Τρανές αποδείξεις…

 Του Γιάννη Μακριδάκη

Την φωτογραφία αυτή την τράβηξα χθες. Είναι μια ντοματιά που φύτρωσε και μεγαλώνει στην χαραμάδα μεταξύ δυο σκαλοπατιών σε σκάλα σπιτιού στην πόλη της Χίου, σε αστική περιοχή δηλαδή.

Είναι αυτή η ταπεινή ντοματιά η πιο τρανή απόδειξη της ματαιότητας του καπιταλισμού που έχει στόχο να ελέγξει και να χειραγωγήσει τη φύση, να υποκαταστήσει το οικοσύστημα με το χρηματοοικονομικό σύστημα.

Οι σπουδαγμένοι αμόρφωτοι επιστήμονες του καπιταλισμού φαντάζουν τελείως θλιβεροί και γελοίοι θνητοί εμπρός σε τέτοια θαύματα…

ΣΧΟΛΙΟ ΑΠΟ:
Armonistas on September 26, 2013 at 4:31 pm said:

Ο αγαπημένος μας Αργύρης σε μια από τις αφύσικες ιστορίες του:
Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα μικρό μαύρο σποράκι παπαρούνας, που ζούσε στριμωγμένο, μαζί με τ’ άλλα αδέρφια του, μες στην κοιλιά της μάνας του.

Μια μέρα του καλοκαιριού, η μάνα τους, αφού έχασε και το τελευταίο κόκκινο πέταλό της, πέθανε ήσυχα, όπως ήσυχα είχε ζήσει όλη τη ζωή της. Δεν πέρασε πολύς καιρός και η κοιλιά της, ξεραμένη απ’ τον ήλιο, έσκασε, κι από μέσα της τινάχτηκαν τα ελάχιστα μαύρα σποράκια κι έπεσαν στο χώμα. Το χώμα, όπως ξέρετε, το καλοκαίρι είναι στεγνό και σκληρό και τα σποράκια δεν μπορούσαν να χωθούνε μέσα του και να μείνουν εκεί, όλα μαζί, στο μέρος που γεννήθηκαν. Έτσι, ο πρώτος άνεμος που πέρασε από κει τα πήρε και τα σκόρπισε, άλλα μέσα σε σταροχώραφα, άλλα μέσα σε κήπους, άλλα σε ξέφωτα δασών κι άλλα επάνω στις πλαγιές των λόφων.

Νεοναζισμός: η θυγατρική του Καπιταλισμού

 Του Γιάννη Μακριδάκη

Οι ναζιστές του ντόπιου και ευρωπαϊκού καπιταλισμού αποκηρύττουν τώρα τους νεοναζί της Ελλάδας και κάνουν πως δεν θα τους ανεχτούν άλλο επειδή αυτοί δολοφονούν με όπλα συμβατικά, παλαιάς αντίληψης και τεχνολογίας, ντεμοντέ, ακόμα και χειροκίνητα όπλα, που αφήνουν ίχνη, που ξεσηκώνουν τα πάθη και τα πλήθη.

Οι ναζιστές του καπιταλισμού επιθυμούν να είναι οι μόνοι που δολοφονούν και να είναι νόμιμες οι δολοφονίες τους, επιθυμούν να θέσουν στην παρανομία τα γνήσια τέκνα τους, τα οποία τόσα χρόνια εξέθρεφαν ως ιδιώτες καταναλωτές αμόρφωτους, ταγμένους να δολοφονούν καθημερινά τη Ζωή τους και τη Ζωή γύρω τους, για να “ζουν” δίχως να ξέρουν τίποτε από Ζωή, για να επιβιώνουν κυκλοφορώντας το χρήμα από τον πάτο όπου οι ίδιοι βρίσκονται, προς την κορφή της πυραμίδας, για να είναι έτοιμοι να δολοφονήσουν για ένα κομμάτι ψωμί κατόπιν, όταν το σύστημα τους ξεράσει στην ανεργία, κάθε έναν που θεωρούν κατώτερό και πιο αδύναμο από αυτούς.

Όπως το χρηματοοικονομικό σύστημα είναι υποσύνολο του οικοσυστήματος, έτσι και ο νεοναζισμός τύπου χρυσής αυγής είναι υποσύνολο του ναζισμού, ο οποίος αποτελεί το κύριο χαρακτηριστικό και το βασικό συστατικό του καπιταλισμού.

Η Αυγή Ροδίζει, δεν Χρυσίζει…

 Toυ Γιάννη Μακριδάκη

Το φιτίλι του νέου Εμφυλίου έχει ήδη ανάψει προ πολλού και χτες είχαμε τον πρώτο νεκρό. Οι ακροδεξιοί που κυβερνούν την Ελλάδα, παίζουν το νέο αγαπημένο τους επιτραπέζιο “success story”, στο οποίο χάνουν αν και παίζουν μόνοι τους, και παρακολουθούν την κατάσταση που επέφεραν οι πολιτικές των αφεντικών τους στη χώρα, τρίβοντας τα χέρια τους από ικανοποίηση που οι χρυσαυγίτες συνεταίροι τους είναι τόσο ηλίθιοι.

Ότι θα φτάσει στον εμφύλιο η κατάσταση φαινόταν από πολύ νωρίς, από την προεκλογική κιόλας περίοδο, όταν ο Σαμαράς φωνασκούσε την νεοναζιστική του ατζέντα και κήρυττε τον Μεσαίωνα που ενσαρκώνει ο ίδιος και τα ακροδεξιά ρετάλια που τον πλαισιώνουν. Ήταν από τότε φανερό ότι θα ακολουθούσε μια περίοδος Μαύρου Σκότους όπως η σημερινή. Μια εποχή κατά την οποίαν το Μαύρο Παρελθόν θα προσπαθούσε με τη βία να επιβληθεί στη Ζωή, στα Νιάτα, στον Πολιτισμό, στην Μόρφωση, στον Ανθρωπισμό, στην Συνεργατικότητα, στην Συντροφικότητα, στην Δημιουργία, στην Ελευθερία των Ανθρώπων, σε κάθε Αξία. Παρόλα αυτά και παρόλες τις αντιστάσεις της, η ελληνική κοινωνία, με ένα ικανό κομμάτι της παραπλανημένο από κομματικά μορφώματα, κυρίως αυτό των “αριστερών” σπουδαγμένων θεωρητικών νεοναζί, που φτιάχτηκαν για να υπηρετήσουν τον φασισμό, αλλά και η φασιστική εκλογική νομοθεσία, έφεραν στην κυβέρνηση το Σκοτάδι.

