπίζω μόνο η φύση να έμαθε το μάθημά της και να μην ξαναεπιτρέψει να εμφανιστεί στην επιφάνειά της ο «Χόμο ανεγκέφαλους» ο οποίος αυτοονομάζεται πολύ-πολύ σαρκαστικά Χόμο-σάπιενς, δηλαδή Άνθρωπος ο σοφός….

http://aienaristeyein.com/

ΣΧΟΛΙΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ: Anuar Brahem-“vague (e la nave va)”

Anouar Brahem - oud
François Couturier - piano
Jean Louis Matinier - accordion

el gato (admin)

Το φίδι που τους κλώσησε…

 Toυ Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Μπα; Εκπλήσσεσθε που οι χρυσαυγίτες έκαναν πρόβες στο Πέραμα και στο Κερατσίνι για τις «νύχτες κρυστάλλων» του μέλλοντός μας;
 
Εξοργίζεστε που έχουν στο ενεργητικό τους επισήμως το πρώτο θύμα (τα άλλα έχουν χαθεί στα αστυνομικά αρχεία, γιατί ήταν μελαψοί, κανείς δεν είδε, κανείς δεν ξέρει, κανείς δεν αναζήτησε); Απορείτε και εξίστασθε που ένα γραφικό ναζιστικό γκρουπούσκουλο εξελίσσεται σε πανελλαδικής δικτύωσης ένοπλη συμμορία με επιρροή που ήταν αδιανόητη πριν από δύο χρόνια; Πανικοβάλλεστε που η ανοιχτά εγκληματική δράση της δεν περιορίζει τη δημοσκοπική της επέλαση;
Τρέμετε στην ιδέα ότι η Χ.Α. μπορεί όχι απλώς να εξελιχθεί στον τρίτο βασικό πόλο του πολιτικού συστήματος, αλλά να κερδίσει την ηγεμονία στα δεξιά του φάσματος;
Λιποθυμάτε στο ενδεχόμενο ότι θα χρειαστεί ή να την ηρωοποιήσετε μέσα από πανικόβλητα τεχνάσματα «διωγμού» της ή να συνδιαλλαγείτε μαζί της, έστω και με κάποιο μετριοπαθές τμήμα της – αν υπάρχει;
Αγανακτείτε που διογκώνεται η επιρροή ενός τόσο ασύμβατου -υποτίθεται- με τα ευρωπαϊκά και κοινοβουλευτικά ήθη μορφώματος;

Κακώς! Κακώς, κάκιστα εκπλήσσεσθε, εξοργίζεσθε, απορείτε, εξίστασθε, πανικοβάλλεστε, τρέμετε, λιποθυμάτε, αγανακτείτε. Είναι δικό σας επίτευγμα η δημιουργία και η γιγάντωσή της. Εσείς κλωσήσατε και εξακολουθείτε να κλωσάτε το αυγό απ’ το οποίο έσκασε. Οι αποκρουστικές της ιδέες βρίσκονται στο ιδεολογικό DNA σας, ο ρυπαρός λόγος της είναι κρυμμένος στα προγράμματά σας, οι πρακτικές της είναι κομμάτι της ιστορίας σας και τη δική της ατζέντα υποκλέπτετε συστηματικά από τότε που εισέβαλε στο προσκήνιο. Αν και αυτή προηγήθηκε στην υποκλοπή, αντιγράφοντας από τα δικά σας παλιά τεφτέρια.

NΑΖΙΣΜΟΣ:Η πολιτικοποίηση του οργανωμένου εγκλήματος…

 Του Κλεάνθη Γρίβα*

«Αν θέλεις να έχεις μια εικόνα του μελλοντικού κόσμου, φαντάσου μια μπότα να πατάει ένα ανθρώπινο πρόσωπο, για πάντα». Τζ. Οργουελ, 1984

Ο ναζισμός δεν αποτελεί πολιτικό κίνημα, οργάνωση π κόμμα, όπως είθισται να επαναλαμβάνουν οι θιασώτες του. Γεννήθηκε, οργανώθηκε και έδρασε με εφιαλτικές συνέπειες για την ανθρωπότητα ως η πλέον ακραία, επικίνδυνη, δολοφονική και καταστρεπτική έκφανση του οργανωμένου εγκλήματος. 

