Ένα από τα σλόγκαν για την διαφήμιση του κυβερνητικού έργου-άσκηση υποταγής στην ευρωπαϊκή ελίτ είναι αυτό των “μεταρρυθμίσεων”. Βέβαια είναι τελείως διαφορετικό να μιλάμε για μέτρα που βελτιώνουν τα κακώς κείμενα της δημόσιας διοίκησης και τελείως διαφορετικό εις το όνομα της “κάθαρσης” να ξηλώνεται οτιδήποτε έχει δημόσιο χαρακτήρα.
Φυσικά ο δημόσιος τομέας χαρακτηρίζεται από παθογένειες οφθαλμοφανείς, που αποτέλεσαν πάτημα για εφαρμογή ακραίων πολιτικών. Όσο αφορά την δημοσιονομική καταγραφή, τα ελλείμματα αποδείχθηκαν μεγαλύτερα και δύσκολα διαχειρίσιμα. Οι φωνασκούντες γι’αυτό, το μόνο που κατάφεραν ήταν να βοηθήσουν τις αγορές στο να στρέψουν αυτή την τσαπατσουλιά εναντίον μας.
Οι σπατάλες που παρατηρήθηκαν σε πολλούς τομείς του Δημοσίου, όπως σε νοσοκομεία, εφορίες, πολεοδομίες, ακόμα και στην κρατική τηλεόραση, αποτελούν την επιτομή του συστήματος της διαφθοράς και των πελατών. Οι ευθύνες των κυβερνήσεων και των διοικούντων, μετατοπίστηκαν στους εργαζόμενους, ώστε και οι τελευταίοι να στιγματιστούν, αλλά ταυτόχρονα να καλλιεργηθεί το έδαφος της τακτικής πονάει-χέρι-κόβει-χέρι. Φυσικά, ποινικές ευθύνες ούτε αποδόθηκαν, ούτε τιμωρήθηκε ποτέ κανείς.
Οποιαδήποτε ηλεκτρονικά συστήματα δεν λειτουργούν όπως θα έπρεπε και σε πολλές περιπτώσεις εγκαταλείπονται. Αν το “ΔΙΑΥΓΕΙΑ” ήταν μια θεωρητικά καλή κίνηση, υπάρχουν κι άλλα προγράμματα, όπως το “Εύδημος”, τα οποία μένουν σε αχρηστία. Το περιβόητο και πολυδιαφημισμένο “άνοιγμα” των επαγγελμάτων, επί της ουσίας δεν έχει βοηθήσει σε τίποτα, ενώ η χρόνια γραφειοκρατία εμποδίζει την οποιαδήποτε επένδυση. Ένα απλό παράδειγμα: Αν διπλασιαστεί ο αριθμός των ταξί στην Αθήνα, πως ακριβώς οφελούνται οι περισσότεροι ταξιτζήδες; Αφενός μειώνεται ο αριθμός πελατών ανά οδηγό, ενώ ακριβώς λόγω αυτού του τελευταίου παράγοντα και της μειωμένης ζήτησης, μοιραία θα έρθει αύξηση της τιμής, επιβαρύνοντας πάλι τον πελάτη.