Εν δυνάμει ιστορικό σημείο καμπής…

Του Γιάννη Μακριδάκη

Βρισκόμαστε στο ιστορικό σημείο, όπου η Τοπική Υποτέλεια μιλάει ξετσίπωτα για πρωτογενές πλεόνασμα και επιτυχίες ενώ οι Κυβερνήτες από την Εσπερία δείχνουν νέο Μνημόνιο, νέα μέτρα και νέα χρηματοοικονομική φτωχοποίηση των πολιτών στην Ελλάδα.

Βρισκόμαστε σε μια ιστορική στιγμή, κατά την οποίαν ο Έλληνας Πρωθυπουργός φαντάζει όσο ποτέ άλλοτε ένας μεγαλοπρεπής παλιάτσος, αναρμόδιος να αποφασίσει και για τα πλέον απλά κι ανώδυνα, ο οποίος, μαζί με τα πολιτικά ρετάλια της εποχής του ’80 που τον πλαισιώνουν, προσπαθούν απεγνωσμένα, ξεδιάντροπα και αλαζονικά να ορίσουν τις ζωές εκατομμυρίων νέων ανθρώπων στην Ελλάδα του 2013, με πολιτικές πρακτικές και ιδέες του 1950.

Βρισκόμαστε στην ιστορική στιγμή κατά την οποίαν όλοι αυτοί οι ακροδεξιοί παλιάτσοι της μετεμφυλιακής εποχής, έχουν το θράσος να μιλούν και να σχεδιάζουν δήθεν για την Ελλάδα του 2021, εποχή κατά την οποίαν οι περισσότεροι από δαύτους θα είναι χούφταλα ή χημική κοπριά, ενώ θα έχουν ήδη ξεπουλήσει και υποθηκεύσει τις ζωές όλων των νέων ανθρώπων, όχι μόνον του σήμερα αλλά για έναν τουλάχιστον αιώνα ακόμη.

Ούτε την κοπριά …

Toυ Γιάννη Μακριδάκη

Αναμένοντας την κυβέρνηση να καταδικάσει την δολοφονική επίθεση ναζιστών στο Πέραμα:

Νομίζω πως μόλις προχθές διαβήκαμε την ημέρα, της οποίας τα γεγονότα θα ορίσει στο μέλλον η Ιστορία, ως γεγονότα έναρξης του 2ου εμφυλίου πολέμου στο νεοελληνικό μόρφωμα-κράτος.

Έλληνες ιδιώτες, εσείς που νομίζετε ακόμη ότι με κάποιον από χίλιους δυο τρόπους αναξιοπρέπειας θα την γλυτώσετε, εσείς που νομίζετε ότι δεν θα σας αγγίξει άλλο η κρίση, ότι ως εδώ ήταν, ότι κάτι θα γίνει και θα σας πάρει ξώφαλτσα, ότι δεν θα απολυθείτε, ότι θα επιβιώσετε, ότι δεν σας παίρνει να απεργήσετε, ότι όπου να ναι ξεκινά η ανάκαμψη και ό,τι ήτανε να γίνει έγινε, πάρτε χαμπάρι πως μετά τους μετανάστες και τους αριστερούς ήρθε η σειρά σας διότι ο ναζισμός δεν σέβεται μήτε την κοπριά που τον έθρεψε.

http://yiannismakridakis.gr/?p=3472

el gato (admin)

Απο-φασιστική επίθεση…

Toυ Γιάννη Μακριδάκη

Τον τελευταίο καιρό μου έρχονται μέηλ και μηνύματα απελπισίας από διάφορες μεριές. Από το Απλεπιστήμιο στο Απελπιστήμιο, μου γραψε η Μ. που επέστρεψε στην Αθήνα και της ήρθαν απανωτά τα αβάσταχτα χτυπήματα του καπιταλισμού.

Άρχισε από τώρα να δείχνει τα δόντια του ο κατοχικός χειμώνας που έχουμε μπροστά μας. Ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι νιώθουμε το ερπυστριοφόρο έξω από την πόρτα μας και είμαστε πλέον βέβαιοι, ακόμα κι όσοι από μας είχαν μια ψευδαίσθηση, ότι κανείς δεν θα γλυτώσει από την ισοπέδωση της ζωής του και από τον βίαιο θάνατο.

Αυτή η στιγμή, η στιγμή που η πλειονότητα των καταναλωτών στην Ελλάδα ξαναγίνονται βίαια άνθρωποι με συναισθήματα, με φόβο, με οργή, είναι η καταλληλότερη για να δώσουμε την τελική μας μάχη, να κάνουμε την καθοριστική μας επίθεση σε δύο μέτωπα.

Πρώτον, συνεχίζοντας στο μέτωπο που έχουμε ήδη ξεκινήσει, στον εξανθρωπισμό των καταναλωτών, με απώτερο στόχο την τρυφερή επανάσταση μέσα μας και δεύτερον, εξαιρετικά επείγον πια, την απο-φασιστική επίθεση έξω μας για να “απο-φασιστοποιηθούμε”, να ανατρέψουμε την κυβέρνηση των φασιστών του καπιταλισμού.

Φθινοπωρινό πρωινό…

 Του Γιάννη Μακριδάκη

Τελευταία νιώθω ένα αίσθημα ολικής ματαιότητας, που οδηγεί σε μια ηρεμία παράξενη, σε μια αίσθηση πληρότητας και απόλυτης καρτερίας.

