Η δημοκρατία θέλει αφοσίωση και όχι δημοκρατικοφανή ακτιβισμό

Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Προσοχή, προσοχή! Αυτό που πάει να δημιουργηθεί – καλλιεργείται αυτές τις μέρες στην κοινή γνώμη – στην Ελλάδα με αφορμή το «κυνήγι» της Χρυσής Αυγής είναι μια φάρσα της μαχητικής δημοκρατίας. Πρόκειται για μια φάρσα της streitbare Demokratie [ στα αγγλικά militant democracy], όπως την όρισε στα μέσα της δεκαετίας του 1930 ο Karl Loewenstein.
Πρόκειται για μια θετική απάντηση στο ερώτημα: μπορεί μια αστική δημοκρατία (: με την έννοια της constitutional democracy) να δρα νόμιμα με έναν όμως μάλλον αντιδημοκρατικό τρόπο για να αντιμετωπίσει τους εχθρούς που απειλούν την ύπαρξή της;

Δηλαδή, έχει δικαίωμα μια αστική δημοκρατία να χρησιμοποιεί καταχρηστικά τις εξουσίες της για αυτοάμυνα ενώπιον δυνάμεων που την απειλούν, υπονομεύοντας το κύρος και την λειτουργία της με την μορφή της φασιστικής κοσμοαντίληψης και νεοναζιστικής πρακτικής από πυρήνες οργάνων του κράτους, φορείς της κοινωνίας των πολιτών ή παρακρατικούς; 

ΟΧΙ λέει το ελληνικό Σύνταγμα, σε αντίθεση με το γερμανικό του 1949, που εκπονήθηκε λαμβάνοντας υπόψιν την τραγική αποτυχία και έκπτωση της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Η Ελληνική Δημοκρατία έχει μία ευρεία εσωτερική έννομη τάξη που μπορεί να αντιμετωπίσει την αμφισβήτηση της νομιμότητας που αυτή ορίζει. Μάλιστα στον βαθμό που δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά σύγχρονες για την Ελλάδα απειλές του αστικού φαινομένου, όπως είναι ο ακτιβιστικός ρατσισμός ή η παρότρυνση από παλαιά και νέα ΜΜΕ και κοινοβουλευτικά κόμματα για ενέργειες που προσβάλλουν τον πυρήνα των αναγνωρισμένων ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των εύλογων, διεθνώς θεμελιωμένων ανθρωπίνων ελευθεριών, ή ακόμα την μορφή του πολιτεύματος, προβοκάροντας για την κατάλυσή του και την εγκαθίδρυση μιας μονοκομματικής ή πολυκομματικής χούντας με εγγυητή τον στρατό και πρωταγωνιστή παραστρατιωτικές οργανώσεις, υπάρχει το συνταγματικό πλαίσιο για την εποικοδομητική παρέμβαση του κοινού νομοθέτη για την αποθάρρυνση και «καταδίκη» τους.

Όταν ακούς για συνταγματικό τόξο είναι ο φασισμός που βρικολάκιασε…

 Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Το βέλος του συνταγματικού τόξου που διαπέρασε ζωτικά όργανα του ελληνικού κράτους και της κοινωνίας, εξευτελίζοντας δημοκρατικούς θεσμούς και φυλακίζοντας την ήδη άσχημα τραυματισμένη συνταγματική τάξη σε ένα πτωχευμένο κράτος «εκτάκτου ανάγκης», υπόσχεται να πλήξει τον νεοναζισμό στην βάση του και να τρυπήσει, ξεφουσκώνοντας τον φασισμό στην Ελλάδα!
Δεν χαίρεσαι, δεν ικανοποιείσαι, εσύ Γιαννακόπουλε, που επιτέλους αυτοί που εξέθρεψαν το τέρας, τώρα, έστω και αργοπορημένα, αποφάσισαν να αντιδράσουν έστω και σπασμωδικά; Δεν νοιώθεις μια κάποια δικαίωση και μια κάποια ανακούφιση; Μίζερος είσαι και δεν συμμετέχεις στην μεγάλη αντιφασιστική καμπάνια του καθεστώτος των ημερών; Ορίστε, μέρος τουλάχιστον αυτών που πρότεινες σε διοικητικό επίπεδο δεν πραγματοποιούνται; Ακόμη και οι νομοθετικές προϋποθέσεις που έθετες για τον αποκλεισμό του ναζισμού από την καθημερινότητα και του νεοναζιστικού λόγου από την πολιτική αφήγηση δεν βλέπεις πως πλέον ψιθυρίζονται ακόμη και από την κυβέρνηση, ενώ δεν αποκλείεται να λάβουν και κοινοβουλευτική μορφή διακομματικής διαπραγμάτευσης; Τι άλλο θέλεις για να βάλεις και εσύ το «βέλος» σου στο συνταγματικό τόξο και να στοχεύσεις την Χρυσή Αυγή;

Θέλω καταρχήν να πάψεις να μιλάς για «συνταγματικό τόξο», για να μην προκαλείς την κοινωνία και τα… ευαίσθητα έντερά μου, και αμέσως μετά να διαβάσεις τους παρακάτω στίχους του Μάνου Λοΐζου, ο οποίος προηγήθηκε εμού και σου είπε, δίχως την πληθώρα των σελίδων μου, αυτό που ίσως τραγούδησες, δίχως ποτέ να καταλάβεις …ντερμπεντέρη φουκαρά:

Την Μέρκελ πλέον την φωνάζουν Δωροθέα στο Αλχημιστικό Ευρωπαϊκό Εργαστήριο…

Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Παρακαλώ, μην πάρετε στα αστεία αυτό το «χιουμοριστικό» σημείωμα, καθώς κάθε σχεδόν λέξη του θα μπορούσε να αντιστοιχεί σε κάμποσες σελίδες πυκνο-αρθρωμένης αφήγησης, για το μέλλον στην Ευρώπη και το μέλλον της Ευρώπης, μετά την θριαμβευτική επανεκλογή στο ανώτατο πολιτικό αξίωμα της Γερμανίας της Angela Dorothea Merkel.
 
