Μόνο μπροστά. Πριν μας προλάβει ο θάνατος…

 Του Θάνου Ανδρίτσου

Δεν έχω να προσθέσω κάτι σημαντικό για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Διάβασα πάρα πολλά που εκφράζουν τις σκέψεις μου πολύ καλύτερα από ότι θα το έκανα εγώ. Θέλω να καταθέσω τρία συγκεκριμένα σημεία.

Ο αμείλικτος ρεαλισμός του παρελθόντος και του παρόντος μας.
Διάβασα κάπου ότι το Killah P σήμαινε δολοφόνος του παρελθόντος. Επέλεξε αυτό το όνομα για δικούς του λόγους, ωστόσο δεν υπήρχε ποτέ άλλη στιγμή που να καταλαβαίναμε τόσο έντονα τη δολοφονική αμεσότητα του παρελθόντος και την απίστευτη σκληρότητα του παρόντος. Μέρα με τη μέρα, ακόμα και όταν κάνουμε πως δε βλέπουμε και δεν ακούμε, επαληθεύονται στιγμές, γεγονότα και σκοτεινά σενάρια από το παρελθόν. Φαίνεται προφανές, το έχουμε διαβάσει σε εκατομμύρια αναλύσεις, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι καθόλου απλό και καθόλου εύκολα παραδεκτό: Δεν υπάρχει τίποτα που να είναι ολοκληρωτικά στο παρελθόν. Δεν υπάρχει καμία θετική εξέλιξη στην ανθρωπότητα που να γινόταν ούτως ή άλλως, χωρίς την ταξική πάλη, χωρίς τον αγώνα, την οργάνωση και την αυτοθυσία. Η εργατική τάξη θα έμενε σε τρώγλες, μέσα στη βρωμιά και τις επιδημίες, δε θα είχε ρούχα να φορέσει και ρεύμα για να ζεσταθεί, θα υπήρχαν δούλοι και αφέντες, αν το προλεταριάτο δεν οργανωνόταν, αν δε γινόταν η Κομμούνα, η Οκτωβριανή Επανάσταση, οι εργατικοί αγώνες σε όλο τον κόσμο. Το ξέρουμε πλέον πολύ καλά, γιατί αυτά αρχίζουν όλο και περισσότερο να συνθέτουν την καθημερινότητα τεράστιων κομματιών της

Ποιοι ετοιμάζουν ανοιχτή φασιστική εκτροπή;

 Του Δημήτρη Καζάκη

Ο αγώνας ενάντια στον φασισμό δεν είναι υπόθεση φανατισμένων ομάδων που διψούν για εκδίκηση. Είναι υπόθεση όλου του λαού που παλεύει για δημοκρατία, περισσότερη δημοκρατία, αληθινή δημοκρατία. Η εκδίκηση, το αίμα για το αίμα και οι άλλες ταλμουδικές και καλβινιστικές υστερίες που ξεστομίζουν ορισμένοι για να δικαιολογήσουν τα ζωώδη μικροαστικά ένστικτά της τυφλής βίας που εκτρέφουν ως ιδεολογία, αφορούν τους θρησκόληπτους φανατικούς, τους τραμπούκους, τον υπόκοσμο και το παρακράτος. Όποιο έμβλημα ευκαιρίας κι αν φέρουν.

Τίποτε απ’ όλα αυτά δεν έχει σχέση με ένα αληθινό παλλαϊκό κίνημα εναντίον του φασισμού. Πολύ περισσότερο όταν μέρα με τη μέρα φανερώνονται ολοκάθαρα τα πολιτικά πρόσωπα των ηθικών αυτουργών της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα. Κι αυτοί δεν είναι μόνο οι Μιχαλολιάκος και Σία της ΧΑ, αλλά πρωτίστως τα μεγάλα αφεντικά της συμμορίας του. Αυτοί δηλαδή που σχεδιάζουν ανοιχτή φασιστική εκτροπή με πρόσχημα την καταπολέμηση της ΧΑ.

Δεν υπάρχει καλύτερο δώρο σ’ όλους αυτούς που προετοιμάζουν την φασιστική εκτροπή από το να υπάρξει κι άλλο θύμα τις επόμενες ημέρες. Δεν έχει καμιά σημασία αν φορά μαύρη μπλούζα ή όχι. Το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο. Δεν υπάρχει καλύτερη υπηρεσία σ’ αυτούς που είναι έτοιμοι να ρίξουν στο γύψο την χώρα και τον λαό της, να φέρουν μισθοφόρους αγνώστων λοιπών στοιχείων να δρουν στις γειτονιές της Αθήνας και αλλού – όπως συμβαίνει στις Σκουριές Χαλκιδικής – να κατεβάσουν ακόμη και επίλεκτες μονάδες του στρατού για να αναλάβει την καταστολή, αλλά και να ζητήσουν συνδρομή από δυνάμεις του εξωτερικού, από την δράση εκείνων που έχουν επιδοθεί σε μια εκστρατεία τυφλής βίας με ξυλοδαρμούς και δολοφονικές απόπειρες εναντίον οποιουδήποτε «δεν τους γουστάρει», ή η κτηνώδης άγνοιά τους ταυτίζει με τους φασίστες επειδή σηκώνουν ελληνικές σημαίες, ή μιλάνε για πατρίδα.

Πρέπει να πέσει η κυβέρνηση το ταχύτερο δυνατό…

Tου Δημήτρη Καζάκη

Η πρώτη ημέρα της απεργίας των εκπαιδευτικών πιστώνεται με υψηλό ποσοστό συμμετοχής. Επεισόδια ανάμεσα σε γονείς και εκπαιδευτικούς, ή ανάμεσα σε απεργούς και μη εκπαιδευτικούς που θα πυροδοτούσαν κοινωνικούς αυτοματισμούς και αντιπαραθέσεις – όπως ήλπιζε η κυβέρνηση – δεν σημειώθηκαν. Τα δεδομένα αυτά δείχνουν ότι ο κλάδος έχει τη διάθεση να αγωνιστεί με την κοινωνία στο πλευρό του. Το στοίχημα είναι πώς θα τα καταφέρουν.