Δεν οφείλεται σε αποδοχή της κατάστασης που βιώνουμε, ούτε σε απογοήτευση ή απελπισία αλλά σε κάτι τελείως διαφορετικό, άκρως ελπιδοφόρο.

Έχω απόλυτη εμπιστοσύνη στο Χάος, όπως ξανάγραψα κάμποσες φορές, κι από εκεί, από το Χάος, του οποίου είμαστε μια μικρή παράμετρος όλη η ανθρωπότητα, προέρχεται το αίσθημά μου αυτό, το άκρως αισιόδοξο.

Διότι, μπορεί οι άνθρωποι να ξεχάσανε πως είναι φυσικά όντα και να μεταλλαχθήκανε σε καταναλωτές, να αλλάξανε, η φύση όμως δεν άλλαξε ποτέ και μέσα από το Χάος της τείνει συνέχεια προς την εξισορρόπηση, τον θάνατο του παλαιού και την γέννηση του νέου. Με άλλα λόγια, τι να καταλάβει και τι να νιώσει το Χάος που διέπει εδώ και χιλιάδες χρόνια όλην αυτή την υπέροχη φύση γύρω μας, από τις σκέψεις και τις πράξεις των ανθρώπων; Όλοι είναι ανακυκλώσιμοι, ήρθαν για να δουν και να απέλθουν, να γίνουν κοπριά για να τραφούν και να ζήσουν οι επόμενοι, στους οποίους φύση θα δώσει δώρο κι ευκαιρία ζωής. Και είναι για λύπηση όσοι αυτό δεν νιώθουν, κυρίως κάποιοι από δαύτους που θεωρούνται σπουδαγμένοι, αμόρφωτοι βαθιά οι περισσότεροι, και κάποιοι καλλιτέχνες παλιάτσοι, οι οποίοι νομίζουν πως εξουσιάζουν τους υπόλοιπους ανθρώπους ή πως είναι πάνω απ’ αυτούς, πως δεν τους αγγίζει τίποτα προσωπικά, κυρίως όμως, που έχουν, λες, την βεβαιότητα πως δεν θα πεθάνουν ποτέ.

Ημερομηνία λήξης: βλέπε στο μάρμαρο του τάφου…

 Του Γιάννη Μακριδάκη

Σήμερα, διάβασα κάπου, άρχισε να εφαρμόζεται η νομοθετική ρύθμιση πώλησης ληγμένων συσκευασμένων προϊόντων στους νεοέλληνες. Συμβολική σημασία έχει αυτή η ρύθμιση και καθόλου ουσιαστική βέβαια. Συμβολική επειδή γινόμαστε ως χώρα, επισήμως πλέον, μια χώρα του τρίτου κόσμου και σε λίγο θα μας φέρνουν και τα απόβλητά τους οι “πολιτισμένοι”.

Ουσιαστική όμως δεν έχει αφού, είτε ληγμένα είτε όχι, τα προϊόντα διατροφής τα οποία το χρηματοοικονομικό σύστημα παράγει για να μπουκώνει στον ελεύθερο χρόνο τους τα γρανάζια του, είναι μαζικής και χημικής παραγωγής, χαμηλής ποιότητας, τα περισσότερα ακατάλληλα για βρώση από ζώντες οργανισμούς, προκαλούν ανήκεστες βλάβες στην υγεία του ανθρώπου που κρύβεται πίσω από το γρανάζι – καταναλωτή, και συμβάλλουν αποφασιστικά στην εύρυθμη λειτουργία των συστημάτων “υγείας”, ιατρικών, φαρμακευτικών, ασφαλιστικών και λοιπών συστημικών επιχειρήσεων που κερδίζουν αέρα επενδύοντας στον θάνατο ανθρώπων, φυτών και ζώων, του πλανήτη του ίδιου.

Από την στιγμή που ο άνθρωπος γίνεται καταναλωτής, που μπαίνει στο κλουβί του και γίνεται εξαρτώμενος μηνιαίων κουπονιών (χρήματος), με τα οποία αγοράζει συσκευασμένα υλικά και υποκατάστατα διατροφής, μαζικά παρασκευασμένα, καμιά απολύτως σημασία δεν έχει αν αυτά τα “τρόφιμα” αναγράφουν επί της συσκευασίας τους κάποια ημερομηνία που έχει ή δεν έχει παρέλθει.
Διότι οι περισσότεροι καταναλωτές του πλανήτη είναι δυστυχώς ληγμένοι οι ίδιοι ούτως ή άλλως. Όξινα χημικά κορμιά στην πλειονότητά τους, περιφερόμενα επί γης για λίγες δεκάδες χρόνια, γίνονται κατόπιν χημικό λίπασμα κάτω από το χώμα, καταστρέφοντας τον πλανήτη ακόμα και μετά θάνατον.

Φύγαν όλοι για την πόλη

 Του Γιάννη Μακριδάκη

Σήμερα το πρωί είδα τα χελιδόνια να κάνουν όλα μαζί κύκλους πάνω από τον μικρό μας κάμπο. Να μαζευτούμε, να φεύγουμε για νότια, ένιωσα πως τιτιβίζουν αναμεταξύ τους και γύρισε ο νους μου πίσω, στις προηγούμενες μέρες που ήταν όλοι εδώ και κάναμε βόλτες κι εμείς, κοπάδι επί γης, ένα τσούρμο ανθρώπων.

Το Απλεπιστήμιο της Βολισσού ξεκίνησε τις συναντήσεις του φέτος τον Αύγουστο κι ήτανε τόσο απίστευτα πετυχημένο το τριήμερο, που τελικά για πολλούς από τους “φοιτητές”, πήρε παράταση και έγινε βδομάδα.