Γιατί, απλούστατα, με το ναζισμό «πολιτικοποιείται» το οργανωμένο έγκλημα και (μέσω της «πολιτικοποίησης» του οργανωμένου εγκλήματος) εγκληματοποιείται η πολιτική. Εξ ου και η ανάγκη του ναζισμού να στρατολογεί το δυναμικό του από τους χώρους των κοινωνικών αποβρασμάτων, στα οποία παρέχει την δυνατότητα να συνεχίσουν την παραβατική - εγκληματική δραστηριότητα τους καλυμμένη με το μανδύα μιας «ιδεολογίας», που (αποδεικνύεται εγκληματική εξαιτίας των πράξεων στις οποίες επενδύει).

Συνεπώς, δεν υπάρχουν ναζιστικά πολιτικά κινήματα ή κόμματα. Υπάρχουν μόνο ναζιστικές εγκληματικές συμμορίες και οργανώσεις. Γιατί όταν σκοπός σου είναι να εμπλακείς σε πολιτική αντιπαράθεση, επιδιώκεις να προσεταιριστείς σκεπτόμενους ανθρώπους ικανούς στο λόγο, το επιχείρημα και την πειθώ και δεν στρατολογείς κοινωνικά απόβρασματα, με κατεστραμμένο εγκέφαλο και αποκρουστικό μυϊκό σύστημα παραμορφωμένο από τις αυξητικές ορμόνες, τα αναβολικά και άσκηση σε σκοτεινά γυμναστήρια - φυτώρια εγκληματικότητας.
Γιατί μόνο τα μέσα αποκαλύπτουν και δικαιώνουν τον πραγματικό σκοπό.

ΕΔΩ ΖΟΥΜΕ…

 Του Καρτέσιου

Τον Αύγουστο του 2012 έγινε μια φρικιαστική εγκληματική πράξη δίχως όμως κανένα πολιτικό κίνητρο. Ένας 21χρονος αλλοδαπός βίασε και προσπάθησε να δολοφονήσει μία 15χρονη στην Πάρο. Πάνω σε αυτή την τραγωδία στήθηκε ένα ολόκληρο επικοινωνιακό παιχνίδι για να δικαιολογηθεί το μίσος της «Χρυσής Αυγής» εναντίον των μεταναστών.

Εκείνη την εποχή οι χρυσαυγίτες είχαν μετατρέψει την εν λόγω εγκληματική πράξη σε σημαία του ρατσισμού τους και ξεκίνησε ένα πογκρόμ που σταματημό δεν έχει μέχρι σήμερα. Δεν ήταν όμως μόνο η «Χρυσή Αυγή» που εκμεταλλεύτηκε πολιτικά μια απόπειρα δολοφονίας κι ένα βιασμό που έγιναν δίχως κανένα πολιτικό κίνητρο.

Μεγάλο μέρος των ανεξάρτητων εθνικιστών, «ουδέτεροι και φιλήσυχοι πολίτες», μέρος της βάσης της ΝΔ, αλλά και στελέχη της, καλλιεργούσαν το τοπίο που ήθελε να είναι βιαστές και δολοφόνοι όλοι οι μετανάστες, βάζοντας ουσιαστικά πλάτη στα μαχαιρώματα της «Χρυσής Αυγής». Φαντάζομαι ότι και ο ίδιος ο πρωθυπουργός θα ήθελε να βγει και να χρησιμοποιήσει εκείνη την απόπειρα δολοφονίας ως επιχείρημα για να ενισχύσει το προεκλογικό του σλόγκαν περί «ανακατάληψης των πόλεών μας από τους λαθρομετανάστες». Δεν το έκανε, επειδή το έκαναν για εκείνον τα ΜΜΕ που ελέγχει.

Όμως μία εγκληματική πράξη δίχως κανένα πολιτικό κίνητρο είχε γίνει η βάση για να στεριώσει η νεοναζιστική λογική και οι πρακτικές της. Τότε, λοιπόν, ο πρωθυπουργός της Ελλάδας δε βγήκε με διάγγελμα να ηρεμήσει την κατάσταση λέγοντας:

Ας πάψει η σπέκουλα περί απαγόρευσης της Χρυσής Αυγής!

Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος *

Απόλυτα συμφωνώ με τον καθηγητή του Συνταγματικού Δικαίου Νίκο Αλιβιζάτο, ως προς το ότι «το ισχύον Σύνταγμα αποκλείει το ενδεχόμενο να απαγορευθεί πολιτικό κόμμα, ακόμη με ειδικό νόμο (παρόμοιο π.χ. με τον διαβόητο α.ν. 509/1947) [ και επίσης πως] «η απαγόρευση της Χρυσής Αυγής με νόμο θα ήταν αλυσιτελής. Διότι οι βουλευτές της, ελλείψει ειδικής συνταγματικής διάταξης για την αυτοδίκαιη έκπτωσή τους (αντίστοιχης με το άρθρο 58 παρ. 6 των Συνταγμάτων της δικτατορίας), δεν θα έχαναν τη βουλευτική τους ιδιότητα. Τούτο σημαίνει ότι θα μπορούσαν να συνεχίσουν το «θεάρεστο» έργο τους και να κατέλθουν στις επόμενες εκλογές με άλλο όνομα, χωρίς καν να χρειαστεί να χρίσουν υποψηφίους τις γυναίκες ή τα παιδιά τους (όπως συνέβη προ ετών στην Τουρκία) [από Καθημερινή].
Ας πάψει, λοιπόν, η σπέκουλα περί απαγόρευσης της Χρυσής Αυγής, που έρχεται ουσιαστικά να διασκεδάσει την ανοχή, αν όχι έμμεση υποστήριξη από την κυβέρνηση και άλλα όργανα του κράτους, των νεοναζιστικών στάσεων - ακόμη και συμπεριφορών σε κάποιες περιπτώσεις - και ας επικεντρωθούμε στον αποκλεισμό του νεοναζισμού στη βάση, στο επίπεδο της καθημερινής ζωής.

Δεν συμφωνώ, ωστόσο, με τον κ. Αλιβιζάτο πως η έννομη τάξη της Ελλάδας είναι επαρκής για την αντιμετώπιση της ναζιστικής βίας. Οι διατάξεις του κοινού ποινικού μας δικαίου παρουσιάζουν πρόβλημα «configuration», δηλαδή απουσιάζει κάτι για να αποκτήσουν αυτές λειτουργικότητα ως ενιαίο σύστημα αποκλεισμού νεοναζιστικών συμπεριφορών και αποθάρρυνσης καλλιέργειας ναζιστικών στάσεων στην ελληνική διοίκηση και κοινωνία .
Με άλλα λόγια, προτείνω (ξανά) την θεσμική θωράκιση με μια ενιαία «αντιναζιστική» νομοθεσία που ασφαλώς θα ενσωματώνει ως κανόνα δικαίου το πνεύμα της εγκυκλίου του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, σύμφωνα με το οποίο η βουλευτική ιδιότητα δεν προσφέρει ασυλία ως προς την αυστηρή εφαρμογή του νόμου, εγείροντας ακόμη και ζήτημα ηθικής αυτουργίας για την ηγεσία της ΧΑ σε κάποιες περιπτώσεις σχεδιασμένων εγκληματικών ενεργειών. Όλα αυτά όμως χρειάζονται σαφή αντιναζιστική και αντιφασιστική στόχευση, στο πλαίσιο ενός ενιαίου πλαισίου δικαίου που ασφαλώς θα αυστηροποιεί τα άρθρα 187 και 310 του Π.Κ., όπως και τον αντιρατσιστικό ν. 927/1979, σε συνδυασμό με το άρθρο 39 παρ. 4 του ν. 2910/1991, περί αυτεπάγγελτης δίωξης των αξιόποινων πράξεων που αυτός ορίζει.

“κρίμα να μην είσαι εδώ”…

 
 Της Niemands Rose
 
Κατεβαίναμε την Κωνσταντινουπόλεως. Συνθήματα και μερικά σπασίματα. Θρύψαλλα η τζαμαρία του μαυραγορίτη. Σιγά μη κλάψω, που έλεγες κι εσύ. «Αγοράζω χρυσό, πουλάω χρυσή αυγή». Στο Κερατσίνι τα σπίτια είναι χαμηλά, όπως το τραγούδαγε η Σωτηρία Μπέλλου, η μόνη σωτηρία που μπορεί να αναγωρίσει κανείς με την ψυχή του. Δε θα μας σώσει κανείς. Μόνο οι γιαγιάδες. Μόνο η μνήμη. Μόνο η λαϊκή Ιστορία. Η ιστορία που ξέρει να σου διηγηθεί η Ζανιά Κότσικα και η γυναίκα της Πάτρας.