Θα επιδιώξω, λοιπόν, σύντομα και χρησιμοποιώντας την σημειολογία της καθημερινότητας να περιγράψω το σύγχρονο ευρωπαϊκό δράμα , που είναι και το προσωπικό μου δράμα και τραύμα, το οποίο πλέον έχει λάβει τη μορφή «οικογενειακής κατάρας» ανθρώπων δεμένων από το ένα πόδι με την Γερμανία, ενώ από το άλλο με τις ΗΠΑ. Τον μυθολογικό Προκρούστη τον θυμάστε; Ε, στα χέρια αυτού έχει πέσει πλέον το ταλαιπωρημένο κορμί των ταξιδιωτών στον ευρωπαϊκό χώρο του παρόντος χρόνου. Αυτός ο σαδιστής είναι ο ίδιος που τραβώντας μια από εδώ, μια από εκεί την Ελλάδα δεν θα της αφήσει κόκαλο για κόκαλο άσπαστο, τελικά. Στον διαμελισμό στο τέλος θα καταλήξουμε, εάν δεν καταλάβουμε και χειριστούμε σε εθνικό-πολιτικό επίπεδο ευφυώς τα παρακάτω:

Ο Konrad Adenauer, κέρδισε του Γερμανούς και θριάμβευσε εκλογικά με το συντηρητικό σύνθημα «όχι πειράματα». Μια φυσικοχημικός δύσκολα θα το έλεγε αυτό γενικώς! Προτιμά τα ασφαλή πειράματα σε τρίτους, για να αποφύγει την ανάγκη διεξαγωγής εσωτερικού πειράματος αναδιάρθρωσης του κοινωνικού και αναπτυξιακού μοντέλου της ίδιας της Γερμανίας, πράγμα που ασφαλώς θα σήμαινε αναδιάρθρωση του πλεονάσματός της με σοβαρή διαταραχή στην παραγωγή, στην χρηματαγορά και στις εργασιακές σχέσεις, εκεί. Πειράματα, λοιπόν, διεξάγουμε αποκλειστικά σε άλλους που τα θέλει και τα σηκώνει ο απαυτός τους, σαν την Ελλάδα, αφού όμως διασφαλιστεί ο αλχημιστής, φυσικοχημικός πειραματιστής! Έ, η Άνγκελα διασφάλισε τα προηγούμενα χρόνια σε

Η δημοκρατία είναι εμπειρία, ο νεοναζισμός επίσης…

Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Πάλι στραβά αρμενίζουμε, δήθεν δημοκρατικά αφυπνισμένοι, επιχειρώντας απολύτως άτσαλα θεσμικά και στο επίπεδο του κυριάρχου πολιτικού λόγου να αποβάλουμε εκόντες- άκοντες από την πολιτική ζωή τον νεοναζισμό και τον φασισμό!

Πρόκειται για ανερμάτιστες πολιτικές κινήσεις, αγχωμένων από την ίδια την (μικρο)πολιτική τους διάσταση υπάρξεων. Το αιφνιδιαστικό (verbal) κυνήγι της Χρυσής Αυγής κρύβει εκτός από εμφανή εκλογική σκοπιμότητα - από τα κυβερνητικά κόμματα ΝΔ και ΠΑΣΟΚ - και μια μορφή Ιδεοψυχαναγκαστικής Διαταραχής του Δημοκρατικού Πολιτεύματος στην Ελλάδα, το οποίο δυστυχώς διέρχεται σοβαρή κρίση, αυτό καθ΄ εαυτό.
Ο τρόπος αντιμετώπισης της Χρυσής Αυγής φανερώνει ακριβώς την βαθιά θεσμική κρίση της Ελληνικής Δημοκρατίας, που ασφαλώς δεν θεραπεύεται με την Σύγκλυση του (άτυπου) Συμβουλίου των Πολιτικών Αρχηγών, υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Με επικοινωνιακές μεθοδεύσεις, υψηλού πολιτικού συμβολισμού, δήθεν αγανακτισμένων πολιτικών (με κάποια έννοια κόντρα στις διαθέσεις των αγανακτισμένων πολιτών και στις μεθοδεύσεις των «αγανακτισμένων» ρατσιστών), για να περισταλεί η αποθράσυνση των νεοναζί, δεν αντιμετωπίζεται προφανώς το μέγα ζήτημα του εκφασισμού της ελληνικής κοινωνίας και η ανοχή στην πρακτική των τραμπούκων του ψυχαναγκαστικού «έσσεται ήμαρ»!

Λες να προλάβω;

 Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Μια περίεργη αγωνία διακατέχει αυτή την περίοδο την γραφή μου, εκ νέου μετά από την περίοδο ένταξης της χώρας μας στον «ατομικό μηχανισμό» της τρόικας. Λες να προλάβω; Είναι σαν να σκέφτομαι, αν και τίποτα συγκεκριμένο δεν υπάρχει που να δικαιολογεί ορθολογικά την αγωνία μου για να προλάβω κάτι που επίσης δεν έχει πια την ικανότητα να με φοβίσει (αιφνιδιάσει), ούτε στην οικονομία, ούτε στην εφαρμοσμένη πολιτική στην Ελλάδα.

Όχι πως αυτά που συμβαίνουν δεν προκαλούν αντικειμενικά και αποδιοργανωτικά για την κοινωνία και αγορά φόβο και τρόμο, ιδιαίτερα στο επίπεδο της κοινωνικής ειρήνης και συνοχής, αλλά δεν αποτελούν πλέον συνταραχτικά γεγονότα. Βλέπετε, η ανωμαλία απέκτησε χαρακτηριστικά καθημερινότητας και έτσι μεταβλήθηκε σε μια παράδοξη ομαλότητα! Βιώνουμε την εποχή μιας παρατεταμένης ανωμαλίας και γενικευμένης απορρύθμισης του κοινωνικού μοντέλου και του μοντέλου ανάπτυξης, εντός ενός πλαισίου απορρύθμισης των ίδιων των κοινωνικών και θεσμικών δομών.
Αυτή η παρατεταμένη αποδιοργάνωση κράτους, αγοράς και κοινωνίας συστήνει μια νέα χαλαρή εμπορευματική κατηγορία στη χώρα, όπου τα εμπορεύματα, όπως ακριβώς και τα άτομα (: πολίτες, ανεξάρτητα από το κοινωνικό στρώμα που θα μπορούσαν να καταταχτούν κοινωνιολογικά) χάνουν την επαφή τους με την χρηστική τους αξία και μεταβάλλονται σε συνδηλωτικά σημεία με μεγάλη συγκινησιακή φόρτιση για το μέλλον. Μεταβάλλονται, με άλλα λόγια, σε αγωνιούντα για την ανταλλακτική τους αξία εμπορεύματα σε μια απέραντη έκθεση δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας, δημόσιας και ιδιωτικής επένδυσης και εργασίας.