Ήτανε διάχυτη η χαρά και η ικανοποίηση για την τόση συμμετοχή αλλά και για την αυτοοργάνωση της ομάδας, για την γνωριμία, την κοινή εργασία και ζωή, για τις κουβέντες και τα βλέμματα, για τα χαμόγελα και τις αγκαλιές

Περισσότεροι από 70 άνθρωποι γίναμε κοινωνοί μιας άλλης ζωής, της τρυφερής επανάστασης που φουντώνει μέσα μας, σε ολοένα και περισσότερους, νιώσαμε άνθρωποι, νιώσαμε τον διπλανό μας ως άνθρωπο και τη φύση ολόγυρα να μας προσφέρει ζωή, νιώσαμε τη ζωή παντού.
Κουβεντιάσαμε για την ανισορροπία της άκρατης αστικοποίησης και για τον σύγχρονο καταναλωτή που ζει στο φτιαχτό υποσύνολο όντας βέβαιος πως ζει το σύνολο, και κάναμε εισαγωγή στην φιλοσοφία της φυσικής καλλιέργειας στη γη και στην κοινωνία, με οδηγό τον Φουκουόκα στο πρόσωπο του Μήτσου Καραφυλλίδη.

Γράμμα από τη Βολισσό ή αλλιώς η τρυφερή επανάσταση…

Toυ Γιάννη Μακριδάκη
Η απάντησή μου στην επιστολή που μου έγραψε ο Νίκος Μπελαβίλας. Δημοσιεύθηκε στην Αυγή την Κυριακή 18 Αυγούστου 2013:(Δες Εδώ)

Αγαπητέ σύντροφε Νίκο Μπελαβίλα
Με έκπληξη και χαρά διάβασα το ανοιχτό σου γράμμα σε μένα, που δημοσίευσες στην “Αυγή” την περασμένη Κυριακή και θέλω να σ’ ευχαριστήσω για τα λόγια σου και για την ευκαιρία που μου έδωσες να θέσω επιγραμματικά μερικά ζητήματα, τα οποία κατά τη γνώμη μου αποτελούν πρόκληση για τη σύγχρονη Αριστερά.
Το αδιέξοδο, το οποίο αυτή τη στιγμή καλείται να αντιμετωπίσει η ανθρωπότητα, είναι η ταχύτατη αστικοποίηση του πλανήτη. Σήμερα το 60% των κατοίκων της γης που ανήκουν στο ανθρώπινο είδος, είναι αστοί καταναλωτές, γεγονός που σημαίνει ότι:

Α) Από την ώρα που θα ανοίξουν τα μάτια τους το πρωί, μέχρι την ώρα που θα τα κλείσουν το βράδυ, καταναλώνουν, λελογισμένα ή σπάταλα, φυσικούς πόρους, τους οποίους ούτε στο ελάχιστο δεν αναπληρώνουν. Οι πιο συνειδητοποιημένοι από αυτούς κάνουν ανακύκλωση, ενέργεια που απέχει πολύ από την αναπλήρωση και δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι έχει τελικά θετικό περιβαλλοντικό πρόσημο. Όλη αυτή η στάση ζωής οδηγεί σε οφθαλμοφανές αδιέξοδο, με δεδομένο και επιστημονικά τεκμηριωμένο το πεπερασμένο του πλανήτη.

Β) Έχουν απομακρυνθεί από τις συνέπειες των απλών καθημερινών τους κινήσεων. Έτσι, δεν γνωρίζουν και δεν σκέφτονται π.χ. τι συνέπειες έχει, «κάπου μακριά», η παραγωγή της ενέργειας που καταναλώνουν με κάθε πράξη τους, δεν σκέφτονται ότι οι φυσικοί πόροι είναι πεπερασμένοι. Απεναντίας, έχουν γενιά με τη γενιά γαλουχηθεί πλέον με την εντύπωση ότι ο μοναδικός φυσικός πόρος, η αρχή των πάντων είναι το χρήμα, το έχουν αναγάγει αυτό καθαυτό σε αξία, ενώ δεν είναι παρά μια μονάδα μέτρησης αξιών, μια ευφυής σύλληψη του ανθρώπου για να διευκολύνει τις ανταλλαγές του. Δώσαμε υπέρτατη αξία στη μονάδα μέτρησης των αξιών και απαξιώσαμε τις αξίες δηλαδή, γεγονός που οδηγεί στο να έχουμε απαξιώσει πρώτα απ’ όλα τον ίδιο μας τον εαυτό, να τον βλέπουμε και να τον ορίζουμε πλέον ως έναν αριθμό του συστήματος, κατόπιν στο να παράγουμε χρηματοοικονομικές φούσκες που γίνονται ολοένα και μεγαλύτερες, και τέλος στο να «παράγουμε απορρίμματα», σχήμα οξύμωρο και τρανή απόδειξη της κατάντιας του λεγόμενου πολιτισμού μας.

Ποντίκια στο τρόλει αρ. 12 (Διαβάστε το)

 Του Γιάννη Μακριδάκη

Μια ολόκληρη μέρα ανεβοκατέβαινα σε λεωφορεία και τρόλεϊ. Δίχως εισιτήριο. Γιατί να βγάλω εισιτήριο; Αφού έκανα βόλτες φαινομενικά άσκοπες, έτσι θα λεγε κάποιος νοικοκυραίος, “συγγραφέας” ίσως, αν ήταν σε θέση να με παρακολουθεί ολημερίς αλλά ποιος νοικοκυραίος, “συγγραφέας” ίσως, θα το κανε αυτό, να παρακολουθεί δηλαδή όλη μέρα άσκοπα έναν που μπαινοβγαίνει άσκοπα μες στα λεωφορεία.

Εγώ είχα όμως τον σκοπό μου. Μόνο που δεν ήτανε σκοπός οικονομικός. Γι αυτό ήτανε άσκοπος για τον κάθε νοικοκυραίο, “συγγραφέα” ίσως. Διότι, δεν έφτανε που κάνοντας άσκοπες βόλτες όλη μέρα, κατεβαίνοντας από το ένα λεωφορείο και ανεβαίνοντας στο επόμενο, δεν κέρδιζα χρήματα, ούτε είχα ως σκοπό μου να κερδίσω, δεν έφτανε λέω αυτό αλλά ξόδευα κι από πάνω ασκόπως και τον χρόνο μου, και όπως είναι πασίγνωστο εδώ και πολλά χρόνια σε κάθε νοικοκυραίο, “συγγραφέα” ίσως, ο χρόνος είναι χρήμα, άρα με τις άσκοπες βόλτες μου όχι μόνο δεν κέρδιζα ή δεν στόχευα να κερδίσω χρήμα αλλά έχανα κιόλας. Σπαταλούσα τη μέρα μου διπλά άσκοπα δηλαδή, δίχως κέρδος κέρατα, κι ας μην είχα φαινομενικά οικονομική χασούρα αφού δεν είχα πληρώσει κανένα εισιτήριο όλη μέρα, ούτε και σκόπευα να πληρώσω.

