Ληγμένα παίρνεις;

 Του Στέλιου Ποτηράκη

Φυσικά. Γιατί είμαι νοτιοευρωπαϊκό γουρουνάκι, φτωχοποιημένος Έλληνας και περιμένω την... ανάπτυξη.
Έχουμε πέσει στην παγίδα. Δεχόμαστε το ένα χτύπημα μετά το άλλο και πλέον θεωρούμε αυτό το ατελείωτο "ξύλο" που τρώμε ως μία φυσιολογική κατάσταση.
Κάθε ημέρα, κάθε ώρα ακούμε ή διαβάζουμε κάτι που μας αποδεικνύει ότι το επίπεδο ζωής μας πέφτει ακόμη περισσότερο και το δεχόμαστε ως κάτι το αναμενόμενο.

• Ας πέσει ο μισθός στη μέση, δε βλέπεις τι ανεργία έχει έξω;
• Ας δουλεύεις σα σκύλος υπερωρίες που δεν πληρώνεσαι, είσαι τυχερός που έχει δουλειά.
• Ας δανείζεσαι για να πληρώνεις τα χαράτσια, αρκεί να μη σου πάρουν το σπίτι.
• Ας μην πας διακοπές να ξεκουραστείς, εδώ άλλοι μένουν στο δρόμο.
• Ας μην έχεις παροχές υγείας, αρκεί ... την υγειά μας να 'χουμε.
• Ε, ας τρως και ληγμένα φαγητά. Άλλοι τρώνε από τα σκουπίδια.

Τα καταφέρανε πάλι οι αναπτυξιολόγοι δεξιοί σωτήρες με τους πράσινους κόκκους στο βαθύ γαλάζιο μνημονιακό τους παραλήρημα: βάζουν στα ράφια σε λίγες ημέρες προϊόντα που έχουν λήξει... Αλλά θα τα πουλάνε φθηνότερα, βρε κουτοί. Για εσάς το κάνουνε. Θα αφορά, λέει, τα προϊόντα που γράφουν "ανάλωση κατά προτίμηση". Κατά προτίμηση σου λέει. Δηλαδή, εσύ αν... προτιμάς να το φας και μετά, δεν πειράζει. Αν δώσεις στο παιδί σου να το φάει, μην ανησυχείς. Είναι, απλώς, θέμα προτίμησης. Κι εσύ προτιμάς να κάνεις οικονομίες για να έχεις να πληρώσεις τους φόρους. Γιατί είσαι ευσυνείδητος Έλληνας πολίτης που αγαπάς το κράτος. Και ξέχασες να αγαπάς τη χώρα σου. Εσένα. Το παιδί σου.

Τώρα που έγινε νόμος, μπορείτε να τρώτε σκουπίδια…(ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ)

Με το νέο Αγορανομικό Κώδικα (ΦΕΚ 2044Β – 22.8.13) επανήλθε στο προσκήνιο η διάταξη για τα ληγμένα τρόφιμα. Από μεθαύριο 1 Σεπτεμβρίου 2013 θα μπορούμε να αγοράζουμε σκ@τά από ειδικά διαμορφωμένα ράφια σε χαμηλές όμως τιμές.

Έτσι επιτυγχάνονται δύο πράγματα:
α) περισσεύουν λεφτά για φόρους
β) αυξάνει ο τζίρος των φαρμάκων

Πέρσι το φθινόπωρο λέγαμε για τη ληγμένη κυβέρνηση. Όχι επειδή είχε λήξει η ίδια (πού τέτοια τύχη;) αλλά επειδή τα ληγμένα που παίρνει θέλει να μας βάλει να τα παίρνουμε κι εμείς. Αλλιώς δεν μπορείς να εξηγήσεις την εμμονή της (ακόμη μια!) να μας στείλει ομαδικώς στο διάολο.

Διαβάζοντας ξανά την ανάρτηση διαπιστώνω πως μπορεί κάλλιστα να έχει γραφεί σήμερα. Τίποτα δεν έχει αλλάξει, αυτά που είχαν σχεδιάσει από τότε τα υλοποιούν τώρα στο ακέραιο. Όχι τίποτε άλλο δηλαδή, για να μη λέτε ότι άλλα λένε και άλλα κάνουν!
Αυτά όμως τα έγραφε στις 15 Οκτωβρίου 2012 ένας ασήμαντος υβριστής της καραδεξιάς κυβέρνησης Σαμαρά. Λίγες μέρες μετά τις δικές μου σαχλαμάρες ο ΕΦΕΤ έβγαλε Δελτίο Τύπου, απαντώντας στις κυβερνητικές πίπες περί προστασίας των καταναλωτών:

Αθήνα 23 Οκτωβρίου 2012

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
«Ο ΕΦΕΤ διαφωνεί με την μετατροπή της χώρας σε χωματερή ληγμένων τροφίμων»

Μετά την συνάντηση που πραγματοποιήθηκε στον ΕΦΕΤ στις 19-10-2012 με την παρουσία των ενώσεων καταναλωτών, των επιχειρήσεων τροφίμων και των επιχειρήσεων λιανεμπορίου (Super Market), ο ΕΦΕΤ κατέληξε ότι η αγορανομική διάταξη για τα προϊόντα περασμένης διατηρησιμότητας πρέπει να παραμείνει ανενεργός διότι:
1. Δεν μπορεί να διασφαλιστεί η ποιότητα των προϊόντων ούτε η τιμή πώλησής τους.
2. Υπάρχει κίνδυνος να βρουν ευκαιρία ορισμένοι επιτήδειοι (οι λιγότεροι ίσως) να γεμίσουν την αγορά με προϊόντα κακής ποιότητας.
3. Υπάρχει κίνδυνος να δημιουργηθεί αθέμιτος ανταγωνισμός με τις επιχειρήσεις που δεν θα διαθέτουν ληγμένα προϊόντα.
4. Είναι λάθος ο διαχωρισμός των πολιτών – καταναλωτών σε δύο κατηγορίες.
5. Δεν έχει ολοκληρωθεί ο διάλογος στην Ευρωπαϊκή Ένωση που μετέχει ο ΕΦΕΤ.
6. Δεν υπάρχει έγκριση της αρμόδιας επιτροπής της Ε.Ε. για τις αγορανομικές διατάξεις.
7. Δεν προσδιορίζεται το ποσοστό που θα πωλούνται φθηνότερα τα συγκεκριμένα προϊόντα.
8. Είναι λάθος να ζητάμε από τους καταναλωτές να αγοράζουν ληγμένα τρόφιμα (αφού όλα τα τελευταία χρόνια τους εκπαιδεύαμε να προσέχουν τις ημερομηνίες λήξης και την ετικέτα).
9. Οι ελεγκτικοί μηχανισμοί της χώρας δεν είναι δυνατό να διασφαλίσουν τέτοιου είδους ελέγχους.

