Αλφαμπανκίστας…(Διαβάστε το)

Του Θανάση Καρτερού

Τη μισή δουλειά έχει κάνει η κυβέρνηση. Και πρέπει να βρει το θάρρος να κάνει την άλλη μισή.

Δεν το λέμε εμείς αλλά οι Αλφαμπανκίστας -οι αναλυτές της Alpha Bank, που έχουν ανακαλύψει κάποια μέθοδο να ξεγελούν το ντόπινγκ κοντρόλ και να είναι τσίτα κάθε βδομάδα στο δελτίο τους. Τσίτα μιλάμε -έτσι και περάσει κανένας άνεργος, κανένας δημόσιος υπάλληλος, ή ο Λαφαζάνης από μπροστά τους άλφα φίδι που τον έφαγε.

Ποια είναι η μισή δουλειά που έκανε το δίδυμο Σαμαρά-Στουρνάρα; Αποκατέστησε την "ανταγωνιστικότητα του κόστους" -έστειλε δηλαδή μισθούς, μεροκάματα, δουλειές και ανθρώπους στα τάρταρα. Καλώς, αποφαίνονται οι Αλφαμπανκίστας, αλλά τώρα μένει η άλλη μισή. Η οποία είναι απαραίτητη "για να απογειωθεί η οικονομική δραστηριότητα". Διότι διαφορετικά δεν γλιτώνουμε ποσώς από τα μνημόνια.

Συγκεκριμένα οι Αλφαμπανκίστας των πλουσίων απαιτούν: Γενναία απελευθέρωση των χωροταξικών και αδειοδοτικών μηχανισμών, για να έλθουν ξένα κεφάλαια να επενδύσουν στην ελληνική οικονομία. Μηδενική φορολογία κερδών, μερισμάτων και Υπεραξιών. Δραστική μείωση των εργοδοτικών εισφορών κοινωνικής ασφάλισης. Γενναία μείωση των συντελεστών φορολογίας εισοδήματος και πλούτου για όλους, και ειδικότερα στα μεγάλα εισοδήματα και στη μεγάλη ακίνητη περιουσία.

Κεραυνός εν αιθρία...

Τελείωσα το Πολυτεχνείο το 1989. Πήγα φαντάρος κι αμέσως μετά έπιασα δουλειά σε μια μεγάλη εταιρεία. Πολύ καλά λεφτά, που μέχρι το 1998 είχαν φτάσει σε εξαψήφιο αριθμό ετησίως!

Όπως καταλαβαίνετε, ανάλογα προσαρμόστηκε και η ζωή μου. Το σπίτι φτιάχτηκε από καλό έως πολύ καλό, το αυτοκίνητο της εταιρείας ήταν σούπερ ντούπερ και γενικά χαιρόμασταν με την οικογένεια τα καλά λεφτά που βγάζαμε. Και πού δεν πήγαμε, και τι δεν κάναμε!

Για να μην πολυλογώ, η απόλυση ήρθε πέρσι ως κεραυνός εν αιθρία. Μπορεί να έβλεπα τα σύννεφα να πυκνώνουν για τον κόσμο γύρω μου, πίστευα όμως ότι εγώ θα ήμουν πάντα “εν αιθρία”. Άντε να έτρωγα καμιά μείωση μισθού, έλεγα. Τόσος που ήταν, και να μειωνόταν πάλι θα τη βγάζαμε, ξαναέλεγα. Αμ έλα όμως που κόπηκε μαχαίρι!

Μετά από μια περίοδο έντονων ψυχοσωματικών παρενεργειών, το κεφάλι μου προσπαθεί να συνέλθει από το χτύπημα του ουρανού που έπεσε πάνω του. Κάνω τον απολογισμό και βλέπω πού και πόσο έφταιξα. Κοιτάω τα παιδιά μου, τη γυναίκα και τους φίλους μου και βλέπω ότι τελικά δεν έχασα τα σημαντικά πράγματα της ζωής μου. Τα ψεύτικα πόδια έχασα. Τους κοθόρνους που μας ανέβασαν υποτίθεται ψηλά.

Οι αόρατοι 8 εργαζόμενοι της ΕΡΤ.

Ένας φίλος ...ευτύχησε να προσληφθεί μέσω ΑΣΕΠ στην ΕΡΤ σαν ψηφιοποιητής στο αρχείο, κάπου στα μέσα του Μάρτη. Η κατάθεση των δικαιολογητικών είχε γίνει Δεκέμβρη, μέχρι να αξιολογηθούν, να αναρτηθούν, να γίνουν ενστάσεις, να ξανα-ματα-αξιολογηθούν πέρασαν τρεις μήνες.

Εδώ θέλω λίγο να δείτε την ταχύτητα με την οποία τελείωσε η αξιολόγηση για τις προσλήψεις στο νέο φορέα, με την υψηλή εποπτεία του Γκίκα Μάναλη, ειδικού εκκαθαριστή της ΕΡΤ-όποιος έχει ταλέντο και γνώσεις κλείνει μια ΑΕ και ανοίγει μία άλλη- και να αναφωνήσετε ή να ξεφωνίσετε μαζί μου ¨ω τι ταχύτης και τι αλλαγή"!!!