Κατεβαίναμε την Κωνσταντινουπόλεως. Φτάσαμε στην πλατεία του δημαρχείου. Ανάμεσα στα συνθήματα και τις σειρήνες, ένα αλογάκι, όπως αυτά στο λούνα παρκ, καρφωμένο πλάι σε ένα περίπτερο, έπαιζε τη μονότονη μουσική του. Σαν μοναχική παραφωνία ανάμεσα σε οδοφράγματα, τις εκρήξεις, τα χημικά, τις φωτιές, τις φωνές των διαδηλωτών.

Ο Παύλος μικρό παιδί να παίζει στην πλατεία. Η μάνα του να τον κρατά από το χέρι.
Είχαμε ρε Παύλο στη γειτονιά αλογάκια του λούνα Παρκ πριν τριάντα χρόνια; Είχαμε στη γειτονιά φασίστες; Πού ήταν οι φασίστες όταν στήναμε γιορτές στο σχολείο για την επέτειο του Πολυτεχνείου; Θυμάσαι εσύ κανέναν πούστη να αρνείται πως μπήκαν τα τανκς στο Πολυτεχνείο, πως υπήρξαν νεκροί; Τι ήταν τα ονόματα που διάβαζα στο μικρόφωνο, μούφα; Τα τραγούδια που έλεγες εσύ, η συγκέντρωση της ΕΦΕΕ, στις 17 Νοέμβρη, και το λεβέντης εροβόλαγε, στις 28 Οκτώβρη, είχες φανταστεί εσύ πως θα μας τα γυρνούσαν τούμπα; Πως θα έμπαιναν στη Βουλή αυτοί που λένε “στο Βίτσι και στο Γράμμο σας θάψαμε στην άμμο”; Θυμάσαι να αρνείται κανείς το Ολοκαύτωμα; Πού ήταν όλοι αυτοί;

SOS: Χάνουμε τα παιδιά μας!..

Χάνουμε τα παιδιά μας!
Και τα χάνουμε μπροστά στα μάτια μας, μέσα απ' τα χέρια μας!
Όσοι έχουν παιδιά στην ηλικία των είκοσι, εικοσιπέντε, τριάντα ετών, σε ηλικία δηλαδή που μπορούν να συνειδητοποιήσουν το μέγεθος της καταστροφής του μέλλοντός τους, καταλαβαίνουν τί εννοώ..

Τα βλέπουμε να τριγυρνούν σαν ζαλισμένα, απελπισμένα, μη βλέποντας οδό διαφυγής.
Στην χειρότερη περίπτωση τα βλέπουμε βυθισμένα στην απάθεια, ζώντας ημέρα την ημέρα, μη μπορώντας να προγραμματίσουν κάποιο μέλλον.

Δεν μπορούν όλα να διαφύγουν στο εξωτερικό για κάποια καλύτερη τύχη. ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ! Τα περισσότερα μένουν εδώ, να φυλάττουν προδομένες Θερμοπύλες…
Τρέμω στην ιδέα, ποιές θά 'ναι ίσως οι βαθύτερες σκέψεις τους! Αυτές που δεν μας λένε! Τί θα σκέφτονται, ίσως, ανομολόγητα για μας και το μέλλον που τους επιφυλάξαμε.
Το μέλλον που τους φτιάξαμε, όχι γιατί τα φάγαμε, όπως λέει το χυδαίο Λίπος, (σιγά την μεγάλη ζωή που κάναμε οι περισσότεροι από μάς!), αλλά ΓΙΑΤΙ ΠΑΡΑΔΩΣΑΜΕ ΤΗΝ ΧΩΡΑ ΕΠΙ ΤΡΕΙΣ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ, ΜΕ ΤΗΝ ΨΗΦΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΟΧΗ ΜΑΣ, ΣΕ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ, ανήθικα σκύβαλα, ανθελληνικά αθύρματα!

Ο Τρυγητής των σχολείων

 Tου Στρατή Μπουρνάζου

O Ιούνης ήταν ο Θεριστής, ο Ιούλης ο Αλωνάρης, ο Αύγουστος ο Συκολόγος και ο Σεπτέμβρης ο Τρυγητής. Και απ’ όταν οι κοινωνίες μας άρχισαν να μπαίνουν στον ρυθμό της υποχρεωτικής εκπαίδευσης, ο Σεπτέμβρης έγινε, αναντίρρητα, ο μήνας του σκολειού: της νέας χρονιάς, των σχολικών ειδών, του αγιασμού, των καινούργιων βιβλίων κ.ο.κ. Φέτος όμως έχουμε και άλλους –λιγότερους ρουτινιάρικους, μα και λιγότερους ευχάριστους– λόγους, να το λέμε: «διαθεσιμότητα» και μετατάξεις, καταργήσεις ειδικοτήτων στα τεχνικά λύκεια, νέος νόμος για το λύκειο, ολοήμερα σχολεία που καταργούνται, ΑΕΙ που αναστέλλουν τη λειτουργία τους και, βέβαια, η απεργία διαρκείας των καθηγητών από αύριο: ένα φάσμα καταιγιστικό, που κάνει, χωρίς καμιά αμφιβολία, τον Σεπτέμβρη που διανύουμε μήνα της παιδείας.