Μέρα με την ημέρα κι άλλοι κλάδοι μπαίνουν στον αγώνα. Η Ομοσπονδία Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας (ΟΕΝΓΕ) καλεί τα μέλη της «στην ανάληψη τοπικών κινηματικών πρωτοβουλιών, ακόμη και λειτουργικών καταλήψεων μαζί με τους άλλους Κοινωνικούς Φορείς, για να υπερασπίσουμε», όπως αναφέρει, «τα Νοσοκομεία και τις δομές υγείας που απειλούνται να κλείσουν».

Ο Πανελλήνιος Ιατρικός Σύλλογος συντάσσεται με τις κινητοποιήσεις των νοσοκομειακών γιατρών, διατυπώνοντας ένα κατηγορηματικό «όχι»:
- Στη διάλυση των Δημόσιων Δομών Υγείας, στην αποδυνάμωση των Νοσοκομείων, στις απολύσεις εργαζομένων υγειονομικών,
- Στις περικοπές των δαπανών υγείας με οριζόντιο τρόπο που θέτουν σε κίνδυνο την ασφαλή περίθαλψη του ελληνικού λαού,
- Στη μετακίνηση του κόστους της περίθαλψης στις τσέπες των ασφαλισμένων.

Στις κινητοποιήσεις στην Υγεία μπαίνουν και οι εργαζόμενοι στα δημόσια νοσοκομεία, καθώς η Πανελλήνια Ομοσπονδία στα Δημόσια Νοσοκομεία (ΠΟΕΔΗΝ) αποφάσισε 4ωρη πανελλαδική στάση εργασίας την Πέμπτη 19 Σεπτεμβρίου, από 11:00 π.μ. έως 15:00 μ.μ. και συγκέντρωση διαμαρτυρίας στις 12:00 μ.μ. στο υπουργείο Υγείας. Επίσης, αποφάσισε να συμμετάσχει στην 48ωρη απεργία που έχει κηρύξει η ΑΔΕΔΥ για τις 18 και τις 19 Σεπτεμβρίου, ενώ αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο κλιμάκωσης των κινητοποιήσεων.

ΣΥΡΙΖΑ: Αστική σταθεροποίηση ή πάλη για την ανατροπή;

 Tου Αντώνη Δραγανίγου

Με ραγδαίους ρυθμούς διαμορφώνεται το τελευταίο διάστημα η "κυβερνητική" πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ. Μία πρόταση που απέχει πολύ ακόμα και από τις συνεδριακές του θέσεις. Κεντρική ιδέα του ΣΥΡΙΖΑ είναι η δια μόρφωση μιας πολιτικής πρότασης σταθεροποίησης του καπιταλισμού στην "μετά το Μνημόνιο" περίοδο. Είναι μια πρόταση διατήρησης του μνημονιακού "κεκτημένου της αστικής τάξης", ίσως και κάποιου εξορθολογισμού του, προκειμένου να σταθεροποιηθεί "η οικονομία" σε μια κάπως σταθερότερη βάση.

Τις βασικές παραμέτρους αυτής της "αστικής σταθεροποίησης" μας έδωσαν σε πληθώρα συνεντεύξεων τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ την προηγούμενη εβδομάδα, με πρώτη την μακροσκελή συνέντευξη Α. Τσίπρα στην 'Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία'.

Η πρώτη και βασική θέση στη συνέντευξη αυτή είναι ότι η λύση που προτείνουν μπορεί να εξασφαλίσει τόσο τα συμφέροντα του λαού, όσο και τα συμφέροντα των "δανειστών". "Η δική μας πρόταση - λέει ο Α. Τσίπρας - κάνει αυτό ακριβώς. Αποτελεί λύση που θα δώσει χρόνο στην ελληνική οικονομία να ανακάμψει και ταυτόχρονα να την καταστήσει ικανή να εξυπηρετήσει μελλοντικά ένα βιώσιμο δημόσιο χρέος". Αυτός, λοιπόν, είναι ο πρώτος στόχος της κυβέρνησης της αριστεράς. Ούτε "διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους", ούτε "λογιστικός έλεγχος για την διαγραφή του απεχθούς", τίποτα. Τώρα θέλουμε ανάκαμψη της (καπιταλιστικής) οικονομίας και η απρόσκοπτη εξυπηρέτηση ενός "βιώσιμου" δημόσιου χρέους.

ΒΟΗΘΕΙΑ!!!! ...Σώζουν τη χώρα

 Ένα ιδιαίτερα Αφυπνιστικό βίντεο που πρέπει να δουν όλοι οι Έλληνες…!!!

Δημιουργήθηκε με την ευχή και προσδοκία να γίνει αφορμή για περαιτέρω αναζήτηση και να συμβάλλει κατά το δυνατόν στην ΕΘΝΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ & ΕΝΟΤΗΤΑ…
Με αποσπάσματα από δημοσιευμένα βίντεο – ντοκουμέντα, παρουσιάζει με αφοπλιστικά ξεκάθαρο τρόπο, το πως η Ελλάδα καταστρέφεται από τους “Σωτήρες της” των εκάστοτε Κυβερνήσεων, έχοντας πάντα την συνένοχη κάλυψη από τους δήθεν “Επαναστάτες” της εκάστοτε Αντιπολίτευσης, ακόμα και της Αριστεράς…

Καταλήγει στο ποια πρέπει να είναι η Αντίσταση του λαού και πως ΒΗΜΑ ΠΡΟΣ ΒΗΜΑ, με ΓΕΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ μπορούμε να Ανατρέψουμε αυτό το Καταστροφικό Πολιτικό Σύστημα για να επανακτήσουμε την Εθνική μας Κυριαρχία, να Εδραιώσουμε ένα Νέο Δημοκρατικό Σύνταγμα, και να βγούμε επιτέλους από τα αδιέξοδα δεκαετιών…

Μια πρωτοβουλία των μελών του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου (Ε.ΠΑ.Μ.) Πάτρας…

el gato (admin)

Ο Θεμελιακά αντιδραστικός ρόλος της Ε.Ε. και η απαραίτητη αποχώρηση από αυτήν…(Διαβάστε το)

 Tου Νέστωρα Νεστοριάδη*

Η εμπειρία των τελευταίων τεσσάρων ετών στην Ελλάδα, αλλά και σε αρκετές άλλες ευρωπαϊκές χώρες, έχει δείξει ότι ο ρόλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ στη συνέχεια) και της Ευρωζώνης (ΕΖ στη συνέχεια) έχει υπάρξει καίριος τόσο στην εξάπλωση της κρίσης στον ευρωπαϊκό χώρο όσο και στην αντιδραστική διαχείριση αυτής.
 