Βασικά μου δημιουργήθηκε και μία απορία, μπορεί να κλείσει μια ΑΕ και να ανοίξει μία άλλη με το ίδιο αντικείμενο, να χρησιμοποιεί τις ίδιες εγκαταστάσεις αφήνοντος απλήρωτους και ανασφάλιστους εργαζόμενους;

Πίσω στο θέμα μας λοιπόν, διότι οι απορίες δεν κάνουν καλό στην υγεία!Και αρχίζουν τα διοικητικά συμβούλια για την οριστικοποίηση, την ανάρτηση και ναι!! επιτέλους για την πρόσληψη.Τρία μπορεί και τέσσερα έγιναν παρακαλώ, ένα θέμα τη φορά, μην κουραστούν σκεπτόμενοι!
8 άνθρωποι έτρεχαν πανικόβλητοι να περάσουν γιατρούς-μόνο νοσοκομειακούς και ξέρουμε όλοι τι σημαίνει αυτό- για να προλάβουν τις προθεσμίες, διότι ξαφνικά η διοίκηση βιαζόταν να ψηφιοποιήσει το πολύτιμο υλικό του αρχείου, ξανά δικαιολογητικά και ναι έρχεται η στιγμή να υπογραφεί η σύμβαση ορισμένου χρόνου, ενός (1) παρακαλώ!

Karoshi: Θάνατος από υπερβολική εργασία…(Εξαιρετικό)

 Του Θάνου Ανδρίτσου

“Η Σακάε Ιγουάτα ήταν κι αυτή Γιαπωνέζα… Εργαζόταν σκληρά στο χρηματιστήριο του Τόκιο, ως προγραμματίστρια – αναλύτρια ηλεκτρονικών υπολογιστών, στα τέλη της δεκαετίας του 80. Το 1989 η διοίκηση αποφάσισε να αλλάξει εκ θεμελίων το λογισμικό του κεντρικού υπολογιστή.

Η Σακάε, όπως όλοι όσοι ασχολούνταν με το υπολογιστικό δίκτυο, έπρεπε να κάνει υπερωρίες για να αφομοιώσει σε πολύ λίγο χρόνο το νέο σύστημα. Κανονικά έφευγε από το από το γραφείο της στις έξι το απόγευμα, αλλά τώρα χρειαζόταν να εκπαιδεύεται εντατικά, έπειτα από μια κοπιαστική μέρα, μέχρι τα μεσάνυχτα ή και αργότερα. Το επόμενο πρωί έπρεπε να ήταν στο πόστο της στις οχτώ. Σε λίγο ήρθα οι ζαλάδες, οι ερεθισμοί του δέρματος, τα προβλήματα στο στομάχι. Ύστερα , οι κρίσεις άσθματος. Μια ηλιόλουστη μέρα του Ιουνίου, η Σακάε μεταφέρθηκε επειγόντως στο νοσοκομείο, όπου δύο ώρες μετά ξεψύχησε. Η αιτία θανάτου περιγραφόταν μια λέξη που εκείνη την εποχή θεωρούταν τυπικά γιαπωνέζικη αλλά σήμερα έχει αποκτήσει οικουμενική διάσταση: Karoshi – θάνατος από υπερβολική εργασία.”
Ελευθεροτυπία, 2.5. 1992

Μεταξύ των σημερινών διεθνών ειδήσεων, μια ξεχωρίζει σε τραγικότητα και προκαλεί δικαιολογημένα αισθήματα οργής και απόγνωσης:

Συμβάσεις με «μηδέν ώρες»…

Ο πάτος δεν έχει... πάτο. Τουλάχιστον για τα εργασιακά. Μετά τις επιχειρησιακές και τις ατομικές συμβάσεις, τη μετατροπή των απανταχού μισθωτών σε «μπλοκάκηδες», την πάσης φύσεως μερική απασχόληση, τα «mini jobs» (με μισθολογικό πλαφόν τα 400 ευρώ) εκ Γερμανίας, τώρα θα μάθουμε – από τους Βρετανούς ως επί το πλείστον – και τις συμβάσεις με «μηδέν ώρες».

Τι είναι πάλι αυτό το… «φρούτο»; Πρόκειται για άλλη μια φοβερή «εξέλιξη» της λεγόμενης ελαστικοποίησης του ωραρίου, κατά την οποία ο εργοδότης δεν υποχρεούται να ενημερώνει τον εργαζόμενο ούτε για πόσες μέρες ούτε για πόσες ώρες θα εργαστεί... και φυσικά δεν γίνεται πουθενά λόγος ούτε για ασφαλιστικές εισφορές, ούτε για ρεπό, ούτε για οτιδήποτε άλλο!

Α, ναι, μοναδικός απαράβατος – και άτυπος – «κανόνας» των συμβάσεων αυτών είναι ο εξής – όπως μαρτυρούν οι χιλιάδες εργαζόμενοι που υποχρεώνονται να τις υπογράψουν στη Βρετανία: όταν χτυπήσει το τηλέφωνο για το μεροκάματο, μην τυχόν και επικαλεστείς το οποιοδήποτε κώλυμα, διότι... την έχεις βάψει. Δεν πρόκειται να σε ξανακαλέσουν, τουλάχιστον για τον επόμενο μήνα.

Όχι ότι θέλουμε να είμαστε... κακοί, αλλά οι εν λόγω προϋποθέσεις για «εργασία» καλό θα είναι να συγκριθούν με το μοντέλο που εφαρμόζεται ήδη στην Ελλάδα – και πολύ πιο συγκεκριμένα στο υπό κινεζικό έλεγχο λιμάνι του Πειραιά.