Ας πάψει η σπέκουλα περί απαγόρευσης της Χρυσής Αυγής!

Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος *

Απόλυτα συμφωνώ με τον καθηγητή του Συνταγματικού Δικαίου Νίκο Αλιβιζάτο, ως προς το ότι «το ισχύον Σύνταγμα αποκλείει το ενδεχόμενο να απαγορευθεί πολιτικό κόμμα, ακόμη με ειδικό νόμο (παρόμοιο π.χ. με τον διαβόητο α.ν. 509/1947) [ και επίσης πως] «η απαγόρευση της Χρυσής Αυγής με νόμο θα ήταν αλυσιτελής. Διότι οι βουλευτές της, ελλείψει ειδικής συνταγματικής διάταξης για την αυτοδίκαιη έκπτωσή τους (αντίστοιχης με το άρθρο 58 παρ. 6 των Συνταγμάτων της δικτατορίας), δεν θα έχαναν τη βουλευτική τους ιδιότητα. Τούτο σημαίνει ότι θα μπορούσαν να συνεχίσουν το «θεάρεστο» έργο τους και να κατέλθουν στις επόμενες εκλογές με άλλο όνομα, χωρίς καν να χρειαστεί να χρίσουν υποψηφίους τις γυναίκες ή τα παιδιά τους (όπως συνέβη προ ετών στην Τουρκία) [από Καθημερινή].
Ας πάψει, λοιπόν, η σπέκουλα περί απαγόρευσης της Χρυσής Αυγής, που έρχεται ουσιαστικά να διασκεδάσει την ανοχή, αν όχι έμμεση υποστήριξη από την κυβέρνηση και άλλα όργανα του κράτους, των νεοναζιστικών στάσεων - ακόμη και συμπεριφορών σε κάποιες περιπτώσεις - και ας επικεντρωθούμε στον αποκλεισμό του νεοναζισμού στη βάση, στο επίπεδο της καθημερινής ζωής.

Δεν συμφωνώ, ωστόσο, με τον κ. Αλιβιζάτο πως η έννομη τάξη της Ελλάδας είναι επαρκής για την αντιμετώπιση της ναζιστικής βίας. Οι διατάξεις του κοινού ποινικού μας δικαίου παρουσιάζουν πρόβλημα «configuration», δηλαδή απουσιάζει κάτι για να αποκτήσουν αυτές λειτουργικότητα ως ενιαίο σύστημα αποκλεισμού νεοναζιστικών συμπεριφορών και αποθάρρυνσης καλλιέργειας ναζιστικών στάσεων στην ελληνική διοίκηση και κοινωνία .
Με άλλα λόγια, προτείνω (ξανά) την θεσμική θωράκιση με μια ενιαία «αντιναζιστική» νομοθεσία που ασφαλώς θα ενσωματώνει ως κανόνα δικαίου το πνεύμα της εγκυκλίου του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, σύμφωνα με το οποίο η βουλευτική ιδιότητα δεν προσφέρει ασυλία ως προς την αυστηρή εφαρμογή του νόμου, εγείροντας ακόμη και ζήτημα ηθικής αυτουργίας για την ηγεσία της ΧΑ σε κάποιες περιπτώσεις σχεδιασμένων εγκληματικών ενεργειών. Όλα αυτά όμως χρειάζονται σαφή αντιναζιστική και αντιφασιστική στόχευση, στο πλαίσιο ενός ενιαίου πλαισίου δικαίου που ασφαλώς θα αυστηροποιεί τα άρθρα 187 και 310 του Π.Κ., όπως και τον αντιρατσιστικό ν. 927/1979, σε συνδυασμό με το άρθρο 39 παρ. 4 του ν. 2910/1991, περί αυτεπάγγελτης δίωξης των αξιόποινων πράξεων που αυτός ορίζει.

Να παραιτηθεί αμέσως η κυβέρνηση του εμφυλιοπολεμικού λόγου!

Tου Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Αν πράγματι η πληροφορία που μεταφέρει ο κ. Άρης Ραβανός, σε σημερινό δημοσίευμα του ηλεκτρονικού «Βήματος» [05:45], είναι ακριβής, οφείλει ο πρωθυπουργός να δρομολογήσει αμέσως την διαδικασία αντικατάστασης της κυβέρνησής του - και του ιδίου ασφαλώς - και εάν διαπνέεται από γνήσιο δημοκρατικό φρόνημα να ενεργοποιήσει την διαδικασία διεξαγωγής γενικών εκλογών, τώρα αμέσως!

«Η απάντηση από εδώ και στο εξής θα είναι ιδιαίτερα σκληρή. Είμαστε σε πόλεμο. Η χώρα δίνει μάχη για την επιβίωσή της και ο ΣΥΡΙΖΑ επιλέγει τη δολιοφθορά σε όλα τα επίπεδα. Δεν θα τους περάσει», τονίζει ανώτερη κυβερνητική πηγή, σύμφωνα με το δημοσίευμα, υπό τον σαφώς προβοκατόρικο τίτλο: «Ο ΣΥΡΙΖΑ παίρνει τ' άρματα - Η Κουμουνδούρου ετοιμάζει επίθεση, είμαστε σε πόλεμο λέει το Μαξίμου».

Μόλις προχθές «αναρωτιόμουν»: «γιατί οι Σαμαράς-Βενιζέλος ταλαιπωρούν ακόμη την μπάλα». Μετά από αυτήν την εκπεφρασμένη στάση των κυβερνητικών και την κεντρική απόφαση [«Στο Μέγαρο Μαξίμου έχουν γίνει προχωρημένες συζητήσεις και αναλύσεις επί της στρατηγικής του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος όπως λένε κορυφαία κυβερνητικά στελέχη, επιχειρεί με τις δυνάμεις που έχει σε συνδικαλιστικά σωματεία να δημιουργήσει πολεμικές συνθήκες (Ραβανός-Βήμα)»] να καταφύγουν στον εμφυλιοπολεμικό λόγο και να προκαλέσουν εμφυλιοπολεμικές καταστάσεις και αναπαραστάσεις στην χώρα, παύω να προβληματίζομαι για την οικονομία, το μοντέλο ευημερίας και το επίπεδο της δημοκρατία στην Ελλάδα, υπό την τρόικα. Τώρα πλέον με προβληματίζει σοβαρά το ζήτημα της ειρήνης και της στοιχειώδους δημοκρατικότητας ως προϋποθέσεις μιας κάποιας ομαλής εξόδου από την κρίση.