Επόμενο είναι να αρχίζει να ανοίγει ένας ευρύτατος διάλογος για το κατά πόσο η ΕΕ είναι «καλή» ή «κακή», κατά πόσο μπορεί να αλλάξει, αν είναι επιδεκτική μεταρρύθμισης σε προοδευτική κατεύθυνση κοκ. Ο διάλογος αυτός, ειδικά και μετά την Κυπριακή τραγωδία, έχει ανοίξει σε πολλές χώρες και απασχολεί ολοένα και περισσότερα τμήματα της κοινωνίας. Θα επιχειρήσουμε να παραθέσουμε κάποια στοιχεία που δείχνουν ότι η ΕΕ ποτέ δεν υπήρξε μία «προσπάθεια συναδέλφωσης» των λαών της Ευρώπης, αλλά ότι πάντα υπηρετούσε αντιδραστικές, ιμπεριαλιστικές στοχεύσεις άλλων παραγόντων. Επίσης θα καταπιαστούμε και με το κατά πόσο είναι πιθανό να αλλάξουν ποιοτικά οι πολιτικές της ΕΕ, σε προοδευτική κατεύθυνση, αλλά και με τον θεμελιακά αντιδραστικό χαρακτήρα που έχει η ΕΕ, ιδιαίτερα σε ότι αφορά το ζήτημα της Δημοκρατίας.

Κατ’ αρχήν, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να δούμε πώς προπαγανδίστηκε η ίδρυση της-τότε- ΕΟΚ και από ποιους ενορχηστρώθηκε. Η κυρίαρχη φιλελεύθερη εκδοχή είναι ότι προέκυψε ως

Τούτο το φθινόπωρο θάναι της Ανατροπής ή του Θανάτου. Του δικού μας…

ΤΕΛΟΣ τα μισόλογα.

Φοβίες και παπαριές ΤΕΡΜΑ.
Ανοχές,Αναστολές,κομματικές ταυτότητες…στην ΠΥΡΑ.

Οι κεφαλικοί φόροι…τα Χαράτσια…

οι Μειώσεις…οι Απολύσεις…η Ανεργία…
τα Δημοκρατικά/Εργασιακά/Κοινωνικά Δικαιώματα…
ΔΕΝ έχουν χρώμα.
Έχουν μόνο ΤΑΞΙΚΟ χαρακτήρα.

Η Βαρβαρότητα προελαύνει.
Καταστρέφει, ισοπεδώνει, κατεδαφίζει.
ΑΥΤΟΙ που μας κυβερνούν δ ε ν διαπραγματεύονται.
Υποδουλώνονται και Υποδουλώνουν.

Δ ε ν προστατεύουν το ΛΑΟ.
Τον Εξαλθιώνουν.
Δ ε ν προστατεύουν την Χώρα.
Την Ξεπουλούν.

Κοινότητες αυτοδιαχείρισης εναντίον αναρχοκαπιταλισμού: ο νέος παγκόσμιος ιδεολογικός πόλεμος;

 
Tου system failure

Η παγκόσμια οικονομική κρίση έφερε ξανά στο προσκήνιο την Αριστερά αλλά και τον ακραίο εθνικισμό. Στην Ελλάδα και όχι μόνο, η άνοδος της Αριστεράς ήρθε ως απάντηση στην διάβρωση του Ευρωπαϊκού Σοσιαλισμού και την πλήρη απορρόφησή του από τον νεοφιλελευθερισμό. Άλλωστε, η τελική συνύπαρξη των δύο κομμάτων στην εξουσία, που κυβερνούσαν για δεκαετίες τη χώρα, είναι η πιο εκκωφαντική απόδειξη αυτού του γεγονότος. Παρόλο που η άνοδος, τόσο της Αριστεράς, όσο και του ακραίου εθνικισμού, δημιουργεί αναπόφευκτα ένα νέο πεδίο έντονων ιδεολογικών συγκρούσεων, οι συγκρούσεις αυτές δεν φαίνεται να μπορούν να ανακόψουν την διάλυση των παλαιών ιδεολογικών γραμμών.

Έτσι, βρισκόμαστε σε μια εποχή που οι παλιές ιδεολογικές γραμμές μάλλον ξεθωριάζουν και οι όποιες συγκρούσεις δεν μπορούν να εμποδίσουν αυτό το ξεθώριασμα. Αυτό οφείλεται κυρίως στην αποτυχία της Αριστεράς να δομήσει εκ νέου έναν δικό της αυτόνομο λόγο, απαλλαγμένο από καπιταλιστικούς όρους, και στην πλήρη υποταγή της Δεξιάς στον νεοφιλελευθερισμό, που οδηγούν στην επιταχυνόμενη πολτοποίηση των παραδοσιακών ιδεολογιών και στην επικράτηση ενός πολιτισμικού ολοκληρωτισμού που εξαπλώνεται πολύ γρήγορα στον Δυτικό κόσμο αλλά και αλλού.
Παρόλα αυτά, η βιαιότητα και η αμεσότητα με την οποία επιβάλλεται σήμερα ο νεοφιλελευθερισμός ακόμα και στα πιο ανεπτυγμένα κράτη της Δύσης, μπορεί να μην συνέβαλε στην εμφάνιση επαναστάσεων με την κλασική μορφή του παρελθόντος, αλλά φαίνεται ότι οδηγεί τις κοινωνίες στο να επαναπροσδιοριστούν σταδιακά στη βάση κάποιων αρχών και αξιών που παρήκμασαν σε πολύ μεγάλο βαθμό κάτω από την άκρως οικονομιστική φύση του κυρίαρχου κοινωνικοπολιτικού μοντέλου των τελευταίων τουλάχιστον δύο δεκαετιών.