Πόρτα εξόδου για 6.000 συμβασιούχους Δημοσίου και ΟΤΑ…

Μέχρι το τέλος του χρόνου αναμένεται να έχουν συζητηθεί όλες οι υποθέσεις συμβασιούχων του Δημοσίου και των ΟΤΑ που παραμένουν στη δουλειά τους με προσωρινές διαταγές δικαστηρίων.

Με την εν λόγω απόφαση του υπουργού Δικαιοσύνης Χαράλαμπου Αθανασίου, όπως αναφέρεται στο Capital, ουσιαστικά οδηγούνται άμεσα εκτός δημοσίου άμεσα πολλούς από τους περίπου 6.000 συμβασιούχους που συνεχίζουν να εργάζονται με προσωρινές δικαστικές αποφάσεις.
Στην ίδια πηγή σημειώνεται πως η απόφαση αφορά σε υποθέσεις συμβασιούχων του δημοσίου και των ΟΤΑ που παραμένουν στη δουλειά τους με προσωρινές διαταγές δικαστηρίων και επρόκειτο να συζητηθούν το 2014 και το 2015.

Σύμφωνα με το Capital, με την απόφαση του Χ. Αθανασίου μέχρι τα μέσα Οκτωβρίου το αργότερο αρχές Νοεμβρίου θα έχουν συζητηθεί όλες οι εκκρεμείς αιτήσεις ασφαλιστικών μέτρων «για την προσωρινή ρύθμιση κατάστασης επί διαφορών για άκυρη απόλυση εργαζομένου με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας για την οποία έχει χορηγηθεί προσωρινή διαταγή» και αγωγές «για άκυρη απόλυση εργαζομένου με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας, η πραγματική απασχόληση του οποίου έχει ως ασφαλιστικό μέτρο».

ΔΤ: "Θα προτιμούσα όχι*"

 Toυ Απόστολου Λυκεσά

Μου λένε: θα πρέπει να διαχωρίσεις τον σκοπό από τα μέσα που χρησιμοποιούνται. Τα μέσα είναι μια τεχνική διαδικασία γρήγορης ωρίμανσης. Τα μέσα μπορεί να εμπεριέχουν βία αλλά τη βία την καταδικάζουμε από όπου κι αν προέρχεται. Κλείσε τα μάτια και θα δεις το μέλλον σαν ολόγιομο φεγγάρι σε γεμάτο πιάτο. Ο σκοπός είναι ιερός. Μόνο ο σκοπός μπορεί να είναι ιερός, τις ιερές αγελάδες τις σφάξαμε για να ξεκινήσουν τα καράβια. Ανέβα λοιπόν στο καράβι που έχει σαλπάρει.

Τους απαντώ: θα προτιμούσα όχι
διότι μοιάζει αυτός που με σκότωσε να θέλει τώρα να με αναστήσει και επιπλέον ως αναστημένος να μην μοιάζω καθόλου μ’ αυτό που είχα υπάρξει.

Μου λένε: τι σε κόφτει; Συμβασιούχος ήσουνα συμβασιούχος θα είσαι. Για το κράτος δούλευες για το κράτος θα δουλεύεις. Βάλε το όνομά σου στη λίστα, ξέχασε, η λήθη είναι λυτρωτική, νομιμοποίησέ μας και θα σου πλέξουμε εγκώμια, θα δεις.

Τους απαντώ: θα προτιμούσα όχι
διότι τότε θα ήταν σα να παραδέχομαι ότι είχα ήδη επιλεγεί με διαδικασίες που αν δεν ήταν βρώμικες ήταν τουλάχιστον σαθρές, με αστερίσκους και έναν οχετό από υπονοούμενα. Επιπλέον θα ήταν σα να είχα δώσει το δικαίωμα σε αυτούς τους ανθρώπους να επικυρώνουν, να επαινούν ή να αποδοκιμάζουν, τις επιλογές μου κατά πως τους βολεύει κι αυτό να το θεωρώ αντικειμενική αποτίμηση του βίου μου.

ΑΝΕΡΓΙΑ ΣΤΟ 30% ΚΑΙ "MAΥΡΗ" ΕΡΓΑΣΙΑ ΣΤΟ 40%!

 ΣΟΚ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ (ΣΕΠΕ) ΚΑΙ ΤΟΥ ΙΚΑ
ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΕΞΑΜΗΝΟ ΤΟΥ 2013!

ΣΕ ΔΙΑΛΥΣΗ ΟΙ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΕΛΕΓΧΟΥ!

Ν.ΧΟΥΝΤΗΣ:ΕΝΩ Η ΑΔΗΛΩΤΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΣΥΝΕΧΩΣ ΑΥΞΑΝΕΤΑΙ, Η ΚΟΜΙΣΙΟΝ ΘΕΩΡΕΙ ΟΤΙ ΜΕ 7 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ «ΞΕΜΠΕΡΔΕΥΕΙ»!

