Γιατί χαίρεται το ΜΕΓΚΑ και χαμογελάει, πατέρα;

 Tου Γιώργου Ανανδρανιστάκη

Ποιος απέτυχε, άραγε; Η απεργία των καθηγητών ή τα καθεστωτικά ΜΜΕ, που έκαναν ό, τι περνούσε από το χέρι τους για να αποτύχει η απεργία; Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ είναι σίγουρη, το έγραψε με μεγάλα γράμματα και στο πρωτοσέλιδό της, ότι «Απέτυχαν οι απεργίες της ΟΛΜΕ», το είπανε άλλωστε και τα μεγάλα, πλην χρεωκοπημένα, κανάλια, με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά. Χαρήκανε, πατέρα, και χαμογελάσανε τα μεγάλα, πλην χρεωκοπημένα, κανάλια.
Κακώς χαρήκατε και χαμογελάσατε, αγαπητοί χρεωκοπημένοι. Εσείς δεν λέγατε ότι η απεργία θα κρατήσει το πολύ τρεις ημέρες; Ε λοιπόν, κράτησε οκτώ. Εσείς δεν λέγατε ότι η συμμετοχή...
θα είναι ελάχιστη, ότι οι καθηγητές θα αγνοήσουν τους συνδικαλιστές και θα πάνε στη δουλειά τους; Ε λοιπόν, η συμμετοχή έφτασε μέχρι το 90%. Εσείς δεν λέγατε ότι η απεργία είναι υποκινούμενη από την Αριστερά και από το αριστερό προεδρείο της ΟΛΜΕ; Ε λοιπόν, οι καθηγητές όχι μόνο συμμετείχαν μαζικά στις συνελεύσεις των ΕΛΜΕ, όχι μόνο απήργησαν σχεδόν καθολικά , αλλά κατέβηκαν και στους δρόμους, στις μεγαλύτερες συγκεντρώσεις των τελευταίων ετών. Θα έκαναν τέτοια και τόσα πράγματα άνθρωποι υποκινούμενοι;

Αν, ο μη γένοιτο, ήμουνα στη θέση σας, αν ήμουνα δηλαδή ο Κέρβερος του συστήματος, δεν θα χαιρόμουν καθόλου. Αντιθέτως θα ανησυχούσα σφόδρα, θα με έζωναν τα μαύρα φίδια, γιατί θα έβλεπα ότι η προπαγάνδα μου δεν είναι πλέον τόσο ισχυρή όσο ήταν στο παρελθόν, ότι είναι πλέον τόσο αδύναμη όσο και το καθεστώς που με τρέφει. Όταν άνθρωποι κατασυκοφαντημένοι, απειλούμενοι πανταχόθεν, με πετσοκομμένους μισθούς, με δάνεια και ενοίκια, χάνουν οκτώ μεροκάματα για να υπηρετήσουν ένα ανώτερο σκοπό, τα φίδια βρίσκονται πλέον σε απόσταση αναπνοής.

Μη με πιάνετε από τη μύτη, θα σκάσω…

Του Γιάννη Αγγελιδάκη

Έχω περάσει 20 χρόνια στα σχολεία (27 στην εκπαίδευση), 10 σαν αναπληρωτής, και έχω διδάξει σε 28 σχολεία. Μισά μισά σε επαρχία και Θεσσαλονίκη και ανά χρονιά σε Γυμνάσια, Λύκεια, ημερήσια ΤΕ.Λ. και ΕΠΑ.Λ. και τα τελευταία 2 χρόνια διδάσκω σε νυχτερινό ΕΠΑ.Λ.

Κάθε χρόνο τα καλοκαίρια με φίλους συναδέλφους κάναμε απολογισμό της χρονιάς που πέρασε και ανταλλάσσαμε απόψεις για το σχεδιασμό της επόμενης χρονιάς. Συζητούσαμε τον τρόπο που ο καθένας μας προσέγγιζε τις διάφορες μαθηματικές έννοιες, με ποιο τρόπο ελισσόμασταν ανάλογα με το πώς δέχονταν τα τμήματα τη γνώση, αλλά και ο καθένας διαφορετικά, αν απέδωσαν και πώς διάφορες εκπαιδευτικές τεχνικές, π.χ. ομάδες εργασίας, θέματα που βάλαμε στα διάφορα τεστ, τα θέματα του Ιούνη και πολλά άλλα. Ήταν και είναι κουβέντες που μας γεμίζουν, μας ευχαριστούν, μας κάνουν καλύτερους. Είναι διαδικασίες που ποτέ δεν οργάνωσε το Υπουργείο Παιδείας. Σε οποιοδήποτε σχεδόν επιμορφωτικό σεμινάριο και αν βρεθείς, απλώς ακούς κάποιον να μονολογεί (θα τρίζουν τα κόκαλα του Πιαζέ).

Το φετινό καλοκαίρι είναι το πρώτο όπου αυτές οι κουβέντες λιγόστεψαν αρκετά, και αυτό μας έκανε να νιώθουμε άσχημα. Οι συζητήσεις μας πάντα στρέφονταν σε αυτά που κάνει το υπουργείο στους μαθητές και στους καθηγητές. Άνθρωποι που έχουν μικρή ή και καθόλου σχέση με την παιδεία, αποφασίζουν για μας (καθηγητές και μαθητές) χωρίς εμάς, χωρίς τις επεξεργασμένες θέσεις των Ομοσπονδιών μας (Ο.Λ.Μ.Ε.-Δ.Ο.Ε.- Πανεπιστημιακοί). Εκείνο που ενδιαφέρει το Υπουργείο

