Tου Νέστωρα Νεστοριάδη*Η εμπειρία των τελευταίων τεσσάρων ετών στην Ελλάδα, αλλά και σε αρκετές άλλες ευρωπαϊκές χώρες, έχει δείξει ότι ο ρόλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ στη συνέχεια) και της Ευρωζώνης (ΕΖ στη συνέχεια) έχει υπάρξει καίριος τόσο στην εξάπλωση της κρίσης στον ευρωπαϊκό χώρο όσο και στην αντιδραστική διαχείριση αυτής.
Επόμενο είναι να αρχίζει να ανοίγει ένας ευρύτατος διάλογος για το κατά πόσο η ΕΕ είναι «καλή» ή «κακή», κατά πόσο μπορεί να αλλάξει, αν είναι επιδεκτική μεταρρύθμισης σε προοδευτική κατεύθυνση κοκ. Ο διάλογος αυτός, ειδικά και μετά την Κυπριακή τραγωδία, έχει ανοίξει σε πολλές χώρες και απασχολεί ολοένα και περισσότερα τμήματα της κοινωνίας. Θα επιχειρήσουμε να παραθέσουμε κάποια στοιχεία που δείχνουν ότι η ΕΕ ποτέ δεν υπήρξε μία «προσπάθεια συναδέλφωσης» των λαών της Ευρώπης, αλλά ότι πάντα υπηρετούσε αντιδραστικές, ιμπεριαλιστικές στοχεύσεις άλλων παραγόντων. Επίσης θα καταπιαστούμε και με το κατά πόσο είναι πιθανό να αλλάξουν ποιοτικά οι πολιτικές της ΕΕ, σε προοδευτική κατεύθυνση, αλλά και με τον θεμελιακά αντιδραστικό χαρακτήρα που έχει η ΕΕ, ιδιαίτερα σε ότι αφορά το ζήτημα της Δημοκρατίας.
Κατ’ αρχήν, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να δούμε πώς προπαγανδίστηκε η ίδρυση της-τότε- ΕΟΚ και από ποιους ενορχηστρώθηκε. Η κυρίαρχη φιλελεύθερη εκδοχή είναι ότι προέκυψε ως