Από στοχευμένους ελέγχους του ΣΕΠΕ σε κλάδους όπως ο επισιτισμός (εστιατόρια, καφετέριες κ.α.), οι βιομηχανικές ζώνες, τα πρατήρια βενζίνης, τα συνεργεία αυτοκινήτων, οι μεταφορικές επιχειρήσεις, η καθαριότητα, οι κατασκευές και οι υπηρεσίες ασφαλείας (security) προέκυψε πως σε σύνολο 36.606 εργαζομένων οι 14.039 ήταν ανασφάλιστοι. Το ποσοστό των ανασφάλιστων στους συγκεκριμένους κλάδους έφτασε πλέον το 38,4%, από 36,2% το αντίστοιχο διάστημα πέρυσι.
Παράλληλα, 60.000 άτομα είδαν τον μισθό τους να μειώνεται μέσα στο πρώτο εξάμηνο του έτους: μείωση 13,49% κατά μέσον όρο είχαν 29.795 εργαζόμενοι σε 230 επιχειρήσεις, ενώ με ευέλικτες μορφές απασχόλησης απασχολούνται πλέον άλλοι 30.108 εργαζόμενοι, με αντίστοιχες φυσικά μειώσεις στις αποδοχές τους! Συγκεκριμένα, από το σύνολο των συμβάσεων πλήρους απασχόλησης οι 14.452 μετατράπηκαν σε μερικής απασχόλησης, οι 7.810 σε εκ περιτροπής με συμφωνία του εργοδότη και οι 7.846 σε εκ περιτροπής με μονομερή απόφαση του εργοδότη.

Καθηγητές με αμοιβή τρία ευρώ την ώρα…

 Της Αφροδίτης Τζιαντζή

Πίσω από το success, ή έστω ημι-success story της φροντιστηριακής παραπαιδείας, κρύβονται χιλιάδες, συνήθως ανείπωτες, ιστορίες, για μεροκάματα που κατρακυλάνε σε ένα βαρέλι που μοιάζει να μην έχει πάτο, εργοδότες που αγριεύουν όσο η κρίση σφίγγει και εργαζόμενους-λάστιχο…

Ιδιοκτήτες φροντιστηρίων μέσης εκπαίδευσης και κέντρων ξένων γλωσσών ρίχνουν τα μεροκάματα σε επίπεδο «δουλοπαροικίας». Η «Ανέλιξη» στην Ηλιούπολη απέλυσε συνδικαλιστές.
Μέσα καλοκαιριού και στα φροντιστήρια της επικράτειας λειτουργούν τα θερινά τμήματα προπαρασκευής των επόμενων υποψηφίων για τις Πανελλαδικές. Σε πολλά βρίσκονται αναρτημένοι, σε περίοπτη θέση, οι πίνακες επιτυχόντων προηγούμενων ετών, ως απόδειξη ότι τα χρήματα του γονιού πιάνουν τόπο, κι ο γιος ή η κόρη βρίσκουν μια θέση στον, χλομό πια, ήλιο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.

Μόνο που πίσω από το success, ή έστω ημι-success story της φροντιστηριακής παραπαιδείας, κρύβονται χιλιάδες, συνήθως ανείπωτες, ιστορίες, για μεροκάματα που κατρακυλάνε σε ένα βαρέλι που μοιάζει να μην έχει πάτο, εργοδότες που αγριεύουν όσο η κρίση σφίγγει και εργαζόμενους-λάστιχο, που μετράνε στον εργασιακό τους βίο τουλάχιστον τις διπλάσιες απολύσεις από τα χρόνια απασχόλησης. Σύμφωνα με στοιχεία της ομοσπονδίας των

Απολύσεις μεν, ευρωπαϊκά δε…

Τί κοινό έχει η Ελλάδα με χώρες όπως η Αίγυπτος, η Συρία, το Ιράν, ο Παναμάς, το Μεξικό, η Ινδία και η Ζιμπάμπουε;

Μη βιαστείτε να απαντήσετε “τίποτε” διότι θα διαψευσθείτε.
Η τρόικα παρατήρησε (μετά της προσηκούσης βδελυγμίας, οπωσδήποτε) ότι η Ελλάδα, όπως και όλες οι προαναφερθείσες χώρες, έχουν αναχρονιστικούς νόμους, οι οποίοι ρυθμίζουν τα όρια των απολύσεων! Πράγματι, το -σοβιετικής μορφής, οπωσδήποτε- ελληνικό νομικό πλαίσιο αφήνει ελεύθερες τις απολύσεις μόνο για όσες επιχειρήσεις διαθέτουν μέχρι 20 εργαζόμενους. Οι μεγαλύτερες επιχειρήσεις δεν μπορούν να απολύουν όσους εργαζόμενους γουστάρουν και όποτε τους θυμηθεί: αν έχουν μέχρι 150 εργαζόμενους, μπορούν να απολύουν κάθε μήνα μέχρι 6 απ’ αυτούς και, αν έχουν περισσότερους, μέχρι 5% και όχι πάνω από 30.

Και που υπήρχαν αυτοί οι περιορισμοί, ποιό το όφελος; Μπας και νομίζετε ότι δυσκολευόταν η οποιαδήποτε επιχείρηση ήθελε να διώξει π.χ. 50 ή 100 εργαζόμενους; Κούνια που σας κούναγε! Τράβαγε μια πτώχευση, τους έδιωχνε όλους κι ύστερα από λίγο ξανάνοιγε (έστω και με άλλο όνομα) και προσλάμβανε όσους ήθελε, όποιους ήθελε και με όποιο μεροκάματο ήθελε. Νόμιμα!
Έπρεπε να βάλει το χεράκι της η τρόικα για να εκσυγχρονιστούν λίγο και τα δικά μας μυαλά. Πού ακούστηκε, δηλαδή, στον εικοστό πρώτο αιώνα να χρειάζεσαι την άδεια του κράτους για να διώξεις από την δούλεψή σου όσους και όποιους θες; Συγγνώμη, κύριε κράτος, εγώ δεν πληρώνω; Από πού κι ως πού θα μου πεις εσύ, λοιπόν, πόσους και ποιους θα πλωρώνω; Και δεν κατάλαβα, τί παναπεί εργατικά δικαιώματα; Τί τους έβαλα τους συνδικαλιστές; Κεχαγιά στο τέτοιο μου, μη χέσω;

Η Αλεξία και η Αργυρώ: δύο συγκλονιστικές ιστορίες για τη «χαμένη γενιά» των μνημονίων…

 
To Spiegel ζητωκραυγάζει για την «μετανάστευση» νέων Ελλήνων στη Γερμανία- Κραυγή αγωνίας νεαρής άνεργης
μέσω Guardian.

