Άλλο συμφορά και άλλο κακούργημα…

 Tου Χρήστου Γιανναρά

Σε μιαν αναπάντεχη συμφορά (σεισμό, φωτιά, πλημμύρα, λοιμό, ξενική εισβολή και κατοχή) οι άνθρωποι σφίγγουμε τα δόντια και υπομένουμε. Ξυπνάνε απρόσμενες δυνάμεις αντοχής, το ένστικτο της αυτοσυντήρησης αποδείχνεται πολυμήχανο. Oχι ανώδυνα ούτε χωρίς θύματα - η συμφορά έχει κόστος ανθρώπινες ζωές, είναι πάντοτε απειλή θανάτου. Αλλά έχει τη «λογική» ότι ξεπερνάει τις δυνατότητές μας να την αποτρέψουμε, γι' αυτό και χαλυβδώνει το πείσμα μας, η ψυχή αντιστέκεται.

H ανεργία δεν είναι συμφορά. Όταν ξεπερνάει τα όρια της παροδικής συγκυρίας και αδρανοποιεί το ένα τέταρτο του παραγωγικού δυναμικού της χώρας, είναι πολιτικό κακούργημα, κακουργεί την κοινωνία. Tο κακούργημα έχει αυτουργούς, φυσικούς και ηθικούς. Είναι οι διαχειριστές της εξουσίας που κατάστρεψαν την οικονομία από στυγνή ιδιοτέλεια ή εγκληματική ανικανότητα. Yπερχρέωσαν εξωφρενικά τη χώρα, σπατάλησαν τα εισοδήματά της, τον όποιο πλούτο της. Mόνο για να συντηρήσουν το πελατειακό κράτος, το απολυταρχικό καθεστώς της κομματοκρατίας.

Σήμερα στην Eλλάδα οι υπαίτιοι για την εφιαλτική ανεργία, προκλητικά και επιδεικτικά ατιμώρητοι, συνεχίζουν να ασκούν εξουσία (οι ίδιοι ή τα κόμματα που τους παρήγαγαν), την ώρα που εκατομμύρια θυμάτων τους καταστρέφονται ψυχικά. Oι τρεις πρώτοι μήνες μετά την απόλυση, αντέχονται. Mετά, η ψυχική διάλυση του άνεργου είναι μαρτύριο. H λέξη μαρτύριο κυριολεκτεί. Σπάνια ο άνθρωπος βγαίνει ψυχικά και σωματικά αλώβητος από μακρά περίοδο ανεργίας. Eίναι σαν να τον φυλάκισαν και τον βασάνισαν φριχτά «κατά λάθος». Aπό δικαστική πλάνη ή ξαστόχημα των διωκτικών αρχών.

Πόλεμος συμμοριών..

Κλασσικό..
Από τον καιρό του Αλ Καπόνε και των άλλων Νονών των μαφιόζικων εγκληματικών συμμοριών, ο πόλεμος μεταξύ τους, ήταν ο τρόπος ξεκαθαρίσματος των λογαριασμών για τον έλεγχο των περιοχών δραστηριοτήτων και προστασίας τους.

Σήμερα βρισκόμαστε μάρτυρες ενός τέτοιου πολέμου συμμοριών..
Με την διαφορά ότι η μία συμμορία, η μνημονιακή, είναι η πραγματική συμμορία, με εξουσία, χρήμα, παρακράτος, προβοκάτορες, δικαιοσύνη, προβολή, ΟΛΑ ΣΤΟ ΤΣΕΠΑΚΙ ΤΗΣ.

Η άλλη είναι κάτι γραφικοί, πλην επικίνδυνοι αγράμματοι νταήδες, που νόμισαν ότι θα μπορούσαν να γίνουν κι αυτοί τόσο δυνατοί, και που τώρα θα τους φορτώσουν εκτός από τις μ@λ@κίες και τα εγκλήματα που οι ίδιοι κάνανε, και ό,τι αδιευκρίνιστο έγκλημα έχει γίνει τα τελευταία δέκα χρόνια, συν την ρουφιανιά εναντίον του Οτσαλάν(!), τις αποδράσεις του Ρωχάμη, και την βύθιση του Εξπρές Σάμινα στις Πόρτες της Πάρου!!!

Το κέρδος για την μνημονιακή συμμορία μεγάλο:
-Ελέγχουν πιά όλον τον υπόκοσμο και όχι ένα μέρος του..
-Ρίχνουν στάχτη στα μάτια του κόσμου, ότι τάχα αυτοί είναι οι Δημοκράτες !..
-ΣΥΣΚΟΤΙΖΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΠΕΡΙ ΝΕΩΝ ΜΕΤΡΩΝ, ΑΠΟΛΥΣΕΩΝ, ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ, ΑΦΟΥ ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΝΑΛΙΑ ΜΕΡΑ-ΝΥΧΤΑ ΚΑΙ ΝΥΧΤΑ-ΜΕΡΑ ΘΑ ΑΣΧΟΛΟΥΝΤΑΙ ΜΕ ΤΙΣ ΣΥΛΛΗΨΕΙΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ.

Η δημοκρατία θέλει αφοσίωση και όχι δημοκρατικοφανή ακτιβισμό

Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Προσοχή, προσοχή! Αυτό που πάει να δημιουργηθεί – καλλιεργείται αυτές τις μέρες στην κοινή γνώμη – στην Ελλάδα με αφορμή το «κυνήγι» της Χρυσής Αυγής είναι μια φάρσα της μαχητικής δημοκρατίας. Πρόκειται για μια φάρσα της streitbare Demokratie [ στα αγγλικά militant democracy], όπως την όρισε στα μέσα της δεκαετίας του 1930 ο Karl Loewenstein.
Πρόκειται για μια θετική απάντηση στο ερώτημα: μπορεί μια αστική δημοκρατία (: με την έννοια της constitutional democracy) να δρα νόμιμα με έναν όμως μάλλον αντιδημοκρατικό τρόπο για να αντιμετωπίσει τους εχθρούς που απειλούν την ύπαρξή της;

