Θέμα χρόνου η ανατροπή του Συριακού καθεστώτος…

Toυ Τάκη Φωτόπουλου*

Τις μέρες αυτές, και με αφορμή το Ρωσικό σχέδιο να αφοπλιστεί το Μπααθικό καθεστώς από κάθε όπλο μαζικής καταστροφής, ξετυλίγεται μια κακόγουστη θεατρική παράσταση, όπου οι πρωταγωνιστές της δεν είναι απλώς ηθοποιοί αλλά και απατεώνες.
Μόνο ένας απατεώνας θα απαιτούσε να καταστραφούν τα όπλα μαζικής καταστροφής του γείτονα επειδή υποτίθεται τα χρησιμοποίησε, όταν ο ίδιος (η Σιωνιστική ελίτ), σύμφωνα με την ίδια τη CIA, κατέχει παρόμοια όπλα εδώ και δεκαετίες (Foreign Policy, 9/9/2013), καθώς και πυρηνικά που, επίσης, δεν παραδέχεται καν ότι κατέχει. Και , φυσικά, μόλις πριν δύο χρόνια χρησιμοποίησε παρόμοια όπλα στην Γάζα (βόμβες φωσφόρου)!

Ακόμη, μόνο ένας ακόμη μεγαλύτερος εγκληματίας απατεώνας, (η Αμερικάνικη ελίτ), θα απαιτούσε το ίδιο, όταν αυτός στο παρελθόν έχει χρησιμοποιήσει επανειλημμένα παρόμοια όπλα μαζικής καταστροφής: από την Χιροσίμα μέχρι το Βιετνάμ, όπου το 1970, οι ΗΠΑ, σύμφωνα με την Γερουσία, έριξαν χημικά που αναλογούν σε τρία κιλά ανά Βιετναμέζο (John Pilger, Γκάρντιαν, 11/9/2013). Όπως βέβαια και πρόσφατα στη Φαλλούτζα του Ιράκ, όπου εξακολουθούν να γεννιούνται παραμορφωμένα παιδιά.
Αλλά, οι ελίτ που συνιστούν την Υπερεθνική Ελίτ (Υ/Ε) αποτελούνται και από θρασύτατους υποκριτές. Ο Νομπελίστας της ειρήνης Ομπάμα, που σήμερα αγανακτεί για το «ειδεχθές» έγκλημα της χρήσης χημικών, «ξέχασε» όχι μόνο τα παραπάνω αλλά και ότι, το 1997, οι ΗΠΑ συμφώνησαν να καταστρέψουν 31.000 τόνους χημικών μέσα σε 10 χρόνια. Το 2007, πήραν 5 χρόνια αναβολή (την μέγιστη δυνατή σύμφωνα με τη Συνθήκη για τα χημικά όπλα), και το 2012 δήλωσαν θα τα καταστρέψουν μέχρι το...2021.

Πλησιάζοντας η επέτειος (κατάρρευση Lehman Brothers)....(Διαβάστε το)

 Του Μωυσή Λίτση

Σε λίγες ημέρες κλείνουν πέντε χρόνια από την κατάρρευση του αμερικανικού τραπεζικού κολοσσού Lehman Brothers, που σηματοδότησε την απαρχή της μεγαλύτερης διεθνούς οικονομικής κρίσης από την εποχή της δεκαετίας του ’30.

Την κατάρρευση της Lehman Brothers, ακολούθησε η βύθιση στην κρίση του διεθνούς τραπεζικού συστήματος, η οικονομική ύφεση και η διάχυση της κρίσης στην ευρωζώνη μέσω της «μικρής» Ελλάδας.

Από ελληνική η κρίση εξελίχθηκε πολύ γρήγορα σε ευρωπαϊκή κρίση χρέους, σε θεμελιακή κρίση του ευρώ, σε παγκόσμια καπιταλιστική κρίση παρά τα επί μέρους εθνικά χαρακτηριστικά και τις χρόνιες αδυναμίες χωρών όπως η Ελλάδα, την οποία μάλιστα οι εγχώριοι νεοφιλελεύθεροι ταγοί χαρακτήριζαν «τελευταία σοβιετία». Με τον πόλεμο στη Συρία καθοδόν…, μία νέα οικονομική απειλή προβάλλει από την Ασία και τις αναδυόμενες οικονομίες, πολλές από τις οποίες(Ινδία, Κίνα, Βραζιλία, Τουρκία) προβάλλονταν ως τα ανερχόμενα αστέρια στο διεθνές οικονομικό στερέωμα και «αναχώματα» στις επιπτώσεις της κρίσης.
Τη συνήθη αυγουστιάτικη ραστώνη, πριν τις πρόσφατες εξελίξεις στη Συρία, είχε διακόψει η ειδησεογραφία για τη νομισματική-χρηματιστηριακή αναταραχή σε αναδυόμενες αγορές που θύμιζαν τις απαρχές της «ξεχασμένης» σήμερα ασιατικής κρίσης του 1997: της πρώτης μεγάλης διεθνούς οικονομικής κρίσης μετά την πλήρη επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού και του ανοίγματος των διεθνών κεφαλαιαγορών, τα οποία βαφτίστηκαν «παγκοσμιοποίηση».

Η διπλή ατυχία της Μέρκελ…

Ένα μήνα πριν τις γερμανικές εκλογές και να που συμβαίνει αυτό που η Μέρκελ απευχόταν εδώ και τουλάχιστον μισό χρόνο: να μην διαταραχτεί δηλαδή η ολύμπια αταραξία των γερμανών ψηφοφόρων και αρχίσουν και αμφιβάλουν για τις πολιτικές και ηγετικές ικανότητες της Στοργικής Μητέρας, της Μεγάλης Μαγείρισσας πατατόσουπας και της Άξιας Τιμονιέρισσας, Μέρκελ.
 