«Η καλύτερη της χώρας της, το καμάρι της Ελλάδας, η Αλεξία Παπαϊωάννου, θα μπορούσε να φοιτήσει σε οποιοδήποτε πανεπιστήμιο στην πατρίδα της. Επέλεξε, ωστόσο, την Γερμανία». Οι Γερμανοί ασχολούνται και έχουν κάθε λόγο να το κάνουν με την 17χρονη που αποφάσισε ήδη να μεταναστεύσει.

Το Spiegel φιλοξενεί δηλώσεις της πρώτης των πρώτων στις πανελλαδικές εξετάσεις και σε εκτενές δημοσίευμα αναλύει το γιατί οι νέοι, τα πιο λαμπρά μυαλά εγκαταλείπουν την Ελλάδα. Ο τίτλος μάλιστα κάνει λόγο για …διαρροή εγκεφάλων στην Γερμανία. Φιλοξενεί δηλώσεις της Αλεξίας Παπαϊωάννου, η οποία μεταξύ άλλων, λέει ότι θέλει να γίνει δημοσιογράφος.
«Οι φοιτητές που θέλουν να σπουδάσουν στην Ελλάδα, δεν μπορούν να χαλαρώσουν ούτε το καλοκαίρι. Οι αιτήσεις για τα πανεπιστήμια ενέχουν την προοπτική της απογοήτευσης, ο αριθμός των θέσεων είναι χαμηλός ή εξαιρετικά μικρός σε σχολές, όπως η Νομική και η Ιατρική. Κι όμως, οι μαθητές παλεύουν σαν λιοντάρια.

Η Αλεξία πέτυχε στη Νομική, με την μεγαλύτερη βαθμολογία σε όλη τη χώρα, αλλά θέλει να σπουδάσει στη Γερμανία, στη Χαϊδελβέργη και στο Μόναχο.

Η Ύπουλη Κατοχή και οι Αόρατοι Κατεχόμενοι…

Η φίλη στη δουλειά με συμβούλευε φοβισμένη:

"Στο λέω για το καλό σου, μη κάνεις του κεφαλιού σου, θα χάσεις τη δουλειά σου. Σε έχουν βάλει στο μάτι. Όλοι αυτή τη στιγμή κάνουμε τα στραβά μάτια, ότι μας ζητάνε, και θα κάνουμε κι άλλα. Τι να κάνουμε; Να χάσουμε τη δουλειά μας; Θα τη κρατήσουμε ΜΕ ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΚΟΣΤΟΣ. Να κάνεις το ίδιο. Να σωπαίνεις και να κάνεις ότι σου ζητάνε"

Η Ελλάδα του "Success Story" έχει σκεπαστεί από φόβο. Φόβο στις ψυχές των ανθρώπων. Τι θα απογίνουν. Άνθρωποι που εκπαιδεύονται να νοιώσουν προνομιούχοι ακόμα κι αν καταφέρουν να τσακώσουν τρία κατοστάρικα για μισθό. Άνθρωποι που θα ευγνωμονούν τη τύχη τους αν δεν πεινάνε, αν δεν ζητιανεύουν, αν δεν κοιμούνται στα παγκάκια.
Γραπωμένοι από κάθε είδους δαγκάνες, το σπίτι που θα το χάσουν αν δεν είναι εντάξει τα χαράτσια, η εφορία, η οφειλή στη τράπεζα, η δουλειά που γίνεται σπάνια και θα τη χάνουν ακόμα κι αν κουνήσουν λίγο το δαχτυλάκι χωρίς να το επιτρέπει το αφεντικό...

Η μπάρα των απαιτήσεων έχει μηδενιστεί. Δεν υπάρχουν ούτε απαιτήσεις ούτε δικαιώματα πλέον. Μόνο υποχρεώσεις. Υποχρεώσεις που γίνεται όλο και πιο δύσκολο να καλυφθούν. Η μάνα μου με κοίταξε με θλίψη και μου είπε:

Ο “ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ” ΤΟΥ ΝΤΟΥΜΠΑΙ…

Πριν λίγες ημέρες, ο πρόεδρος της COSCO μιλώντας στον Σαμαρά, με αφορμή την επέκταση της συνεργασίας και την αξιοποίηση του Ελληνικού, δήλωσε ότι “θα κάνουμε την Ελλάδα Ντουμπάι”. Η εικόνα ενός εξωτικού παραδείσου όπως αυτό παρουσιάζεται σε ταξιδιωτικούς οδηγούς και ταινίες, απέχει παρασάγγας από την πραγματικότητα.