Διότι το εισιτήριο το είχα φέρει μαζί μου από το χωριό, μέσα σε ένα μικρό κουτάκι που βαστούσα στα χέρια μου κι είχα σκοπό μου όχι μόνο να το δείξω αλλά και να το χαρίσω στον πρώτο ελεγκτή, “εθελοντή” ίσως, που θα τύχει να με πετύχει. Αυτός ήτανε ο σκοπός μου λοιπόν. Να πετύχω κανέναν από δαύτους τους ελεγκτές, εθελοντές ίσως, και να δω τη μούρη του. Είχα μεγάλη περιέργεια να την δω την μούρη του, διότι μόλις πριν μερικές μέρες είχα μάθει για δαύτους, πως υπάρχουνε και κυκλοφορούνε μες στα λεωφορεία. Χωρίς εισιτήριο κι αυτοί αλλά όχι άσκοπα. Αυτοί έχουν σκοπό. Έτσι λέει ο νοικοκυραίος, συγγραφέας ίσως, ότι είναι ελεγκτές, “εθελοντές” ίσως, και κάνουν τη δουλειά τους, πιάνουν τους τζαμπατζήδες, τους εκθέτουν, τους υποχρεώνουν να πληρώσουν

Ποντικοί μες στο βαρέλι…

Του Γιάννη Μακριδάκη

Ένας τρόπος εξολόθρευσης των ποντικών στα χτήματα παλιότερα ήταν ο κανιβαλισμός. Πιάνανε οι περιβολάρηδες καμπόσους ποντίκαλους ζωντανούς, τους βάζαν σ’ ένα βαρέλι δίχως τροφή, το καπακώνανε κιόλας από πάνω και τους αφήνανε εκεί επί μέρες. Αυτοί για επιβιώσουν αρχίζανε να τρώνε ο ένας τον άλλον, ώσπου ο τελευταίος που απέμενε ήταν ο δυνατότερος κανίβαλος. Τον ξεκαπάκωνε τότε ο περιβολάρης και τον απελευθέρωνε να ζήσει το υπόλοιπο του βίου του μες στο χτήμα. Κι εκείνος, που είχε εθιστεί στο κρέας των ομοίων του, γινόταν πια κυνηγός κεφαλών και εξολόθρευε τις αποικίες ποντικιών που τύχαιναν στο δρόμο του. Μέχρι που γερνούσε κι αυτός και τον έτρωγε ο επόμενος κανίβαλος που είχε δημιουργήσει ο περιβολάρης. Τον περιβολάρη τον ίδιον, τον έτρωγε η ζωή μιας και κανένας δεν γλυτώνει αλλά οι αλαζόνες και όσοι νιώθουν άτρωτοι και δυνατοί, κύριοι και κυρίαρχοι το χουν αυτό ξεχάσει και πεθαίνουν έντρομοι μόλις έρθει η ώρα τους και το αντιληφθούν.

Ένα βαρέλι με ποντικούς είναι το καταναλωτικό σύστημα, οι πόλεις, ο καπιταλισμός. Οι ποντικοί δελεάζονται με το όνειρο μικροαστού για να μπούνε μέσα στο βαρέλι, τους τάζουνε χίλια δυο, δουλειές και δάνεια, σπίτια και μεζονέτες και μόλις τους καταφέρουνε να αφήσουν την γη τους, την ελευθερία τους, τον άνθρωπο που ενσαρκώνουν, μόλις τους κάνουν καταναλωτές, γρανάζια, έγκλειστους, άτομα, ποντικούς, τότε αρχίζουν σταδιακά να τους κόβουν το χρήμα και το όνειρο, να τους λένε κιόλας πως το βαρέλι τελικά ήτανε δίχως πάτο αλλά αυτοί κορόιδα δεν μπορούνε πια να το σκάσουν από μέσα, είναι εγκλωβισμένοι, και τότε είναι που αρχίζει ο κυριολεκτικός κανιβαλισμός

Τζαμπατζής συγγραφέας…

Tου Γιάννη Μακριδάκη

Ένα παιδί σκοτώθηκε πηδώντας από το τρόλεϊ επειδή το έπιασε ο ελεγκτής χωρίς εισιτήριο και μια καταξιωμένη της κοινωνίας των ισοπεδωμένων νεοελλήνων συγγραφεύς (**) και ακαδημαϊκός, αποκάλεσε τζαμπατζή τον νεκρό και βρήκε ευκαιρία να εκφράσει τα αλαζονικά της διαπιστευτήρια στην ωμότητα του συστήματος, ίσως για να κερδίσει κάποιο λογοτεχνικό βραβείο ή κάποια “θέση περιωπής”, ίσως όμως, το πιθανότερο, για να ανταποδώσει τα όσα τόσα χρόνια απόλαυσε ως συστημική βαθιά.

Η εν λόγω κυρία και οι γνωστοί σε όλους μας όμοιοί της και κολλητοί της “συγγραφείς”, καθώς και ένας μεγαλύτερος σε αριθμό μελών παρόμοιος εσμός, αυτός των σιωπηρών “συγγραφέων”, είναι η τρανή απόδειξη του ξεπεσμού της νεοελληνικής κοινωνίας στην αναξιοπρέπεια, της κρίσης πολιτισμού, ιδεολογιών, ανθρωπισμού, που βιώνουμε εδώ και δεκαετίες. Είναι η απόδειξη της ξεφτίλας μας ως νεοέλληνες ισοπεδωμένοι και μεταλλαγμένοι σε καταναλωτές.
Αυτοί όλοι είναι ο βασικός λόγος που ποτέ μου δεν αποδέχτηκα τον τίτλο “συγγραφέας”.