Τα πεπερασμένα όρια της κεφαλαιοκρατίας: η κοινωνική σημασία της μόρφωσης…

 Του Περικλή Παυλίδη

Τα ζητήματα της μόρφωσης όχι τυχαία έχουν αποκτήσει μεγάλη σημασία για τους κοινωνικούς αγώνες, από τη στιγμή που άπτονται των θεμελιωδών αντιθέσεων της σύγχρονης κεφαλαιοκρατίας αλλά και των δυνατοτήτων και προοπτικών εναλλακτικής κοινωνικής εξέλιξης.
Ως γνωστόν, για μεγάλο διάστημα της ιστορίας η μόρφωση δεν αφορούσε παρά μια μειοψηφία ανθρώπων, οι οποίοι χάρη στην προνομιακή κοινωνική τους θέση διέθεταν τη δυνατότητα ενός βίου της σχόλης, αφιερωμένου σε διανοητικές αναζητήσεις και δραστηριότητες. Οι κεφαλαιοκρατικές σχέσεις παραγωγής είναι αυτές που για πρώτη φορά ανέδειξαν την κοινωνική σημασία της μόρφωσης, φέρνοντας τη γνώση, διαμέσου της βιομηχανικής και σήμερα πλέον της επιστημονικο-τεχνικής επανάστασης, μέσα στο σύστημα της εργασίας, μετατρέποντας την επιστήμη και τις διανοητικές ικανότητες των ανθρώπων σε κρίσιμη παραγωγική δύναμη.

Δεδομένης της διαρκώς διευρυνόμενης χρήσης επιστημονικών γνώσεων για τη σχεδίαση, διεύθυνση και λειτουργία των σύγχρονων μέσων παραγωγής, καθίσταται εμφανές ότι η περαιτέρω ανάπτυξη της εργασίας και του πολιτισμού θα καθορίζεται ολοένα και περισσότερο από τη δυνατότητα της κοινωνίας να προσφέρει στους εργαζόμενους βαθιά και πολύπλευρη μόρφωση, θεμελιώδεις και σφαιρικές γνώσεις, αλλά και ευρεία καλλιέργεια των διανοητικών τους ικανοτήτων.

Ο Τρυγητής των σχολείων

 Tου Στρατή Μπουρνάζου

O Ιούνης ήταν ο Θεριστής, ο Ιούλης ο Αλωνάρης, ο Αύγουστος ο Συκολόγος και ο Σεπτέμβρης ο Τρυγητής. Και απ’ όταν οι κοινωνίες μας άρχισαν να μπαίνουν στον ρυθμό της υποχρεωτικής εκπαίδευσης, ο Σεπτέμβρης έγινε, αναντίρρητα, ο μήνας του σκολειού: της νέας χρονιάς, των σχολικών ειδών, του αγιασμού, των καινούργιων βιβλίων κ.ο.κ. Φέτος όμως έχουμε και άλλους –λιγότερους ρουτινιάρικους, μα και λιγότερους ευχάριστους– λόγους, να το λέμε: «διαθεσιμότητα» και μετατάξεις, καταργήσεις ειδικοτήτων στα τεχνικά λύκεια, νέος νόμος για το λύκειο, ολοήμερα σχολεία που καταργούνται, ΑΕΙ που αναστέλλουν τη λειτουργία τους και, βέβαια, η απεργία διαρκείας των καθηγητών από αύριο: ένα φάσμα καταιγιστικό, που κάνει, χωρίς καμιά αμφιβολία, τον Σεπτέμβρη που διανύουμε μήνα της παιδείας.

Ξεκινάω από τον νόμο για την «αναδιάρθρωση της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης», που ψηφίστηκε την Τρίτη. Ας διακρίνουμε, σύμφωνα με όσα μάθαμε από την κοινωνιολογία της εκπαίδευσης, τέσσερα πεδία στα οποία μπορούμε να τον αποτιμήσουμε.

Πρώτον, όσα διακηρύσσει ότι προτίθεται να κάνει.
Δεύτερον, εκείνα που πραγματικά κάνει, πέρα από τις εξαγγελίες.
Τρίτον, αυτά που δεν κάνει, τα ζητήματα που αφήνει απέξω.
Τέταρτον, η πραγματικότητα στην οποία θα εφαρμοστεί.
Σημείο, το τελευταίο, ιδιαίτερα κρίσιμο: στον πρόσφατο νόμο για τα ναρκωτικά, λ.χ., το μείζον δεν ήταν οι αδυναμίες ή οι ελλείψεις του, αλλά ότι με τις δεδομένες συνθήκες (συρρίκνωση κονδυλίων, κατάρρευση των δομών ψυχικής υγείας και εν γένει των δομών πρόνοιας, συνωστισμός στις φυλακές) οι θετικές διατάξεις του θα μείνουν, πιθανότατα, γράμμα κενό.

ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΑΠΕΡΓΗΣΩ…

el gato (admin)

Η παιδεία σε καθεστώς «έκτακτης ανάγκης»…

Της Χριστίνας Κουλούρη*

Οδηγούμαστε σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα όπου
το σχολείο γίνεται ο Κρόνος της κοινωνίας

Κάθε χρόνο σχεδόν, τα τελευταία χρόνια, η σχολική και ακαδημαϊκή χρονιά ξεκινάει με νέα δεδομένα: νόμοι που έχουν ψηφιστεί εσπευσμένα μέσα στις καλοκαιρινές διακοπές, καθηγητές που δεν έχουν πλέον τη δουλειά τους, αιφνίδιες μετακινήσεις και βεβιασμένες συνταξιοδοτήσεις, ελλείψεις βιβλίων και υποδομών, σύγχυση ως προς τι ισχύει, τι δεν ισχύει και τι θα ισχύει, απεργιακές κινητοποιήσεις. Και βεβαίως, το μείζον θέμα των εισαγωγικών εξετάσεων στο πανεπιστήμιο – τα (δύσκολα;) θέματα, οι (χαμηλές;) βάσεις, τα αποτελέσματα. Και, με τελετουργική περιοδικότητα, τα ρεπορτάζ για την «αποτυχία» των νέων, τα ελλείμματα της εκπαίδευσης, το κόστος των σπουδών. Η ρητορική καταδίκη του ελληνικού σχολείου αντέχει σε όλες τις θεσμικές αλλαγές, οι οποίες βεβαίως ευαγγελίζονται τη βελτίωσή του.