Το ποτάμι κυλάει βουβό…

 Του Κώστα Γιαννιώτη*

Η δυστυχία, η μιζέρια, και η εξαθλίωση όλο και μεγαλύτερων ομάδων του πληθυσμού, έγινε το μόνιμο μοτίβο της ζωής αυτού του τόπου. Ενός τόπου που θα μπορούσε να είναι τόπος ευημερίας, προόδου και υγιούς διαβίωσης και ανάπτυξης ενός λαού, έχει μετατραπεί σε κολαστήριο που, σε λίγο ακόμα καιρό, ελάχιστα θα διαφέρει από τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Μέσα σ` αυτό το ζοφερό σκηνικό, ζουν και υπάρχουν άνθρωποι που μπορείς να τους κατατάξεις σε διάφορες κοινωνικές ομάδες με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά γνωρίσματα. Ένα ιδιόμορφο κοινωνικό παζλ, αποτέλεσμα των βίαιων κοινωνικών ανακατατάξεων που παρατηρούνται εξ αιτίας των κατοχικών συνθηκών που επιβλήθηκαν στον τόπο μας.

Από τη μια οι δωσίλογοι «κυβερνώντες», μαζί με το συρφετό που τους ακολουθεί. Οι τοκογλύφοι κάθε είδους και τα «τζάκια». Οι βολεμένοι και οι τυχοδιώκτες που πάντα παρασιτούσαν στο κορμί αυτού του λαού. Οι μαυραγορίτες και τα κοράκια, που πάντα ελλόχευαν στα σπλάχνα αυτού του τόπου. Τα μίσθαρνα όργανα, οι συνεργάτες των κατακτητών. Από κοντά και το βολεμένο κοινοβουλευτικό «λεβεντοσόι» όλων των χρωμάτων που βυζαίνει αδιάφορα τις τελευταίες σταγόνες αντοχής αυτού του λαού.

Ουροβόρος…

Αν κάποιος παρακολουθούσε τις σκέψεις μου σε αυτό το blog, πέρα από την πιθανή ανία που θα του δημιουργούσαν, θα μπορούσε να διακρίνει δύο τάσεις.

Για πάρα πολύ καιρό πίστευα και σε κάποιον βαθμό πιστεύω ακόμη, ότι ο μόνος τρόπος να ξεκολλήσει η ανθρωπότητα από το απόλυτο τέλμα στο οποίο έχει βρεθεί είναι απλά και μόνο η αλλαγή νοοτροπίας και σκέψης του κόσμου. Μια συνειδησιακή υπέρβαση από κάθε άνδρα, γυναίκα και παιδί σε αυτό τον μπλε πλανήτη...

Η δεύτερη περισσότερο παρορμητική μου στάση ήταν πώς ο μόνος τρόπος να επιφέρεις αυτή την αλλαγή είναι με κάποια βίαιη "επανάσταση", με τον ίδιο τρόπο που ο άνθρωπος μοιάζει να είναι γραφτό να κάνει κατά τακτικές ιστορικές περιόδους...
Εξετάζοντας όμως αντικειμενικά και εντελώς αποστασιοποιημένα την παγκόσμια πραγματικότητα του 2013 βλέπει κανείς πως τίποτα από τα δύο δεν είναι εφικτό.

Η αλλαγή νοοτροπίας είναι πρακτικά αδύνατη για δυο λόγους. Πρώτον η ελίτ έχει καταφέρει να θέσει σε έναν ατσάλινο εναγκαλισμό κάθε κέντρο λήψης αποφάσεων και κάθε μέσο πληροφόρησης και επηρεασμού της κοινής γνώμης. Η "δημοκρατία" έχει γίνει η νέα απολυταρχία, η "ελεύθερη αγορά" ο ευφημισμός της κεντρικά οργανωμένης κλεπτοκρατίας και τα "ελεύθερα μέσα" μια παραλλαγή του Υπουργείου Αλήθειας του Όργουελ. Η σκέψη, η καθημερινότητα και η ζωή του ατόμου είναι απόλυτα ελεγχόμενα.

Τοπικό, ιδιωτικό, δημόσιο…

 

Η εικόνα των τουριστικών νησιών αποτελεί καθρέφτη για την εικόνα της χώρας: πορεία στον αυτόματο, ή στα τυφλά. Κάποια αόρατος χειρ, της θεάς Αγοράς ίσως ή του θεού της Ελλάδος, κρατάει ακόμη όρθιο τον τόπο, έστω ετοιμόρροπο, έστω σαν σκηνικό πόλης του Φαρ Ουέστ σε σπαγγέτι γουέστερν. Προσόψεις μαγαζιών, προσόψεις επιχειρήσεων, και από πίσω πρόχειρα υποστυλώματα.

Σε πολλούς τουριστικούς προορισμούς οι διαλυμένοι ή υποστελεχωμένοι ή υποχρηματοδοτημένοι δήμοι έχασαν τη μάχη της καθαριότητας και του ευπρεπισμού. Τα σκουπίδια υψώνονται βουνά γύρω από τoυς κάδους, τα σκουπίδια στολίζουν τους δρόμους του επαρχιακού δικτύου, τα σκουπίδια στροβιλίζονται από το μελτέμι στα σοκάκια, τα σκουπίδια αυτοαναφλέγονται σε κάδους και ΧΥΤΑ.