Όπως το νεκρό παιδί το αποκαλούν τζαμπατζή, εμένα με αποκαλούν “βουκόλο”, εκεί που συναγελάζονται στα αποστειρωμένα σαλόνια της διανόησής τους.

Δεν έχουν ιδέα όμως οι θλιβεροί από ηρωικές εξόδους ούτε από ζωές που μαραίνονται ήρεμα και γίνονται ένα με τη φύση. Διότι είναι όμηροι του υπερφίαλου τομαριού και της αλαζονείας τους, καταδικασμένοι να πεθάνουν έντρομοι. Άξιοι της “ζωής” τους…
(**)


http://yiannismakridakis.gr/?p=3336#comments

Οι υπογραμμίσεις δικές μου-Ζωγραφιά του Dimitris Maninis

el gato (admin)

Γράμμα στη Βολισσό…

 Του Νίκου Μπελαβίλα

Σύντροφε Γιάννη,

Πάνε μέρες τώρα που ησυχάζει το βλέμμα, πάνω στο μπουγάζι της Σάμου, με τα πευκοδάση, τους λόφους με τις ελιές και τα θυμάρια. Όλο τον χειμώνα, μες στην καταχνιά της πρωτεύουσας, όποτε δημοσιευόταν άρθρο σου στο διαδίκτυο, το άνοιγα περιμένοντας ένα σινιάλο. Την κόκκινη σημαία σου που ανεμίζει στη Βολισσό. Φταίει η αγάπη στα βιβλία σου (με έκανες να ανακαλύψω εκ νέου την ελληνική λογοτεχνία), η εμπιστοσύνη στην πολιτική σου γραφή, το αντάμωμα μας στα δύσκολα, στην Υπατία, στο Σύνταγμα, η φρεσκάδα ενός κειμένου που έχει γραφτεί αγναντεύοντας τη θάλασσα της Χίου.

Ήθελα να σου γράψω, αλλά δεν το ‘κανα τόσο καιρό. Αναρωτιόμουν αν είχες δίκιο με τη χειμωνιάτικη απαισιοδοξία σου. Ή με τις αιρετικές ελπίδες σου. Αν είναι η επιστροφή στους ευλογημένους τόπους των νησιών, η γη και οι άνθρωποί της, η φυγή από τον βούρκο της χρεωκοπημένης Αθήνας, αυτή που θα μπορούσε να μας αναστήσει.

Η Λιτότητα είναι Αρετή, το ξεχάσαμε;

 Toυ Γιάννη Μακριδάκη

Πολιτική λιτότητας:

Εντός του χρηματοοικονομικού συστήματος σημαίνει ύφεση, αύξηση της ανεργίας, μείωση του ΑΕΠ, λιγότερο χρήμα στην αγορά και διάφορα άλλα τέτοια τα οποία τα ζούμε στο πετσί μας, όλα αυτά τα χρόνια.

Εντός του οικοσυστήματος όμως, λιτότητα σημαίνει ορθή, φιλοσοφημένη, ήρεμη ζωή, με σεβασμό στο περιβάλλον και στα άλλα πλάσματα, με την προσοχή μας στραμμένη στην βιοποικιλότητα και στην φέρουσα ικανότητα, με τον νου μας διαυγή και το σώμα μας υγιές.

Ποτέ ο λιτός, ο λιτοδίαιτος άνθρωπος δεν ήταν κατακριτέος, απεναντίας πάντοτε αποτελούσε αντικείμενο θαυμασμού και παράδειγμα προς μίμηση, στους θρησκευτικούς μύθους δε, κάθε άγιος και κάθε πρόσωπο άξιο λατρείας, ήταν λιανό, λιτό και απέριττο.

Πολιτική ανάπτυξης:

Στο χρηματοοικονομικό σύστημα σημαίνει άνοιγμα θέσεων εργασίας, κυκλοφορία περισσότερου χρήματος, αύξηση ΑΕΠ, αύξηση κατανάλωσης και διάφορα άλλα τέτοια τα οποία ζούσαμε για κάμποσα χρόνια πριν την λεγόμενη “χρηματοοικονομική κρίση” και μάλλον ονειρευόμαστε να ξαναζήσουμε. Οι πολιτικοί διαχειριστές της μοίρας μας δε, το λένε ξεκάθαρα ότι η επανάκαμψη της ανάπτυξης είναι ο στόχος τους. Κι οι πολίτες, μέχρι και οι αριστεροί, αυτό αναμένουν, για το ότι δεν φέρνουν την ανάπτυξη τους κατακρίνουν αυτούς που κυβερνούν, και με αυτό το βασικό δεδομένο τούς αντιπολιτεύονται.

Τη μέλισσα και τα μάτια μας…

 Tου Γιάννη Μακριδάκη

Την Κυριακή 25 Αυγούστου, το πρωί, θα κάνουμε παρασκευή σβόλων για σπορά, στα πλαίσια των καλοκαιρινών συναντήσεων στη Βολισσό.

Πηλόχωμα εμπλουτισμένο με κάμποσα είδη σπόρων από τριφύλλια και κουκιά, παπούλες, μπιζέλια, μπρόκολα, λάχανα και πολλά ακόμα σπόρια, τα οποία θα αφεθούν εντός των σβόλων μες στο μούρκι, για την επίσημη έναρξη της φυσικής του καλλιέργειας το ερχόμενο φθινόπωρο.

Φέτος οι μπαξέδες είχανε προβλήματα εδώ στο νησί, πιθανότατα επειδή έκανε μεγάλες ζέστες τον Απρίλη και τα φυτά, κυρίως οι ντοματιές, μπερδεύτηκαν κι άρχισαν να ξεραίνονται νωρίς. Ακόμα κι έτσι όμως, η γη μας έθρεψε κι ακόμα θα μας θρέφει ως το φθινόπωρο με τις όψιμες καλλιέργειες.