Η φετινή χρονιά δεν αποτελεί βεβαίως εξαίρεση. Το αντίθετο. Στις αρχές Σεπτεμβρίου ψηφίστηκε από τη Βουλή ο νόμος για το «Νέο Λύκειο», που αλλάζει για μια ακόμη φορά το σύστημα των εισαγωγικών εξετάσεων στο πανεπιστήμιο. Από τον Ιούλιο ξεκίνησε το μέτρο της διαθεσιμότητας των εκπαιδευτικών. Συνολικά 2.122 εκπαιδευτικοί τέθηκαν σε καθεστώς διαθεσιμότητας, με την ταυτόχρονη κατάργηση του τομέα Υγείας-Πρόνοιας και των ειδικοτήτων Γραφικών Τεχνών, Αισθητικής και Κομμωτικής Τέχνης στα ΕΠΑ.Λ. και στις ΕΠΑ.Σ. Με συνοπτικές διαδικασίες, 46 ειδικότητες της τεχνικής και επαγγελματικής εκπαίδευσης καταργήθηκαν. Αυτές οι αλλαγές ήρθαν να αθροιστούν σε προηγούμενες, όπως οι συγχωνεύσεις σχολείων και η διαθεσιμότητα των σχολικών φυλάκων.

Προς επίδοξους απεργοσπάστες…

Λες: δεν μπορώ να απεργήσω γιατί δε μου φτάνει ο μισθός μου.

Γι’ αυτό ακριβώς πρέπει να απεργήσεις, γιατί δε σου φτάνει ο μισθός σου!
Γιατί μέσα σε 3 χρόνια έχεις χάσει το 40% των αποδοχών σου.

Λες: δεν μπορώ να απεργήσω, έχω παιδιά και οικογένεια.

Για τα παιδιά σου πρέπει να απεργήσεις, δεν έχουν κανένα μέλλον και το ξέρεις. Παραδέξου το και κάνε κάτι γι’ αυτό. Από σένα περιμένουν και το αξίζουν.

Λες: δε θα απεργήσω, γιατί ο,τι και να κάνουμε δεν καταφέρνουμε τίποτα.

Λες ψέματα και το ξέρεις, γιατί όταν είσαι μέσα στην τάξη, συμβουλεύεις τους μαθητές σου που απογοητεύονται να συνεχίσουν να προσπαθούν και τους λες ότι μόνο όποιος δεν προσπαθεί δεν καταφέρνει ποτέ και τίποτα. Γιατί τους διδάσκεις για τον Κολοκοτρώνη και τον Καραϊσκάκη, για τη Γαλλική Επανάσταση, γιατί κάθε χρόνο οργανώνεις γιορτές για την εξέγερση των φοιτητών στο Πολυτεχνείο και για το ηρωικό “ΌΧΙ” του ελληνικού λαού στο ναζισμό.

Λες: δεν απεργώ παρά μόνο αν απεργήσουν και όλοι οι άλλοι.

Μα και οι άλλοι το ίδιο λένε για σένα, γιατί σε αυτό το “όλοι οι άλλοι” είσαι μέσα κι εσύ.

Μέσα στο καλοκαίρι, μια εκπαιδευτικός με σοβαρά προβλήματα καρδιάς, πέθανε μια μέρα μετά, αφού της ανακοινώθηκε ότι, παρά τα προβλήματα υγείας της, δεν εξαιρείται από τη διαθεσιμότητα.

Σε πανικό το υπουργείο Παιδείας…

 Του Χρήστου Κάτσικα

Με εμπροσθοφυλακή τα δελτία των 8, τα κεντρικά άρθρα πολλών εφημερίδων και τις περισσότερες εκπομπές του «πρωινού καφέ», επιχειρεί να συκοφαντήσει τους εκπαιδευτικούς για να «φρενάρει» μία από τις μεγαλύτερες –όπως φαίνεται– κινητοποιήσεις.
Με εμπροσθοφυλακή τα δελτία των 8, τα κεντρικά άρθρα πολλών εφημερίδων και τις περισσότερες εκπομπές του «πρωινού καφέ», επιχειρεί να συκοφαντήσει τους εκπαιδευτικούς για να «φρενάρει» μία από τις μεγαλύτερες –όπως φαίνεται– κινητοποιήσεις.
Το υπουργείο Παιδείας προσπαθεί να λειάνει το έδαφος για χιλιάδες νέες μετακινήσεις και απολύσεις.

 
Με τις γνωστές μεθόδους του μαστίγιου και του καρότου και με ένα επικοινωνιακό μπαράζ για την κατάλληλη διαμόρφωση της κοινής γνώμης επιχειρεί το υπουργείο Παιδείας να «φρενάρει» μία από τις μεγαλύτερες -όπως φαίνεται- κινητοποιήσεις των καθηγητών, για την οποία κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει ότι μπορεί να μετατραπεί σε σπίρτο αναμμένο σε έναν χώρο γεμάτο εύφλεκτο υλικό.

Παλλήνη: Η πρώτη λειτουργική κατάληψη από Γονείς σε Δημοτικό σχολείο…

Σε Λειτουργική Κατάληψη βρίσκεται από σήμερα το 7ο Δημοτικό και Νηπιαγωγείο Παλλήνης διαβάστε ολόκληρη την ανακοίνωση- ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ των αγωνιζόμενων Γονέων και Κηδεμόνων. Εμείς θυμίζουμε την αγάπη των ίδιων Γονιών για το σχολείο τους όταν αυτό σχεδόν καταστράφηκε από την υπερχείλιση του παρακείμενου ρέματος και με τον εθελοντισμό τους κατάφεραν μέσα σε λιγότερο από 52 ώρες Εκπαιδευτικοί και Μαθητές να μπουν με ασφάλεια στις τάξεις τους.
Η Φωτογραφία είναι από το αρχείο μας (Φεβρουάριος 2013).