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται ακόμα ένα πακέτο «διάσωσης», χρειάζεται μια διέξοδο…

Tου Κώστα Λαπαβίτσα*

Η Ελλάδα έχει γίνει κύριο θέμα στις γερμανικές εκλογές, καθώς οι πολιτικοί της Γερμανίας συζητούν την αποτελεσματικότητα της παρέμβασης της ΕΕ και την πιθανή σπατάλη των χρημάτων των Γερμανών φορολογουμένων. Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο ισχυρός Υπουργός Οικονομικών, δήλωσε ανοιχτά ότι θα υπάρξει νέο πακέτο για την Ελλάδα, αν και τα ποσά μάλλον θα είναι μικρά. Στο μεταξύ το ΔΝΤ πιέζει την ΕΕ να δεχτεί αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους. Η συζήτηση έχει βρει απήχηση και στην Ελλάδα, με κυβερνητικές πηγές να αφήνουν να εννοηθεί ότι ίσως υπάρξει κάποια ελάφρυνση του χρέους μετά τις γερμανικές εκλογές, το λόμπι των τραπεζών να επιχειρηματολογεί εναντίον της αναδιάρθρωσης και την αντιπολίτευση να απορρίπτει την παρέμβαση εξ ολοκλήρου.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το ελληνικό πρόγραμμα έχει αποτύχει. Το 2010 το ελληνικό χρέος ήταν λίγο πάνω από 300δις ευρώ, στα χέρια κυρίως ιδιωτών, δύο τρίτα σε δανειστές του εξωτερικού, ενώ διέπονταν από το ελληνικό δίκαιο. Η ορθολογική επιλογή θα ήταν να κηρύξει η Ελλάδα άρνηση πληρωμών, να επιδιώξει μια γρήγορη αναδιάρθρωση του χρέους της και να βάλει την οικονομία της σε άλλη βάση. Κάτι τέτοιο πιθανώς θα σήμαινε έξοδο από την ΟΝΕ, μια κίνηση με σημαντικό κόστος, αλλά και μεγάλα πλεονεκτήματα ώστε να επιτρέψει στην ελληνική οικονομία να κάνει μια καινούργια αρχή.

Αντί γι’ αυτό η ΕΕ, υπό την ηγεσία της Γερμανίας, αποφάσισε να ‘διασώσει’ την Ελλάδα διαθέτοντας γιγαντιαίο νέο δανεισμό και αναγκάζοντας τη χώρα να δεχτεί αυστηρή λιτότητα και περικοπές μισθών. Τα αποτελέσματα ήταν καταστροφικά: σωρευτική συρρίκνωση της οικονομίας που πλησιάζει το 25%, ανεργία ενηλίκων που πλησιάζει το 30%, ανεργία των νέων κοντά στο 65%, φτώχεια χωρίς προηγούμενο, διάλυση του κράτους πρόνοιας και ανθρωπιστική κρίση στα αστικά κέντρα. Το ελληνικό χρέος, παρ’ όλα αυτά, είναι τώρα υψηλότερο από το 2010 έχοντας φτάσει τα 321δις ευρώ και δεδομένου ότι η οικονομία έχει καταρρεύσει ο λόγος του προς το ΑΕΠ πλησιάζει το εξωφρενικό 180%. Αυτό είναι το πλαίσιο της συζήτησης που διεξάγεται στη Γερμανία και αλλού.

Ουροβόρος…

Αν κάποιος παρακολουθούσε τις σκέψεις μου σε αυτό το blog, πέρα από την πιθανή ανία που θα του δημιουργούσαν, θα μπορούσε να διακρίνει δύο τάσεις.

Για πάρα πολύ καιρό πίστευα και σε κάποιον βαθμό πιστεύω ακόμη, ότι ο μόνος τρόπος να ξεκολλήσει η ανθρωπότητα από το απόλυτο τέλμα στο οποίο έχει βρεθεί είναι απλά και μόνο η αλλαγή νοοτροπίας και σκέψης του κόσμου. Μια συνειδησιακή υπέρβαση από κάθε άνδρα, γυναίκα και παιδί σε αυτό τον μπλε πλανήτη...

Η δεύτερη περισσότερο παρορμητική μου στάση ήταν πώς ο μόνος τρόπος να επιφέρεις αυτή την αλλαγή είναι με κάποια βίαιη "επανάσταση", με τον ίδιο τρόπο που ο άνθρωπος μοιάζει να είναι γραφτό να κάνει κατά τακτικές ιστορικές περιόδους...
Εξετάζοντας όμως αντικειμενικά και εντελώς αποστασιοποιημένα την παγκόσμια πραγματικότητα του 2013 βλέπει κανείς πως τίποτα από τα δύο δεν είναι εφικτό.

Η αλλαγή νοοτροπίας είναι πρακτικά αδύνατη για δυο λόγους. Πρώτον η ελίτ έχει καταφέρει να θέσει σε έναν ατσάλινο εναγκαλισμό κάθε κέντρο λήψης αποφάσεων και κάθε μέσο πληροφόρησης και επηρεασμού της κοινής γνώμης. Η "δημοκρατία" έχει γίνει η νέα απολυταρχία, η "ελεύθερη αγορά" ο ευφημισμός της κεντρικά οργανωμένης κλεπτοκρατίας και τα "ελεύθερα μέσα" μια παραλλαγή του Υπουργείου Αλήθειας του Όργουελ. Η σκέψη, η καθημερινότητα και η ζωή του ατόμου είναι απόλυτα ελεγχόμενα.

«Η Ελλάδα είναι θύμα εγκλήματος»…(Διαβάστε το)

«Η Ελλάδα είναι ήδη κατεστραμμένη. Με ρωτάτε, δηλαδή, εάν είναι καλή ιδέα να πηδήξετε έξω από ένα κτήριο που καίγεται; Πραγματικά είναι λογικό να ανησυχείτε για το τι θα συμβεί όταν πηδήξετε, αλλά εάν μείνετε μέσα, θα καείτε ζωντανοί»

«Με ρωτάτε εάν πρέπει να πηδήξετε έξω από ένα κτήριο που καίγεται; Ε, ναι λοιπόν, να πηδήξετε, γιατί θα καείτε. Και ο Ισημερινός σάς δείχνει το δρόμο...Γιατί το ευρώ έχει ήδη εγκαταλείψει την Ελλάδα. Πιστέψτε με, δεν θέλετε να είστε στην Ευρωζώνη»,
δηλώνει ο Γκρεγκ Πάλαστ, που μιλά αποκλειστικά στην «Κ.Ε.» για τη νέα διεθνή οικονομική τάξη, η οποία χρησιμοποίησε επιτυχώς το κοινό νόμισμα για να αλώσει το ευρωπαϊκό κοινωνικό κράτος και να κάνει τους πλουσίους πλουσιότερους.