Κάποιοι φίλοι από εκείνους στους οποίους έστειλα σπόρια την άνοιξη, μου στείλανε με τη σειρά τους φωτογραφίες από τους μπαξέδες τους και χάρηκα. Κάποιοι άλλοι στην Αθήνα κυρίως, μου στείλανε μαντάτα αποτυχίας και αποδείξεις τρανταχτές του ότι άμα εξαφανιστεί η μέλισσα, θα πεθάνουμε όλοι, άνθρωποι και λοιπά έμβια όντα του πλανήτη (ούτε οι μεταλλαγμένοι καταναλωτές δεν πρόκειται να ζήσουν κι ας έχουν γεμάτη πορτοφόλα). Στους Αμπελόκηπους, μου γράφει η Μαρίνα, η τελευταία μέλισσα καταγράφηκε το 1960, οπότε οι κολοκυθιές της κάνουνε μόνο άνθη και δεν τα γονιμοποιεί κανείς, καρπός ούτε για δείγμα. Το ίδιο και στην Ακαδημία Πλάτωνος, μου γράφει η Ιφιγένεια.

Book Review: Του Θεού το μάτι – Γιάννης Μακριδάκης

Από την Τέσυ Μπάιλα

Ένας μονόλογος όχι εσωτερικός αλλά απευθυνόμενος σε ένα σκιάχτρο από έναν συνταξιούχο είναι η αφορμή για να καταγράψει ο Γιάννης Μακριδάκης μια αναδρομή στην ελληνική κοινωνία από τη μεταπολίτευση έως τις μέρες μας και στις πολιτικές εξελίξεις που συντελέστηκαν όλα αυτά τα χρόνια κι έγιναν η αιτία να μετατραπεί το σύγχρονο πολιτικό και κοινωνικό σύστημα της χώρας σε παθογόνο καθεστώς.

“…Ο Πεπόνας, ένας συνταξιούχος του δημοσίου, ένας άνθρωπος που καλλιεργεί πια τη γη του με παραδοσιακούς τρόπους και αγάπη και νέμεται τη σοφία της «συνομιλεί» με τον Διομήδη, το σκιάχτρο που φτιάχνει για να προστατέψει τη σοδιά του και γίνεται το σκιάχτρο αυτό ένα σύμβολο της μοναχικότητας του κεντρικού ήρωα, ή καλύτερα η ίδια η συνείδησή του, καθώς ο Πεπόνας ανοίγει την καρδιά του και εκφράζει απέναντι στη σιωπηλή αμεριμνησία του σκιάχτρου όλες τις προσωπικές του ανησυχίες για την πολιτική κατάσταση της χώρας, για την κρίση και τις πελατειακές σχέσεις των πολιτών με το καθεστώς, για το αναποφάσιστο της προσωπικής επανάστασης, ο Πεπόνας παραδέχεται πως κι εκείνος μέρος αυτού του ίδιου συστήματος είναι και αγωνιά για το μέλλον. Αυτή τη φορά όμως ανησυχεί. Η συνείδησή του δεν αποδέχεται το ζόφο που κρύβεται στο μέλλον και ο Πεπόνας αρχίζει πια να σκέφτεται για πρώτη ίσως φορά ότι η λύση θα πρέπει να είναι καθολική. Η κοινωνία πρέπει να αλλάξει, η συνείδησή μας να επαναπροσδιορίσει τις σχέσεις πολίτη-κράτους και η ευκαιρία είναι οι εκλογές που επίκεινται. Αλλά το δίλημμα μεγάλο για τον Πεπόνα που θεωρεί χρέος του να μην αντιταχθεί απέναντι σε ένα σύστημα που οικογενειακά τον έχει στηρίξει…”

Με ένα ευρηματικό τρόπο ο Μακριδάκης γράφει μια νουβέλα για την κρίση και το δίλλημα του σημερινού Έλληνα έτσι όπως εκφράζεται λίγο πριν τις εκλογές αλλά κυρίως στέκεται απέναντι στη συνείδηση όλων μας και στοιχειοθετεί λέξη-λέξη τη συλλογική ευθύνη αυτού του τόπου από την μεταπολίτευση έως τις μέρες μας. Άλλωστε και ο ίδιος ο Πεπόνας είναι ένας από τους ευεργετημένους αυτού του συστήματος και το δίλημμά του είναι αν θα πρέπει τώρα πια να προδώσει και ο ίδιος όλα όσα τον προώθησαν όλα αυτά τα χρόνια. Άραγε θα μπορέσει να σηκώσει κεφάλι και να διεκδικήσει εκ νέου την αξιοπρέπεια του πολίτη που μοιάζει να έχει χάσει χρόνια βολεμένος και ο ίδιος στο σύστημα; Και πώς τελικά θα λογοδοτήσει απέναντι στα πουλιά που θα κάτσουν στο σκιάχτρο της συνείδησής του, αφού αυτά είναι έτσι κι αλλιώς το μάτι του θεού; Πώς θα αντέξει να ακούσει το κελαίδημα τους; Και τι απάντηση θα τους δώσει για «την άνοιξη που δεν έφερε;»

Κανείς δεν γλύτωσε ποτέ

 Του Γιάννη Μακριδάκη

Συζητούσα, μάλλον άκουγα με πολύ ενδιαφέρον, προχθές κάποιον επισκέπτη μου, ο οποίος υπηρετεί σε ανώτατη διπλωματική θέση στο εξωτερικό και ανέλυε την κατάστασή μας ως ελληνικού και ως παγκόσμιου πληθυσμού.

Ομολογώ ότι με καθήλωσε η ηρεμία της προσέγγισής του, η οποία απέπνεε σιγουριά και γνώση των πραγμάτων. Δεν έλεγε πράγματα άγνωστα σε μένα, ούτε αδιανόητα, αλλά ο ψύχραιμος και πλήρης λόγος του και το ότι από τα συμφραζόμενα έβγαινε το συμπέρασμα πως έχει ενημέρωση από τα μέσα αφού συναντά λόγω της εργασίας του κάποιους από τους τροϊκανούς που ελέγχουν και ορίζουν τις ζωές μας, με έκαναν να τον ακούω δίχως να μιλώ και να μην αμφισβητώ καθόλου τα όσα υποστήριζε.