Τα νησιά γονατίζουν υπό την πίεση του πλήθους, μένουν ανυπεράσπιστα, ντροπιασμένα. Οι δημοτικές αρχές έχουν γονατίσει κι αυτές υπό το βάρος των δικών τους σκανδάλων, της διαφθοράς και της ανικανότητας, αλλά και υπό τα νέα βάρη της οικονομικής ασφυξίας και της υποστελέχωσης λόγω συνταξιοδότησης και διαθεσιμότητας. Και λόγω της γραφειοκρατικής κατάψυξης, η οποία απαιτεί περίπλοκες και χρονοβόρες διαδικασίες για να προσληφθούν πεντέξι εποχικοί εργάτες καθαριότητας. Από το ένα άκρο, στο άλλο: από το πελατειακό και σπάταλο κράτος, στο συρρικνωμένο και χρεοκοπημένο. Και εντέλει, στο μη λειτουργικό.

Κεραυνός εν αιθρία...

Τελείωσα το Πολυτεχνείο το 1989. Πήγα φαντάρος κι αμέσως μετά έπιασα δουλειά σε μια μεγάλη εταιρεία. Πολύ καλά λεφτά, που μέχρι το 1998 είχαν φτάσει σε εξαψήφιο αριθμό ετησίως!

Όπως καταλαβαίνετε, ανάλογα προσαρμόστηκε και η ζωή μου. Το σπίτι φτιάχτηκε από καλό έως πολύ καλό, το αυτοκίνητο της εταιρείας ήταν σούπερ ντούπερ και γενικά χαιρόμασταν με την οικογένεια τα καλά λεφτά που βγάζαμε. Και πού δεν πήγαμε, και τι δεν κάναμε!

Για να μην πολυλογώ, η απόλυση ήρθε πέρσι ως κεραυνός εν αιθρία. Μπορεί να έβλεπα τα σύννεφα να πυκνώνουν για τον κόσμο γύρω μου, πίστευα όμως ότι εγώ θα ήμουν πάντα “εν αιθρία”. Άντε να έτρωγα καμιά μείωση μισθού, έλεγα. Τόσος που ήταν, και να μειωνόταν πάλι θα τη βγάζαμε, ξαναέλεγα. Αμ έλα όμως που κόπηκε μαχαίρι!

Μετά από μια περίοδο έντονων ψυχοσωματικών παρενεργειών, το κεφάλι μου προσπαθεί να συνέλθει από το χτύπημα του ουρανού που έπεσε πάνω του. Κάνω τον απολογισμό και βλέπω πού και πόσο έφταιξα. Κοιτάω τα παιδιά μου, τη γυναίκα και τους φίλους μου και βλέπω ότι τελικά δεν έχασα τα σημαντικά πράγματα της ζωής μου. Τα ψεύτικα πόδια έχασα. Τους κοθόρνους που μας ανέβασαν υποτίθεται ψηλά.

Ο χρόνος πιέζει σύντροφε...

Του Θανάση Παπαγεωργίου*

Σε φαντάζομαι, σύντροφε, σκυμμένο πάνω στο γραφείο σου, φωτισμένο από μια καλή λάμπα, ξεκούραστη για τα μάτια, να στύβεις το μυαλό σου για να συντάξεις ένα καλό κείμενο πάνω στα προβλήματα της Αριστεράς και της δυνατότητάς της να αναλάβει την εξουσία.
Δεξιά κι αριστερά σκόρπια κείμενα, λεξικά και εγκυκλοπαίδειες που θα σε βοηθήσουν να τεκμηριώσεις τα επιχειρήματά σου.

Θέλεις να βγει ένα κείμενο που θα κάνει τους άλλους συναγωνιστές να προβληματιστούν σοβαρά πάνω στις θέσεις σου, πριν καταλήξουν σε λανθασμένες αποφάσεις που δεν βοηθάνε στην επίτευξη των στόχων.

Θέλεις να το διαβάσουν οι συνοδοιπόροι σύντροφοι στην κομματική εφημερίδα και να κατανοήσουν την τεκμηρίωση των επιχειρημάτων σου πάνω στη λειτουργία των καπιταλιστικών μεθόδων και να καταλάβουν ότι ο τρόπος αντίστασης που προτείνεις είναι περισσότερο εφικτός, γιατί η άλλη πρόταση, δημιουργεί αντιφάσεις και ανασταλτικές συνθήκες ως προς τη γενικότερη τοποθέτηση μας απέναντι στο λαό, στην προσπάθειά μας να φέρουμε την ανατροπή και να πάρουμε την εξουσία. Είναι ίσως το πέμπτο κείμενο που συντάσσεις πάνω στο θέμα Τρόποι αντιμετώπισης των συνθηκών που δημιουργεί η καπιταλιστική κρίση και έχεις νιώσει ότι υπάρχει τεράστιο χάσμα απόψεων που, αν δεν γεφυρωθεί, είναι αδύνατο να προχωρήσουμε στην ανατροπή. Είναι ήδη τρεις μήνες που συζητάτε πάνω στο θέμα και ακόμα δεν έχετε καταλήξει κάπου. Και ο χρόνος πιέζει.

Στα ράφια τα ληγμένα προϊόντα από την επόμενη εβδομάδα – Ποιοι είναι οι περιορισμοί

 

Τρόφιμα με χαμηλότερη τιμή, αλλά με την ημερομηνία λήξεως να έχει παρέλθει θα βρεθούν στα ράφια των καταστημάτων από την επόμενη εβδομάδα. Η πώλησή τους θα γίνεται με αυστηρές προϋποθέσεις, ενώ προβλέπονται τσουχτερά πρόστιμα για τους παραβάτες.
Με ενημερωτικό του έγγραφο το Επαγγελματικό Επιμελητήριο της Αθήνας ανακοίνωσε πως η διάθεση τροφίμων περασμένης χρονολογίας ελάχιστης διατηρησιμότητας επιτρέπεται από την 1η Σεπτεμβρίου. Εξαίρεση αποτελούν τα προϊόντα που χαρακτηρίζονται ως ευαλοίωτα από τη νομοθεσία.