Ξεκινάω από τον νόμο για την «αναδιάρθρωση της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης», που ψηφίστηκε την Τρίτη. Ας διακρίνουμε, σύμφωνα με όσα μάθαμε από την κοινωνιολογία της εκπαίδευσης, τέσσερα πεδία στα οποία μπορούμε να τον αποτιμήσουμε.

Πρώτον, όσα διακηρύσσει ότι προτίθεται να κάνει.
Δεύτερον, εκείνα που πραγματικά κάνει, πέρα από τις εξαγγελίες.
Τρίτον, αυτά που δεν κάνει, τα ζητήματα που αφήνει απέξω.
Τέταρτον, η πραγματικότητα στην οποία θα εφαρμοστεί.
Σημείο, το τελευταίο, ιδιαίτερα κρίσιμο: στον πρόσφατο νόμο για τα ναρκωτικά, λ.χ., το μείζον δεν ήταν οι αδυναμίες ή οι ελλείψεις του, αλλά ότι με τις δεδομένες συνθήκες (συρρίκνωση κονδυλίων, κατάρρευση των δομών ψυχικής υγείας και εν γένει των δομών πρόνοιας, συνωστισμός στις φυλακές) οι θετικές διατάξεις του θα μείνουν, πιθανότατα, γράμμα κενό.

Ο κίνδυνος Εμφυλίου και η ευθύνη της ΝΔ…

 Tης Μαρίνας Βήχου

Η δολοφονική επίθεση των χρυσαυγιτών κατά των αφισσοκολλητών του ΚΚΕ στο Πέραμα ήταν εν πολλοίς αναμενόμενη. Ο ίδιος ο αρχηγός της ναζιστικής συμμορίας εδώ και μήνες είχε προαναγγείλει ότι το μεταναστευτικό δεν είναι ο άμεσος πολιτικός στόχος τους, αλλά το όχημα που θα τους οδηγήσει προς την εξουσία.

Δηλαδή, η τρομοκρατία που έχουν τα τελευταία χρόνια εξαπολύσει τα χρυσαυγίτικα τάγματα εφόδου σε πρόσφυγες και μετανάστες σε λαϊκές και μικροαστικές γειτονιές της χώρας δεν έχει ως άμεσο αποδέκτη την ευπαθή αυτή ομάδα ανθρώπων αλλά την Αριστερά, τα κόμματα της οποίας -ανεξαρτήτως των όποιων διαφοροποιήσεων τους στο ζήτημα της μεταναστευτικής πολιτική - βέβαιο ότι θα αντιτάσσονταν σε μια τέτοια εγκληματική πρακτική, καθαρά και μόνο από την άποψη της προάσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Στον Άγιο Παντελεήμονα η χρυσαυγίτισα Σκορδέλη πριν 4 χρόνια, όταν εμπόδισε με την αγαστή συνεργασία της αστυνομίας την εκδήλωση της Κίνησης Κατοίκων 6ου Διαμερίσματος με ομιλητή τον Αλβανό δημοσιογράφο Γκάζμεν Καπλάνι, ορυόταν «Χάσατε μια φορά στον εμφύλιο θα χάσετε ξανά».

Στο Πέραμα προτού προηγηθεί η δολοφονική επίθεση σε συγκέντρωση στελεχών και οπαδών της ΧΑ εγκωμιάστηκαν σε όλους τους τόνους οι έλληνες εφοπλιστές, από τους «αντισυστημικούς» και «αντιπλουτοκράτες» χρυσαυγίτες. Κι αυτό όταν είναι γνωστό τοις πάσι πόσο έλαμψε δια της απουσίας του το «ελληνικό» εφοπλιστικό κεφάλαιο από την όποια συμβολή του στην αντιμετώπιση της κρίσης που μαστίζει την πατρίδα μας τα τελευταία χρόνια.