Το οικονομικό “θαύμα” του Ντουμπάι, δεν θα ήταν δυνατό δίχως στρατούς από εξευτελιστικά αμειβόμενους εργάτες, που κυρίως προέρχονται από “αναπτυσσόμενες οικονομίες” όπως η Ινδία, αλλά και την Αφρική. Άνθρωποι στοιβαγμένοι σε κοντέινερς, πολλές φορές απλήρωτοι για μήνες, χωρίς δικαιώματα και με τον κίνδυνο να χάσουν όλα τα δεδουλευμένα τους σε περίπτωση που αποφάσιζαν να φύγουν (ή για άλλη δουλειά, είτε για την χώρα τους). Πολλοί από τους ταλαίπωρους μετανάστες που εργάζονται στα κάτεργα του Ντουμπάι, δεν έχουν καν διαβατήριο, αφού εξαναγκάστηκαν να το παραδώσουν με το που έφτασαν στην χώρα.

Όσο για τις συνθήκες εργασίας, έχουν καταγραφεί πολλάκις ότι είναι απάνθρωπες, έχοντας οδηγήσει ανθρώπους σε τραυματισμούς, ενίοτε και στον θάνατο. Άθλιες συνθήκες υγιεινής, χωρίς νερό ή θέρμανση, πρωτόγονες τουαλέτες, ελάχιστη τροφή (κυρίως ρύζι, πατάτες και ψωμί), δωμάτια που κοιμούνται 15 και 20 άτομα. Εργάτες εξεγέρθηκαν πολλές φορές διεκδικώντας καλύτερη αντιμετώπιση. Η Διεθνής Αμνηστία και άλλοι οργανισμοί έχουν κάνει νύξεις για καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην αραβική χώρα, αλλά κανείς δεν ανταποκρίθηκε.

Το ημερολόγιο μιας εν δυνάμει άνεργης…

Απόγευμα στο μπαλκόνι μου με μια μπύρα τον υπολογιστή και τις σκέψεις μου. Έκλεισε σήμερα το σχολείο και για μας τους ανεπρόκοπους και τεμπέληδες εκπαιδευτικούς και αρχίζει το καλοκαίρι της αγωνίας. Θα μας απολύσουν, δε θα μας απολύσουν κι αν μας απολύσουν θα είμαι με τους τυχερούς που θα τη γλυτώσουν και θα βρεθώ το Σεπτέμβρη πάλι πίσω με τα κανιβαλάκια 30 παιδιά μαστραχωνιασμένα σε μια αίθουσα μικρή άχρωμη ξερή αλλά δυστυχώς όχι πάντα άοσμη να ευχαριστώ τον κύριο (βλέπε πεφωτισμένος πρωθυπουργούλης) που δεν με απέλυσε σαν το καημένο το Ν.. τον πληροφορικάριο- πως λέμε λεγεωνάριο, που όπως στον αστερίξ έτσι κι εδώ καταταγείτε μας έλεγαν και μετά από 18 χρόνια στο ίδιο σχολείο βρέθηκε να περισσεύει γιατί το μέτρησαν έτσι το μέτρησαν αλλιώς και τους βγήκαν λειψά κάτι εκατοστά - και τον Κ.. που είναι χωρισμένος με παιδί και κάνει δυό δουλειές για να τα φέρει βόλτα- άθλιε φοροκλέφτη διπλοθεσίτη άρπα τη κι εσύ- και τη Μ... που ήταν αναπληρώτρια και δε θα ξαναδεί σχολείο εκτός κι αν είναι πια τόσο κωλόφαρδη - δύσκολο τόσο λεπτή κοπέλα- και τη στείλουν για 5 ώρες στην κάτω Στρούγκα να πληρώνει 10 Ευρώ βενζίνη και να παίρνει 5 αλλά θα είναι περήφανη εργαζόμενη και μετά από 152 χρόνια δουλειάς θα πάρει 3 Ευρώ σύνταξη- αν υπάρχει ακόμα αυτός ο θεσμός γιατί κι αυτό παίζεται- και που ο άντρας της είναι κι αυτός πληροφορικάριος- άλλος λεγεωνάριος σε Επαλ αυτός, πως λέμε στη λεγεώνα των ξένων, για δύσκολες αποστολές αυτοί- και που κι αυτός κινδυνεύει να πάει για μπάνιο και να βρεθεί μόνιμος τουρίστας.

"ΛΟΥΚΕΤΟ" Η ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΚΑΤΣΕΛΗΣ.ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΧΙΛΙΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ!

 
ΑΝΑΓΚΗ ΜΙΑΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΗΣ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΝΕΡΓΩΝ!

ΝΑ ΑΝΑΠΤΥΞΟΥΜΕ ΚΙΝΗΜΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ
ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΧΙΛΙΟΥΣ ΤΗΣ ΚΑΤΣΕΛΗΣ!

Μία μεγάλη επιχείρηση που έχει την έδρα της στις Αχαρνές και στην οποία απασχολούνταν εκατοντάδες συμπολίτες μας έβαλε λουκέτο. Η εταιρεία ΚΑΤΣΕΛΗΣ ή όπως ονομάζεται ο Όμιλος Nutriart, την περασμένη Πέμπτη προχώρησε στην κατάθεση αίτησης πτώχευσης στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών, δηλώνοντας, πλέον και επίσημα ότι η εταιρεία δεν είναι σε θέση να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της. Δυστυχώς, πάνω από 1000 εργαζόμενοι θα μείνουν κυριολεκτικά στο δρόμο, δίχως αποζημίωση, σε καιρούς δύσκολους για να ξαναβρούν δουλειά, αφού οι περισσότεροι εργάζονταν στην εν λόγω εταιρεία 20 και 30 χρόνια!