Δηλαδή, έχει δικαίωμα μια αστική δημοκρατία να χρησιμοποιεί καταχρηστικά τις εξουσίες της για αυτοάμυνα ενώπιον δυνάμεων που την απειλούν, υπονομεύοντας το κύρος και την λειτουργία της με την μορφή της φασιστικής κοσμοαντίληψης και νεοναζιστικής πρακτικής από πυρήνες οργάνων του κράτους, φορείς της κοινωνίας των πολιτών ή παρακρατικούς; 

ΟΧΙ λέει το ελληνικό Σύνταγμα, σε αντίθεση με το γερμανικό του 1949, που εκπονήθηκε λαμβάνοντας υπόψιν την τραγική αποτυχία και έκπτωση της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Η Ελληνική Δημοκρατία έχει μία ευρεία εσωτερική έννομη τάξη που μπορεί να αντιμετωπίσει την αμφισβήτηση της νομιμότητας που αυτή ορίζει. Μάλιστα στον βαθμό που δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά σύγχρονες για την Ελλάδα απειλές του αστικού φαινομένου, όπως είναι ο ακτιβιστικός ρατσισμός ή η παρότρυνση από παλαιά και νέα ΜΜΕ και κοινοβουλευτικά κόμματα για ενέργειες που προσβάλλουν τον πυρήνα των αναγνωρισμένων ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των εύλογων, διεθνώς θεμελιωμένων ανθρωπίνων ελευθεριών, ή ακόμα την μορφή του πολιτεύματος, προβοκάροντας για την κατάλυσή του και την εγκαθίδρυση μιας μονοκομματικής ή πολυκομματικής χούντας με εγγυητή τον στρατό και πρωταγωνιστή παραστρατιωτικές οργανώσεις, υπάρχει το συνταγματικό πλαίσιο για την εποικοδομητική παρέμβαση του κοινού νομοθέτη για την αποθάρρυνση και «καταδίκη» τους.

Όπως λέει και ένα παλιό ρητό «δεν μπορείς να κάνεις ομελέτα χωρίς να σπάσεις και μερικά αυγά».(Διαβάστε το)

Του Πέτρου Αργυρίου

Στην περίπτωση μας αυτά τα αυγά είναι χρυσά. Είναι αυγά φιδιού. Επωάζονται τεχνητά για χρόνια και χρειάζονται μια γερή κρίση για να σπάσουν πρώτα το τσόφλι τους και μετά ένα κάρο κεφάλια. Και στο τέλος μας σερβίρονται κρύα για να φάμε την δηλητηριώδη ομελέτα της νέας μεταπολίτευσης.
Έτσι λοιπόν, οι μεγάλοι μάγειρες της κοινής γνώμης, τα μήντια, ανακάλυψαν μόλις τώρα ότι η Χρυσή Αυγή είναι παραστρατιωτική οργάνωση με εγκληματική δράση. Και μας τη σερβίρουν στο δορυφορικό πιάτο για να φάμε όλο το δηλητηριώδες φαί της ανέχειας, της ληστείας των λαών και της φτωχοποίησης.
Μάλιστα: Παραστρατιωτική οργάνωση με εγκληματική δράση… Τι περίεργο…
Γνωρίζουν τα μήντια πολλές παραστρατιωτικές οργανώσεις που δεν έχουν εγκληματική δράση;
Βγάλαν από τα αρχεία τους ρεπορτάζ επί ρεπορτάζ για την εγκληματική δράση μέσα σε λίγες μέρες με υλικό ετών το οποίο για χρόνια απέκρυπταν ή πληροφοριακά υποβάθμιζαν.
Βρήκαν τη «διείσδυση» της Χρυσής Αυγής στα σώματα ασφαλείας.
Φυσικά η λέξη διείσδυση περιγράφει μέρος του ζητήματος καθώς το παρακράτος του μέρους των σωμάτων ασφαλείας που παραδοσιακά υπηρετούσε τους ξένους επικυρίαρχους μας από τη βαυοροκρατία μέχρι τη χούντα απλά με χαρά προσχώρησαν στην ΧΑ.

Τι αποδεικνύουν όλα αυτά; Τίποτε περισσότερο από τη ΣΥΝΕΝΟΧΗ ΤΩΝ ΣΥΣΤΗΜΙΚΩΝ ΜΗΝΤΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΓΚΑΛΥΨΗ ΤΗΣ ΧΑ ώστε αυτή να διεμβολίσει τον αντιμνημονιακό χώρο και στη συνέχεια να επιστρέψει ψηφοφόρους στη δεξαμενή του συστήματος με την προσωρινή της αποδόμηση.

Ποιοι και γιατί ενοχλήθηκαν;

 Του Γιώργου Δελαστίκ

Εξαιρετική ενόχληση προκάλεσε στη κυβέρνηση το άρθρο στο Πριν με τίτλο “ΕΕ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ απειλούν την δημοκρατία”. Ο λόγος ήταν ότι το άρθρο δεν περιοριζόταν στο προφανές, την ενοχή της Χρυσής Αυγής στη δολοφονία του αντιφασίστα αγωνιστή Παύλου Φύσσα, στην Αμφιάλη.
 
Δεν υπάρχουν αριστεροί ή προοδευτικοί άνθρωποι, ακόμη και αρκετοί δεξιοί, που να μην γνωρίζουν πως δρουν τα ακροδεξιά, φασιστικά και νεοναζιστικά κόμματα, στα οποία προφανώς ανήκει και η Χρυσή Αυγή. Έχουν την βία, συμπεριλαμβανομένων και των δολοφονιών πολιτικών τους αντιπάλων ή κοινωνικών ομάδων που στοχοποιούν, τόσο ως ιδεολογία όσο και ως πρακτικό τρόπο άσκησης της πολιτικής τους. 