Οι μικρομεσαίοι αναζητούν κόμμα για να συνέλθουν από το κώμα…

Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Παρατηρώ μια σχετικά καλά συντονισμένη επιχείρηση από τους βασικούς φορείς της διαπλοκής για την συγκρότηση ενός νέου κόμματος, που να μπορεί να εκφράσει τάχαμου αυθεντικά τους ταλαιπωρημένους και φοβισμένους από τις δραματικές συνέπειες της κρίσης, μικρομεσαίους της Ελλάδας. 
 
Φυσιολογική η πρεμούρα της διαπλοκής και απολύτως κατανοητή. Δεν μπορείς να έχεις εμπιστοσύνη στους νεοναζί και ούτε να ελπίζεις πλέον στο ΠΑΣΟΚ και στην ΝΔ. Οι κεντρικοί φορείς του δικομματισμού μετατράπηκαν σε κεντρικούς φορείς πρόκλησης των σύγχρονων πληγών των μικρομεσαίων, οι οποίοι πολύ φυσιολογικά, και στο πλαίσιο της επιλεγείσας από το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα εσωτερικής υποτίμησης, βιώνουν μια μοναδική στα ελληνικά χρονικά «έκπτωση». 
 
Οι μικρομεσαίοι βρίσκονται σε κώμα, αλλά θα ήταν «άδικο» αν δεν αναγνώριζαν στο πληκτρολόγιό μου την πρόβλεψη, πριν από 8-10 χρόνια, για την ζοφερή μοίρα τους.

Πριν από 7-8 χρόνια το «αγαπημένο» μου θέμα ήταν το «τέλος της ευρείας μικρομεσαίας τάξης» στην Ελλάδα, όταν ακόμη ελάχιστοι ήταν σε θέση να αντιληφθούν πως δεν προειδοποιούσε και πρότεινε λύσεις για ριζοσπαστική μεταβολή του κοινωνικού και παραγωγικού μοντέλου δίχως εξανδραποδισμό εργαζομένων και οικονομική καταστροφή μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, κάποια «Κασσάνδρα», αλλά η φωνή του ορθολογισμού βγαλμένη όμως από την πραγματικότητα δύο παραδόξων: του «δημοκρατικού παραδόξου» στην Ελλάδα, όπως το προσέγγιζα με την θεωρητική υποστήριξη κυρίως της Chantal Mouffe και του «παραδόξου της ευημερίας», που εμφανώς προκαλούσε μια μεγεθυνόμενη με γεωμετρική αύξηση οικονομική φούσκα.

Όταν οι Tomahawk και Cruise προηγούνται της στρατηγικής…

 Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος
 
Ποιός είναι ο πραγματικός, και όχι αναφερόμενος, πολιτικός στόχος των Tomahawk και Cruise, οι οποίοι εμφανίζονται να είναι έτοιμοι να εκτοξευτούν κατά στόχων στην Συρία, όπως δηλώνουν οι παράγοντες της νέας ανθρωπιστικής εκστρατείας των προθύμων;

Αυτό το απάντησα στο προηγούμενο σημείωμά μου, αλλά σημασία έχει πώς το απαντούν οι ίδιοι οι «πρόθυμοι» και οι ανθρωπιστές υποστηριχτές τους. Δηλαδή, πώς απαντούν οι υπεύθυνοι ρεαλιστές των πολύ σκληρών έως αιμοβόρων πολιτικών, σκηνών και χειρουργικών βομβιστικών επιθέσεων σε κυρίαρχα κράτη.

Απλώς, κάτι μοιάζει να προσπαθούν να πουν, αλλά στο τέλος δεν λένε τίποτε ουσιαστικά περί πολιτικού στόχου. Τίποτα επί της ουσίας των βομβαρδισμών με Tomahawk και Cruise.
Σε άλλους, τακτικούς μάλλον και όχι πολιτικούς στόχους, αναφέρονται γενικά, ως τακτική συμμόρφωσης και αποδυνάμωσης του καθεστώτος του Bashar Hafez al-Assad, ώστε είτε αυτός να αποδεχθεί από ασθενή θέση ένα power-sharing με την εμφανιζόμενη ως αντικαθεστωτική αντιπολίτευση, είτε να έχει την τύχη του Καντάφι. Ξέρετε, αυτόν τον γελωτοποιό της Δύσης του ανθρωπισμού και του διαφωτισμού, που με τον τραγικό και απολύτως απάνθρωπο τρόπο δολοφονίας του προσέφερε την τελευταία σκηνή για ξεκαρδιστικό γέλιο στην τότε υπουργό εξωτερικών των ΗΠΑ!!! Βλέποντας στις οθόνες μας εκείνο το βιντεάκι με την κ. Χίλαρι Κλίντον να ξεσπά σε χάχανα μπροστά στο σιχαμερό θέαμα φρικτού βασανισμού ενός πρώην «έντιμου» ηγέτη, συνομιλητή και συνεργάτη των ΗΠΑ, καταλάβαμε τελικά πως στόχος ήταν η εξευτελιστική ταπείνωση και ο θάνατος δια βασανισμού ενός πολιτικού αντιπάλου της συγκυρίας, στις διεθνείς πολιτικές.

Η κρίση των Μνημονίων, βλάπτει σοβαρά τη λογική…

 
Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Παραφρόνησαν αυτοί που πάντα είχαν το κεφάλι στη θέση της κοιλιάς και την κοιλιά στη θέση του κεφαλιού, ενώ την καρδιά πάντα να φτερουγίζει μακριά απ’ την πραγματικότητα.