Συντονιστική Ομάδα Αγώνα Διαρκείας 7ου Δημοτικού & Νηπιαγωγείου Σχολείου Παλλήνης.

Προς
Όλους τους γονείς σχολείων της Ανατολικής Αττικής
Ένωση Συλλόγων Γονέων & Κηδεμόνων Δήμου Παλλήνης
Όλη την τοπική κοινωνία της Ανατολικής Αττικής

Σήμερα 11/9/2013 μετά τον καθιερωμένο αγιασμό του σχολείου, εμείς οι γονείς του 7ου Δημοτικού Σχολείου και Νηπιαγωγείου Παλλήνης, προβήκαμε σε έκτακτη γενική συνέλευση γονέων, με αφορμή τα πολλά προβλήματα που υπάρχουν στα σχολεία μας και την χρόνια πλήρη απαξίωση του εκπαιδευτικού μας συστήματος.
Κατόπιν απόφασης της έκτακτης συνέλευσης των γονέων με ψήφους 58 υπέρ και 3 κατά, ξεκινά από αύριο Πέμπτη 12/9/2013 και για μία εβδομάδα, Λειτουργική Κατάληψη του 7ου Δημοτικού και Νηπιαγωγείου Παλλήνης, στις ώρες και τις μέρες που λειτουργεί το σχολείο μας, χωρίς να παρεμποδίζεται η ήδη προβληματική λειτουργία του σχολικού μας συγκροτήματος.
Αρνούμαστε πλέον σαν γονείς:

Η φαντασία στην απεργία…

Toυ Πιτσιρίκου

Αγαπητέ πιτσιρίκο, για ρίξε μια ματιά σε ένα φυλλαδιάκι και σε μια παρουσίαση (αναφέρω τις πηγές έμπνευσης) που προσπαθούν να βάλουν σε μια σειρά προβληματισμούς, σκέψεις και ιδέες σχετικά με την επερχόμενη απεργία των εκπαιδευτικών.

Ουσιαστικά και τα δύο παρουσιάζουν το περιεχόμενο των κειμένων με ένα πιο (ευελπιστώ) εύληπτο τρόπο ;-)
Δεν ξέρω αν είναι για δημοσίευση. Κρίνε εσύ αν και με ποιο τρόπο…

Φιλικά

Φίλιππος Κουτσάκας
Εκ-παιδευτικός

(Αγαπητέ φίλε, τόση δουλειά που κάνατε, δεν μπορώ να μην το ανεβάσω. Με εντυπωσιάσατε. Και μετά κάποιοι υποστηρίζουν πως οι εκπαιδευτικοί δεν δουλεύουν σκληρά. Το μόνο πρόβλημα ήταν πώς θα κάνω τα jpeg να φαίνονται χωρίς να κρύβονται από τις πλαϊνές στήλες του μπλογκ. Αυτός είναι και ο λόγος που συνεχίζω να γράφω τώρα: για να κατέβουν τα jpeg και να μπορούν να τα διαβάσουν οι αναγνώστες. Λίγο ακόμα, λίγο ακόμα… Νομίζω πως τα κατάφερα, οπότε οι αναγνώστες θα μπορέσουν να διαβάσουν τις προτάσεις σας για την απεργία. Καλή επιτυχία και σας ευχαριστώ.)

ΚΑΝΕ ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ

http://pitsirikos.net/

el gato (admin)

Στη ζωή του καθένα μας έρχεται η στιγμή που πρέπει να αποφασίσει με ποιον θα πάει και ποιον θα αφήσει!

 Tης Αννας Μπαχτή*

Η ώρα της προσωπικής ευθύνης του καθένα έχει φτάσει. Τον ύπνο μας δεν πρέπει άλλο να τον χαλάει ο φόβος και το άγχος για το που θα βρεθούμε την επόμενη μέρα ,αν θα είμαστε οι επόμενοι της διαθεσιμότητας-απόλυσης, αν θα πάρουμε το βαλιτσάκι μας για άλλη γη γι άλλα μέρη, αν σήμερα μπορούμε να διδάξουμε το ένα μάθημα και αύριο όχι, αν σήμερα διδάσκουμε σε ένα σχολείο και αν αύριο διδάσκουμε σε δύο ή και τρία γιατί ξαφνικά μειώνονται τα τμήματα και πλεονάζουμε.

Δεν μπορούμε να μένουμε στο σχολείο και να εκτιμάμε το συνάδελφο της διπλανής έδρας με βάση τα μόρια του και αν θα είμαι εγώ που θα φύγω ή ο άλλος. Δεν μπορεί να μένουμε στη τάξη ,όταν ξέρουμε πως 15.000 μαθητές μας πετάχτηκαν έξω από τα σχολεία τους ή αναγκάστηκαν να αλλάξουν βίαια ειδικότητα. Δεν μπορούμε να μπαίνουμε στο σχολείο και να ξέρουμε πως χιλιάδες μαθητές πολύ γρήγορα θα εγκαταλείψουν έστω αυτό το κουτσουρεμένο, πληγωμένο δημόσιο σχολείο για να οδηγηθούν στην κατάρτιση και τη μαθητεία δηλ. την απλήρωτη παιδική εργασία ,εκεί που το μόνο «μορφωτικό εφόδιο» που θα πάρουν θα είναι η υποταγή στον εργοδότη και η προετοιμασία τους για να γίνουν οι σύγχρονοι δούλοι του 21ου αιώνα.