Είπε για το παγκόσμιο λογιστικό χρήμα και χρέος, είπε για την φούσκα, για το χρήμα δίχως αντίκρισμα που έχουμε ως παγκόσμια κοινότητα καταναλωτών δημιουργήσει, για το στάσιμο χρήμα που ψάχνει ολοένα και πιο ευφάνταστους τρόπους να κινηθεί, είπε για τα αδιέξοδα του καπιταλισμού και το μπέρδεμά του, τις ασυμβατότητες στις οποίες καταφεύγει μπας και βρει λύσεις, είπε πως θα μας κουρέψουν τελικά τις καταθέσεις από δεκαπέντε χιλιάδες ευρώ και πάνω, είπε πολλά και διάφορα, συγκεκριμένα και αφηρημένα αλλά ένα και μοναδικό ήταν, όπως είπε κι εκείνος εξάλλου, το τελικό και βέβαιο συμπέρασμα:

Ενάντια στα απολιθώματα του παλαιοδικομματισμού…

Toυ Γιάννη Μακριδάκη

Χτες βράδυ ξημερωθήκαμε στο μούρκι με τις σούμες…
Μικρή παρέα επισκεπτών του καλοκαιριού μας, μεταξύ αυτών και μια κοινοβουλευτική προσωπικότητα που εκτιμώ και συμπαθώ για το πάθος και την χειμαρρώδη συμπεριφορά της απέναντι στα απολιθώματα της παλαιοδικομματικής εποχής.

Μιλήσαμε για όσα μας χωρίζουν, κυρίως για την αίσθηση που έχει ο καθένας μας σχετικά με τις αδυναμίες, τις παραλήψεις, τον ενδοτισμό ή μη της Αριστεράς, το πού υστερεί αυτή έναντι των σύγχρονων κοινωνικών κινημάτων και δράσεων.

Αυτά που μας ενώνουν είναι βέβαια πολύ περισσότερα, κι αυτό δεν μπορεί να μην αναδειχθεί σε περιβάλλοντα φιλικά προς την ανθρώπινη φύση και όχι στημένα και πλάνα όπως το χρηματοοικονομικό σύστημα εντός του οποίου καταναλώνουμε, και κάποιοι σπαταλούμε, τις ζωές μας

Δυο πράγματα κατάλαβα από την χτεσινή συνάντηση:

Πρώτον ότι μια βραδιά με σούμα σε ένα περιβόλι στην οποίαν θα συμμετείχαν όλα τα στελέχη, όλων των απόψεων και των αποχρώσεων της Αριστεράς, θα ήταν αρκετή για να πέσει αυτή η χούντα. Και μετά θα τα βρίσκαμε μεταξύ μας. Πάλι με σούμα, μεζέ και κουβέντα

Αθηναιοχωριάτες

 Του Γιάννη Μακριδάκη

Έγραψα προ ημερών ένα κάπως οργισμένο κείμενο για τους «Αθηναιοχωριάτες», όρος που περιγράφει μια συγκεκριμένη ομάδα πολιτών, τους οποίους βλέπω ως δείκτη της οικονομικής κρίσης, αφού αυτοί είναι ο βασικός στόχος του συστήματος, μιας και στην πλειονότητά τους αποτελούν το πολυπληθέστερο κομμάτι της κοινωνίας μας, την μεσαία αστική τάξη, με σπίτι σε πόλη και εξοχικό σε χωριό.

Κι έγραφα γι’ αυτούς επειδή άρχισα εδώ και ένα μήνα να τους βλέπω μπροστά μου και να τους αισθάνομαι γύρω μου, αφού κάθε χρόνο τέτοια εποχή επιστρέφουν στον μόνιμο τόπο διακοπών τους, το χωριό, το οποίο δυστυχώς οι περισσότεροι μόνο ως τόπο διακοπών το βλέπουν, μόνο ως τόπο από τον οποίον έχουν να πάρουν και να μην δώσουν τίποτα πλην των ρύπων και των αποβλήτων τους.
Η μεταφορά της αστικής ζωής και πραγματικότητας στο χωριό, η αναλγησία αλλά κυρίως η αδιαφορία αποτελούν χαρακτηριστικά ανθρώπων που δεν έχουν καμία συνείδηση της ζωής, όπου κι αν βρίσκονται. Η φράση που άκουσα από κυρία αυτής της συνομοταξίας, η οποία ήταν ξαπλωμένη σε καρέκλα μπιτς μπαρ με τα παιδιά και τον σύζυγο είναι χαρακτηριστική του είδους: «Πήγαμε το μεσημέρι στο βουνό που είχε φωτιά για να δούμε φάση»* . Ναι, υπάρχουν ακόμα τέτοιοι, δυστυχώς… Και στην συντριπτική τους πλειονότητα ανήκουν σε αυτή την κατηγορία ανθρώπων που περιγράφονται με τον όρο «Αθηναιοχωριάτες».

Είναι νομίζω ηλίου φαεινότερο πλέον, και μόνον κάποιος αρνητής της πραγματικότητας δεν μπορεί να το δει, ότι το σχέδιο μιας ξεπουλημένης Ελλάδας εξαθλιωμένων πολιτών, το οποίο εδώ και τρία χρόνια ξετυλίγεται μεθοδικά και αποτελεσματικά, δεν προβλέπει έλληνες πολίτες μεσαίας τάξης όπως την ξέραμε μέχρι σήμερα. Δεν προβλέπει δηλαδή έλληνες πολίτες με δυνατότητα συντήρησης σπιτιού στην πόλη, εξοχικού στο χωριό, αυτοκινήτου, ταξιδιών και όλων αυτών των χαρακτηριστικών της ζωής που γνωρίζαμε μέχρι τώρα.