Έχοντας απέναντί της μια ανάξια αντιπολίτευση, εν προκειμένω τους σοσιαλδημοκράτες υπό τον Στάινμπρικ, που δεν είχε σε τίποτε ουσιαστικό να διαφοροποιηθεί από την κυβέρνηση τόσο ως προς τη διαχείριση της ευρωπαϊκής κρίσης, παρά κάτι ψελλίσματα περί της αναγκαιότητας της τραπεζικής ένωσης, όσο και των εσωτερικών υποθέσεων, το κόμμα της Μέρκελ φαινόταν να αλωνίζει στις δημοσκοπήσεις αλλά και στις προσωπικές προτιμήσεις.

Εκεί που το SPD πήγε να διαφοροποιηθεί, σχετικά με την αύξηση του ανώτατου φορολογικού συντελεστή από το 42% στο 49%, σε λίγες μέρες αναγκάστηκε να τα μαζέψει, μιας και οι επιτελείς του αφουγκράστηκαν εκλογικό κόστος. Φυσικά, χωρίς κάτι θεμελιακά καινούργιο, οι ψηφοφόροι δύσκολα εγκαταλείπουν τους παλιούς, εξ ου και η άνετη δημοσκοπική προπόρευση της Μέρκελ.

Όταν οι Tomahawk και Cruise προηγούνται της στρατηγικής…

 Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος
 
Ποιός είναι ο πραγματικός, και όχι αναφερόμενος, πολιτικός στόχος των Tomahawk και Cruise, οι οποίοι εμφανίζονται να είναι έτοιμοι να εκτοξευτούν κατά στόχων στην Συρία, όπως δηλώνουν οι παράγοντες της νέας ανθρωπιστικής εκστρατείας των προθύμων;

Αυτό το απάντησα στο προηγούμενο σημείωμά μου, αλλά σημασία έχει πώς το απαντούν οι ίδιοι οι «πρόθυμοι» και οι ανθρωπιστές υποστηριχτές τους. Δηλαδή, πώς απαντούν οι υπεύθυνοι ρεαλιστές των πολύ σκληρών έως αιμοβόρων πολιτικών, σκηνών και χειρουργικών βομβιστικών επιθέσεων σε κυρίαρχα κράτη.

Απλώς, κάτι μοιάζει να προσπαθούν να πουν, αλλά στο τέλος δεν λένε τίποτε ουσιαστικά περί πολιτικού στόχου. Τίποτα επί της ουσίας των βομβαρδισμών με Tomahawk και Cruise.
Σε άλλους, τακτικούς μάλλον και όχι πολιτικούς στόχους, αναφέρονται γενικά, ως τακτική συμμόρφωσης και αποδυνάμωσης του καθεστώτος του Bashar Hafez al-Assad, ώστε είτε αυτός να αποδεχθεί από ασθενή θέση ένα power-sharing με την εμφανιζόμενη ως αντικαθεστωτική αντιπολίτευση, είτε να έχει την τύχη του Καντάφι. Ξέρετε, αυτόν τον γελωτοποιό της Δύσης του ανθρωπισμού και του διαφωτισμού, που με τον τραγικό και απολύτως απάνθρωπο τρόπο δολοφονίας του προσέφερε την τελευταία σκηνή για ξεκαρδιστικό γέλιο στην τότε υπουργό εξωτερικών των ΗΠΑ!!! Βλέποντας στις οθόνες μας εκείνο το βιντεάκι με την κ. Χίλαρι Κλίντον να ξεσπά σε χάχανα μπροστά στο σιχαμερό θέαμα φρικτού βασανισμού ενός πρώην «έντιμου» ηγέτη, συνομιλητή και συνεργάτη των ΗΠΑ, καταλάβαμε τελικά πως στόχος ήταν η εξευτελιστική ταπείνωση και ο θάνατος δια βασανισμού ενός πολιτικού αντιπάλου της συγκυρίας, στις διεθνείς πολιτικές.

Tι δεν σας λένε τα ΜΜΕ για τον εμφύλιο πόλεμο στη Συρία!

"Οὐ γάρ ἐστι κρυπτὸν ὃ οὐ φανερὸν γενήσεται, οὐδὲ ἀπόκρυφον ὃ οὐ γνωσθήσεται καὶ εἰς φανερὸν ἔλθη..." (Λουκ. κεφ.Η', στ.17)

Το Ρωσικό κανάλι "Russia 24" με απεσταλμένους στον πόλεμο που διεξάγεται στη Συρία, ξεσκεπάζει την προπαγάνδα της Νέας Παγκόσμιας Τάξης.

"Μουσουλμάνοι" από το πουθενά, ζητάνε "ελευθερία" στο όνομα του Αλλάχ, σφάζοντας Χριστιανούς.



Τώρα που χάνουν τη μάχη και τους εγκαταλείπουν και οι Αμερικανοί, ανοίγουν το στόμα τους και λένε την αλήθεια.
"Σκοτώναμε οικογένειες και τα ρίχναμε στο στρατό. Σφάζαμε ανθρώπους που δεν είχαν ακόμα ξυπνήσει. Μετά βάζαμε εκρηκτικά για να φανεί ότι βομβάρδισε η αεροπορία...".

Αυτό που συμβαίνει στη Συρία,είναι όντως ένα τεράστιο πρόβλημα για την Αμερική. Ο πρόεδρος Al Assad,μπορεί να είναι φτωχός,αλλά επιτρέπει στους Σύριους,ανεξαρτήτου θρησκευτικών πεποιθήσεων να ζουν με ειρήνη. Η Αl Qaida στο Iraq,έχει δημοσίως παραδεχτεί,ότι ο στόχος της είναι να δημιουργήσει ένα υπερκράτος της Al Qaida,αποτελούμενο από το Ιράκ και τη Συρία.Χρηματοδοτώντας τις δήθεν εξεγέρσεις,η κυβέρνηση των Η.Π.Α παρέχει στην Al Qaida την
παράδοση των κλειδιών σε αυτό το υπερκράτος. Οι Η.Π.Α υποστηρίζοντας την ανατροπή του Assad,χωρίς αμφιβολία,θα παραδώσουν τη Συρία στην Al Qaida και η σφαγή που θα πραγματοποιηθεί σε εκατομμύρια Σύριους,συμπεριλαμβανομένων των Χριστιανών,των Εβραίων,των Αλεβιτών και των Μουσουλμάνων,θα περάσει στην κατοχή τους.