Τα ληγμένα τρόφιμα θα πρέπει να βρίσκονται σε ξεχωριστό ράφι, με πινακίδα που θα επισημαίνει με κεφαλαία γράμματα πως πρόκειται για προϊόντα περασμένης διατηρησιμότητας και βέβαια θα πρέπει να έχουν χαμηλότερη τιμή. Παράλληλα απαγορεύεται η διάθεσή τους σε χώρους ομαδικής εστίασης.
Ο χρόνος διάθεσης αυτών των προϊόντων δεν μπορεί να υπερβαίνει κατά περίπτωση:

Αφού δεν έχει αρχίσει ο κανιβαλλισμός , success story είναι!!

Είναι που αυτά θα γινόντουσαν αν επιστρέφαμε στη Δραχμή. Τέταρτος χρόνος κρίσης στην Ελλάδα και ο κόσμος όλο και περισσότερο ανασκάπτει στα σκουπίδια και τρώει μέσα στα σούπερμάρκετ!
Τα ανοίγουν και τα τρώνε επιτόπου. Πεινάνε οι άνθρωποι, τι να κάνουν; Γι’ αυτό, σε περίπτωση που οι υπάλληλοι τους δουν, κάνουν τα στραβά μάτια. Αν ο άλλος πεινάει, εμείς τι να του πούμε; Το τρώει και φεύγει", σημειώνει.

Για έξαρση των μικροκλοπών στα πολυκαταστήματα, την εγκληματικότητα της ανέχειας, μιλάει ο υπεύθυνος μεγάλου σούπερ μάρκετ στο κέντρο της Αθήνας.

"Τι να λέμε, έχει πέσει πείνα στον κόσμο. Παλιότερα "έφευγαν" έτσι κυρίως καλλυντικά, ποτά, είδη προσωπικής υγιεινής, τα οποία δεν μπορούσαν να αγοράσουν γιατί ήταν ακριβά.Σήμερα είναι τα τρόφιμα που γίνονται στόχος: γάλατα, γιαούρτια, μπισκότα. Έχουν ξεφύγει τα πράγματα",
αναφέρει σε συνέντευξή του στην Καθημερινή.

Για πρώτη φορά, μάλιστα, καταγράφονται κρούσματα κατανάλωσης τροφίμων εντός των καταστημάτων. Σχεδόν καθημερινά οι υπάλληλοι ανακαλύπτουν συσκευασίες από σοκολάτες ή άλλα είδη στους διαδρόμους, σε γωνίες, πίσω από πάγκους.

Το σύνδρομο του Βασιλάκη Καϊλα…

 Της Γιώτας Ιωαννίδου

Η κρίση αποδεικνύεται μία ευκαιρία. Μία " χρυσή ευκαιρία" να μελετήσεις την ψυχολογία και την στάση που τα άτομα επιλέγουν να κρατήσουν σε συνάρτηση με την προηγούμενη - κατ'αρχήν - εκλογική συμπεριφορά, κατ'επέκτασην νοοτροπία τους, το  κοινωνικοπολιτικό τους υπόβαθρο και το βαθμό στον οποίο το δράμα έχει επηρεάσει το βιοτικό τους επίπεδο. Παρακάμπτω τους ελάχιστους που ευνοούνται από αυτό το χαμό είτε λόγω θέσης, είτε λόγω τάξης είτε λόγω διατεταγμένης υπηρεσίας, παρακάμπτω και αυτούς που λόγω κρίσης επέλεξαν να αλλάξουν γραμμή πλεύσης είτε εκλογικά είτε/και σε επίπεδο δράσης -κινηματικότητας και δίνω έμφαση σε αυτό που αποκαλώ -όχι κυριολεκτικά αλλά συμπτωματολογικά- "σχιζοφρενικό γκρουπ".

Τολμώ αυτή την κατηγοριοποίηση γιατί παρατηρώ μία κοινή παθολογία. Πρόκειται για ένα κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, θα τους κατέτασσα στην τέως μεσοαστική τάξη , αποτελούμενο κατεξοχήν από ψηφοφόρους των επί δεκαετίες εναλλασσόμενων στην εξουσία κομμάτων (ΠΑΣΟΚ και ΝΔ), που συνειδητά έτρεφε το κατεστημένο. Κατεστημένο που και οι ίδιοι πλέον αποκαλούν σάπιο, μόνο και μόνο επειδή θίγονται προσωπικά. Μόνο γι'αυτό.

Βολεμένους δεν τους λες απαραίτητα μα και ούτε εξαθλιωμένους. Πρόκειται για ανθρώπους που ουδέποτε διαμαρτυρήθηκαν για τις κυβερνήσεις διαφθοράς - αντίθετα τις στήριζαν - ενδέχεται να επωφελήθηκαν από το πελατειακό κράτος και ταυτόχρονα απαξίωναν κάθε διεκδίκηση συλλογικού συμφέροντος, αντιμετωπίζοντας τις δράσεις και τις απόψεις όσων το έκαναν ως "δογματικές",  "περιθωριακές", "μειοψηφικές" μπορεί και ένα είδος "φολκλορικού αριστερισμού", με το οποίο απλώς γελούσαν περιπαιχτικά.

Ο ΧΕΙΜΩΝΑΣ ΕΡΧΕΤΑI…

 Toυ Βασίλη Τσούγκαρη

Στη χώρα του ΠΟΤΕ, της φτώχειας , της ανεργίας, της εξαθλίωσης, της ανύπαρκτης πλέον ανθρώπινης αξιοπρέπειας το καλοκαίρι αποχαιρετά τους ιθαγενείς και τη θέση του ετοιμάζεται να την παραχωρήσει αρχικά στο φθινόπωρο και μετά στον χειμώνα.
Στη χώρα του ΠΟΤΕ, το φθινόπωρο και ο χειμώνας τα τελευταία χρόνια είναι οι εποχές «εφιάλτης» των ιθαγενών που τις πληρώνουν με το αίμα τους!