Αναφορικά με την ηγεσία της Χρυσής Αυγής αυτονόητο είναι για τους αναγνώστες του Πριν ότι όχι μόνο αυτή διαμορφώνει τα μέλη της σε παρακρατικό στρατό επίδοξων δολοφόνων αλλά και δεν έχει τον παραμικρό δισταγμό να κάνει όλη την βρόμικη δουλειά για το σύστημα το βαθύ κράτος και διάφορα κέντρα εξουσίας που υποκρίνεται ότι πολεμά. Υπάρχει αριστερός που να αμφιβάλλει αν η ηγεσία μιας νεοναζιστικής οργάνωσης μπορεί αδίστακτα να διατάξει μέλη της ακόμη και να δολοφονήσουν κάποιον είτε με δική της πρωτοβουλία είτε εκτελώντας εντολές άλλων κέντρων, πολιτικών ή επιχειρηματικών;

Το μνημονιακό τόξο και το φασιστικό βέλος…

Tου Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Ο νεοφασισμός της Χρυσής Αυγής βλάστησε πάνω στο έδαφος της κρίσης και της κοινωνικής κασταστροφής που προκάλεσαν οι μνημονιακές κυβερνήσεις. Θα ξεριζωθεί μαζί μ' αυτές.

Θα ήταν μια κάποια δικαίωση και παρηγοριά για τη δολοφονία του νέου, αριστερού αγωνιστή Παύλου Φύσσα από Χρυσαυγίτη, αν το τραγικό αυτό γεγονός στεκόταν αφορμή για την αποτελεσματική αντιμετώπιση της εγκληματικής, νεοναζιστικής συμμορίας. Αποτελεί ωστόσο πολιτική τυμβωρυχία η εκμετάλλευση της δολοφονίας από τις μνημονιακές, όψιμα “αντιφασιστικές” και πάντα αντικομμουνιστικές δυνάμεις, με στόχο τη σταθεροποίηση της κλονιζόμενης εξουσίας τους μέσω μέτρων κυρίως επικοινωνιακού χαρακτήρα, ανίκανων να αντιμετωπίσουν την ουσία του νεοφασιστικού φαινομένου.

Υπάρχουν βάσιμες ενδείξεις να υποθέσει κανείς ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια ψυχρά σχεδιασμένη επιχείρηση τρομοκράτησης και αποπροσανατολισμού των λαϊκών στρωμάτων από ισχυρά κέντρα του “βαθέος κράτους”, με εκτελεστικό βραχίονα τη Χρυσή Αυγή. Τα εν λόγω κέντρα έβλεπαν με μεγάλη ανησυχία το “θερμό φθινόπωρο” που άλλοι προσδοκούσαν και άλλοι έτρεμαν. Και είχαν καλούς λόγους να ανησυχούν. Το success story και το πρωτογενές πλεόνασμα, τα πιο σύντομα ανέκδοτα του καλοκαιριού, έγιναν σκόνη με την ιστορία της ΒΙΟΧΑΛΚΟ, το 25ευρω στα νοσοκομεία και το νέο χαράτσι στα ακίνητα. Η Γερμανία ξεκαθάρισε ορθά- κοφτά ότι η Ελλάδα παραμένει, ουσιαστικά, χρεωκοπημένη κι ότι θα χρειαστεί και τρίτο πακέτο “διάσωσης”, δηλαδή και τρίτο Μνημόνιο. Το γεγονός αυτό εγγράφει στην ημερήσια διάταξη την ανατροπή και της τρίτης μνημονιακής κυβέρνησης, μετά από εκείνες των Παπανδρέου και Παπαδήμου που διαχειρίστηκαν τα δύο προηγούμενα Μνημόνια.

Όταν ακούς για συνταγματικό τόξο είναι ο φασισμός που βρικολάκιασε…

 Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Το βέλος του συνταγματικού τόξου που διαπέρασε ζωτικά όργανα του ελληνικού κράτους και της κοινωνίας, εξευτελίζοντας δημοκρατικούς θεσμούς και φυλακίζοντας την ήδη άσχημα τραυματισμένη συνταγματική τάξη σε ένα πτωχευμένο κράτος «εκτάκτου ανάγκης», υπόσχεται να πλήξει τον νεοναζισμό στην βάση του και να τρυπήσει, ξεφουσκώνοντας τον φασισμό στην Ελλάδα!
Δεν χαίρεσαι, δεν ικανοποιείσαι, εσύ Γιαννακόπουλε, που επιτέλους αυτοί που εξέθρεψαν το τέρας, τώρα, έστω και αργοπορημένα, αποφάσισαν να αντιδράσουν έστω και σπασμωδικά; Δεν νοιώθεις μια κάποια δικαίωση και μια κάποια ανακούφιση; Μίζερος είσαι και δεν συμμετέχεις στην μεγάλη αντιφασιστική καμπάνια του καθεστώτος των ημερών; Ορίστε, μέρος τουλάχιστον αυτών που πρότεινες σε διοικητικό επίπεδο δεν πραγματοποιούνται; Ακόμη και οι νομοθετικές προϋποθέσεις που έθετες για τον αποκλεισμό του ναζισμού από την καθημερινότητα και του νεοναζιστικού λόγου από την πολιτική αφήγηση δεν βλέπεις πως πλέον ψιθυρίζονται ακόμη και από την κυβέρνηση, ενώ δεν αποκλείεται να λάβουν και κοινοβουλευτική μορφή διακομματικής διαπραγμάτευσης; Τι άλλο θέλεις για να βάλεις και εσύ το «βέλος» σου στο συνταγματικό τόξο και να στοχεύσεις την Χρυσή Αυγή;

Θέλω καταρχήν να πάψεις να μιλάς για «συνταγματικό τόξο», για να μην προκαλείς την κοινωνία και τα… ευαίσθητα έντερά μου, και αμέσως μετά να διαβάσεις τους παρακάτω στίχους του Μάνου Λοΐζου, ο οποίος προηγήθηκε εμού και σου είπε, δίχως την πληθώρα των σελίδων μου, αυτό που ίσως τραγούδησες, δίχως ποτέ να καταλάβεις …ντερμπεντέρη φουκαρά:

Η ώρα που υποκριτικά αναρωτιούνται «ποιός κυβερνά αυτόν τον τόπο»(Διαβάστε το)

 Του Θέμη Τζήμα

Η φράση είναι γνωστή και αποδίδεται στον Κωνσταντίνο Καραμανλή μετά τη δολοφονία Λαμπράκη. Ο τότε πρωθυπουργός υποτίθεται ότι ήταν έκπληκτος από το μέγεθος του παρακράτους και την αυτονόμησή του από τις επίσημες κρατικές λειτουργίες- εντολές. Μπορεί βάσιμα να αμφιβάλλει κανείς για αυτήν την εκδοχή των πραγμάτων. Το αστικό κράτος είχε γεννήσει τον ΙΔΕΑ και οι συζητήσεις περί χούντας διεξάγονταν σε όλα τα κλιμάκια του κατεστημένου- παλάτι, ηγεσία της ΕΡΕ, αμερικανική πρεσβεία, μεγαλοαστική τάξη. Η βία και η νοθεία είχε ενορχηστρωθεί για να επανεκλεγεί ο Καραμανλής το 1961 και να ανακοπεί η ΕΔΑ ενώ οι διακρίσεις εναντίον των αγωνιστών της αριστεράς και των δημοκρατών διατηρούνταν ανέπαφες.