Δείτε το παραπάνω σχετικό βίντεο (σκληρές εικόνες)

http://stoxasmos-politikh.blogspot.gr/2013/08/t_28.html

el gato (admin)

Η Συρία δεν είναι μόνη της!...

 Σημειώνει ο Νίκος Κλειτσίκας

Η Συρία δεν είναι μόνη της! Αυτή τη φορά θα ανοίξουν οι πύλες της κολάσεως για τους γιάνκηδες και τα τσιράκια τους! Η Ελλάδα διάλεξε στρατόπεδο: την Αλ Κάιντα και υπηρέτης των ιμπεριαλιστών!
Αυτή τη φορά οι ιμπεριαλιστές δεν βρίσκουν έναν λαό μόνο του! Η Συρία έχει στο πλευρό της τους Ελεύθερους Ανθρώπους όλης της γης, παρά το χυδαίο πόλεμο προπαγάνδας από ΜΜΕ, δημοσιογράφους, αλλά και τα «παιδιά του Σόρος» που σε ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες φόρεσαν τον φερετζέ: «Ούτε με το ΝΑΤΟ, ούτε με τον Άσσαντ ή Ναι στη δημοκρατία όχι στις εξωτερικές επεμβάσεις»!
Το Ιράν απέρριψε τα «δώρα» των ΗΠΑ (λήξη του εμπάργκο, καμία ενόχληση στο πυρηνικό του πρόγραμμα) κι είναι έτοιμο να μπει στη μάχη: οι σιωνιστές κι όσοι στρατεύονται με τους φονιάδες των λαών… θα ζήσουν την Αποκάλυψη!

Η Χεζμπολλά είναι έτοιμη να μπει στη μάχη και γνωρίζουν τι σημαίνει αυτό οι ισραηλινοί, από την ήττα τους το 2006!

Το Ιράκ κι η Αίγυπτος δεν παραχωρούν εναέριο και θαλάσσιο εθνικό τους χώρο (ούτε το Σουέζ) για πολεμικές επιχειρήσεις εναντίον της Συρίας. Ακόμη κι η ΝΑΤΟϊκή Ιταλία με τις αμερικάνικες βάσεις κλειδιά (Σιγκονέλα-Σικελία, στρατηγείο Νάπολης) δεν παραχωρεί δικαιώματα χρήσης για πολεμικές επιχειρήσεις εναντίον της Συρίας χωρίς έγκριση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Η Ρωσία και η Κίνα δεν συμφωνούν και δεν νομιμοποιούν απόφαση του ΟΗΕ μέσω του Συμβουλίου Ασφαλείας.

Δύση προς ισλαμιστές: «Θα κτυπήσουμε άμεσα αλλά ετοιμαστείτε για συνομιλίες»…

 

Για περιορισμενης κλίμακας επίθεση στη Συρία κάνουν λόγο τις τελευταίες ώρες τα διεθνή ΜΜΕ επίθεσης η οποία θα εκδηλωθεί σε στόχους οι οποίοι έχουν ήδη προεπιλεγεί και βρίσκονται στη διάθεση του Αμερικανού προέδρου για έγκριση.

Η επίθεση όπως αναφέρεται είναι θέμα ολίγων 24ώρων και κυρίως θα περιλαμβάνει πυραυλικές επιθέσεις με βλήματα cruise. Οι ΗΠΑ βλέπουν τις επιθέσεις ως μέσο πίεσης για να προσέλθει η συριακή κυβέρνηση στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με τους αντάρτες «επι ίσοις όροις» έτσι ώστε να εξαναγκαστεί να προβεί σε σημαντικές παραχωρήσεις.

Από την πλευρά της η Συρία όμως αντιδρά εξαγγέλοντας ουσιαστικά τη διαμόρφωση ενός «αραβικού μετώπου» εναντίον των ΗΠΑ και την χρησιμοποίηση «στρατηγικών όπλων» εναντίον του Ισραήλ όπως προανήγγειλε σε συνέντευξη Τύπου Σύρος αξιωματούχος.

«Εάν μας επιτεθούν οι ΗΠΑ εμείς θα επιτεθούμε στο Ισραήλ», δήλωσε ο σε αραβόφωνο ραδιοσταθμό ο Σύρος υφυπουργός πληροφοριών Halaf Al-Maftah όπως αναφέρουν τα διεθνή ΜΜΕ.
Ο Σύρος υφυπουργός προειδοποίησε ακόμη τις δυτικές χώρες αλλά και το Ισραήλ ότι σε περίπτωση επίθεσης στη Συρία θα αντιμετωπίσουν ένα ευρύ συνασπισμό κρατών όπου εκτός της Συρίας ανέφερε ακόμη το Ιράν, το Ιράκ και το Λίβανο, ενώ υποσχέθηκε πως ομάδες ενόπλων ορμώμενες από το Λίβανο και τη Συρία θα μεταφέρουν τον πόλεμο στο έδαφος του Ισραήλ.

Επίθεση της Δύσης στη Συρία όπως έκανε στη Λιβύη;

Του Γιώργου Δελαστίκ

Την Παρασκευή ήταν η γερμανική δεξιά εφημερίδα «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε», το κατεξοχήν έντυπο της γερμανικής επιχειρηματικής και πολιτικής ελίτ, που είχε έναν βαρυσήμαντο κεντρικό πρωτοσέλιδο τίτλο: «Ο υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας απειλεί τη Συρία με αντίδραση ισχύος» - δηλαδή με ανοιχτή στρατιωτική επίθεση της Δύσης.