Η κρίση των Μνημονίων οδηγεί τους Έλληνες σε σοβαρούς προβληματισμούς, απολύτως κρίσιμους για το μέλλον τους!!!
Υπήρξε πράγματι αδελφή ο Κολοκοτρώνης και τί σχέση είχε με τον Καραϊσκάκη, ο οποίος θεωρείται άκρως ύποπτος σεξουαλικώς; Μήπως η κρυφή αυτή σχέση αποτελεί το βυζί της ιστορίας του ελληνισμού; Και αν είναι έτσι, πώς δικαιολογείται η Μικρασιατική Καταστροφή; Φταίει ο συνωστισμός στην προκυμαία για το όργιο που επακολούθησε της μικρασιατικής εκστρατείας εις βάρος του ελληνισμού, ή μήπως ο χορός του Ζαλόγγου που δημιούργησε το πρότυπο της ομαδικής βρεφοκτονίας και αυτοκτονίας γυναικών, οι οποίες νόμιζαν πως επειδή βύζαξαν ορεσίβιες γύφτισσες είχαν βγάλει φτερά; Οι τριακόσιοι του Λεωνίδα παρέμειναν στο πεδίο της ένοπλης αναμέτρησης επειδή δεν άντεχαν να υπογράψουν το Μνημόνιο, ή μήπως επειδή έπασχαν από σοβαρή διπολική διαταραχή, όπως στην περίπτωση των γυναικών της Νάουσας, πάρα πολλά χρόνια αργότερα, όταν κάμποσες Ναουσαίες (ωραίες γυναίκες, αλλά όχι σαν τις Σερραίες) μιμούμενες τις Σουλιώτισσες, τις οποίες είχαν βάλει στην καρδιά τους ενώ στο μυαλό τους πάντα κατοικοέδρευαν οι «300», πήδηξαν μια-μια στα αφρισμένα νερά του ποταμού Αράπιτσα από τον γκρεμό… και πήγαν να συναντήσουν τις Σουλιώτισσες, οι οποίες ήδη είχαν συναντηθεί με τους 300 του Λεωνίδα, βρίσκοντας ηρωικό θάνατο; Οι γυναίκες αυτές απλώς γκρεμοτσακίστηκαν για να μην υπογράψουν Μνημόνιο, ή επέλεξαν ηρωικό θάνατο για να γλιτώσουν από την σκλαβιά και την ατίμωση;

That’s it, επειδή that always was…

Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

«Δεν μπορεί να μας πιέζετε μέχρι τελικής πτώσεως, για μια φορολογική πολιτική, η οποία οδηγεί τον ελληνικό λαό στην απόλυτη εξάντλησή του, διότι δεν έχει να τα πληρώσει. That’s it»,
είπε η κυρία Ντόρα Μπακογιάννη ενώπιον των μελών της αντιπροσωπείας της Επιτροπής Εσωτερικής Αγοράς και Προστασίας του Καταναλωτή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Μπορεί Κυρία Μπακογιάννη μου, μπορεί και… παρά μπορεί και δεν αυταπατώμεθα ούτε εμείς, ούτε αυτοί, ούτε οι άλλοι. Ο ελληνικός λαός απλώς εξαπατήθηκε από εσάς, όσοι εμφανίσατε τον ατομικό μηχανισμό ως σωτηρία για την χώρα, την αγορά και την κοινωνία και προπαγανδίσατε το success story της κοινωνικά εγκληματικής, αποσυνθετικής απορρύθμισης και διάβρωσης της αγοράς!

«Η Ελλάδα έχει πρόβλημα σήμερα και ας μην αυταπατώμεθα […] το πρόγραμμα το οποίο εφαρμόσαμε δεν είχε τα αποτελέσματα τα οποία περιμέναμε. Αυτό είναι μια απλή αλήθεια, η οποία παρουσιάζεται με τα νούμερα, άρα χρειάζεται μια διαφορετική λογική σε ορισμένους τομείς»,
 
επισήμανε η κ. Μπακογιάννη, σήμερα, ενώ αυτό έπρεπε να το έχει (δια)δηλώσει όταν ψήφιζε τα μνημόνια και ενέκρινε την δανειακή σύμβαση, αρνούμενη να συμμετάσχει σε μια λογική που θεωρούσε παράλογη και επιζήμια για την χώρα. Εκτός αν ισχυριστεί πως δεν καταλάβαινε τότε, αυτά που καταλαβαίνει σήμερα, μια και η κυβέρνηση «κόπηκε» στο «learning-by-numbers», ενώ απέτυχε στο «conditionality», το οποίο δήθεν θα επανέφερε την χώρα στη χρηματαγορά και την εθνική οικονομία στην ΟΝΕ!

Η σημειολογία μεταξύ πολέμου, ειρήνης και δημοκρατίας σήμερα…

 Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Αν το σημαίνον είναι η ειρήνη και το σημαινόμενο η αρμονικά εξελισσόμενη (αστική) δημοκρατία, με την έννοια της λαϊκής κυριαρχίας, αποκέντρωσης και ευρείας συμμετοχής των πολιτών στις αποφάσεις, του πλουραλισμού και της νομιμότητας σε ένα αναπτυγμένο καθεστώς ευημερίας, διαφάνειας και αυστηρού απολογισμού, τότε τι είναι πόλεμος σήμερα;

Αυτό που εμφανίζει την παραπάνω σχέση αντίστροφα για να αναπτύξει την αφήγηση των λεγόμενων «διεθνών ανθρωπιστικών επεμβάσεων» ως σημαίνον μιας Νέας Τάξης Πραγμάτων, η οποία θεμελιώθηκε μετά την έμπρακτη ακύρωση του διπολισμού - της συμφωνίας της Γιάλτας και όσων την συμπλήρωσαν, κυρίως αλλά όχι αποκλειστικά στην περιοχή της Ευρασίας - που ήταν ασφαλώς το αποτέλεσμα τριών μειζόνων ιστορικών γεγονότων:

(1) της κατάρρευσης της ΕΣΣΔ και της μετάβασης του «σοβιετικού κόσμου» στην Πλουραλιστική Δημοκρατία (τυπικά ή ουσιαστικότερα) μέσω της νεοφιλελεύθερης πρακτικής «σοκ και δέος»,

(2) της επιχείρησης «ενοποίηση της Ευρώπης» ως διακριτός πόλος ηγεμονίας υπό την πολιτική ηγεσία της Γερμανίας και την οικονομική του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος, που συνεχίζει να λειτουργεί υπό την αιγίδα και υψηλή προστασία των ΗΠΑ, και

(3) τον πραγματιστικό δρόμο μετάβασης του Μαοϊκού καθεστώτος στην Κίνα σε ένα ιδιόμορφο Κινεζικό Μοντέλο Καπιταλισμού, μέσω διαδοχικών σταδίων εναρμονισμού στο διεθνές σύστημα οικονομίας και ηγεμονίας [μια αντίθετη μεθοδολογία από αυτή του «σοκ και δέος», η οποία ξεκίνησε με αντιφάσεις και ανατροπές ήδη από τα μέσα του 1970].