Η φράση του Καραμανλή είναι ενδεικτική της υποκρισίας σε πολιτικό- θεσμικό επίπεδο των λειτουργών και των πυλώνων εν γένει του αστικού κράτους. Ενώ δημιουργούν τους παράγοντες της πολιτικής ανωμαλίας ως ύστατο όπλο υπεράσπισης του εσώτερου πυρήνα συμφερόντων της άρχουσας τάξης, “εκπλήσσονται” πάντα και “πέφτουν από τα σύννεφα” όταν οι παράγοντες της ανωμαλίας δρουν δημόσια και με εκκωφαντικό τρόπο.

Όλο το (made in Maximou) σχέδιο της ανωμαλίας…(Διαβάστε το)

Του Δημήτρη Μπεκιάρη

“ Το περιεχόμενο που προσδίδει το Μέγαρο Μαξίμου στην έννοια του «συνταγματικού τόξου» μοιάζει πολύ με το «εκλογικό σύστημα των συγγενών κομμάτων», που επιχείρησαν οι Αμερικανοί, το Παλάτι και η Δεξιά να εισάγουν στην πολιτική ζωή του τόπου μετά τις εκλογές του 1958, στις οποίες η ΕΔΑ είχε αναδειχθεί αξιωματική αντιπολίτευση ” 

Μετά τις εκλογές του 1958, τα αποτελέσματα των οποίων είχαν αναδείξει την ΕΔΑ (Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά) στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, οι Αμερικανοί και το παλάτι, έχοντας θορυβηθεί από την εκλογική ενίσχυση της Αριστεράς, είχαν αναζητήσει έναν εκλογικό νόμο, ένα νέο εκλογικό σύστημα το οποίο θα οδηγούσε στην εκλογική και κοινοβουλευτική εξόντωση της ΕΔΑ, θα βοηθούσε στην άνοδο ενός κεντρώου κόμματος στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης και θα εξασφάλιζε την παραμονή της Δεξιάς ΕΡΕ στην εξουσία. Οι ΗΠΑ λοιπόν και το παλάτι είχαν προτείνει ένα εκλογικό σύστημα, δανεισμένο από τις γαλλικές τοπικές-αυτοδιοικητικές εκλογές το οποίο έμεινε στην ιστορία ως το «εκλογικό σύστημα των συγγενών κομμάτων». Σύμφωνα με την εν λόγω εκλογική φόρμουλα τα κόμματα χωρίζονταν σε δύο κατηγορίες: Σε εθνικόφρονα και μη. Σύμφωνα με εκείνη την πρόταση το Συμβούλιο της Επικρατείας θα αποφάσιζε σε ποια κατηγορία θα κατέτασσε τους πολιτικούς φορείς. Το κάθε κόμμα θα μπορούσε να λειτουργεί ανεξάρτητα, αλλά στη διαδικασία καταμέτρησης των ψήφων όλες οι έδρες θα παραχωρούνταν στην κατηγορία και όχι στο κόμμα που θα συγκέντρωνε τον μεγαλύτερο αριθμό ψήφων στην κάθε εκλογική περιφέρεια.

Ο Περισπασμός της Χρυσής Αυγής (Διαβάστε το)

Του Τάκη Φωτόπουλου

Οι βίαιες συγκρούσεις μεταξύ πολιτικών ομάδων της ακροδεξιάς και της (αναρχικής συνήθως) Aριστεράς είναι κοινό φαινόμενo από πολλά χρόνια σε χώρες όπως η Γαλλία και η Γερμανία. Με την μαζική είσοδο της Χρυσής Αυγής (ΧΑ) στο Ελληνικό πολιτικό τοπίο, η οποία αποδεδειγμένα επιδιδόταν σε βίαιες επιθέσεις κατά ανίσχυρων μεταναστών που τους έφερε στη χώρα μας η παγκοσμιοποίηση, εισάχθηκε και το φαινόμενο παρόμοιων πολιτικών συγκρούσεων, όταν αριστερές ομάδες έκαναν τη δουλειά που δεν έκανε το Κράτος, προσπαθώντας να προστατεύσουν τα μεγαλύτερα θύματα της παγκοσμιοποίησης. Στον απόηχο παρόμοιων συγκρούσεων ήλθε και ο θανάσιμος τραυματισμός του Παύλου Φύσσα, ο οποίος κατά πάσα πιθανότητα δεν ήταν προσχεδιασμένη δολοφονία, εφόσον άλλωστε δεν είχε κανένα κίνητρο η ΧΑ να αναγκάσει ακόμη και κάποιους προστάτες της μέσα στη Κοινοβουλευτική Χούντα να συναινέσουν σε άγριες διώξεις εναντίον μελών της που πιθανότατα θα έχουν και αρνητικές επιπτώσεις στα εκλογικά ποσοστά της.

Μιλώ για κάποιους προστάτες της, γιατί βέβαια δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία πώς τόσο καιρό που η ΧΑ προέβαινε σε εγκληματικές πράξεις κατά μεταναστών δεν είχε κινηθεί καμιά δίωξη εναντίον της όχι σαν οργάνωσης, αλλά εναντίον συγκεκριμένων μελών της που αποδεδειγμένα διέπρατταν εγκληματικές πράξεις. Προφανώς, η ανοχή των Σωμάτων Ασφαλείας απέναντι σε παρόμοιες εγκληματικές πράξεις δεν οφειλόταν μόνο στο δυσανάλογα μεγάλο ποσοστό ψηφοφόρων της οργάνωσης σε αυτά, αλλά κυρίως σε εντολές «άνωθεν». Ουσιαστικά, δηλαδή, η Κοινοβουλευτική Χούντα περίμενε να υπάρξει νεκρός για να κηρύξει ολόκληρη την οργάνωση εγκληματική, γεγονός που ιδιαίτερα βολεύει τα κόμματα που μετέχουν σε αυτή, τα οποια  θα καρπωθούν και τους ψηφοφόρους που θα μετακομίσουν απο την ΧΑ, ενισχύοντας τα καταρρέοντα εκλογικά ποσοστά τους.