Το Σάββατο ήταν η σειρά του κεντρικού πρωτοσέλιδου τίτλου της παγκόσμιας έκδοσης των «Τάιμς της Νέας Υόρκης» που έθετε το ζήτημα από ανθρωπιστική σκοπιά, υποτίθεται: «Η δυστυχία εξαπλώνεται μέσα στο χάος της Συρίας». Την Κυριακή ήταν η σειρά της γαλλικής «Λε Μοντ».

Μια μεγάλη φωτογραφία πολεμικών πλοίων του 6ου στόλου των ΗΠΑ στην πρώτη σελίδα της εφημερίδας που πάντα απηχεί τις απόψεις του γαλλικού υπουργείου Εξωτερικών και τίτλος με σαφή πολεμική χροιά: «Ανάπτυξη του αμερικανικού ναυτικού ανοιχτά της Συρίας». Η λεζάντα μας πληροφορούσε ότι «το Πεντάγωνο παρουσίασε μια γκάμα από επιλογές στον πρόεδρο Ομπάμα, ο οποίος φαίνεται να διστάζει για τη συμπεριφορά που θα ακολουθήσει». Χθες, Δευτέρα, τη σκυτάλη πήραν οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» του Λονδίνου, οι οποίοι έθεταν το θέμα ωμά, χωρίς περιστροφές.
«Η Δύση κοιτάζει προς αεροπορικά πλήγματα εναντίον του στρατού της Συρίας» ήταν ο

ΚΟΛΑΣΗ Η ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ, ΟΙ ΗΠΑ ΥΠΟΚΙΝΟΥΝ ΝΕΟ ΜΕΓΑΛΟ ΠΟΛΕΜΟ…

Του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Φλέγεται κυριολεκτικά ολόκληρη η Μεσόγειος απ' άκρη σ' άκρη,  αλλά η οικονομική λαίλαπα που σαρώνει και καταστρέφει για δεκαετίες την Ελλάδα θολώνει δικαιολογημένα το μυαλό των Ελλήνων και δεν τους επιτρέπει να συνειδητοποιήσουν σε όλη της την έκταση και το βάθος την τραγικότητα της κατάστασης και τις νέες συμφορές που κυοφορούνται στην περιοχή μας. Στις βόρειες ακτές της Μεσογείου, όλες οι χώρες περιδινίζονται στη χειρότερη οικονομική κρίση που έχουν γνωρίσει στα σχεδόν εβδομήντα χρόνια που κύλησαν από το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία, βαλκανικές χώρες, Πορτογαλία στις δυτικές εσχατιές της ευρωπαϊκής ηπείρου, έξω από την πύλη της Μεσογείου στο Γιβραλτάρ βυθίζονται όλο και βαθύτερα στη φτώχεια και τη μιζέρια με πρωτοφανείς ρυθμούς. Απέναντι, στις αραβικές νότιες ακτές της Μεσογείου, οι εμφύλιες συγκρούσεις που είτε βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη είτε στα πρώτα τους στάδια ή προετοιμάζονται, βάφουν ήδη με ποταμούς αίματος τα γαλάζια νερά της κοινής μας θάλασσας που γέννησε τους αρχαιότερους και μεγαλύτερους πολιτισμούς.

Στην Αίγυπτο, μια χούντα πραξικοπηματιών στρατιωτικών ανέτρεψε τον δημοκρατικά εκλεγμένο ισλαμιστή πρόεδρο Μόρσι και σφάζει τον λαό της Αιγύπτου που αντιτάσσεται στο δικτατορικό καθεστώς. Νοσταλγοί της χούντας του Μουμπάρακ όλοι τους οι πραξικοπηματίες, οι περισσότεροι των οποίων βρίσκονται στην υπηρεσία των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Στη Συρία, το ηθικά και πολιτικά χρεοκοπημένο καθεστώς του Ασαντ αμύνεται λυσσωδώς σφαγιάζοντας Σύρους πολίτες που δεν είναι μαζί του, ενώ οι αντικαθεστωτικοί είναι πολύ χειρότεροι.

Τι απέμεινε από την Αραβική Άνοιξη…

 Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Οι δραματικές εξελίξεις των τελευταίων ημερών στην Αίγυπτο ενίσχυσαν τη θέση όσων αντιμετώπιζαν εξαρχής με περιφρονητική διάθεση ή αίσθηση ματαιότητας τη λεγόμενη Αραβική Άνοιξη. Παρόμοιες διαθέσεις μοιράζονται, παραδόξως, άνθρωποι που βρίσκονται σε αντίθετες πλευρές του πολιτικού φάσματος: συντηρητικοί, που είναι έτοιμοι να δουν στο τέλος κάθε λαϊκής εξέγερσης την οικονομική κατάρρευση, το πολιτικό χάος και την ηθική εξαχρείωση, αλλά και αριστεροί, οι οποίοι εύκολα διακρίνουν πίσω από κάθε κίνημα που δεν ανταποκρίνεται στα δικά τους στερεότυπα τον δάκτυλο της Αμερικής ή των διεθνών ελίτ του χρήματος.

Στοιχειώδης ρεαλισμός επιβάλλει να αναγνωρίσουμε ότι ο κύκλος που άνοιξε τον καυτό χειμώνα του 2010-2011 με την ανατροπή των καθεστώτων Μπεν Αλι και Μουμπάρακ σε Τυνησία και Αίγυπτο, αντίστοιχα, κλείνει κάπου εδώ, με τα άμεσα αποτελέσματά του να κυμαίνονται από αμφίβολα έως απογοητευτικά. Η χθεσινή αποφυλάκιση του δικτάτορα Χόσνι Μουμπάρακ αποτελεί το συμβολικό επιστέγασμα μιας σειράς εντονότατα αρνητικών τάσεων.