Η συνθήκη της Αλήθειας…

Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Οι συνθήκες που μας όριζαν στην Ελλάδα δεν υπάρχουν πια στην πραγματικότητα, με την έννοια της πολιτικής δυναμικής.
Είναι σαν να μην υπάρχουν επίσης οι συνθήκες που όριζαν την Ελλάδα ευρύτερα οικονομικά και γεωπολιτικά.

Βιώνουμε το απόλυτο «είναι σαν να …». Ζούμε υπό τη συνθήκη του απόλυτου «δήθεν» και «οιονεί». Η Ελλάδα υπάρχει και κυβερνάται σήμερα - οντολογικά και λειτουργικά, δηλαδή - στο πλαίσιο μιας παράστασης, όπου όλοι ανεξαιρέτως οι παράγοντες παριστάνουν πως δρουν αποσκοπώντας σε κάτι το οποίο δεν πιστεύουν , δεν τους ταιριάζει, δεν αισθάνονται ασφαλείς με αυτό, δεν νοιώθουν πως διαθέτουν μέσα, δύναμη και βούληση για την επίτευξή του. Είναι σαν να δρουν έχοντας αλλού το μυαλό τους και όλοι επιχειρούν να ξεγελάσουν όλους. Όλοι παίζουν έναν ρόλο σαν σε κάποια θεατρική σκηνή.

Προσέξτε, το «παιχνίδι» αυτό οδηγεί σε τυφλές συγκρούσεις, δραματικές παρεξηγήσεις και κωμικοτραγικές καταστάσεις! Απορρυθμίζει τα πάντα, ακυρώνοντας ακόμη και αυτή την «θεωρία των παιγνίων» στην οικονομία και τις διεθνείς σχέσεις!

Έτσι συντάσσεται διαρκώς μια συνθήκη ψεύδους σε ό, τι αφορά στην Ελλάδα ως γενική δομή θέσπισης, πολιτικής νομιμοποίησης και άσκησης πολιτικών: Μια υπερεθνική, διεθνής, οικονομική (: εθνική οικονομία), επιχειρηματική (: αγορά) και κοινωνική συνθήκη ψεύδους και παραπλάνησης, με κρίσιμη ασφαλώς αναθεωρητική γεωπολιτική υποδήλωση.
Κράτος (: όργανα του κράτους), κοινωνία και αγορά στην Ελλάδα, συνθέτουν αυτή τη στιγμή μια μείζονα πολιτική αφήγηση ψεύδους και απόλυτης αυταπάτης και απάτης, κάπου μεταξύ συνειδητού και ασυνειδήτου.

Μεταξύ υπερεκτίμησης και υποεκτίμησης χάθηκε κάθε εκτίμηση…

Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Στη Ελλάδα χάθηκε κάθε εκτίμηση. Και αυτό είναι πλέον ζήτημα πολιτισμικό, σαφώς πολιτικό και κοινωνικό, εκτός από σοβαρό οικονομικό.

«Στην υπεραισιοδοξία μας για τις αναπτυξιακές προοπτικές της Ελλάδας και λιγότερο στον λάθος πολλαπλασιαστή οφείλεται η υποεκτίμηση των επιπτώσεων της λιτότητας στην ύφεση»,
επισημαίνει σε μελέτη του το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο… δίχως να καταλαβαίνουν ακόμη και οι συντάκτες της μελέτης πως και τα δύο είναι αρμονικά στοιχεία μιας κοινής, απατηλής νεολειτουργιστικής αφήγησης.

Όπως ο νεολειτουργισμός υποτιμά την παράδοση του κράτους στην Ευρώπη και παράλληλα υπερεκτιμά την ικανότητα πρωτοβουλίας των Ευρωπαϊκών Θεσμών, αλλά και τον κρίσιμο ρόλο των διαπλκεκομένων συμφερόντων σε περιφερειακό επίπεδο, έτσι ακριβώς έπραξε με την στρατηγική «σοκ και δέος» το ΔΝΤ στην περίπτωση της ελληνικής κρίσης. Υπερεκτίμησε την αναπτυξιακή δυναμική, επειδή υποεκτίμησε το αρνητικό Spillover effect της συγκεκριμένης μεθόδου εσωτερικής υποτίμησης που επιλέχτηκε για την Ελλάδα, στο σύνολο της εθνικής της οικονομίας.

Με την έννοια αυτή, η υποεκτίμηση των επιπτώσεων της λιτότητας στην ύφεση είναι το σημαίνον του σημερινού δράματος της χώρας μας και στη χώρα μας, ενώ η υπερεκτίμηση της αναπτυξιακής προοπτικής το σημαινόμενο που οδήγησε στο απατηλό και καταστροφικό για την κοινωνία και αγορά success story των κυβερνώντων.

Πότε θα αποκτήσουμε ξανά κυβέρνηση…

 Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Προφανώς, από την στιγμή που η Ελλάδα εντάχθηκε στον «ατομικό μηχανισμό σωτηρίας» έπαψε να έχει εθνική κυβέρνηση. Στη συνέχεια και μετά το τελευταίο μνημόνιο και την αναθεωρημένη δανειακή σύμβαση έπαψε να έχει εντελώς κυβέρνηση.

Και τι έχει; Ένα προσωρινό διακυβερνητικό υβρίδιο για την εξέλιξη του φαινόμενου της ευρωπροτεκτορατοποίησης, ως μηχανισμός προσαρμογής στο μοντέλο Νεο-ηγεμονίας στην ΕΕ. Η Ελλάδα έχει μια QUASI-GOVERNMENT, μια «οιονεί κυβέρνηση», που στηρίζεται από ένα άβουλο κοινοβουλευτικό σώμα, φοβισμένων και εξευτελισμένων πολιτικάντηδων, οι οποίοι σήμερα αισθάνονται ανακούφιση παραχωρώντας τον σκληρό πυρήνα των αρμοδιοτήτων τους στο υπουργικό συμβούλιο, δηλαδή στον πρωθυπουργό. Σε ένα σώμα μαριονεττών, που ορίζει ένα μεταμοντέρνο και μετανεωτερικό καθεστώς υποτέλειας.