Το φίδι που τους κλώσησε…

 Toυ Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Μπα; Εκπλήσσεσθε που οι χρυσαυγίτες έκαναν πρόβες στο Πέραμα και στο Κερατσίνι για τις «νύχτες κρυστάλλων» του μέλλοντός μας;
 
Εξοργίζεστε που έχουν στο ενεργητικό τους επισήμως το πρώτο θύμα (τα άλλα έχουν χαθεί στα αστυνομικά αρχεία, γιατί ήταν μελαψοί, κανείς δεν είδε, κανείς δεν ξέρει, κανείς δεν αναζήτησε); Απορείτε και εξίστασθε που ένα γραφικό ναζιστικό γκρουπούσκουλο εξελίσσεται σε πανελλαδικής δικτύωσης ένοπλη συμμορία με επιρροή που ήταν αδιανόητη πριν από δύο χρόνια; Πανικοβάλλεστε που η ανοιχτά εγκληματική δράση της δεν περιορίζει τη δημοσκοπική της επέλαση;
Τρέμετε στην ιδέα ότι η Χ.Α. μπορεί όχι απλώς να εξελιχθεί στον τρίτο βασικό πόλο του πολιτικού συστήματος, αλλά να κερδίσει την ηγεμονία στα δεξιά του φάσματος;
Λιποθυμάτε στο ενδεχόμενο ότι θα χρειαστεί ή να την ηρωοποιήσετε μέσα από πανικόβλητα τεχνάσματα «διωγμού» της ή να συνδιαλλαγείτε μαζί της, έστω και με κάποιο μετριοπαθές τμήμα της – αν υπάρχει;
Αγανακτείτε που διογκώνεται η επιρροή ενός τόσο ασύμβατου -υποτίθεται- με τα ευρωπαϊκά και κοινοβουλευτικά ήθη μορφώματος;

Κακώς! Κακώς, κάκιστα εκπλήσσεσθε, εξοργίζεσθε, απορείτε, εξίστασθε, πανικοβάλλεστε, τρέμετε, λιποθυμάτε, αγανακτείτε. Είναι δικό σας επίτευγμα η δημιουργία και η γιγάντωσή της. Εσείς κλωσήσατε και εξακολουθείτε να κλωσάτε το αυγό απ’ το οποίο έσκασε. Οι αποκρουστικές της ιδέες βρίσκονται στο ιδεολογικό DNA σας, ο ρυπαρός λόγος της είναι κρυμμένος στα προγράμματά σας, οι πρακτικές της είναι κομμάτι της ιστορίας σας και τη δική της ατζέντα υποκλέπτετε συστηματικά από τότε που εισέβαλε στο προσκήνιο. Αν και αυτή προηγήθηκε στην υποκλοπή, αντιγράφοντας από τα δικά σας παλιά τεφτέρια.

Λες να προλάβω;

 Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Μια περίεργη αγωνία διακατέχει αυτή την περίοδο την γραφή μου, εκ νέου μετά από την περίοδο ένταξης της χώρας μας στον «ατομικό μηχανισμό» της τρόικας. Λες να προλάβω; Είναι σαν να σκέφτομαι, αν και τίποτα συγκεκριμένο δεν υπάρχει που να δικαιολογεί ορθολογικά την αγωνία μου για να προλάβω κάτι που επίσης δεν έχει πια την ικανότητα να με φοβίσει (αιφνιδιάσει), ούτε στην οικονομία, ούτε στην εφαρμοσμένη πολιτική στην Ελλάδα.

Όχι πως αυτά που συμβαίνουν δεν προκαλούν αντικειμενικά και αποδιοργανωτικά για την κοινωνία και αγορά φόβο και τρόμο, ιδιαίτερα στο επίπεδο της κοινωνικής ειρήνης και συνοχής, αλλά δεν αποτελούν πλέον συνταραχτικά γεγονότα. Βλέπετε, η ανωμαλία απέκτησε χαρακτηριστικά καθημερινότητας και έτσι μεταβλήθηκε σε μια παράδοξη ομαλότητα! Βιώνουμε την εποχή μιας παρατεταμένης ανωμαλίας και γενικευμένης απορρύθμισης του κοινωνικού μοντέλου και του μοντέλου ανάπτυξης, εντός ενός πλαισίου απορρύθμισης των ίδιων των κοινωνικών και θεσμικών δομών.
Αυτή η παρατεταμένη αποδιοργάνωση κράτους, αγοράς και κοινωνίας συστήνει μια νέα χαλαρή εμπορευματική κατηγορία στη χώρα, όπου τα εμπορεύματα, όπως ακριβώς και τα άτομα (: πολίτες, ανεξάρτητα από το κοινωνικό στρώμα που θα μπορούσαν να καταταχτούν κοινωνιολογικά) χάνουν την επαφή τους με την χρηστική τους αξία και μεταβάλλονται σε συνδηλωτικά σημεία με μεγάλη συγκινησιακή φόρτιση για το μέλλον. Μεταβάλλονται, με άλλα λόγια, σε αγωνιούντα για την ανταλλακτική τους αξία εμπορεύματα σε μια απέραντη έκθεση δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας, δημόσιας και ιδιωτικής επένδυσης και εργασίας.