Ο Αμερικανός δημοσιογράφος-ερευνητής, με αποκλειστικά ρεπορτάζ και έρευνες που προκαλούν τριγμούς, υποστηρίζει ότι οι λαοί που χρησιμοποιούν το ευρώ και υποφέρουν από τη λιτότητα είναι όλοι «Έλληνες».

• Η μεγάλη πλειονότητα των Ελλήνων πιστεύει ότι πίσω από τα προγράμματα λιτότητας υπάρχει συνωμοσία εξόντωσης των Ελλήνων και του ελληνικού πολιτισμού. Τι δείχνουν οι έρευνές σας;

- Αυτή η πεποίθηση ή εντύπωση των Ελλήνων μεταφράζεται ψυχολογικά από τον Φρόιντ, που την αποκαλεί «υπεροψία της μικρής διαφοράς», δηλαδή την τάση των ανθρώπων να πιστεύουν ότι είναι ξεχωριστοί και γι' αυτό καταδιώκονται. Αυτή η θεωρία όμως είναι ανόητη. Έχω μια άλλη: όλοι όσοι χρησιμοποιούν το ευρώ είναι «Ελληνες». Είναι, δηλαδή, στόχοι της οικονομικής κατάρρευσης. Όλα τα κράτη που υποφέρουν υπό τη διοίκηση των φανατικών της λιτότητας κυβερνήσεων είναι

Έρχεται το τέλος;

Του Διογένη του Κυνικού

Έρχεται το τέλος; Όχι του κόσμου, αλλά της κυβέρνησης…  Αυτής των αλήστου μνήμης κομμάτων, της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ… Και πώς να τα ξεχάσουμε τα κόμματα αυτά… Και τι δεν έχουν «προσφέρει» σε αυτή την χώρα!!! Μνημόνια, πείνα, δυστυχία, διαφθορά, αυτοκτονίες, διασυρμό, χρηματισμό, ξέπλυμα βρώμικου χρήματος, ατιμωρησία, διάλυση της δημόσιας διοίκησης, των θεσμών, του συστήματος υγείας, της παιδείας και δεν έχει τελειωμό ο κατάλογος των «επιτευγμάτων»…

Και αν υπάρχουν κάποιοι οι οποίοι μπορεί ακόμη και σήμερα να αμφισβητούν τα λεγόμενα μας, εμείς απλά θα τους υπενθυμίσουμε ότι «ο σιωπών δοκεί συναινείν», με λίγα λόγια όποιος σιωπά δείχνει ότι είτε συναινεί είτε αποδέχεται. Άλλωστε και κατά το Ρωμαϊκό Δίκαιο Qui tacet consentire videtur (όποιος σιωπά φαίνεται ότι συναινεί).  Επομένως ακόμα και αν δεν είχαν καμία συμμετοχή τα κόμματα αυτά, τα «ζόμπι» (κατά τον Τζο Τρίπι), που λέει ο λόγος τώρα για να ευθυμήσουμε και λιγάκι, η «σιωπή» τους μας έφερε εδώ. 
 

Μια πολύ σοβαρή ένδειξη για τα όσα αναμένονται να συμβούν εδώ το φθινόπωρο είναι και οι ανακατατάξεις και οι διεργασίες που λαμβάνουν χώρα στο τηλεοπτικό πεδίο.  Πριν καν τελειώσουν τα μπάνια του λαού, μια και είμαστε ακόμη στον μήνα Αύγουστο, οι εξελίξεις είναι καταιγιστικές. 

Πρώτα από όλα με την πώληση του 902 από το ΚΚΕ σε κάποια εταιρεία αγνώστου μέχρι στιγμής ιδιοκτήτη … Τι ωραίο πάντως και αυτό… Να παίρνεις δωρεάν μια τηλεοπτική συχνότητα, να μην πληρώνεις στο κράτος ούτε μία δραχμή, ούτε ένα ευρώ και μετά να πουλάς όπου θέλεις και όσο θέλεις, ουσιαστικά την ιδιοκτησία του κράτους!!! 

Πότε θα αποκτήσουμε ξανά κυβέρνηση…

 Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Προφανώς, από την στιγμή που η Ελλάδα εντάχθηκε στον «ατομικό μηχανισμό σωτηρίας» έπαψε να έχει εθνική κυβέρνηση. Στη συνέχεια και μετά το τελευταίο μνημόνιο και την αναθεωρημένη δανειακή σύμβαση έπαψε να έχει εντελώς κυβέρνηση.

Και τι έχει; Ένα προσωρινό διακυβερνητικό υβρίδιο για την εξέλιξη του φαινόμενου της ευρωπροτεκτορατοποίησης, ως μηχανισμός προσαρμογής στο μοντέλο Νεο-ηγεμονίας στην ΕΕ. Η Ελλάδα έχει μια QUASI-GOVERNMENT, μια «οιονεί κυβέρνηση», που στηρίζεται από ένα άβουλο κοινοβουλευτικό σώμα, φοβισμένων και εξευτελισμένων πολιτικάντηδων, οι οποίοι σήμερα αισθάνονται ανακούφιση παραχωρώντας τον σκληρό πυρήνα των αρμοδιοτήτων τους στο υπουργικό συμβούλιο, δηλαδή στον πρωθυπουργό. Σε ένα σώμα μαριονεττών, που ορίζει ένα μεταμοντέρνο και μετανεωτερικό καθεστώς υποτέλειας.

Με ρωτάς, μετά από αυτά: «Πότε θα αποκτήσει ξανά κυβέρνηση η Ελλάδα»; Το πότε δεν το γνωρίζω – άσε που ο θετικισμός (το πότε) στην υπόθεση δεν βοηθά στην αποκρυστάλλωση κοινωνικά δομημένου νοήματος. Γνωρίζω, ωστόσο, το πώς! Με την επανάκτηση της ικανότητας και αρμοδιότητας να ελέγχει την ροή του χρήματος στην περιοχή όπου ασκεί κυριαρχία.