Η δουλειά μας έχει βαρύ φορτίο όχι γιατί αποδεικνύει η ΟΥΝΕΣΚΟ πόσες ώρες γραφείου αντιστοιχούν σε μία διδακτική ώρα, αλλά γιατί το αποδεικνύει η ίδια η ιστορία . Η εκπαίδευση ήταν πάντα μπροστά στους αγώνες για μια καλύτερη ζωή , για ψωμί- παιδεία –ελευθερία .

Μαρία, Γιάννη, Πέτρο, Ελένη, Ανίσα, Βλαντισλάβ…: Γράμμα της ΟΛΜΕ προς τους μαθητές

Αγαπητή μας μαθήτρια, αγαπητέ μας μαθητή,

Έχει περάσει πια αρκετός καιρός από τότε που αυτές οι μέρες του Σεπτέμβρη ήταν για όλους μας μια γλυκιά επιστροφή στο σχολείο, με τις ανταλλαγές των καλοκαιρινών εμπειριών, με το σχεδιασμό και τις αποφάσεις για την καινούργια σχολική χρονιά, με την ανανέωση της υπόσχεσης πως θα κάνουμε ό,τι μπορούμε, για να ζήσουμε όμορφα.

Έχει περάσει πια αρκετός καιρός, από τότε που οι κυβερνήσεις των μνημονίων και όσοι τις υπηρετούν, αποφάσισαν να διαλύσουν το Δημόσιο Σχολείο, να το μετατρέψουν σε μια άχρωμη και σκληρή επιχείρηση, που θα χωράει μόνο τα παιδιά των λίγων. Κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι πρόκειται για κάτι φυσικό και λογικό. Περιμένουν από μας να «συνηθίσουμε» την καταστροφή. Όμως κι οι δυο μας ξέρουμε, ότι αυτό είναι δύσκολο να συμβεί. Γιατί δεν μπορούμε να ζήσουμε έτσι. Αλλά και γιατί σημαίνει ότι πρέπει να παραιτηθούμε- κι εμείς κι εσύ- από το να είμαστε άνθρωποι. Από έναν καλύτερο κόσμο.

Από τη δύναμη της νεανικής σου ορμής και δημιουργικότητας ,από την έντονη επιθυμία ν΄ αλλάζεις τα πράγματα γύρω σου κόντρα στις συνήθειες και τον εφησυχασμό των μεγάλων.

Μετά από τούτο τον Σεπτέμβρη λοιπόν τίποτα δεν θα είναι το ίδιο. Εμείς, οι καθηγητές και οι καθηγήτριές σου, αποφασίσαμε να ξεσηκωθούμε σε έναν απεργιακό αγώνα για την υπεράσπιση του Δημόσιου Σχολείου, της ζωής της δικιάς μας και της δικιάς σου. Απέναντί μας έχουμε τα στελέχη των υπουργείων, τους καλοπληρωμένους μάνατζερ, τα δελτία ειδήσεων, που δεν έχουν σταματήσει να επαναλαμβάνουν ότι είναι ο δικός μας ο αγώνας που θα βλάψει το Σχολείο και όχι η δική τους βάρβαρη πολιτική. Αυτοί οι άνθρωποι, ζώντας χρόνια τώρα στα σαλόνια της εξουσίας, δεν είναι σε θέση να καταλάβουν τις ανάγκες σου, τις αγωνίες σου, τα όνειρά σου. Αυτοί οι άνθρωποι του συστήματος ξέρουν μόνο να κάνουν λογιστικούς λογαριασμούς, και σ’ αυτούς τους λογαριασμούς βρήκαν ότι το Δημόσιο Σχολείο περισσεύει.

Για ένα πολίτη playmobil…

Της Μα­ρως Τρια­ντα­φύλ­λου

Το νομοσχέδιο για το Λύκειο και ο τύπος του πολίτη που ευαγγελίζεται

Πα­ρα­μο­νές της έναρ­ξης της νέ­ας σχο­λι­κής χρο­νιάς και τη μέ­ρα που ανα­κοι­νώ­θη­καν οι βά­σεις διά­λε­ξε η κυ­βέρ­νη­ση για να κα­τα­θέ­σει το νο­μο­σχέ­διο για το Λύ­κειο. Έλ­λει­ψη ελά­χι­στου σε­βα­σμού απέ­να­ντι στους μα­θη­τές και τις οι­κο­γέ­νειές τους, αψυ­χο­λό­γη­τη κί­νη­ση, πλην ακρι­βώς γι’ αυ­τό χρή­σι­μη. Όπως και στο «Σχέ­διο Αθη­νά», έτσι και τώ­ρα το προ­τει­νό­με­νο πρό­γραμ­μα έγι­νε «λά­στι­χο» και άλ­λα­ξε αρ­κε­τές φο­ρές κά­τω από τις πιέ­σεις που δέ­χτη­κε η κυ­βέρ­νη­ση. Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό πα­ρά­δειγ­μα το μά­θη­μα των ει­κα­στι­κών και η πλη­ρο­φο­ρι­κή.