NΑΖΙΣΜΟΣ:Η πολιτικοποίηση του οργανωμένου εγκλήματος…

 Του Κλεάνθη Γρίβα*

«Αν θέλεις να έχεις μια εικόνα του μελλοντικού κόσμου, φαντάσου μια μπότα να πατάει ένα ανθρώπινο πρόσωπο, για πάντα». Τζ. Οργουελ, 1984

Ο ναζισμός δεν αποτελεί πολιτικό κίνημα, οργάνωση π κόμμα, όπως είθισται να επαναλαμβάνουν οι θιασώτες του. Γεννήθηκε, οργανώθηκε και έδρασε με εφιαλτικές συνέπειες για την ανθρωπότητα ως η πλέον ακραία, επικίνδυνη, δολοφονική και καταστρεπτική έκφανση του οργανωμένου εγκλήματος. 

Γιατί, απλούστατα, με το ναζισμό «πολιτικοποιείται» το οργανωμένο έγκλημα και (μέσω της «πολιτικοποίησης» του οργανωμένου εγκλήματος) εγκληματοποιείται η πολιτική. Εξ ου και η ανάγκη του ναζισμού να στρατολογεί το δυναμικό του από τους χώρους των κοινωνικών αποβρασμάτων, στα οποία παρέχει την δυνατότητα να συνεχίσουν την παραβατική - εγκληματική δραστηριότητα τους καλυμμένη με το μανδύα μιας «ιδεολογίας», που (αποδεικνύεται εγκληματική εξαιτίας των πράξεων στις οποίες επενδύει).

Συνεπώς, δεν υπάρχουν ναζιστικά πολιτικά κινήματα ή κόμματα. Υπάρχουν μόνο ναζιστικές εγκληματικές συμμορίες και οργανώσεις. Γιατί όταν σκοπός σου είναι να εμπλακείς σε πολιτική αντιπαράθεση, επιδιώκεις να προσεταιριστείς σκεπτόμενους ανθρώπους ικανούς στο λόγο, το επιχείρημα και την πειθώ και δεν στρατολογείς κοινωνικά απόβρασματα, με κατεστραμμένο εγκέφαλο και αποκρουστικό μυϊκό σύστημα παραμορφωμένο από τις αυξητικές ορμόνες, τα αναβολικά και άσκηση σε σκοτεινά γυμναστήρια - φυτώρια εγκληματικότητας.
Γιατί μόνο τα μέσα αποκαλύπτουν και δικαιώνουν τον πραγματικό σκοπό.

Φασιστική επιδρομή

Μόνο πολιτικά αφελείς δεν μπορούσαν (και δυστυχώς εξακολουθούν να μην μπορούν) να δουν την τραγική κατάληξη της έπαρσης του νεοελληνικού ναζιστικού μορφώματος. Η προχθεσινή δολοφονία είναι – δυστυχώς – μια αιματηρή κλιμάκωση στη στρατηγική της έντασης, στην οποία οι χρυσαυγίτες επενδύουν τα πάντα. Ο φόβος και η βία είναι, προφανώς, ο μόνος δρόμος που έχουν και μπορούν να ακολουθήσουν. Πρόκειται για έναν φόβο που μέχρι τώρα ήταν εξαιρετικά χρήσιμος στις κυβερνήσεις των μνημονίων.

Δεν ήταν απαραίτητο να είναι κανείς ειδήμων κοινωνικός αναλυτής ή να έχει στη γνώση του απόρρητες πληροφορίες για τη δράση της Χρυσής Αυγής για να αντιληφθεί πως το φίδι βγήκε από το αυγό του και προκλητικά αρχίζει να βγάζει τη γλώσσα και να απειλεί να δαγκώσει. Ήδη από τον περασμένο Μάιο το «Ποντίκι» είχε χτυπήσει στο πρωτοσέλιδό του το καμπανάκι του κινδύνου ζητώντας: «Αφοπλίστε τη Χρυσή Αυγή».

Η οργάνωση
Όποιος περπατάει στον δρόμο και έχει μια ελάχιστη επαφή με την κοινωνία, εδώ και καιρό έχει αντιληφθεί:
• Τη στρατιωτικού τύπου οργάνωση της Χρυσής Αυγής (δεν την κρύβουν άλλωστε, αλλά την προβάλλουν με κάθε τρόπο).
• Τη συστηματική δουλειά που κάνουν στις λαϊκές συνοικίες και σε περιοχές τις οποίες μαστίζει η φτώχεια και το μεταναστευτικό πρόβλημα.
• Τη σταθερή ενδυνάμωσή της στους χώρους των σχολείων, λυκείων και κυρίως γυμνασίων.
• Τις καλυμμένες «καταδρομικές» επιδρομές τους κατά αλλοδαπών, τσιγγάνων, ομοφυλόφιλων.

Η ξεφτίλα των κοινοβουλευτικών θεσμών - Κατάντια (Βίντεο)(Δείτε το…)

Μονταζιέρα και στη Βουλή! Άκυρη και πλασματική διαδικασία ψηφοφορίας στην Επιτροπή για τον Κώδικα Δικηγόρων, έκδοση πλαστών πρακτικών». Έτσι περιέγραψε η βουλευτής της αξιωματικής αντιπολίτευσης Ζωή Κωνσταντοπούλου την ψηφοφορία που διεξήχθη την Τετάρτη στην επιτροπή της Βουλής για την ψήφιση του νέου Κώδικα των Δικηγόρων.

Το περιοδικό UNFOLLOW αποκάλυψε την ίδια ημέρα το email που απέστειλε ο επίτροπος της τρόικας πιέζοντας την ελληνική κυβέρνηση να ψηφίσει τον νέο Κώδικα Δικηγόρων ως προαπαιτούμενο για να εκταμιευθεί η δόση του Οκτωβρίου – κοινοποιώντας το σε υψηλόβαθμα στελέχη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, της Κομισιόν και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Το email διέψευσε τον υπουργό Δικαιοσύνης, Χαράλαμπο Αθανασίου, ο οποίος μέχρι και την προηγούμενη ημέρα ισχυριζόταν με σθένος ότι η απόφαση για το νομοσχέδιο ήταν πρωτοβουλία της ελληνικής κυβέρνησης και όχι επιβολή της τρόικας.