Πώς μπορεί να γίνει αυτό, από τη στιγμή που το χρήμα στην ευρωζώνη κινείται από την περιφέρεια στο κέντρο, για να συγκεντρωθεί τελικά στη θάλασσα κεφαλαίου (: πόλωση κεφαλαίου στις αναπτυγμένες μεταβιομηχανικές περιοχές) και από εκεί να οδηγηθεί μέσω νεοκατασκευασμένων και παλαιότερων καναλιών [: τεχνητών διοικήσεων (τεχνοκρατικών νεοδομών), έξω από το πολιτικό σύστημα] σε ετεροκαθορισμένες από το κράτος και την εκάστοτε κυβέρνηση δεξαμενές, για να υπάρξει στοιχειώδης ύδρευση και να μην ξεραθούν εντελώς αγορά και προϋπολογισμός;

Κράτος σε δυσαρμονία με τους πελάτες του…

Μια υποσημείωση από τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο

Κάπου εδώ ολοκληρώθηκε ένας ακόμη κύκλος διαδικτυακών σημειώσεών μου ως προς την ελληνική κρίση. Ήταν ο κύκλος που άνοιξε με την κονστρουκτιβιστική προσέγγιση της κρίσης για να κλείσει με μερικές παρατηρήσεις από το πεδίο της πολιτικής ψυχολογίας, στη βάση κυρίως των εμπειρικών δεδομένων της γνωστικής θεραπείας.
Το τελευταίο στάδιο αυτής της πορείας - το πλέον αμφιλεγόμενο, πράγματι - υπήρξε εκτός του αρχικού σχεδίου δόμησης μιας συγκριμένης αφήγησης από τον γράφοντα, ωστόσο εξυπηρέτησε θαυμάσια την στρατηγική της γραφής μου.

Υπήρξε μια απόπειρα εξισορρόπησης του στρουκτουραλισμού της οντολογίας (μου) «ερεθίζοντας» - θίγοντας εμμέσως , δηλαδή - τους ψυχοπιεστικούς παράγοντες (stressors) που διαμορφώνουν το ψυχωτικό προφίλ όσων θεωρούν τον εαυτό τους θύμα της κρίσης και όσων θεωρούν πως ήρθε η ώρα της εκδίκησης εναντίον κάθε μορφής θεωρούμενων λαθρόβιων: από τους «τζαμπατζήδες» του καθεστώτος, οι οποίοι «τα τρώγανε όλοι μαζί», στρωμένοι αναπαυτικά στην Τράπεζα του μυστικού δείπνου ενός πελατειακού καθεστώτος που υιοθέτησε εκών άκων μια στρατηγική «σοκ και δέος» από την Τρόικα για να μετασχηματιστεί πλήρως σε κορπορατικό, με την Γερμανική και όχι Αμερικανική έννοια, μέχρι τους λαϊκούς ή αστικούς «τζαμπατζήδες» που «δεν πληρώνουν, δεν πληρώνουν» και τους μετανάστες.

Αν φυσικά εξετάσεις ποιός πράγματι είναι ο τζαμπατζής και κυρίως ποιός είναι ο λαθρόβιος σήμερα στην Ελλάδα, υποψιάζομαι πως θα βρεις την αιτία της κρίσης, αλλά δεν είμαι καθόλου σίγουρος πως θα έχεις διαμορφώσει κουλτούρα, βούληση και σθένος για να συμβάλεις στον αναπροσδιορισμό των πολιτικών στην Ελλάδα, με δημοκρατικό και πολιτικοκοινωνικά φιλελεύθερο κριτήριο.

Και στις …καλύτερες οικογένειες! (video)(Διαβάστε το)

 Tου Κώστα Αβαράκη

Τώρα που είναι ακόμα νωπή η χαρά που ένοιωσες τις μέρες της ξεγνοιασιάς κοντά στα παιδιά σου, θα σκεφθείς πώς θα ‘θελες να ‘ναι το δικό τους μέλλον;

Εντάξει αδελφέ; Ξεκουράστηκες; Τα κατάφερες και φέτος, κουτσά στραβά… Δεν απείχες απ’ τα …μπάνια του λαού. Και …τσιπουράκι δίπλα στο κύμα, και τα παιδιά με τα κουβαδάκια έχτισαν τα πυργάκια τους, και η κυρά στην ξαπλώστρα με το καινούργιο της μαγιό (μην αγχώνεσαι, κανείς δεν κατάλαβε ότι το αγόρασε απ’ τα κινέζικα). Έκανες το καθήκον σου σαν συνεπής και ευυπόληπτος οικογενειάρχης. Κανείς δεν πρόκειται να … «σου την πει» στο γραφείο. Ειδικά εκείνος ο … «γραφικός» που … «σου ‘χει ζαλίσει τον έρωτα» με τα αντιμνημονιακά του, τα μαύρα κι άραχνά του και σου τριβελίζει το μυαλό μ’ ό,τι ΔΕΝ ΘΕΣ Ν’ ΑΚΟΥΣΕΙΣ!

Όμως, ξέρεις κάτι αδελφέ; Καθ’ όσον εσύ απολάμβανες τις διακοπές σου και χαιρόσουν τα καλούδια που δώρισε η φύση σ’ αυτό τον ευλογημένο τόπο, κάποιοι άλλοι που δεν «γουστάρουν» να σε βλέπουν χαρούμενο, άνετο, ευτυχισμένο, ΕΛΕΥΘΕΡΟ, εργάζονταν σκληρά νυχθημερόν (κάπως πρέπει να δικαιολογήσουν και τους παχυλότατους μισθούς τους… κάτι σαν τα τριάκοντα αργύρια…). Και τι έκαναν όλοι αυτοί; Ακριβώς αυτό που ΔΕΝ ΘΕΣ Ν’ ΑΚΟΥΣΕΙΣ! Έσκαβαν …το λάκκο σου κι έστηναν το πιο απάνθρωπο σκλαβοπάζαρο για τα παιδιά σου και τα εγγόνια σου! Κι όλα αυτά, πού; Στον τόπο που γεννήθηκαν, έζησαν και δημιούργησαν οι γονείς και οι παππούδες σου. Στον τόπο που κι εσύ γεννήθηκες, ονειρεύτηκες, μόχθησες, ερωτεύτηκες… Στον τόπο που έφερες τα παιδιά σου, κι αυτή η ευθύνη είναι ΔΙΚΗ σου! Μιλάμε, γι’ αυτόν τον τόπο, που τα ελεεινά σκύβαλα του πιο αισχρού πολιτικού συστήματος θέλουν να διαμελίσουν και να ξεπουλήσουν. Αυτός ο τόπος, για μένα είναι η ΠΑΤΡΙΔΑ μου. Εσύ, μπορείς να τον ονοματίσεις όπως θέλεις. Δεν μου πέφτει λόγος… 

Δεν τους αντέχω άλλο ... κι ας ελπίζω

 Tου Η.Α.