Έρχεται πάλι ο χειμώνας, και στο νου μου έρχονται εικόνες από πέρσι…..
Βλέπετε, το καλοκαίρι ήταν καλά, την βγάζαμε φθηνά με κανένα καρπούζι, ζαρζαβατικά από το μπαξέ, μπάνιο στη θάλασσα (χωρίς να χρειάζεται μετά θερμοσίφωνο), μα προπάντων ΧΩΡΙΣ θέρμανση, φροντιστήρια για τα παιδιά, κλπ.

Αλήθεια, ΤΙ θα γίνει φέτος με το πετρέλαιο θέρμανσης;
ΠΟΣΟ θα το χρεώσουν;
ΤΙ θα γίνει με τα καυσόξυλα;
Πόσο ο τόνος (η καλύτερα το κυβικό);

Και στις …καλύτερες οικογένειες! (video)(Διαβάστε το)

 Tου Κώστα Αβαράκη

Τώρα που είναι ακόμα νωπή η χαρά που ένοιωσες τις μέρες της ξεγνοιασιάς κοντά στα παιδιά σου, θα σκεφθείς πώς θα ‘θελες να ‘ναι το δικό τους μέλλον;

Εντάξει αδελφέ; Ξεκουράστηκες; Τα κατάφερες και φέτος, κουτσά στραβά… Δεν απείχες απ’ τα …μπάνια του λαού. Και …τσιπουράκι δίπλα στο κύμα, και τα παιδιά με τα κουβαδάκια έχτισαν τα πυργάκια τους, και η κυρά στην ξαπλώστρα με το καινούργιο της μαγιό (μην αγχώνεσαι, κανείς δεν κατάλαβε ότι το αγόρασε απ’ τα κινέζικα). Έκανες το καθήκον σου σαν συνεπής και ευυπόληπτος οικογενειάρχης. Κανείς δεν πρόκειται να … «σου την πει» στο γραφείο. Ειδικά εκείνος ο … «γραφικός» που … «σου ‘χει ζαλίσει τον έρωτα» με τα αντιμνημονιακά του, τα μαύρα κι άραχνά του και σου τριβελίζει το μυαλό μ’ ό,τι ΔΕΝ ΘΕΣ Ν’ ΑΚΟΥΣΕΙΣ!

Όμως, ξέρεις κάτι αδελφέ; Καθ’ όσον εσύ απολάμβανες τις διακοπές σου και χαιρόσουν τα καλούδια που δώρισε η φύση σ’ αυτό τον ευλογημένο τόπο, κάποιοι άλλοι που δεν «γουστάρουν» να σε βλέπουν χαρούμενο, άνετο, ευτυχισμένο, ΕΛΕΥΘΕΡΟ, εργάζονταν σκληρά νυχθημερόν (κάπως πρέπει να δικαιολογήσουν και τους παχυλότατους μισθούς τους… κάτι σαν τα τριάκοντα αργύρια…). Και τι έκαναν όλοι αυτοί; Ακριβώς αυτό που ΔΕΝ ΘΕΣ Ν’ ΑΚΟΥΣΕΙΣ! Έσκαβαν …το λάκκο σου κι έστηναν το πιο απάνθρωπο σκλαβοπάζαρο για τα παιδιά σου και τα εγγόνια σου! Κι όλα αυτά, πού; Στον τόπο που γεννήθηκαν, έζησαν και δημιούργησαν οι γονείς και οι παππούδες σου. Στον τόπο που κι εσύ γεννήθηκες, ονειρεύτηκες, μόχθησες, ερωτεύτηκες… Στον τόπο που έφερες τα παιδιά σου, κι αυτή η ευθύνη είναι ΔΙΚΗ σου! Μιλάμε, γι’ αυτόν τον τόπο, που τα ελεεινά σκύβαλα του πιο αισχρού πολιτικού συστήματος θέλουν να διαμελίσουν και να ξεπουλήσουν. Αυτός ο τόπος, για μένα είναι η ΠΑΤΡΙΔΑ μου. Εσύ, μπορείς να τον ονοματίσεις όπως θέλεις. Δεν μου πέφτει λόγος… 

Σε παρακαλώ, κλέψε μας…

Του “Παρασκευά Ακαμάτη”

Περνάνε έξω από το παράθυρό μου κάθε βράδυ λίγο μετά τις έντεκα. Αυτοί δεν μπορούν να με δουν, το δωμάτιο είναι σκοτεινό, έχω συνηθίσει σ' ένα μικρό πορτατίφ. Κινούνται αργά, στην αρχή σα να χαζεύουν αδιάφορα τι γίνεται τριγύρω.

Στο ντύσιμό τους τίποτα δεν προδίδει αυτό που πρόκειται να συμβεί. Τα πεσμένα φώτα της πόλης τους μεταμορφώνουν για λίγο σε χορευτές κάποιου ακατανόητου θεατρικού.
Εκείνη κάνει δύο ή τρεις γύρους γύρω από τον κάδο, ο άντρας τσεκάρει από το απέναντι πεζοδρόμιο. Μόλις σιγουρευτούν ότι δεν υπάρχει ψυχή, αλλάζουν αμέσως ρόλους. Η γυναίκα στήνεται σε απόσταση δύο μέτρων, τεντώνεται, το κεφάλι της να γυρίζει σαν περισκόπιο. Με αποφασιστικότητα επαγγελματία δύτη το μισό του σώμα έχει ήδη χαθεί μέσα στον κάδο σκουπιδιών. Φοράει λευκά γάντια. Η αναπνοή του μπορεί να κρατήσει πολλά δευτερόλεπτα. Κάποτε αναδύεται και λέει μια από τις δύο κρίσιμες λέξεις: «τώρα» ή «αύριο».