Με ρωτάς, μετά από αυτά: «Πότε θα αποκτήσει ξανά κυβέρνηση η Ελλάδα»; Το πότε δεν το γνωρίζω – άσε που ο θετικισμός (το πότε) στην υπόθεση δεν βοηθά στην αποκρυστάλλωση κοινωνικά δομημένου νοήματος. Γνωρίζω, ωστόσο, το πώς! Με την επανάκτηση της ικανότητας και αρμοδιότητας να ελέγχει την ροή του χρήματος στην περιοχή όπου ασκεί κυριαρχία.

Πώς μπορεί να γίνει αυτό, από τη στιγμή που το χρήμα στην ευρωζώνη κινείται από την περιφέρεια στο κέντρο, για να συγκεντρωθεί τελικά στη θάλασσα κεφαλαίου (: πόλωση κεφαλαίου στις αναπτυγμένες μεταβιομηχανικές περιοχές) και από εκεί να οδηγηθεί μέσω νεοκατασκευασμένων και παλαιότερων καναλιών [: τεχνητών διοικήσεων (τεχνοκρατικών νεοδομών), έξω από το πολιτικό σύστημα] σε ετεροκαθορισμένες από το κράτος και την εκάστοτε κυβέρνηση δεξαμενές, για να υπάρξει στοιχειώδης ύδρευση και να μην ξεραθούν εντελώς αγορά και προϋπολογισμός;

Το άτι της εξουσίας είναι τελικά γάιδαρος…

Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Μια νέα περίοδος ξεκινά σήμερα στην πολιτική σημειολογία του γράφοντος, κατά την οποία στη θέση της σχολιαστικής προδήλωσης ή της αναλυτικής καταδήλωσης, έρχεται η υποδήλωση. Σκέτη και σε διάφορες μορφές. «Μην σπαταλάς τον χρόνο μου, πες το με δύο κουβέντες», έλεγαν τα παιδιά της νεοφιλελεύθερης φαντασίωσης ή κάποιου άλλου ολοκληρωτικού, ασπρόμαυρου, επίπεδου πολιτισμού! Στην πραγματικότητα, έτσι κέρδιζα χρόνο στην επικοινωνία μας, καταλαμβάνοντας χώρο και ξοδεύοντας τον δικό μου χρόνο, εξοικονομώντας στην πραγματικότητα τον δικό σου χρόνο. «Μα, όλα πρέπει να στα εξηγώ», ρωτά ο Paul Vitti στο «Ανάλυσέ το»; «Έτσι εξοικονομούμε χρόνο» του απαντά ο πιστός του Jelly! 
 
Μα, η μεγαλύτερη αρετή ενός πνευματώδους ανθρώπου δεν είναι η συντομία στη διατύπωση νοημάτων, τι τις θέλεις τις τσιριμόνιες με τις αναλυτικές αναφορές που συνθέτουν «μπουρδολογίες; Μα, ο φιλοκαθεστωτικός και παμπόνηρος Σαίξπηρ, που προσέφερε την μυθική, πολιτική νομιμοποίηση της Ελισαβετιανής εποχής, δεν έλεγε «λόγια , λόγια, λόγια… η συντομία είναι η ψυχή του πνευματώδους λόγου»; Μα, δεν μας τα έμαθαν καλά οι λόρδοι από το μεγάλο νησί: «Least said sooner mended» (τα πολλά λόγια είναι φτώχια, σε πολύ ελεύθερη απόδοση στα ελληνικά); Ψέματα έλεγαν οι αρχαίοι ημών με το γνωμικό «το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν»;

Οι ηγέτες πέθαναν, ζήτω οι ηγέτες!

Του Δ. Α. Γιαννακόπουλου

Οι μεγάλοι πολιτικοί ηγέτες ανατέλλουν στο πλαίσιο μιας σημαντικής κοινωνικής μεταβολής, στον βαθμό που πετύχουν να κυριαρχήσουν αλλάζοντας το καθεστώς ηγεμονίας, το οποίο αναφέρεται στην ηγεσία τους. Οι ίδιοι δεν θα μνημονεύονταν ποτέ ως μεγάλες ηγετικές μορφές που πρόσφεραν κάτι καλό ή κακό στην ανθρωπότητα, στην χώρα τους, ή για την εμπέδωση ενός νέου συστήματος ηγεσίας στο πλαίσιο μιας νέας μορφής ηγεμονίας, αν δεν πετύχαιναν να κυριαρχήσουν πολιτικά.
Οι κρίσεις παράγουν ηγέτες που, στο βαθμό που υποστηριχτούν από ένα ρωμαλέο κίνημα, υπογράφουν την ιστορία του και μένουν στην ιστορία ως αξιομνημόνευτες πολιτικές προσωπικότητες. Μεγάλοι πολιτικοί ηγέτες, λοιπόν, δίχως λαϊκό κίνημα δεν υπάρχουν. Το κίνημα είναι αυτό που κάνει τον ηγέτη και όχι αντίστροφα, ο οποίος στο βαθμό που δεν πετύχει την μετάβαση σε μια νέα μορφή ηγεμονίας δεν θα αποκτήσει ποτέ τα χαρακτηριστικά και τον «ιστορικό τίτλο» του μεγάλου ηγέτη.
Άρα, ο μεγάλος πολιτικός ηγέτης είναι προϊόν της ανάγκης κάποιου κινήματος και εκφραστής αυτού – στο τέλος μπορεί και θύμα αυτού!
Ο ηγέτης προσωποποιεί το κίνημα, οποιοδήποτε κίνημα. Το ζήτημα λοιπόν είναι πάντα η μορφή του κινήματος που αποτελεί τον μοχλό κίνησης της ιστορίας προς μια σημαντική μεταβολή του ηγεμονικού φαινομένου σε τοπικό, εθνικό, υπερεθνικό ή παγκόσμιο επίπεδο, ή πιο περιορισμένα του αστικού φαινομένου και του παραγωγικού και κοινωνικού μοντέλου, ή του μοντέλου διάρθρωσης των διεθνών πολιτικών κατά τη νεωτερικότητα.

Επιπλωμένη διανόηση, δίχως διβάνι…

Του Δ. Α. Γιαννακόπουλου

Λίγα λόγια θα συμπλήρωνα στο ίσως πιο «αναπαραστατικό» άρθρο που συνέταξε έλληνας δημοσιογράφος περί της ύπαρξης και λειτουργίας της ντόπιας διανόησης στην ελληνική συγκυρία της κρίσης.
Ο δημοσιογράφος είναι ο Κώστας Βαξεβάνης, το άρθρο του φέρει τον τίτλο «Στο ντιβάνι της Διβάνη και της διανόησης» και το διάβασα στο «koutipandoras.gr».