Από το ρε­τι­ρέ

Δεν χρειά­ζε­ται να κα­τα­φύ­γει κα­νείς σε επα­να­στα­τι­κές παι­δα­γω­γι­κές θε­ω­ρί­ες για να κα­τα­λά­βει πού το πά­ει το νέο νο­μο­σχέ­διο για την παι­δεία. H τα­ξι­κό­τη­τα και η πρό­θε­ση απο­κλει­σμού δια­λά­μπουν.
Τα τε­λευ­ταία 30 χρό­νια το Λύ­κειο γί­νε­ται όλο και πιο ανού­σιο για το μα­θη­τή, όλο και πιο τα­ξι­κό για την κοι­νω­νία. Ωστό­σο, σ’ αυ­τό το νο­μο­σχέ­διο έχου­με για πρώ­τη φο­ρά μια τό­σο σα­φή ει­κό­να του μο­ντέ­λου του πο­λί­τη που ορα­μα­τί­ζε­ται η μνη­μο­νια­κή ελίτ: επι­χει­ρεί­ται το σμί­λε­μα ενός νέ­ου αν­θρω­πο­λο­γι­κού τύ­που, ενός αν­θρώ­που χω­ρίς ιστο­ρι­κή μνή­μη, ερ­γα­σια­κού νο­μά­δα, χω­ρίς στα­θε­ρές κοι­νω­νι­κές σχέ­σεις και δί­κτυα ανα­φο­ράς και προ­στα­σί­ας. Κα­τ’ αρ­χάς μια δια­πί­στω­ση, η ίδια εδώ και τό­σα χρό­νια: ξε­κι­νά­με πά­λι από το ρε­τι­ρέ. Προ­φα­νώς για­τί εδώ το οι­κο­νο­μι­κό και πο­λι­τι­κό δια­κύ­βευ­μα εί­ναι ισχυ­ρό­τε­ρο. Ωστό­σο, ένα εκ­παι­δευ­τι­κό σύ­στη­μα χτί­ζε­ται από κά­τω προς τα πά­νω, από τους παι­δι­κούς σταθ­μούς και νη­πια­γω­γεία. Αλ­λιώς κά­θε φο­ρά απλώς προ­σθέ­τεις τού­βλα και μα­λά­μα­τα σε ένα σπί­τι χω­ρίς σχέ­διο.

Σκέψεις και προβληματισμοί για μία απεργία…(Διαβάστε το)

 του Ανδρέα Ζαφείρη*

Ο ΧΡΟΝΟΣ

«Το μισό μιας νίκης είναι η επιλογή του πεδίου μάχης. Το άλλο μισό είναι η επιλογή της κατάλληλης στιγμής.» Jacques Deval

Η επιλογή του κατάλληλου χρόνου για μια σύγκρουση δεν αποτελεί δευτερεύον στοιχείο. Το αντίθετο. Μπορεί να αποβεί καθοριστικός παράγοντας- σημείο από το οποίο μπορεί να εξαρτηθεί και η έκβαση. Είναι σωστή η άποψη ότι η μάχη δεν μπορεί να αναβληθεί και πρέπει να δοθεί τώρα. Το τώρα όμως στον πολιτικό χρόνο που διανύουμε, σε ένα χρόνο δηλαδή που έχει επιμηκυνθεί και ταυτόχρονα συμπιεστεί τρομακτικά πώς ορίζεται;

Μια απεργία που θα ξεκινήσει άμεσα (16/9) μετά τον αγιασμό εμπεριέχει τους εξής κινδύνους:
Α) Να χαρίσει πολύτιμο χρόνο στην κυβέρνηση. Όσο κι εάν φαίνεται παράδοξο ο χρόνος πλέον, σε αυτή τη φάση, λειτουργεί αντίστροφα. (Σε αντίθεση με την περίοδο της «απεργίας που δεν...
έγινε» όπου ο χρόνος λειτουργούσε πιεστικά). Είναι βέβαιο ότι η πολιτική διάλυσης της δημόσιας εκπαίδευσης των μαθητευόμενων μάγων του Υπουργείου θα βρει τα σχολεία με τα περισσότερα λειτουργικά προβλήματα των τελευταίων 30 χρόνων. Ειδικά σε συγκεκριμένες κατηγορίες σχολείων (ειδικά, μουσικά, σχολεία απομακρυσμένων περιοχών) θα υπάρχει εικόνα απόλυτης απορρύθμισης και διάλυσης. Μια απεργία με σημείο εκκίνησης την 16/9 υπάρχει ο κίνδυνος όχι απλά να επιτρέψει στην κυβέρνηση να κρύψει τα προβλήματα "κάτω από το χαλί" αλλά κάτι ακόμη χειρότερο: να μετακυλήσει την ευθύνη στους εκπαιδευτικούς. Ακόμη και 5 ημέρες ουσιαστικής υπολειτουργίας (16/9-23/9) μπορεί να είναι κρίσιμα αποκαλυπτικές στην κοινωνία για το μέγεθος της διάλυσης. Το κρίσιμο επικοινωνιακό μας όπλο «η κυβέρνηση κλείνει τα σχολεία» θα επιβεβαιώνεται και θα ενισχύεται καθημερινά. . H έτσι κι αλλιώς «μη κανονικότητα» των πρώτων ημερών θα πρέπει να αξιοποιηθεί με πολλούς τρόπους.

Αρχίζει η μάχη των θρανίων…

 
Του Νίκου Σβέρκου

Η ΟΛΜΕ προσανατολίζεται σε απεργία διαρκείας, η κυβέρνηση απειλεί με τελεσίγραφα τους καθηγητές, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ στηρίζει τον αγώνα και καλεί τους γονείς να συμπαραταχθούν…

Σκληρό «μπρα ντε φερ» μεταξύ κυβέρνησης και αξιωματικής αντιπολίτευσης προμηνύεται εντός ολίγων ημερών στον χώρο της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, με τους Κ. Αρβανιτόπουλο και Σ. Κεδίκογλου να προβαίνουν σε προκαταβολικές επιθέσεις κατά της ΟΛΜΕ και του ΣΥΡΙΖΑ, λίγες μέρες πριν από την επίσημη έναρξη της σχολικής χρονιάς. Η ομοσπονδία προσανατολίζεται στην κήρυξη απεργιακών κινητοποιήσεων διαρκείας, ενώ η ηγεσία της δίνει ήδη το «στίγμα» του αγώνα «μέχρις εσχάτων» για να μην περάσουν τα μνημονιακά μέτρα της κυβέρνησης.