Όπως ανακοίνωσε η διοίκηση της εταιρείας, την Παρασκευή (21/6), με επιστολή της προς το Χρηματιστήριο Αθηνών, «αν και το τελευταίο διάστημα κατέβαλε σημαντικές προσπάθειες για την αναδιάρθρωσή της, η επιδείνωση της οικονομικής κρίσης, ταυτόχρονα με τις μεγάλες καθυστερήσεις που υπήρξαν στην οριστικοποίηση, στη σύναψη και στην υλοποίηση των συμφωνιών χρηματοοικονομικής αναδιάρθρωσης με τις τράπεζες, επιβάρυνε σε μεγάλο βαθμό την οικονομική της κατάσταση, γεγονός που έχει ως αποτέλεσμα η εταιρεία να μην είναι σε θέση πλέον να ανταποκριθεί στις οικονομικές υποχρεώσεις της».

Όλος αυτός ο πόνος με οδήγησε στην αλήθεια…

Πριν απο καιρό έχασα τη δουλειά που αγαπούσα πολύ. Είχα παλέψει με νύχια και με δόντια για να την πάρω, εργάστηκα εθελοντικά, έψαχνα, δούλευα όπου έβρισκα. Ώσπου ξαφνικά, έρχεται αυτή η μεγάλη ευκαιρία.
Ετοιμαζόμουν για όλο αυτό με πολλή χαρά, ώσπου με παίρνουν ξαφνικά και μου λένε πως όλα ακυρώνονται γιατί η κυβέρνηση είπε πως βρισκόμαστε σε κρίση και δεν γίνονται προσλήψεις. Έπαθα σοκ μεγάλο, βρισκόμουν σε άρνηση για πάρα πολύ καιρό. Παρακολουθούσα ειδήσεις, κάθε μέρα περίμενα πως τα πράγματα θ’ αλλάξουν και ότι όλ’ αυτά συμβαίνουν στη φαντασία μου.

Πέρασε καιρός, δεν είχα διάθεση να ψάξω για τίποτα να απασχοληθώ. Είχα κουραστεί τόσο πολύ ψυχολογικά με όλες αυτες τις περιστασιακές δουλειές, με τα ανεγκέφαλα αφεντικά, με την έλλειψη παιδείας στις διαδικασίες του Δημοσίου και τον τρόπο αντιμετώπισης, ένα σύστημα σαν πολτός, σαν ρουφήχτρα υπομονής και ενέργειας – άσε που δεν υπήρχε τίποτα.
Είπα να διαδηλώσω. Πήγα, φώναξα, είδα κι άλλους συνανθρώπους στην ίδια κατάσταση. Όλοι μαζί, το ίδιο και σε άλλες χώρες. Είπα ότι αυτό δεν φτάνει. Δεν μπορεί, λέω, δεν μπορεί, κάτι συμβαίνει, δεν μπορεί να μην αφήνουν ποτέ τους λαούς σε ησυχία.

Η κινεζοποίηση των εργασιακών σχέσεων δεν είναι σχήμα λόγου…

Φόβος και δουλεμπόριο-Νταχάου έκανε τον Πειραιά η Cosco-Απολύουν όποιον διαμαρτύρεται!

Στην περίπτωση της Cosco στον Πειραιά η κινεζοποίηση των εργασιακών σχέσεων δεν είναι σχήμα λόγου. Είναι καθημερινή πραγματικότητα για εκατοντάδες εργαζόμενους που προσλαμβάνονται μέσω εργολάβων – δουλεμπόρων κι απολύονται με την μεγαλύτερη ευκολία αν διαμαρτυρηθούν για τις μεσαιωνικές σχέσεις εργασίας. Μάρτυρας ο Δημήτρης Μπατσούλης που απολύθηκε επειδή διεκδίκησε τα δικαιώματα του: να δουλεύει σε ένα ασφαλές εργασιακό περιβάλλον. Έκτοτε έχει προσφύγει δικαστικά εναντίον της εργοδοσίας.

Συνέντευξη στον Λεωνίδα Βατικιώτη

- Ποιες είναι οι συνθήκες εργασίας στην Cosco;

- Ερχόμενη στην Ελλάδα η Cosco δε λειτούργησε όπως κάθε συνηθισμένος εργοδότης. Δεν προσέλαβε συγκεκριμένο προσωπικό με πλήρη σχέση εργασίας, δεν έκανε συλλογική σύμβαση, δεν πήγε σε μια διαδικασία εκπαίδευσης και κατάρτισης και ν’ αρχίσει να λειτουργεί. Τι κάνει; Δουλεύει όσο πιο ευκαιριακά μπορεί. Δηλαδή απ’ τους 600 -700 εργαζόμενους που πρέπει να δουλεύουν, γύρω στους 200 – 250 δουλεύουν με πλήρη σχέση εργασίας, με ατομικές συμβάσεις πάντα κατευθείαν με τη ΣΕΠ (Σταθμός Εμπορευματοκιβωτίων Πειραιά), όπως λέγεται η θυγατρική της Cosco. Κι από κει και πέρα έκανε την επιλογή να δουλεύει μ’ ένα σύστημα υπεργολάβων.