Αν έχει καταφέρει να ψαρέψει κάτι φαγώσιμο (τώρα), η γυναίκα τεντώνει ξαφνικά προς το μέρος του μια πλαστική τσάντα, που μέχρι εκείνη τη στιγμή κρατάει κρυμμένη μέσα στις παλάμες τις. Αν δεν έχει βρει τίποτα (αύριο), τινάζει λίγο το σακάκι του και ετοιμάζεται για την επόμενη κατάδυση, προφανώς στον επόμενο κάδο. Ποτέ δεν δοκιμάζει δεύτερη φορά στο ίδιο σημείο.

Ένας «τζαμπατζής» λιγότερος... για ένα γαμοεισιτήριο κι ένα κωλοευρώ…

Του Πέτρου Κατσάκου
«Ο νόμος, στην μεγαλοπρεπή του ισότητα, απαγορεύει και στους πλούσιους όπως και στους φτωχούς να κοιμούνται κάτω από τα γεφύρια ή στις παραλίες, να ζητιανεύουν στους δρόμους και να να κλέβουν ψωμί» καθώς και να μην πληρώνουν εισιτήριο στο τρόλεϊ θα μπορούσε να προσθέσει κανείς στην ρήση του Ανατόλ Φράνς.
Δυστυχώς, όμως, σε μια χώρα που η ανθρώπινη ζωή κοστίζει 1,40 ευρώ, αμέσως μετά την τραγωδία, τα στοιχήματα άρχισαν να πέφτουν βροχή για το ποιος κρατικός «διανοούμενος» ή αξιωματούχος θα ζητούσε πρώτος να σταλεί το πρόστιμο για την μια ακύρωση εισιτηρίου στην οικογένεια του νεκρού 18χρονου - και να τους κατασχεθεί το σπίτι ενδεχομένως αν δεν το πληρώσουν αμέσως.

Το στοίχημα κέρδισε λίγες ώρες μετά το θάνατο του απελπισμένου αγοριού η συγγραφέας Λένα Διβάνη που σχολιάζοντας το γεγονός έγραψε στον προσωπικό της λογαριασμό στο twitter: «Συμπέρασμα. Οι ελεγκτές δεν πρέπει να κάνουν την δουλειά τους γιατί κάποιος τζαμπατζής μπορεί να πηδήξει έξω από το όχημα. Λογικό».

Άδειες κούνιες και γεμάτα φέρετρα: Άλλη μια «επιτυχία» των Τροϊκανών

 Του Γιώργου Στάμκου

Ενός κακού μύρια έπονται, έλεγε ο Σοφοκλής (496-406 π.Χ). Η μακροχρόνια σκοτοδίνη στην οποία έχει βυθιστεί η Ελλάδα, δεν έχει μόνον αρνητικές επιπτώσεις στην οικονομία, αλλά κυρίως στην ελληνική κοινωνία, στην καθημερινότητα και στη ζωή των κατοίκων αυτής της χώρας. Έβλεπα το κατηφές πρόσωπο του πρωθυπουργού Α. Σαμαρά καθώς συνομιλούσε με τον πρόεδρο των ΗΠΑ Μπ. Ομπάμα και του έλεγε πως τα τελευταία χρόνια η Ελλάδα έχασε το 1/4 του ΑΕΠ της, πως η ανεργία έφτασε στο 28% και πως έξι στους δέκα νέους δεν έχουν δουλειά, ενώ ο ίδιος προσδοκούσε να εισπράξει μια φράση στήριξης εκ μέρους του Πλανητάρχη, προκειμένου να κτίσει τον επικοινωνιακό μύθο του success story με μότο ότι “οι θυσίες του ελληνικού λαού πιάνουν τόπο”.

Αυτός ο άνθρωπος μάλλον κατοικεί σε άλλη χώρα ή στη φαντασία του, γιατί στη χώρα που κατοικώ εγώ κι εκατομμύρια άλλοι συμπολίτες μου εξελίσσεται μια μακροχρόνια ιστορία μαζικής καταστροφής σε όλα τα επίπεδα, ενώ δεν γίνεται καμιά σοβαρή προσπάθεια να σταματήσει ο κατήφορος.

Ακολουθώντας με θρησκευτική ευλάβεια την πολιτική που επιβάλλει η Τρόικα και οι δανειστές, η κυβέρνηση του success story έχει προδιαγράψει για τον ελληνικό λαό μια “κάθοδο προς την Κόλαση”, όπως πολύ εύστοχα έχει χαρακτηρίσει την ελληνική περίπτωση ο οικονομολόγος Γ. Βαρουφάκης. Ο ασθενής είναι σε κωματώδη κατάσταση κι αντί να προσπαθήσουν να τον συνεφέρουν με κάποια ευεργετικά σοκ, καταστέλλουν κάθε ελπίδα να επανέλθει στη φυσιολογική κατάσταση.

Έρημη ενδοχώρα

 Tου Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Προσπαθείς να περάσεις καλά. Κλείνεις έξω από τον τεχνητό μικρόκοσμο των διακοπών σου το μεγαλύτερο μέρος της πραγματικότητας – αν είσαι απ’ τους τολμηρούς που κάνουν κάποιας μορφής, έστω και μικρής διάρκειας, διακοπές-.

Πεισματάρικη η πραγματικότητα, κολλημένη σαν ρούχο πάνω σου, σ’ ακολουθεί παντού. Ούτε το σύμπαν ολόκληρο, ούτε κανείς άλλος συνωμοτεί για να σ’ απαλλάξει απ’ αυτήν. Η μόνη συνωμότρια είναι η ίδια πραγματικότητα, κρυμμένη κατά κανόνα στο πορτοφόλι σου, στην σχεδόν άδεια κάρτα σου, στη μικρή στοίβα λογαριασμών που άφησες σε μια γωνιά της κουζίνας, με την ελπίδα ότι κάποιο θαύμα θα τους εξαφανίσει, μαζί με τις υποχρεώσεις που ενσωματώνουν.
 