Η κυβέρνηση επενδύει στην ενεργοποίηση του «κοινωνικού αυτοματισμού», δηλαδή να προκαλέσει κλίμα δυσαρέσκειας στους γονείς των μαθητών. Επιχειρεί δε να εμφανιστεί «ανένδοτη» απέναντι σε πιθανές απεργιακές κινητοποιήσεις των καθηγητών, προειδοποιώντας ουσιαστικά ότι θα ακολουθήσει ξανά μέσα σε λίγους μήνες την τακτική της επιστράτευσης.
Χαρακτηριστικές ήταν άλλωστε οι δηλώσεις του αρμόδιου υπουργού, Κωνσταντίνου Αρβανιτόπουλου, στην εφημερίδα «Παραπολιτικά», που υποστήριξε ότι «τα σχολεία θα ανοίξουν κανονικά τον Σεπτέμβριο» και κατηγόρησε την ΟΛΜΕ ότι «εκφράζει μια ισχνή μειοψηφία και όχι την κοινότητα των εκπαιδευτικών». Σε αυτό το πλαίσιο πρόσθεσε ότι «επειδή η ελληνική κοινωνία καθημερινά απειλείται από τη δυσβάσταχτη οικονομική πραγματικότητα, δεν χρειάζεται, δεν αντέχει τεχνητές οξύνσεις και συνδικαλιστικές ασκήσεις».

Σοκ και δέος για καθηγητές-μαθητές…

 ΕΡΕΥΝΑ, Του Χρήστου Κάτσικα

Με 16.000 καθηγητές λιγότερους και με προγράμματα σπουδών, τα οποία ακόμη δεν έχουν ψηφιστεί, ξεκινάει σε λίγες εβδομάδες η πιο «καυτή» σχολική χρονιά για τους 650.000 μαθητές της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (Γυμνάσια, Λύκεια, Επαγγελματική Εκπαίδευση). Την ίδια ώρα, χιλιάδες εκπαιδευτικοί βρίσκονται στα πρόθυρα νευρικής κρίσης, καθώς άλλοι καλούνται να κάνουν μέχρι την Παρασκευή 23 Αυγούστου αίτηση μετάταξής τους σε άλλη εκπαιδευτική βαθμίδα ή σε διοικητική θέση, ενώ άλλοι δεν γνωρίζουν σε ποιο σχολείο θα διδάσκουν τη σχολική χρονιά που κάνει το ντεμπούτο της σε λίγες μέρες.

Σε σχέση με τη σχολική χρονιά που πέρασε (2012/13), οι καθηγητές που καλούνται να λειτουργήσουν τη νέα σχολική χρονιά (2013/14) τις περίπου 3.500 σχολικές μονάδες της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (Γυμνάσια, Λύκεια, ΕΠΑΛ, ΕΠΑΣ) θα είναι μειωμένοι κατά περίπου 16.000! Πρόκειται για μια πρωτοφανή και επικίνδυνη κατάσταση, η οποία θα έχει σοβαρές συνέπειες στην εκπαιδευτική διαδικασία των εκατοντάδων χιλιάδων μαθητών.

Αφανίζουν κλάδους καθηγητών

Ήδη στα μέσα του καλοκαιριού, το υπουργείο Παιδείας απομάκρυνε από τις σχολικές αίθουσες 2.500 καθηγητές επαγγελματικών μαθημάτων. Παράλληλα τις μέρες αυτές καλεί χιλιάδες εκπαιδευτικούς να κάνουν αίτηση αναγκαστικής μετάταξης, με στόχο να μεταφέρει 5.000 εκπαιδευτικούς ειδικοτήτων στα δημοτικά σχολεία και σε διοικητικές δουλειές μακριά από τις σχολικές αίθουσες.

ΘΕΡΜΟΣ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗΣ: ΣΕ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ!

 
ΟΙ ΔΥΝΑΜΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΑΦΕΤΗΡΙΑ ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΓΙΑ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ!

Με δυναμικές κινητοποιήσεις θα ξεκινήσει, όπως όλα δείχνουν, η νέα σχολική χρονιά, καθώς οι εκπαιδευτικοί της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης δηλώνουν αποφασισμένοι να ξεκινήσουν με απεργία διαρκείας, απαντώντας μαχητικά στο πρόγραμμα διαθεσιμότητας - απολύσεων, στις μετατάξεις συναδέλφων τους στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση και στις αλλαγές που προωθεί το υπουργείο Παιδείας στο λύκειο.

Οι αγώνες των εκπαιδευτικών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης μπορούν να αποτελέσουν το εφαλτήριο για ένα νέο γύρο δυναμικών ενωτικών κινητοποιήσεων των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων των πόλεων και της υπαίθρου, προκειμένου να ανατραπούν η κυβέρνηση και οι εφαρμοζόμενες πολιτικές.

Η ΟΛΜΕ προσανατολίζεται σε απεργία διαρκείας στα σχολεία και οι καθηγητές θα επιδιώξουν κοινό μέτωπο με τους εκπαιδευτικούς των ιδιωτικών σχολείων, αλλά και με τους εργαζομένους στην Υγεία και την Τοπική Αυτοδιοίκηση, και προς αυτήν την κατεύθυνση του συντονισμού έχουν ξεκινήσει ήδη οι επαφές. Ήδη, ο πρόεδρος της ΟΙΕΛΕ (Ομοσπονδία Εκπαιδευτικών Ιδιωτικών Σχολείων) κ. Μιχάλης Κουρουτός δηλώνει ότι θα επιδιωχθεί «συντονισμός με την ΟΛΜΕ».

Ανοιχτή επιστολή στον Υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων, κ. Κωνσταντίνο Αρβανιτόπουλο

Κύριε Υπουργέ,
στο βιογραφικό σας αναφέρετε ότι έχετε μία κόρη. Δεν αναφέρεται η ηλικία της, γι’ αυτό επιτρέψτε μου να υποθέσω, ας την πούμε υπόθεση εργασίας, ότι η κόρη σας είναι μαθήτρια στο ελληνικό σχολείο.