Δεν τους αντέχω άλλο όλους αυτούς που γκρινιάζουν συνέχεια για όσα συμβαίνουν με τα μέτρα εξαθλίωσης μας αλλά καταλήγουν στο "τι να κάνουμε;"

Όλους αυτούς που περιμένουν κάποιοι άλλοι να τους σώσουν και συνεχίζουν απαθείς να παραμένουν στους καναπέδες τους μπροστά στα δελτία προπαγάνδας του MEGAΣΚΑΪ ... Οι "Δημοκράτες" της ανά τετραετία ψήφου και της ανάθεσης στους ίδιους πολιτικούς απατεώνες ...

Δεν τους αντέχω όλους αυτούς τους καθωσπρέπει "νομοταγείς" που δέχονται αδιαμαρτύρητα τους θανάτους νέων παιδιών από μαγκάλια στην Λάρισα ή από απονενοημένα ρεσάλτα σε τρόλεϊ κυνηγημένα για ένα εισιτήριο, και είναι έτοιμοι να παπαγαλίσουν τις ίδιες κατηγορίες που τους υποβάλουν οι δημοσιοκάφροι των δελτίων "ειδήσεων" ...

Ναι, δεν αντέχω άλλο όλους αυτούς που πάνε στις εκκλησιές για να ακούσουν τάχα το "Αγαπάτε Αλλήλους" και μετά μιλούν χαιρέκακα για όσους θα χάσουν την δουλειά τους, τους μισθωτούς συμπολίτες τους στο Δημόσιο, επειδή έτσι αποφάσισε η Τρόϊκα εσωτερικού και εξωτερικού, ξεχνώντας ότι παιδιά θα πεινάσουν και γέροι θα πεθάνουν από την φτώχια και την ανέχεια ...

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΩΜΩΔΙΑ Κεφάλαιο 7, Μέρος Β’: ΛΙΓΟΙ ΓΡΑΙΚΟΓΕΡΜΑΝΟΙ ΑΦΑΝΙΖΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ

του Παντελή Μιντεκίδη

Όπως ήταν αναμενόμενο η καταστροφή αυτή δεν θα μπορούσε να είχε συντελεσθεί παρά μόνον με εμμένοντα ποικιλόμορφα πλήγματα κατά των δύο θεμελιακών εθνικών συνιστωσών έως ότου επέλθει, και επήλθε, ο συντριπτικός υποκειμενικός (ως λόγος) και αντικειμενικός (ως έργο) αφανισμός τους: Αφενός αφανισμός της κοινωνικοεθνικής συνιστώσας με όπλα κυρίως:

(1) την αποτροπή δημιουργίας αληθώς εθνικού στρατού, αλλά ενός γιαφκοκομματικού δημοσιοϋπαλληλικού τοιούτου έχοντας πετύχει μάλιστα να στρέψει τον λαό εναντίον του, που οσονούπω βαράει και διάλυση εξαιτίας των αυτόμολων προς τους κατακτητές ηγεσιών του,

(2) την εβραιοχριστιανική παιδεία των παίδων -εφαρμοσμένος ανθελληνισμός και μισελληνισμός- και την πρόταξη των ξένων πατρώνιων συμφερόντων έναντι των ελληνικών όπως επιτάσσει η ιδιότητα του μέλους στους ιμπεριαλιστικούς σχηματισμούς Ε.Ε. και ΝΑΤΟ, παραδείγματος χάριν, σε κάθε τόνο ο γραικύλος πρωθυπουργός της κάστας αναγγέλλει ότι τα ελληνικά πετρέλαια είναι ευρωπαϊκά, χωρίς να καταλαβαίνει ότι οι τούρκοι μπορεί από τα ελληνικά πετρέλαια να του επιτρέψουν να αντλήσει κάνα δύο βυτία, ενώ οι γερμανοί δεν πρόκειται να του επιτρέψουν ούτε λίτρο και θα καταντήσει την Ελλάδα να αγοράζει το δικό της πετρέλαιο με τις τιμές της διεθνούς αγοράς,

(3) την διάλυση της μικρής και μεσαίας βιομηχανίας

(4) την διάλυση της εργατικής τάξης με τον μηχανισμό της λαθρομετανάστευσης έχοντας μάλιστα ως πρωτοπαλίκαρο σε αυτό το μέτωπο την αριστερά,

(5) τον εκφυλισμό και εν τέλει την διάλυση όλων των ΔΕΚΟ με σκοπό να τις αγοράσουν σε εξευτελιστικές τιμές οι ημέτεροι (εντός ή εκτός) κλπ.

Bloomberg: Η Ελλάδα χρειάζεται νέο σχέδιο Μάρσαλ για να σωθεί…

Ένα νέο πρόγραμμα στα πρότυπα του Σχεδίου Μάρσαλ θα μπορούσε να σώσει την Ελλάδα, σύμφωνα με το Βloomberg. Το σχέδιο αυτό θα μπορούσε βοηθήσει ουσιαστικά στην ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας, όπως αναφέρει το Ινστιτούτο Levy Economics.

Το άρθρο γνώμης που επικαλείται το Βloomberg και το οποίο υπογράφει ο Δημήτρης Παπαδημητρίου, Πρόεδρος του Levy Economics Institute και καθηγητής στο Bard College στην Νέα Υόρκη, ξεκινά με αναφορά στην πρόσφατη συνάντηση του Αντώνη Σαμαρά με τον Μπαράκ Ομπάμα και την εκδήλωση της στήριξης του τελευταίου προς τον Έλληνα πρωθυπουργό. Υποστηρίζει ωστόσο ότι η στήριξη αυτή πρέπει να γίνει με πιο πρακτικό τρόπο:

“Οι ΗΠΑ πρέπει επίσης να προσυπογράψουν ένα νέο σχέδιο για την ανάκαμψη βασισμένο σε ένα από τα πιο επιτυχημένα προγράμματα οικονομικής βοήθειας της σύγχρονης εποχής: το Σχέδιο Μάρσαλ”.
‘Είναι ήδη σαφές ότι οι πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην Ελλάδα έχουν αποτύχει. Οι προβλέψεις ότι οι περικοπές των κρατικών δαπανών θα σταματήσουν την ελεύθερη πτώση της οικονομίας αποδείχθηκαν υπερβολικά αισιόδοξες. Το σχέδιο διάσωσης ύψους 240 δισ. ευρώ έχει επιδείξει ελάχιστα σημάδια επιτυχίας, καθώς η Ελλάδα βιώνει το έκτο έτος της ύφεσης”,

επισημαίνει το άρθρο του αμερικανικού οικονομικού πρακτορείου παραθέτοντας στη συνέχεια τη σειρά των μεταρρυθμίσεων για τις οποίες έχει δεσμευτεί η ελληνική κυβέρνηση, αλλά και τα απογοητευτικά ποσοστά της ανεργίας.