Η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ αναφερόμενη στη συνεδρίαση της επιτροπής ισχυρίστηκε ότι όλη η διαδικασία ψηφοφορίας ήταν άκυρη, αφού στην αίθουσα βρίσκονταν μόνον τρεις βουλευτές, οι Γιάννης Κεφαλογιάννης, εισηγητής Νέας Δημοκρατίας, Ζωή Κωνσταντοπούλου, εισηγήτρια ΣΥΡΙΖΑ και Θεοδώρα Τζάκρη, εισηγήτρια ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Ο μύθος του πλεονάσματος…

 Tου Πάνου Κακούρη

Η επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος στον προϋπολογισμό του 2013 δεν είναι κεντρικός στόχος μόνο της κυβέρνησης, αλλά και της τρόικας, μέσα από το οποίο επιδιώκει τον εξαγνισμό της πολιτικής που επέβαλε στη χώρα και στο πλαίσιο αυτό επιτρέπει την εφαρμογή πρωτότυπων δημοσιονομικών πρακτικών.

Πρόκειται για αυτοσκοπό και των ελεγκτών, προκειμένου να παρουσιάσουν μία «επιτυχία» του προγράμματος, το οποίο απέτυχε σε όλα τα υπόλοιπα, όπως η κατάρρευση του ΑΕΠ, η εκτίναξη της ανεργίας, η αύξηση του χρέους παρά τα δύο PSI και οι ατέλειωτες ανάγκες χρηματοδότησης της Ελλάδας. Θα το εμφανίσουν ως δημοσιονομική επιτυχία, επιδιώκοντας να πείσουν τις αγορές και τους πολίτες των χωρών της Ευρωζώνης ότι το ελληνικό πρόγραμμα οδηγεί σε διέξοδο, ύστερα από 3,5 χρόνια αστοχιών.

Η κυβέρνηση από την πλευρά της το θέλει για να εκκινήσει διαδικασίες μείωσης του χρέους, να υποστηρίξει πως «οι θυσίες πιάνουν τόπο» και να υποσχεθεί χαλάρωση. Μάλιστα, πριν προκύψει το πλεόνασμα, άρχισε η μοιρασιά του. Το 70%, λένε κυβερνητικά στελέχη, θα πάει για την ενίσχυση των αδύναμων κοινωνικών ομάδων. Λάθος. Για κοινωνικές παροχές θα διατεθεί το 70% της υπέρβασης του στόχου των 489 εκατ. ευρώ.

Να παραιτηθεί αμέσως η κυβέρνηση του εμφυλιοπολεμικού λόγου!

Tου Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Αν πράγματι η πληροφορία που μεταφέρει ο κ. Άρης Ραβανός, σε σημερινό δημοσίευμα του ηλεκτρονικού «Βήματος» [05:45], είναι ακριβής, οφείλει ο πρωθυπουργός να δρομολογήσει αμέσως την διαδικασία αντικατάστασης της κυβέρνησής του - και του ιδίου ασφαλώς - και εάν διαπνέεται από γνήσιο δημοκρατικό φρόνημα να ενεργοποιήσει την διαδικασία διεξαγωγής γενικών εκλογών, τώρα αμέσως!

«Η απάντηση από εδώ και στο εξής θα είναι ιδιαίτερα σκληρή. Είμαστε σε πόλεμο. Η χώρα δίνει μάχη για την επιβίωσή της και ο ΣΥΡΙΖΑ επιλέγει τη δολιοφθορά σε όλα τα επίπεδα. Δεν θα τους περάσει», τονίζει ανώτερη κυβερνητική πηγή, σύμφωνα με το δημοσίευμα, υπό τον σαφώς προβοκατόρικο τίτλο: «Ο ΣΥΡΙΖΑ παίρνει τ' άρματα - Η Κουμουνδούρου ετοιμάζει επίθεση, είμαστε σε πόλεμο λέει το Μαξίμου».

Μόλις προχθές «αναρωτιόμουν»: «γιατί οι Σαμαράς-Βενιζέλος ταλαιπωρούν ακόμη την μπάλα». Μετά από αυτήν την εκπεφρασμένη στάση των κυβερνητικών και την κεντρική απόφαση [«Στο Μέγαρο Μαξίμου έχουν γίνει προχωρημένες συζητήσεις και αναλύσεις επί της στρατηγικής του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος όπως λένε κορυφαία κυβερνητικά στελέχη, επιχειρεί με τις δυνάμεις που έχει σε συνδικαλιστικά σωματεία να δημιουργήσει πολεμικές συνθήκες (Ραβανός-Βήμα)»] να καταφύγουν στον εμφυλιοπολεμικό λόγο και να προκαλέσουν εμφυλιοπολεμικές καταστάσεις και αναπαραστάσεις στην χώρα, παύω να προβληματίζομαι για την οικονομία, το μοντέλο ευημερίας και το επίπεδο της δημοκρατία στην Ελλάδα, υπό την τρόικα. Τώρα πλέον με προβληματίζει σοβαρά το ζήτημα της ειρήνης και της στοιχειώδους δημοκρατικότητας ως προϋποθέσεις μιας κάποιας ομαλής εξόδου από την κρίση.

Τρίτο μνημόνιο… μακρύτερο και φαρμακερό…

 Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Ερήμην της αμήχανης κυβέρνησης, οι εταίροι επιταχύνουν τα σχέδια για πρόσθετο δανεισμό που θα παρατείνει μέχρι το 2020 τον μνημονιακό «γύψο» και θα βαθύνει την αποικιοποίηση της χώρας.

Ο κύβος ερρίφθη. Έρχεται τρίτο πακέτο και μαζί του τρίτο μνημόνιο. Ο λογαριασμός της μέτρησης των μνημονίων μπορεί να έχει χαθεί, λόγω των αλλεπάλληλων επικαιροποιήσεων και επεκτάσεων που έχουν υποστεί τα ήδη ισχύοντα μνημόνια. Αλλά αυτή τη φορά οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι προσδιορίζουν με ακρίβεια για τι μιλούν: μιλούν για πρόσθετο δανεισμό, ενδεχομένως μαζί με κάποιες διευκολύνσεις στην αποπληρωμή του χρέους, μιλούν επομένως για μια νέα, συμπληρωματική δανειακή σύμβαση η οποία θα συνοδευτεί από ένα και τυπικά τρίτο μνημόνιο. Το οποίο θα είναι και το… μακρύτερο. Μεταφορικά και κυριολεκτικά, από άποψη χρονικού ορίζοντα.