Επιτρέψτε μου να σας δώσω μερικές συμβουλές για την κόρη σας, ως ένας εκπαιδευτικός που μέχρι τώρα έχω προβληματιστεί για την Παιδεία και έχω προσπαθήσει να επηρεάσω θετικά τους μαθητές μου στο μάθημα της Πληροφορικής που διδάσκω, ή σε άλλες δράσεις στο σχολείο, είτε να βάλω κάποιο μικρό λιθαράκι σε Πανελλαδικό επίπεδο (Έχω συμμετάσχει σε δύο ομάδες συγγραφής του σχολικού βιβλίου Πληροφορικής Γυμνασίου, πρώτη έκδοση 2000 και 2007, και σε μία ομάδα δημιουργίας εκπαιδευτικού λογισμικού για την Πληροφορική, ΠΙ 2000. Όλες οι συμμετοχές ήταν μετά από πανελλήνιο διαγωνισμό, από το ΠΙ).

Γνωρίζετε πολύ καλά, σαν καθηγητής που είστε και εσείς, ότι η μάθηση δεν πετυχαίνεται ούτε με τις εξετάσεις, αλλά ούτε και μέσα σε ένα κλίμα ψυχολογικής πίεσης στους μαθητές.

Πολλοί παιδαγωγοί λένε ότι η μάθηση συντελείται σε μεγάλο βαθμό μέσω της εμπειρίας: προσπαθώ – αποτυγχάνω – ξαναπροσπαθώ χωρίς ενοχές ότι θα κάνω λάθος – μέχρι να φτάσω το στόχο μου (Δεν είναι ο σκοπός μου να αναφέρω τη βιβλιογραφία πάνω στο θέμα, γιατί η επιστολή μου δεν έχει επιστημονικό σκοπό).

Χαλασμένοι άνθρωποι, άψογες μηχανές…(Διαβάστε το)

by Sotos

Έψαχνα τη λέξη. Έψαχνα, έψαχνα, κι είχα σπάσει το το κεφάλι μου για να τη βρω. Και να τους περιγράψω. Να τους χαρακτηρίσω. Να μάθουν όσοι με διαβάζουν με τι ακριβώς έχουν να κάνουν.

«Απόγαιον κυνισμού», ήταν η πρώτη έκφραση που μου ήρθε στο μυαλό –την είχα χρησιμοποιήσει πρόσφατα για τη δήλωση του Στουρνάρα περί κοπώσεως των βουλευτών. Γρήγορα όμως κατάλαβα ότι είχα να κάνω με κάτι ακόμα πιο δυνατό, κάτι πάνω από το κυνικό, κάτι που πραγματικά ξεπερνά την έννοια άνθρωπος, και γύρευα μιαν έννοια ακόμα πιο σκληρή, έναν πολύ μεταλλικό όρο, ατσάλινο, με το οποίο να καταφέρω να αποδώσω την αλήθεια. Έναν όρο που να δείχνει ωμότητα, σφιγμένα χείλη, μάτια σμιχτά, και παγωμένη έκφραση στο πρόσωπο –ή μάλλον ένα πρόσωπο τελείως ανέκφραστο. Σκέφθηκα, σκέφθηκα και καθώς σκεπτόμουν, συνειδητοποίησα ότι είχα να κάνω με ανθρώπους αδίστακτους. Ναι, αυτό ήταν! «Αδίστακτοι», ήταν η λέξη.

Η καθηγήτρια Κλαίρη Καψαχάτη ήταν η πρώτη εκπαιδευτικός που πληροφορήθηκε επίσημα από το υπουργείο Παιδείας ότι τέθηκε σε διαθεσιμότητα. Λίγες ημέρες αργότερα, την πρόδωσε η καρδιά της· και πέθανε. Τα δύο γεγονότα συνδέθηκαν αμέσως στη συνείδηση του κόσμου.
Ακολούθησε ανάκληση της διαθεσιμότητας. Όλοι σκεφθήκαμε αμέσως: Άθλιοι υποκριτές, πονηροί γραφειοκράτες! Να γλυτώσετε από την οργή, ε;
Μετά, διάβασα την απόφαση που ανακαλούσε τη διαθεσιμότητα:

Το πλήρες νομοσχέδιο για την δευτεροβάθμια εκπαίδευση που αρχίζει από το Σεπτέμβρη…

Στη δημοσιότητα δόθηκε από το υπουργείο Παιδείας το αναλυτικό κείμενο του νομοσχεδίου που προωθεί η κυβέρνηση προς ψήφιση, σχετικά με την αναδιάρθρωση της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης.

Το υπουργείο έδωσε στη δημοσιότητα και αναλυτικά σχεδιαγράμματα για την δομή της εκπαίδευσης, καθώς και για τα τμήματα προσανατολισμού που σχεδιάζεται να λειτουργήσουν εντός αυτής. Οι σημαντικές αλλαγές θα τεθούν σε εφαρμογή από τη νέα σχολική χρονιά (2013-2014).

Οι βασικές αλλαγές έχουν ως εξής:

Μειώνονται από 6 σε 4 τα μαθήματα στις πανελλαδικές.

Θα μετρά ο βαθμός του απολυτηρίου και των τριών τάξεων για την εισαγωγή σε ΑΕΙ και ΤΕΙ.

Το 50% των εξεταζόμενων θεμάτων θα προέρχονται από τράπεζα
θεμάτων και θα είναι κοινά για όλους τους μαθητές λυκείων.

Πριμ στους υποψήφιους όταν οι βαθμοί των πανελλαδικών είναι υψηλότεροι από τους αντίστοιχους του απολυτηρίου.

Μειώνονται σε 4 τα επιστημονικά πεδία.