Στην Αίγυπτο, τη χώρα που θα καθορίσει το πρόσημο των εξελίξεων στον αραβικό κόσμο, η τραγική ανεπάρκεια του μετριοπαθούς Ισλάμ στην πρώτη κυβερνητική του δοκιμασία δημιούργησε γόνιμο έδαφος για το στρατιωτικό πραξικόπημα της 3ης Ιουλίου, το οποίο εξελίσσεται σε εκδικητική παλινόρθωση του παλιού, τυραννικού καθεστώτος και μάλιστα σε χειρότερη μορφή.

Η Αίγυπτος στο δρόμο της Συρίας;

 Του Τάκη Φωτόπουλου

Στις αρχές του 2011, η Τυνησία μαζί με την Αίγυπτο ήταν τα ‘εναρκτήρια λακτίσματα’ σε μια διαδικασία που τα ΜΜΕ της υπερεθνικής ελίτ (Υ/Ε) ονόμασαν κατ’ ευφημισμό Αραβική «Άνοιξη»–η οποία αποδείχθηκε τελικά άγριος χειμώνας. Μια διαδικασία, η οποία αποτέλεσε μάλιστα έναυσμα για να ξεκινήσουν και τα «κινήματα» των πλατειών, (Ισπανία, Ελλάδα κ.λπ.), και, στη συνέχεια, τα αντίστοιχα «κινήματα» κατάληψης (ΗΠΑ, Βρετανία) που κατέληξαν στις μαζικές διαδηλώσεις της Τουρκίας και Βραζιλίας. Όμως, μέσα σε δυόμισι χρόνια, ολόκληρο το δήθεν «κίνημα» αυτό, οδηγήθηκε στη χρεοκοπία. Πράγμα, βέβαια, αναμενόμενο εφόσον οι κινητοποιήσεις αυτές δεν είχαν καν ενιαία αιτήματα, γεγονός που εξέφραζε την ανομοιογενή κοινωνική τους σύνθεση: από τα λαϊκά στρώματα--κύρια θύματα της παγκοσμιοποίησης-- που απαιτούσαν την ικανοποίηση βασικών αναγκών, μέχρι τα μεσαία κοινωνικά στρώματα που απαιτούσαν διαφάνεια, περισσότερη «δημοκρατία» κ.λπ..
 
Εντούτοις, στις σημερινές συνθήκες που έχει επιβάλλει παντού η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, όπως έχω γράψει επανειλημμένα, μόνο «λαϊκά μέτωπα για τον 21ο αιώνα» που θα απαιτούσαν κοινωνική αλλά και εθνική απελευθέρωση, με βάση συγκροτημένα προγράμματα και στόχους ενάντια στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, θα μπορούσαν να αποτελέσουν τον καταλύτη για ριζικές κοινωνικές αλλαγές. Δηλαδή, αλλαγές που θα οδηγούσαν στη ρήξη με την παγκοσμιοποίηση και την οικονομική και πολιτική αυτοδυναμία των λαών, σε ένα νέο πραγματικό διεθνισμό, «από τα κάτω».

«Ο θείος από την Αμερική»

 Του Δαμιανού Βασιλειάδη*

Ζούμε ένα νέο Ανατολικό Ζήτημα. Καμία αμφιβολία, όπως τότε και τώρα το κεντρικό ζήτημα για τις χώρες της Δύσης και κυρίως για τις ΗΠΑ και τους συμμάχους της, είναι η Ρωσία [1]. Ας ανασκαλέψει κανείς την ιστορία του Ανατολικού Ζητήματος και θα το διαπιστώσει αμέσως.
Όλη η στρατηγική των Αμερικανών στο χώρο της Νοτιοανατολικής Μεσογείου στρέφεται κατά πρώτον στον πλήρη και οριστικό αποκλεισμό της Ρωσίας από τις πηγές και τον έλεγχο των αγωγών φυσικού αερίου και πετρελαίου και κατά δεύτερο λόγο στην πλήρη απεξάρτηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο εγγύς και απώτερο μέλλον από το φυσικό αέριο και πετρέλαιο της Ρωσίας.

Όπως είχα αναλύσει στη μελέτη μου Παγκοσμιοποίηση, Νέα Τάξη, Ελληνισμός το βασικό στρατηγικό όπλο παγκόσμια είναι η ενέργεια και η βάση της ενέργειας είναι και παραμένει ο μαύρος χρυσός, δηλαδή οι υδρογονάνθρακες.
Χώρες που ιστορικά και πολιτιστικά διατηρούσαν και διατηρούν επαφή με τη Ρωσία, όπως η πρώην Γιουγκοσλαβία, η Ελλάδα, η Κύπρος και άλλες χώρες της Μέσης Ανατολής, μπήκαν κατά καιρούς στο στόχαστρο των ΗΠΑ και υπέστησαν καταστροφές. Αρκεί να θυμίσω ως πρώτο θύμα την Κύπρο με τον Μακάριο, τον λεγόμενο Κάστρο της Μεσογείου.

Η Κύπρος έπρεπε να διχοτομηθεί από τις τρεις νατοϊκές χώρες, Αγγλία, Τουρκία και Ελλάδα (δυστυχώς συνέργησε και η ελληνική κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή, λόγω αντικομουνισμού σ’ αυτό), για να μην υπάρχει κανένας απολύτως κίνδυνος, αυτό το στρατηγικής σημασίας αεροπλανοφόρο στην καρδιά της Νοτιοανατολικής Μεσογείου με την ύψιστη στρατηγική σημασία, να περιπέσει στην επιρροή της πρώην Σοβιετικής Ένωσης και τώρα της Ρωσίας. Έπρεπε η Κύπρος να ελέγχεται απόλυτα από τη Δύση.