Οι αποσαφηνίσεις ήρθαν το τελευταίο διήμερο, από Βρυξέλες και Φρανκφούρτη. Ο επικεφαλής του Eurogroup Γερούν Ντάισερμπλουμ τίναξε στον αέρα τα φλυναφήματα της κυβέρνησης περί ενδεχομένου εξόδου στις αγορές εντός του 2014, χαρακτήρισε αυτονόητο ότι θα υπάρξει νέο πρόγραμμα στήριξης και προσδιόρισε τον χρονικό ορίζοντα των αποφάσεων ανάμεσα στις γερμανικές εκλογές (22/9) και στη συνεδρίαση του Eurogroup του Νοεμβρίου (11/9). Επίσης, απέκλεισε το ενδεχόμενο ονομαστικής μείωσης του χρέους (κούρεμα) χωρίς να αποκλείει άλλες μορφές ελάφρυνσης.

Έγινε “μπούρμπερη” και κουρνιαχτός!

 Του Alexandros Raskolnick

Διάβαζα ότι αυτοί οι απίθανοι τύποι της κουστωδίας της αλήθειας, οι συμβουλάτορες της κυβέρνησης των Ολετήρων, «απειλούν» πάλι, όπως και στις αρχές του καλοκαιριού, με πρόωρες εκλογές, πιθανές τον ερχόμενο Μάιο. Όμως, ο πρωθυπουργεύων σφουγγοκωλάριος, μόνο θυμηδία μπορεί να προκαλεί, απειλώντας (sic) με εκλογές. Δεν απειλεί βέβαια εμάς τους ψηφοφόρους. Ξέρει πόσο μεγάλη είναι η πιθανότητα να τον στείλουμε με πρώτη ευκαιρία και χωρίς περιστροφές στον αγύριστο της οριστικής λήθης.
 
Στην πραγματικότητα απειλεί τους βουλευτές που στηρίζουν το καταστροφικό έργο της κυβέρνησής του. Αυτούς που άβουλοι και μοιραίοι στηρίζουν αυτήν την χείριστη κυβέρνηση των ανθρωποφάγων. Ο εκβιασμός είναι αποτελεσματικός γιατί το ξέρουν και οι πέτρες ότι οι περισσότεροι από αυτούς δεν πρόκειται να διασωθούν στην επόμενη Βουλή. Ο επικεφαλής αυτού τον καταστροφικού θιάσου ανίδεων, ανόητων και ανεπάγγελτων, που κάποιες φορές είναι και συνδεδεμένοι με δόλια ιδιωτικά συμφέροντα, μόνο να τους εκβιάζει με φτηνούς εκβιασμούς μπορεί, αφού ούτε ηγεμόνας είναι ούτε βέβαια ηγέτης. Από αυτόν τον εσμό των κανιβάλων, δεν περνούν απαρατήρητοι οι πολιτικοί γόνοι που με κληρονομικό θα έλεγες δικαίωμα, θρονιασμένοι στους σβέρκους μας, ευημερούν. Όμως οι περισσότεροι από αυτούς είναι βουλευτές επειδή το διαπλεκόμενο σύστημα της τηλεδημοκρατίας μας αποφάσισε να είναι αυτοί, αντί άλλων, οι τηλεμαϊντανοί που με την ψήφο τους ορίζουν καθ’ υπαγόρευση τις ζωές μας. Έτσι κατά που το σάπιο μας σύστημα βολεύεται να μας κυβερνάνε, με την αποχή μας ή με την ψήφο μας υφαρπαγμένη με ψεύτικες υποσχέσεις, ρουσφέτια κι ανισόρροπα εκλογικά συστήματα.

Εμπρός να τους ρίξουμε ΤΩΡΑ!

Μια θαυμάσια ευκαιρία για να ξεμπερδέψουμε μια και καλή.

Του Δημήτρη Καζάκη 

Σε απεργιακό πυρετό βρίσκονται οι εργαζόμενοι στους χώρους της ανώτατης εκπαίδευσης και των εκπαιδευτικών. Οι γιατροί και οι νοσηλευτές κάθονται σε αναμμένα κάρβουνα καθώς δεν είναι μόνο το κλείσιμο νοσοκομειακών μονάδων και κλινικών του δημοσίου, αλλά και η επερχόμενη κατάργηση πολλών από τα πρώην ιατρεία του ΙΚΑ. Ο ΕΟΠΥΥ άλλωστε βρίσκεται στο καναβάτσο και επιβιώνει μόνο και μόνο για να καταστρέψει κάθε έννοια πρωτοβάθμιας ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης για το λαό. Μαζί με όλους αυτούς έχουμε τους εργαζόμενους στα εργοστάσια που κλείνουν, βάζουν λουκέτο, ή ξεπουλιούνται όπως π.χ. το σύνολο της υφιστάμενης αμυντικής βιομηχανίας. Κι ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό μιας και το κυνήγι για το άπιαστο όνειρο του πρωτογενούς πλεονάσματος, έχει μετατραπεί στον χειρότερο εφιάλτη όλων των εργαζομένων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.

Όμως, πώς γίνεται κι αυτός ο απεργιακός πυρετός σε τόσους κλάδους δεν φέρνει το ποθητό αποτέλεσμα; Γιατί οι απεργίες και οι κινητοποιήσεις μέχρι σήμερα δεν έχουν φέρει κάποιο αποτέλεσμα εναντίον της κυβερνητικής πολιτικής; Ο λόγος είναι απλός. Διότι ο κάθε τομέας, ο κάθε κλάδος εργαζομένων περιορίζεται αυστηρά στα δικά του κλαδικά ή εξειδικευμένα αιτήματα. Κι έτσι δεν υπάρχει καμιά δυνατότητα συμπόρευσης και συντονισμού με άλλους κλάδους. Τι θέλουν οι εργαζόμενοι της ΕΛΒΟ και των άλλων αμυντικών βιομηχανιών; Να μην πουληθούν τα εργοστάσια και να κρατήσουν τη δουλειά τους. Τι θέλουν οι εκπαιδευτικοί; Να μην γίνουν απολύσεις. Και πάει λέγοντας.