Εις μάτην, η τρόικα έχει γίνει απόλυτος ρυθμιστής της ζωής σου, ακόμη και στις πτυχές που τής είναι παντελώς αδιάφορες γιατί δεν έχουν προφανές οικονομικό ενδιαφέρον, «δεν έχουν λίπος».
Βολική υπεκφυγή από τη δημοσιογραφική πραγματικότητα του θέρους – τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις, έγραφε ο Έκο, γιατί οι «καταναλωτές» τους λείπουν διακοπές, το ίδιο και οι περισσότεροι «παραγωγοί» ειδήσεων- η προσφυγή στις σημειώσεις διακοπών. Σ’ αυτές θα προσφύγω κι εγώ για να γεμίσω το εικονικό κενό. Ενώ εγώ λιαζόμουν ή κολυμπούσα ή έτρωγα ή διάβαζα ή κοιμόμουν ή απλώς χάζευα, ο Σαμαράς πάσχιζε να φέρει ειδήσεις από την Αμερική. Καλές ειδήσεις.

ΦΑΚΕΛΟΣ:ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΣΤΑΘΗ ΚΟΥΒΕΛΑΚΗ

Στον παρόντα φάκελο υπάρχουν links των αρχείων της iskra, με θέματα σχετικά με το ευρώ και την ευρωζώνη.

Πατώντας στο σχετικό link, μπαίνετε στην κατηγορία "ΦΑΚΕΛΟΙ"

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ

Οπως ήταν προβλέψιμο, η κρίση στην οποία βυθίζονται οι χώρες της ΕΕ εδώ και μία πενταετία έθεσε υπό σκληρή δοκιμασία την κυρίαρχη άποψη εντός της ευρωπαϊκής Αριστεράς σχετικά με τη φύση της ονομαζόμενης «ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης» και των βασικών πυλώνων της, και πρωτ'απ'όλα του βασικότερου εξ'αυτών, της ΟΝΕ. Βεβαίως αυτή η κρίση είναι μια παγκόσμια κρίση του καπιταλιστικού συστήματος, που άρχισε στις ΗΠΑ και αγγίζει τα θεμέλια της σημερινής χρηματιστικοποιημένης οικονομίας. Είναι όμως προφανές ότι πλήττει με ιδιαίτερη σφοδρότητα την ΕΕ, και εντός αυτής ορισμένες χώρες ποιοτικά περισσότερο από άλλες. Μετατιθέμενη στο τραπεζικό και δημοσιονομικό επίπεδο, η κρίση οδήγησε σε πρωτοφανείς για τα μεταπολεμικά δεδομένα ανεπτυγμένων χωρών πειραματισμούς, με αιχμές τα Μνημόνια και τη θεραπεία-σοκ που επιβλήθηκαν στις χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας από τους ίδιους τους θεσμούς της ΕΕ (συνεπικουρούμενους από το ΔΝΤ, με περιορισμένο όμως ρόλο). Με άλλα λόγια, έγινε σαφές ότι το ευρωπαϊκό οικοδόμημα αποτελεί παράγοντα καθοριστικής σημασίας στην ειδική, και εξαιρετικά βεβαρυμένη μορφή που παίρνει η κρίση στην Γηραιά Ηπειρο. Αναδείχθηκαν ταυτόχρονα οι βασικές όψεις της λειτουργίας του που κινούνται γύρω από δύο βασικούς άξονες:

- Τη θωράκιση ιδιαίτερα σκληρών εκδοχών νεοφιλελευθερισμού, πολύ πέρα από μια απλή πολιτική λιτότητας.
- Την υπεράσπιση των συμφερόντων των καπιταλιστικών τάξεων του ευρωπαϊκού κέντρου, πρώτα και κύρια της Γερμανίας, σε βάρος αυτών της περιφέρειας, αλλά και των «ενδιάμεσων» μεγάλων χωρών (ειδικά της Γαλλίας και, ακόμη περισσότερο, της Ιταλίας, που έχει και όψεις περιφερειακής χώρας).

Ο συνδυασμός αυτών των παραγόντων είχε κατακλυσμικές συνέπειες σε ευρωπαϊκή κλίμακα. Οι κυριότερες μπορούν να συνοψιστούν ως εξής:

Ενώπιον της κορύφωσης του δράματος…

 Του Νίκου Ξυδάκη

Το βαρύ πυκνό καλοκαίρι του 2013, πολλοί άνθρωποι που συναντώ, πολύ διαφορετικοί μεταξύ τους, μεταφέρουν την ίδια αίσθηση: ότι εκμετρείται ο χρόνος της παρούσας κρίσης, ότι βαδίζουμε προς μια κορύφωση. Η κορύφωση έχει ποικίλες καταλήξεις, αναλόγως του συνομιλητή, πάντως όλες είναι δραματικές, οδυνηρές και λυτρωτικές συνάμα.

Τριάμισι χρόνια μετά την κατάπληκτη ομολογία πτώχευσης, τριάμισι χρόνια αλλεπάλληλων θυσιών των Ελλήνων της μείζονος πλειοψηφίας και αλλεπάλληλων σφαλμάτων και σφαγών, τριάμισι χρόνια συνεχούς καταβύθισης. Δεν πάει άλλο. Ας γίνει κάτι ριζικό, ας είναι επώδυνο, αρκεί να μη συνεχιστεί αυτή η βύθιση, άλλωστε, δεν έχουμε πια και πολλά να χάσουμε. Το λένε άνθρωποι υψηλής μορφώσεως, νοικοκύρηδες έως πρόσφατα, που τώρα αγκομαχάνε να τα βγάλουν πέρα, γονατισμένοι από φόρους, περικοπές μισθών, εξανεμισμένα εισοδήματα, με άνεργους συζύγους και παιδιά, με δάνεια και με σχολάζοντα κληρονομικά ακίνητα που κουβαλάνε φόρους και χαράτσια.