Συρία: Απασφαλίζοντας μια γεωπολιτική χειροβομβίδα

 Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Εξέγερση, εμφύλιος, εισβολή, ή περιφε-ρειακός πόλεμος δι’ αντιπροσώπων;

Στην Ευρώπη, ο «αιώνας των επαναστάσεων», σύμφωνα με τον Βρετανό ιστορικό Έρικ Χομπσμπάουμ, ξεκίνησε το 1917 με το τέλος του τσαρικού καθεστώτος στη Ρωσία και τη νίκη των Μπολσεβίκων. Τελείωσε δε, το 1989, όταν τα καθεστώτα που συγκρότησαν το ανατολικό μπλοκ κατέρρεαν ένα – ένα, υπό την μορφή του ντόμινο. Οι θυελλώδεις αλλαγές που συντελέστηκαν δεν άφησαν το αποτύπωμά τους μόνο στις ιδεολογικές και τις πολιτικές αναζητήσεις και συντεταγμένες, αλλά και στα σύνορα.

Στην Μέση Ανατολή ο 20ος αιώνας ξεκίνησε, συμβατικά επίσης, το 1916 κι ενώ ήταν σε εξέλιξη ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος με την υπογραφή της συμφωνίας Σάικς – Πικό, βάσει της οποίας η Μεγάλη Βρετανία και η Γαλλία μοίρασαν την Μέση Ανατολή. Στο πλαίσιο αυτής της συμφωνίας στη Γαλλία «αναλογούσε» ο Λίβανος κι η παραλιακή ζώνη της Συρίας με την ηπειρωτική περιοχή φυσικά που εκτεινόταν στο εσωτερικό. Στην Αγγλία, μεταξύ άλλων, αναλογούσε το Ιράκ και η Παλαιστίνη. Από την λεία δεν μπορούσε να μείνει έξω η Ρωσία, τουλάχιστον στα σχέδια. Γιατί η είσοδος του «νέου αιώνα» έναν χρόνο αργότερα στην Ευρώπη, δεν είχε ως αποτέλεσμα μόνο να αποσυρθεί η Μόσχα από το μοίρασμα του τότε κόσμου αλλά και να αποκαλυφθεί η συγκεκριμένη συμφωνία, που προφανώς γινόταν ερήμην των λαών. Το «τέλος» του 20ου αιώνα στην Μέση Ανατολή, προς απογοήτευση των αισιόδοξων της ιστορίας, έχει ως πρωταγωνιστές πάλι τις ίδιες δυνάμεις: Την Αγγλία και τη Γαλλία που πρωταγωνίστησαν στις πυρετώδεις διαβουλεύσεις που διεξήχθησαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση τον Μάιο, με επίκεντρο το εμπάργκο όπλων στους αντικαθεστωτικούς αντάρτες της Συρίας.

Ταξίδι στην Κόλαση θα ξεκινήσει τον Σεπτέμβριο…

Την ώρα που ο διοικητής της αμερικανικής FED Μπεν Μπερνάκι ανακοίνωνε ανάπτυξη στο β΄τρίμηνο 2013 στις ΗΠΑ 1,7%, την ώρα που η Ευρώπη δεν μπορεί να ξεκολλήσει από την ύφεση, με την Ιταλία να καταγράφει ανεργία 12,1% τον Ιούνιο (αύξηση 1,2% σε ετήσια βάση) και από το β΄ πακέτο διάσωσης της Ελλάδας λείπουν 11 δισ. ευρώ σε ρευστό, το Βερολίνο εξακολουθεί με θρησκευτική προσήλωση στην αδιέξοδη πολιτική του, ενώ το ΔΝΤ στις 195 σελίδες της έκθεσής του για την Ελλάδα λέει ότι για να ξαναφέρει η Αθήνα τα επίπεδα του χρέους σε διαχειρίσιμο επίπεδο πρέπει να απαλλαγεί από χρέη προς τις κυβερνήσεις της ευρωζώνης συνολικού ύψους αντίστοιχου με το 4% της οικονομικής παραγωγής ή περίπου 7,4 δισ. ευρώ εντός των επόμενων 18 μηνών.

Οι επενδυτές πρέπει να πειστούν ότι η πολιτική για την αντιμετώπιση του προβλήματος του χρέους είναι αξιόπιστη, λέει το ΔΝΤ και καλεί τις κυβερνήσεις της ευρωζώνης να αποδεχθούν ζημίες από τα δάνεια διάσωσης των 172 δισ. ευρώ. Το πρόβλημα της Αθήνας λέει το ΔΝΤ πρέπει να αντιμετωπιστεί πριν από την επόμενη τριμηνιαία αναθεώρηση, που αναμένεται στα τέλη Σεπτεμβρίου, ώστε να καλυφθεί εγκαίρως το κενό του 2015, που υπολογίζεται σε 5,6 δισ. ευρώ.

H Μεσόγειος Φλέγεται!…

Του Γιώργου Στάμκου

Η Μεσόγειος υπήρξε κάποτε λίκνο πολιτισμών, που επηρέασαν καθοριστικά την πορεία της ανθρωπότητας. Η αρχαία Αίγυπτος, η Φοινίκη, η Ελλάδα και η Ρώμη -όλες τους μεσογειακές δυνάμεις- έβαλαν, λιγότερο ή περισσότερο, τα θεμέλια του Δυτικού πολιτισμού, ο οποίος στην εποχή μας έγινε παγκόσμιος. Οι τρεις μονοθεϊστικές θρησκείες και ειδικά ο Χριστιανισμός ήταν ένα κατεξοχήν τέκνο του “μεσογειακού κόσμου”, που απλώθηκε στη συνέχεια στην βόρεια και ανατολική Ευρώπη κι ακολούθως στον υπόλοιπο κόσμο.