Έχει ένα μεγάλο υπεργολάβο που λέγεται Διακίνηση Α.Ε. που είναι θυγατρική της ΕΛΓΕΚΑ η οποία ήταν μια εταιρεία εφοδιασμού, logistics δηλαδή, που λειτουργούσε στον Ασπρόπυργο. Παρείχε κάποιο προσωπικό στη ΣΕΠ σε καθαρά ευκαιριακή βάση πάλι με ατομικές συμβάσεις εξασφαλίζοντας μίνιμουμ μεροκάματα στις συμβάσεις. Δηλαδή, 10, 12 μεροκάματα, σε κάποιους μπορεί να ήταν 16 μεροκάματα με μια φιξ αμοιβή, που δεν περιλαμβάνει έξτρα αμοιβή για σαββατοκύριακα, αργίες, νυχτερινά και τα λοιπά, άρα έχει αποφασίσει να δίνει ένα ποσό είτε δουλέψεις Κυριακή, είτε νύχτα Σαββάτου, είτε νύχτα καθημερινής. Ατομική πάλι σύμβαση, με ιδιαίτερα καταχρηστικούς όρους κι ακόμα, πέρα από τη Διακίνηση, που είναι μια Α.Ε. και θεωρητικά υπόκειται σε κάποιους ελέγχους υπάρχουν και 4-5 ιδιώτες μικρότεροι εργολάβοι που παρέχουν επίσης κι αυτοί, προσωπικό.

Generation z…

Tου Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Κάποιοι μιλούν ήδη για τον «νεοκεϊνσιανό» που ξύπνησε εντός του Σόιμπλε. Οσονούπω θα δουν στη Μέρκελ μια μακρινή απόγονο της Λούξεμπουργκ, στον Ολάντ έναν Γράκχο Μπαμπέφ του 21ου αιώνα και στον Μπαρόζο τη μετενσάρκωση του «βασιλιά Λουντ», χωρίς απαραίτητα να καταστρέφει μηχανές και κομπιούτερ…

Εντάξει. Όλα αυτά είναι υπερβολές, χοντροκομμένο χιούμορ. Αλλά η αλήθεια είναι πως υπάρχει κάτι παράξενο στην ατμόσφαιρα της Ευρώπης. Μια μοβ-ροζ αιθαλομίχλη ανησυχίας. Δεν μας είχαν συνηθίσει, τουλάχιστον την τελευταία τριετία, οι Ευρωπαίοι ηγέτες σε δηλώσεις ευαισθησίας για τους νέους που τους καταπίνει η ανεργία, για τον κίνδυνο να δημιουργήσουν μια χαμένη γενιά. Πολύ περισσότερο οι Γερμανοί ηγέτες, που μέχρι προ ολίγων μηνών μιλούσαν με ψυχραιμία, σχεδόν με κυνισμό για τις οδύνες που απαιτεί η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Τώρα, ο Σόιμπλε ψελλίζει χωρίς να τραυλίζει τη λέξη «επανάσταση».
Η αλήθεια είναι ότι ούτε η Ευρωζώνη ούτε η Ε.Ε. βρέθηκαν μέχρι τώρα μπροστά σε τέτοια μεγέθη ανεργίας, ιδιαίτερα νεανικής. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες βρίσκονται μπροστά σε μια αχαρτογράφητη περιοχή, με άγνωστα κοινωνικά και πολιτικά φορτία.

Στο Μεσαίωνα του 2013...

 Της Μιχαλούς

Σε μια απέραντη Μανωλάδα φαίνεται να μετατρέπεται η Ελλάδα μετά τη δημοσιοποίηση των στατιστικών στοιχείων που κατέγραψε το Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας και τα οποία και δείχνουν την μετατροπή της ελληνικής κοινωνίας σε μπανανία.

Πιο συγκεκριμένα τα στοιχεία δείχνουν για το πρώτο τρίμηνο του 2013, ότι η ανασφάλιστη εργασία απογειώθηκε στο 40% ενώ η πτώση των μισθών, είτε με ατομικές, είτε με επιχειρησιακές συμβάσεις ξεπέρασε το 20% σε σχέση με το 2012.

Είναι χαρακτηριστικό ότι σε μικρότερο αριθμό εργαζομένων (17.189 έναντι 17.583 το 2012) στις επιχειρήσεις που ελέγχθηκαν εμφανίζεται ποσοστό ανασφάλιστης εργασίας 39,4%, αρκετά υψηλότερο από το αντίστοιχο ποσοστό 35,1% που είχε εντοπιστεί στους ελέγχους του 2012.

Σκύψτε, ωφελημένοι!

...ή όνειρα με «μετακινούμενο ορίζοντα»

 Tης Μαριάννας Τζιαντζή

Μετά τον «απασχολήσιμο», μετά τον εργαζόμενο-λάστιχο, μετά τον ευέλικτο, μια νέα κατηγορία υπο-εργαζόμενου έρχεται ξανά στο προσκήνιο. Είναι ο «ωφελούμενος», αυτός που ωφελείται από τα νέα προγράμματα κοινωφελούς απασχόλησης σε δήμους, σχολεία και νοσοκομεία, σύμφωνα με την τροπολογία που κατέθεσε στο πολυνομο-σχέδιο το ΠΑΣΟΚ.

Τροπολογία της ντροπής ή της παρηγοριάς στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του. Στις εφημερίδες, στη στήλη των Κοινωνικών, θα εμφανιστούν νέου τύπου μικρές αγγελίες, π.χ.: «Νέος ωφελούμενος, μορφωμένος και ωραιότατος, κάτω των 25, ζητεί νέα ωφελουμένη με ανάλογα προσόντα, για ολιγόμηνη σχέση με σκοπό την επιβίωση».