Τρία και πλέον χρόνια από το ιστορικό διάγγελμα του Καστελλόριζου, όταν και επισήμως έμαθαν ότι η εθνική κυριαρχία αναστέλλεται επ’ αόριστον, οι αμέριμνοι νοικοκύρηδες της απέραντης μεσαίας τάξης έχουν μάθει εν τω μεταξύ ότι η κρατική χρεοκοπία συνεπιφέρει συρρίκνωση της λαϊκής κυριαρχίας, ιδιωτική πενία, κοινωνική υποβάθμιση έως πληβειοποίηση, πολιτική αστάθεια. Οι περισσότερες σταθερές του βίου γκρεμίστηκαν για όλους. Για πολλούς, ο βίος εξέπεσε σε γυμνή ζωή, σε γυμνή επιβίωση. Γι’ αυτούς τους πολλούς δεν υπάρχει πια τίποτε να χάσουν ούτε να φοβηθούν. Αυτή είναι η κορύφωση, η ρήξη, που την αφουγκράζονται να έρχεται πολλοί Έλληνας τούτο το καλοκαίρι.

Ζωή... μέσα από τα σκουπίδια

Αντί σχολίου, ο «Ωτακουστής» αναδημοσιεύει ρεπορτάζ του «Έθνους της Κυριακής», στο οποίο περιγράφεται με γλαφυρό τρόπο το πώς ζουν οι Έλληνες, οι εξαθλιωμένοι Έλληνες, στην εποχή των μνημονίων. Είναι χαρακτηριστική η φράση ενός συμπολίτης μας, ο οποίος δηλώνει: «Εάν αρρωστήσω, καλύτερα να πεθάνω, να ησυχάσω».

Είναι μια δήλωση που έρχεται ως απάντηση στον υπουργό Οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα που είδε... κόπωση μόνο στους συνάδελφους του βουλευτές (εδώ). Προφανώς, από το γραφείο του στη Νίκης, βλέπει την ελληνική κοινωνία ευημερία, χαρά και... ανάπτυξη.

ΤΟ ΘΕΜΑ Μεσήλικη και καλοντυμένη η κυρία Ευγενία γεμίζει και αυτή τις σακούλες της με τα «ρετάλια» της λαϊκής αγοράς. «Προσπαθούμε να τα φέρουμε βόλτα με τα ελάχιστα μεροκάματα του συζύγου μου. Οι ημέρες που δεν υπάρχει τίποτα για φαγητό στο τραπέζι αυξάνονται. Οι κόρες μας είναι άνεργες εδώ και χρόνια. Ευτυχώς, όλο και κάτι βρίσκω στο τέλος της λαϊκής. Δυσκολεύομαι να χωνέψω την κατάντια μας. Τσιμπιέμαι και αναρωτιέμαι εάν όλα αυτά συμβαίνουν στην πραγματικότητα. Η κατάσταση μας είναι δυστυχώς απολύτως πραγματική» λέει η κ. Ευγενία.
Η σύνταξη δεν φτάνει ούτε για τα φάρμακα...

Παγκοσμιοποίηση ή Ιμπεριαλισμός;

(Σχόλιο της ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑΣ-ΕΠΑΜ στο τέλος του άρθρου)

Tου Τάκη Φωτόπουλου

Μια σοβαρή παράπλευρη συνέπεια της κατάρρευσης του «υπαρκτού» και της ουσιαστικής ενσωμάτωσης των μητροπολιτικών κομουνιστικών κομμάτων στο διεθνοποιημένο καπιταλιστικό σύστημα είναι η παράλληλη καθίζηση του Μαρξιστικού προτάγματος. Έτσι, οι «Μαρξιστές» αυτοί, αντί να παραμένουν πιστοί στη Μαρξιστική μέθοδο που ορίζει την ορθοδοξία, και όχι στα «δόγματα», όπως υποστήριζε η εκχυδαϊσμένη Μαρξιστική εκδοχή, έχουν επιστρέψει, εκτός από ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις Μαρξιστών στο εξωτερικό, στα κιτάπια των αρχών του 20ου αιώνα για να ερμηνεύσουν το νέο συστημικό φαινόμενο της εποχής μας: την παγκοσμιοποίηση. Το αποτέλεσμα δεν είναι απλά η διατύπωση εντελώς λανθασμένων και ασχέτων με τη σημερινή πραγματικότητα θεωρητικών θέσεων, αλλά, ακόμη χειρότερα, η διατύπωση πολιτικών συμπερασμάτων που συμβάλλουν στην οικονομική καταστροφή λαών στην περιφέρεια του συστήματος, όπως ο Ελληνικός, αλλά και στη φυσική εξόντωση κάθε αντιστεκόμενου λαού στη διαδικασία της πλήρους ενσωμάτωσής του στην νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση (Ιράκ, Λιβύη, Συρία κ.λπ.).

Έτσι, αντί οι σύγχρονοι «Μαρξιστές» να αντιληφθούν ότι ο πρωταρχικός εχθρός των λαϊκών στρωμάτων που συνθλίβονται είναι η υπερεθνική ελίτ που διαχειρίζεται την παγκοσμιοποίηση, σε αγαστή σύμπνοια με τις ντόπιες ελίτ και τις κοινοβουλευτικές χούντες που έχουν εγκαταστήσει στη περιφέρεια, ασχολούνται αποπροσανατολιστικά με τον δήθεν «φασιστικό κίνδυνο» από τις καρικατούρες νεοναζιστικών κομμάτων και οργανώσεων και όχι με τον πραγματικό φασιστικό κίνδυνο από την παγκοσμιοποίηση! Άλλοι, πάλι, δεν βλέπουν ότι ο πρωταρχικός αγώνας σήμερα είναι εθνικοαπελευθερωτικός, ώστε να σπάσουν οι πολυποίκιλοι δεσμοί που δένουν τους λαούς στη Νέα Διεθνή Τάξη (ΝΔΤ) —την οποία καθιερώνει η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και οι συναφείς Κοινοβουλευτικές Χούντες— για να τεθούν οι βάσεις για αντισυστημικό αγώνα. Αντίθετα, περιμένουν τη …σοσιαλιστική επανάσταση, υπονομεύοντας κάθε προσπάθεια για παλλαϊκό μέτωπο και αντικειμενικά βοηθώντας την ολοκλήρωση της σημερινής καταστροφής.