Το Ισλάμ έγινε ισχυρή δύναμη και παγκόσμιας εμβέλειας πολιτισμός μόλις βγήκε από τις αραβικές ερήμους κι εξαπλώθηκε προς τις ανατολικές και νότιες ακτές της Μεσογείου. Στην ακμή της, τον 9ο μ.Χ. αιώνα, η ισλαμική αραβική αυτοκρατορία έλεγχε το 75% της μεσογειακής λεκάνης. Στη συνέχεια οι χριστιανικές δυνάμεις ανακατέλαβαν την ιβηρική χερσόνησο και τα μεγάλα νησιά της Μεσογείου από τους Άραβες (11ος -15ος αι.) αλλά απώλεσαν επί πέντε αιώνες τον έλεγχο των Βαλκανίων, που αποτέλεσε τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Πρόγραμμα Xkeyscore: Οι Αμερικανοί παρακολουθούσαν τα πάντα στο διαδίκτυο…

 Ένα υπερόπλο είχαν στην κατοχή τους τα στελέχη της NSA, σύμφωνα με τον Guardian. Μπορούσαν να παρακολουθούν κάθε κίνηση που έκαναν οι χρήστες του διαδικτύου

Νέες αποκαλύψεις από τον Guardian σχετικά με το σκάνδαλο παρακολουθήσεων από τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα η NSA, χρησιμοποιούσε ένα πρόγραμμα που της επέτρεπε να παρακολουθεί ολόκληρο το διαδίκτυο και να έχει πρόσβαση σε τεράστιες βάσεις δεδομένων.
Αυτό αποδεικνύουν τα απόρρητα έγγραφα, που παρέδωσε ο Έντουαρντ Σνόουντεν. Όπως αναφέρει ο Guardian σε αυτά, στελέχη της NSA παραδέχονται ότι το πρόγραμμα "XKeyscore", είναι το μεγαλύτερο πρόγραμμα παρακολούθησης μέσω διαδικτύου.
Οι αποκαλύψεις αυτές ενισχύουν την άποψη ότι οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ, παρακολουθούσαν τα πάντα χωρίς να έχουν άδεια.

"Το πρόγραμμα καλύπτει σχεδόν κάθε κίνηση που κάνει ένας χρήστης του διαδικτύου, συμπεριλαμβανομένων των emails και των ιστοσελίδων που επισκέπτεται", ανέφερε στέλεχος της NSA σε εκπαιδευτικό πρόγραμμα της υπηρεσίας.
Οι αναλυτές της NSA, μπορούσαν να χρησιμοποιούν το "XKeyscore", ώστε να παρακολουθούν χρήστες του διαδικτύου σε πραγματικό χρόνο.

Το πρόγραμμα αυτό, προσφέρει τη δυνατότητα παρακολούηθησης και εντοπισμού οποιουδήποτε χρήστη εντός και εκτός ΗΠΑ.

Τίτλοι τέλους για το οικονομικό θαύμα της Κίνας (Διαβάστε το)

Tο αδιέξοδο του οικονομικού μοντέλου της Κίνας και η καθυστερημένη αναγνώριση της κρίσης. Τα διλήμματα της κινεζικής ηγεσίας. Οι φόβοι για επαναπατρισμό κεφαλαίων και ο πληθωρισμός. Οι αλλαγές στις παγκόσμιες ισορροπίες.

Ο μετασχηματισμός της κινεζικής οικονομίας, τον οποίο το Stratfor έχει προβλέψει και είχε αναλύσει εδώ και χρόνια, προσελκύει τώρα το ενδιαφέρον των ΜΜΕ.
Πολλοί έχουν θέσει το ερώτημα πότε θα έρθει η Κίνα αντιμέτωπη με μια οικονομική κρίση και εμείς έχουμε απαντήσει ότι η στιγμή αυτή έχει έρθει εδώ και καιρό – θέση που δεν είναι ευρέως αναγνωρισμένη εκτός Κίνας, και ειδικά στις ΗΠΑ. Mια κρίση μπορεί να υφίσταται προτού αναγνωριστεί. H παραδοχή ότι η κρίση είναι υπαρκτή είναι σημαντική στιγμή, γιατί τότε είναι που οι περισσότεροι αρχίζουν να αλλάζουν τη στάση τους. Το ερώτημα που μας απασχολούσε ήταν πότε η κινεζική οικονομική κρίση θα γίνει κοινά αποδεκτό γεγονός, αλλάζοντας τις ισορροπίες σε παγκόσμιο επίπεδο.

Την περασμένη εβδομάδα η κρίση ανακοινώθηκε με τον πλέον εμφατικό τρόπο. Την αρχή έκανε ο αρθρογράφος των New York Times και νομπελίστας οικονομολόγος Paul Krugman, δημοσιεύοντας ένα κομμάτι με τίτλο “Σύγκρουση στο Σινικό Τείχος”.
“Τα σημάδια είναι πλέον ξεκάθαρα”, γράφει ο P. Krugman. “Η Κίνα αντιμετωπίζει μεγάλα προβλήματα. Δεν πρόκειται για κάποιο ανεπαίσθητο πισωγύρισμα, αλλά για κάτι πιο θεμελιώδες. Ολόκληρο το μοντέλο παραγωγής της χώρας, το οικονομικό σύστημα που οδήγησε σε τρεις δεκαετίες απίστευτης ανάπτυξης, έφθασε στα όριά του. Μπορεί να πει κανείς ότι το κινεζικό μοντέλο αναμένεται να χτυπήσει στο Σινικό Τείχος και το μόνο ερώτημα που απομένει είναι πόσο μεγάλη θα είναι η σύγκρουση”.

Η απαίτηση για επιστροφή σε εθνικό νόμισμα τώρα και στην Ιταλία!Beppe Grillo: "Επιστροφή στην λίρα, είναι ο μοναδικός τρόπος για να δούμε φως"

Χτεσινή ανάρτηση από το επίσημο blog του Beppe Grillo.

Πλέον μιλά ανοιχτά και χωρίς περιστροφές για την αναγκαιότητα εξόδου της Ιταλίας από το ευρώ και την ευρωζώνη. Μιλά για τα πλεονεκτήματα που είχε η ιταλική οικονομία στα χρόνια του εθνικού τους νομίσματος, της λίρας.

Ακολουθεί η σελίδα όπου βρίσκεται ολόκληρο το ιταλικό κείμενο, το οποίο σας παραθέτω σε μετάφραση.