Θα συμφωνούσα σε όλα, μα σε όλα, με ενθουσιασμό μάλιστα …εκτός από τον τίτλο του άρθρου! «Επιπλωμένη διανόηση, δίχως διβάνι…», θα τον προτιμούσα, αλλά αυτός δεν θα ήταν λόγος να γράψω τις παρακάτω αράδες, βγαλμένες από την προσωπική μου περιπέτεια στο εφαρμοσμένο πεδίο των μοντέρνων ιδεών, της ιστορίας των ιδεών και της ερασιτεχνικής μελέτης (χόμπι) της αρχαιολογίας και γενεαλογίας της Ευρωπαϊκής διανόησης, όπως και εκείνης που αναπτύχτηκε ως συνέχεια αυτής και παρακολούθημά της στη Β. Αμερική.

Τα παρακάτω σημεία με μορφή αφορισμών αποτελούν την προσωπική μου γνώμη και παραδίδονται για προβληματισμό και προβληματοποίηση ενός φαινόμενου κρίσιμου για την εξέλιξη της ελληνικής κοινωνίας, Δημοκρατίας και πολιτικής σε μίκρο – και μακροπολιτικό επίπεδο. Πρόκειται για το κοινωνικοπολιτικό φαινόμενο ελληνική διανόηση.

Σύμπλεγμα και πολιτική στην Ελλάδα του μη-παραπέρα…

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Κάποιοι θεωρητικοί πέτυχαν να δείξουν πως η ίδια η πολιτική διαδικασία είναι μια κοινωνική διαστροφή που παράγει και αναπαράγει συμπλέγματα. Είναι μορφή απανθρωπισμού με ήπια, λιγότερο ήπια ή καταφανώς σκληρά/βάρβαρα και εγκληματικά μέτρα. Καμία αντίρρηση, θεωρητικά!
Στην Ελλάδα, ωστόσο, της χρόνιας κρίσης είναι το σύμπλεγμα που «επαναστάτησε» πρακτικά, θεωρώντας πως κάνει πολιτική. Και μάλιστα αυθεντικό πολιτικό αγώνα με την μορφή επαναστατικής πολιτικής ή κινήματος λογής-λογής «αγανακτισμένων». Οι φτωχοί, που θα ήθελαν να είναι πλούσιοι, στρέφονται εναντίον των ευημερούντων. Οι ιδιωτικοί υπάλληλοι, που θα ήθελαν να είναι δημόσιοι υπάλληλοι, εναντίον των δημοσίων. Οι άνεργοι, που ασφαλώς θα ήθελαν να εργάζονται, εναντίον των εργαζομένων. Καταστηματάρχες και άλλοι επιχειρηματίες, που «έβαλαν λουκέτο», εναντίον όσων μπορούν να κερδίζουν ακόμη, κρατώντας ζωντανές τις επιχειρήσεις τους. Αυτός που διαθέτει ένα σπιτάκι εναντίον αυτού που διαθέτει ένα μεγαλύτερο, ενώ αυτός που το χάνει ή κινδυνεύει να το «χάσει» από την Τράπεζα εναντίον εκείνων που το παλεύουν ακόμη. Και μεταξύ όλων των προηγουμένων …όλοι εναντίον όλων.
Τώρα «διαδηλώνει» με αγανάκτηση το κόμπλεξ που διαμόρφωσε η πολιτική κουλτούρα και πρακτική της προηγούμενης εποχής του καταναλωτισμού και του πελατειακού κομματισμού. Τώρα έχουμε έκρηξη του συμπλέγματος, όλων αυτών που αντιδρούν, σαν ίδρυματισμένα μέλη ενός τεράστιου φρενοκομείου, στην προβολή της καταστροφής του Εαυτού τους, μέσω μιας διαδικασίας εξευτελισμού, φτωχοποίησης και κοινωνικής τους ταπείνωσης.

Ελλάδα, από υποθηκευμένο σπίτι σε οικογενειακή εστία

Του Δ. Γιαννακόπουλου

Οικογένεια δίχως σκύλο είναι απλώς νοικοκυρεμένο ή ανοικοκύρευτο κοινόβιο!
Σκύλος δίχως οικογένεια είναι απλώς ένα κατοικίδιο ζώο, όταν δεν είναι αδέσποτο κατοικίδιο!
Ένας άνθρωπος δίχως πίστη είναι απλώς ένα τάχαμου εκπολιτισμένο ή απολύτως βάρβαρο ζώο, δίχως την αίσθηση της οικογένειας!
Οικογένεια δίχως πίστη είναι σκυλολόι!
Και τί είναι οικογένεια δίχως πίστη και σκύλο; Ένα απλό νοικοκυριό για τον νομοθέτη, τον συγγενή, τον γείτονα και τον έφορο, τον πατέρα, την μάνα και τα παιδιά.
Στην Ελλάδα σήμερα πρέπει να ξανα-ανακαλύψουμε την πίστη και τον σκύλο. Όχι την πίστη που δεν έχει ανάγκη τον σκύλο, αλλά εκείνη που εσωτερικεύει το περίφημο «a home without a dog is just a house»!

Την εποχή της μεγάλης οικονομικής (εσωτερικής) υποτίμησης, ανατέλλει η ανάγκη της εκτίμησης και της εμπιστοσύνης στον Άλλον, γιατί όχι και της αφοσίωσης, όπως και της πίστης στον εαυτό μας, αφού βρούμε πρώτα ποιοι ψυχοπιεστικοί παράγοντες μας αποδιοργανώνουν και τους απομονώσουμε. Όπως ακριβώς ανατέλλει η ανάγκη να διδαχθούμε από τον σκύλο… Όχι από κάποια μεταδιήγηση, αλλά αυθεντικά από το ίδιο το σκυλί. Αυτό ξέρει αυτά που εμείς δεν ξέρουμε, επειδή χάσαμε την ικανότητα να αξιοποιούμε τις αισθήσεις μας, να εμπιστευόμαστε τις αισθήσεις μας, να υποτασσόμαστε στον κόσμο των αισθήσεων και όχι σε αυτόν των παραισθήσεων των αγορών της νεκρής ύλης.