Παγκοσμιοποίηση ή Ιμπεριαλισμός; (2)

 Toυ Τάκη Φωτόπουλου

Δεν είναι τυχαίο που Κεϋνσιανοί και «Μαρξιστές» καταφεύγουν σε δόγματα όταν προσπαθούν ν' αγνοήσουν την παγκοσμιοποίηση, εφόσον τόσο τα στατιστικά δεδομένα (που παρερμηνεύουν κατά βούληση), όσο και η ιστορική εμπειρία, τους διαψεύδουν οικτρά, όπως θα δούμε στα επόμενα άρθρα. Όμως, οι συνέπειες δεν είναι απλά θεωρητικές. Έχουν τραγικά αποτελέσματα σε λαούς ολόκληρους, όπως ο Ελληνικός, που αποπροσανατολίζονται συστηματικά, κυρίως από «προοδευτικούς» αναλυτές ―εξαιρουμένων βέβαια των κομουνιστών που απλά προσκολλώνται σε δόγματα του περασμένου αιώνα.

Έτσι, οι Κεϋνσιανοί για να «εξηγήσουν» τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που επιβάλλει η παγκοσμιοποίηση καταφεύγουν σε «δόγματα σοκ» ή σε κατάφωρη παρερμηνεία των στατιστικών στοιχείων ―όλα αυτά με Μαρξίζουσα σάλτσα για να φαίνονται και «προοδευτικά». Και αυτό, γιατί ξέρουν ότι αν δεχτούν την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση σαν αναπότρεπτο συστημικό φαινόμενο μέσα στο σημερινό καπιταλιστικό σύστημα της αγοράς, θα πρέπει να αλλάξουν... θεωρία, εφόσον σήμερα ο Κεϋνσιανισμός, που θεμελιώθηκε στην εποχή του κράτους-έθνους, είναι νεκρός και θαμμένος για πάντα. Όχι, βέβαια, από τους «κακούς» νεοφιλελεύθερους, αλλά από το γεγονός ότι, με ανοικτές και απελευθερωμένες αγορές, (όπως επιβάλλει η παγκοσμιοποίηση που δεν αμφισβητούν!), μόνο ένας παγκόσμιος Κεϋνσιανισμός θα ήταν πια δυνατός. Αλλά, ένας παγκόσμιος Κεϋνσιανισμός είναι απλά κακόγουστο ανέκδοτο! Ούτε οι χώρες της «Ομάδας των 7», όπου εδράζονται βασικά οι υπερεθνικές επιχειρήσεις (η ψυχή της παγκοσμιοποίησης) αλλά ούτε και τα οικονομικά «θαύματα» της «Ομάδας των 20» (Κίνα, Ινδία, Βραζιλία κ.λπ.), θα δεχόντουσαν ποτέ αυστηρούς κοινωνικούς ελέγχους στις αγορές κεφαλαίου, εργασίας αλλά και εμπορευμάτων, όπως προέβλεπε ο

«Η μοίρα χτυπάει τα έρημα…»

 Του Βασίλη Βιλιάρδου

ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΕΙΣ: Εάν, με αφορμή ή με αιτία την υπερχρέωση, οι Έλληνες καταφέρουν να ανακτήσουν την εθνική τους ταυτότητα μετά από 22 σχεδόν αιώνες, κάτι εξαιρετικά πιθανόν κατά την άποψη μας, τότε θα αποδειχθεί ότι πράγματι οι κρίσεις συνιστούν μεγάλες, μοναδικές ευκαιρίες…

"Η μοίρα δεν μπορεί να χτυπήσει όταν η ενότητα είναι αρράγιστη - όταν δηλαδή δεν έχει καταστραφεί η συνοχή. Μία κοινωνία, ένα κράτος, ο άνθρωπος γενικότερα ενδεχομένως πλήττεται, αλλά δεν συντρίβεται, εάν δεν έχει απομονωθεί από το περιβάλλον του. Στις κοινωνικές, στις πολιτικές ή στις διεθνείς διαφορές, κανένας δεν περιέρχεται σε απελπιστικά δύσκολη θέση, εάν προηγουμένως δεν απομονωθεί. «Η μοίρα χτυπάει τα έρημα», όπως πολύ σωστά λέει ο λαός".

Άρθρο
Είμαι οικονομολόγος, είμαι μηχανικός, είμαι Έλληνας κλπ., έχω ταυτότητα δηλαδή σημαίνει ότι, έχω την ευθύνη της ιδιότητας μου απέναντι σε ολόκληρο τον κόσμο - όχι το τι είμαι εγώ και κανένας άλλος. Για παράδειγμα, όταν δίπλα στο όνομα μου προσθέσω τη λέξη «πολιτικός μηχανικός» σημαίνει ότι, αναλαμβάνω τις ευθύνες του επαγγέλματος μου, της κατασκευής κτιρίων, απέναντι σε όλους τους υπόλοιπους ανθρώπους - όχι λοιπόν απλά το τι είμαι εγώ.
Κυρίως όμως, έχω ταυτότητα σημαίνει ότι γνωρίζω τον εαυτό μου, ότι έχω δηλαδή το «γνώθι σ' αυτόν» - μία βαθιά έννοια που διατύπωσε πρώτος ο Σωκράτης και στην οποία στηρίχθηκε η ανακάλυψη, καθώς επίσης η γέννηση της συνείδησης (η οποία έκτοτε απασχολεί και διέπει τον άνθρωπο του δυτικού κόσμου). Χωρίς ταυτότητα τώρα, επομένως χωρίς συνείδηση, είμαστε ανεύθυνοι - όχι ελεύθεροι από τα δεσμά του εαυτού μας, όπως ισχυρίζονται δυστυχώς αρκετοί, μεταξύ των οποίων οι εγκληματίες και οι διεφθαρμένοι.