Γιώτα Ζάμπρα-Τομέας Διεθνών Σχέσεων του ΕΠΑΜ
http://www.fanpage.it/beppe-grillo-tornare-alla-lira-e-l-unico-modo-per-vedere-la-luce/

Beppe Grillo: "Επιστροφή στην λίρα, είναι ο μοναδικός τρόπος για να δούμε φως"
Ο πολιτικός αρχηγός του Κινήματος 5 Αστέρια αναλύει την σημερινή οικονομική κατάσταση κι εξηγεί: "σήμερα ή πρόκειται να αποφασίσουμε αν θα αναδιαρθρωθεί το χρέος παραμένοντας στο ευρώ ή θα γυρίσουμε στην λίρα. Μόνο έτσι η Ιταλία θα ξαναδεί το φως της".Δεν θα παραλείψουμε να συζητήσουμε το νέο post του Beppe Grillo που αφιερώνεται στο θέμα της οικονομικής και δομικής κρίσης στην οποία περιέρχεται η Χώρα. Ο πολιτικός αρχηγός του Κινήματος 5 Αστέρια, πράγματι, σε ένα άρθρο με τον τίτλο “Ο Διάβολος φοράει .. Μέρκελ”, αναλύει τα πιθανά σενάρια της κρίσης της Χώρας μας, κάνοντας έναν παραλληλισμό με την κατάσταση του 1992, όταν ο Amato ανακοίνωνε την υποτίμηση της λίρας.

Σύμφωνα με τον Γκρίλλο  από εκείνη την εμπειρία πρέπει να διδαχτούμε και να αποφύγουμε τα λάθη του παρελθόντος: “Διότι μας το ζητούσε η Ευρώπη του ευρωπαΐκού νομισματικού συστήματος στην οποία μπήκαμε το 1978 και που δεθήκαμε χειροπόδαρα με μία αυστηρή κι επιζήμια ισοτιμία που μας εκανε να παραιτηθούμε από τo εργαλείο της υποτίμησης. Τίποτε διαφορετικό σε σχέση με σήμερα”.

Ντιτρόιτ-Αθήνα, λεηλασία παράλληλη

 Της Μαριάννας Τζιαντζή

Tι προτιμάτε, σχολικούς φύλακες ή νοσηλευτές;
Αυτό το δίλημμα έθεσε πρόσφατα στον ελληνικό λαό ο Αντώνης Σαμαράς.

Ένα παρόμοια δίλημμα έχει τεθεί εδώ και καιρό και στο λαό του Ντιτρόιτ:
Τι προτιμάτε, Βαν Γκογκ ή συντάξεις;

Το Ντιτρόιτ δεν έχει τρόικα, όμως έχει τον Κέβιν Ορ, τον διορισμένο από τον κυβερνήτη του Μίσιγκαν «μάνατζερ εκτάκτου ανάγκης» (emergency manager). Ο Ορ, ένας δικηγόρος ειδικευμένος στο πτωχευτικό δίκαιο, εκπροσωπούσε την Κράισλερ που κατάφερε να ανακάμψει και να παρουσιάσει κέρδη μετά την πτώχευση που είχε κηρύξει το 2009. Την Πέμπτη ο Ορ, με τις δοτές υπερεξουσίες του, κατέθεσε το αίτημα πτώχευσης της πόλης. Για να ξεπληρώσει η πόλη τα χρέη της, που ανέρχονται περίπου σε 20 δισ. δολάρια, θα πρέπει να ρευστοποιηθεί η δημοτική περιουσία και να απογυμνωθούν τα δημοτικά ασφαλιστικά ταμεία, δηλ. να περικοπούν άγρια οι συντάξεις και η υγειονομική περίθαλψη χιλιάδων οικογενειών. Στην περιουσία της πόλης συγκαταλέγεται το Ινστιτούτο Τεχνών του Ντιτρόιτ όπου εκτίθενται έργα των Βαν Γκογκ, Ντεγκά, Ματίς, Ντιέγκο Ριβέρα κ.ά., απομεινάρια της χρυσής εποχής της πρωτεύουσας της αυτοβιομηχανίας.

Δεν αφήνουμε τίποτε να πέσει κάτω!

Γράφει ο Δευκαλίων

Πιστοί στην υπόσχεση μας να ασχοληθούμε αυτή την περίοδο με θέματα ευρύτερου ενδιαφέροντος θα αναφερθούμε σήμερα στην τελευταία σύνοδο των G-20.

Σ’ αυτή τη σύνοδο των G-20 το κύριο πρόβλημα με το οποίο ασχολήθηκαν οι υπουργοί οικονομικών και οι διοικητές των κεντρικών τραπεζών των ισχυρότερων οικονομιών του πλανήτη ήταν η διαφαινόμενη απόφαση της FED για απόσυρση της νομισματικής πολιτικής της ποσοτικής χαλάρωσης (QE).
Ας δούμε το πρόβλημα.
Η FED με την υιοθέτηση και εφαρμογή από το 2007 της νομισματικής πολιτικής της ποσοτικής χαλάρωσης (QE), στόχευσε και πέτυχε να μην “παγώσει” η αμερικανική αγορά λιανικής. Η επιλογή της όπως αποδείχτηκε ήταν απόλυτα ορθή. Η οικονομική κρίση δεν προκάλεσε σπουδαία προβλήματα στην καταναλωτική αγορά των ΗΠΑ. Η ανεργία παρουσίασε μεν αύξηση αλλά δεν τέθηκε εκτός ελέγχου. Με δύο κουβέντες, το ξέσπασμα της κρίσης δημιούργησε πάρα πολύ σοβαρό πρόβλημα στην οικονομία των ΗΠΑ, αλλά η κατάσταση δεν τέθηκε εκτός ελέγχου. Αποτέλεσμα; Με την εφαρμογή της νομισματικής πολιτικής της ποσοτικής χαλάρωσης (QE) η κατάσταση ελέγχθηκε.