ΚΑΛΗ ΔΥΝΑΜΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ
el gato (admin)
Στις 24 Γενάρη 2012 χάθηκε αναπάντεχα ο Θ. Αγγελόπουλος, ο σπουδαίος σκηνοθέτης παγκόσμιας αναγνώρισης, από τους σημαντικότερους θριαμβευτές του ελληνικού πολιτισμού στο εξωτερικό. Άφησε την τελευταία του πνοή μέσα στη βροχή, που τόσο λάτρεψε, σε ώρα κορυφαίας δημιουργίας.
Τα αργά πλάνα του και ο λιγοστός του λόγος, σιωπές εύγλωττες, δεν άρεσαν στον πολύ κόσμο, αφού οι άνθρωποι του καιρού μας έχουν εθιστεί στην ταχύτητα, στη γρήγορη εικόνα - πληροφόρηση, αδιαφορώντας για τη βαθιά γνώση. Ο Θ. Αγγελόπουλος ήθελε με τις ταινίες του να κινήσει τη σκέψη του θεατή, να τον προβληματίσει στα κοινωνικά θέματα, να ανασύρει στην επιφάνεια βαθιά κρυμμένες ευαισθησίες.
Τίμησε την Ήπειρο ο σπουδαίος σκηνοθέτης και κείνη του ανταπέδωσε την τιμή με εκδηλώσεις που έγιναν στα Σουδενά (Κάτω Πεδινά) του Ζαγορίου το καλοκαίρι του 2010.
Τα βουνά της, κυρίως όταν είναι χωμένα στην ομίχλη και στο ψιλόβροχο ταίριαζαν ίσως με το βαθύτερο εσωτερικό του κόσμο, με τη βαθιά του στοχαστικότητα και την αίσθηση του τραγικού. Με την «εν συγχύσει» ιδεολογία του. Σε μια τέτοια ατμόσφαιρα, (ανέφερε ο ίδιος εκείνο το καλοκαίρι του 2010 σε συνέντευξή του), όταν πρωτοπήγε στο Ζαγόρι, άκουσε μέσα από το καφενείο του χωριού το τραγούδι «Μωρή κοντούλα λεμονιά»: «Αυτό το τοπίο και αυτό το τραγούδι σφράγισαν τη ζωή μου». Γιαυτό και το έβαλε να ακουστεί ολόκληρο σε δύο ταινίες του (στο «Θίασο» και στην «Αναπαράσταση» και μοτίβα του, συνοδευμένα από μοτίβα πωγωνήσιου μοιρολογιού, μπορούσε να διακρίνει ο αισθαντικός Πωγωνίου θεατής στην κορυφαία δημιουργία του στο «Μία αιωνιότητα και μια μέρα» για την οποία πήρε το Χρυσό Φοίνικα, το διεθνές βραβείο, στις Κάννες.(Ήρθε στο χωριό μας, για να γνωρίσει τη Βήσσανη και στο καφενείο τότε, που το είχε ο αξέχαστος Απ. Αποστολάκης (Τολάκης) και με το κλαρίνο του Κώτσιο Λούκα από το Δελβινάκι κατέβασε μερικά τσίπουρα. Κι έτσι μπολιάστηκε με την «Βησσανιώτισα»).
Η Ρέα Γαλανάκη, συνεργάτιδά του Θ. Αγγελόπουλου στην τελευταία ανολοκλήρωτη ταινία του «η άλλη θάλασσα» αφηγείται μετά τον τραγικό θάνατό του:
“Θέλω να θυμάμαι ότι πέρυσι στη γιορτή του εκείνος, η Φοίβη, ο Ηλίας κι εγώ πήγαμε σ' ένα ταβερνάκι της γειτονιάς μου, όταν συνέβη το εξής απίστευτο: Μπήκε μια παρέα πλανόδιων μουσικών με χρυσές καδένες, χρυσά ρολόγια, αλλά και με κλαρίνα. Έπαιζαν δημοτικά. Όταν πλησίασαν στο τραπέζι μας, τους ζητήσαμε και μας έπαιξαν το "Μωρή κοντούλα λεμονιά. Γιορτάσαμε. Αυτό το τραγούδι, όπως και τα πολυφωνικά του Πωγωνίου, μας ζήτησαν οι δικοί του και τα τραγουδούσαν στο παρεκκλήσι του Α ' Νεκροταφείου, όπου το σκήνωμά του, πριν το μεταφέρουν στο ναό για τη νεκρώσιμη ακολουθία”.
Σ' αυτή, σεμνή και υποβλητική η παρουσία του Αρχιεπισκόπου Αλβανίας Αναστασίου, από την παρέα των νεανικών του χρόνων, εκλεκτών νέων, ανήσυχων, με μια έγνοια πάντα, την Ελλάδα, τον πολιτισμό της, που ο καθένας τους υπηρέτησε με πάθος στον ιδιαίτερο δρόμο που διάλεξε.
«Έχω επισημάνει πολλές φορές και είναι αποδεδειγμένο ότι κατά ένα περίεργο τρόπο σε περιόδους κρίσης η Τέχνη ανθεί, ίσως γιατί οι άνθρωποι αισθάνονται ότι μόνον μια επίθεση πολιτισμού μπορεί να διασώσει την ψυχή τους. Είναι το τελευταίο που απομένει».
Ο θάνατος του Θ. Αγγελόπουλου, οι αναφορές του στον τόπο μας, στον πολιτισμό μας, στο ιδιαίτερο τραγούδι μας μου έφεραν στο νου και το εξής πολύ σημαντικό:
Το 2002 ο θρύλος της τζαζ, ο 73χρονος Τσαρλς Λόιντ συνθέτης, σαξοφωνίστας, τρομπετίστας, φλαουτίστας, γνώρισε τη Μαρία Φαραντούρη σε μια περιοδεία της σε αμερικανικά πανεπιστήμια. Την άκουσε στο Πανεπιστήμιο της Σάντα Μπάρμπαρα να τραγουδάει το «Γιάννη μου το μαντήλι σου» και το «Κράτησα τη ζωή μου» του Μ. Θεοδωράκη.
Έκτοτε ψάχνει όχι μόνο να γνωρίσει καλύτερα την παράδοσή μας, αλλά και αυτοσχεδιάζει πάνω σε γνωστές μελωδίες της. Δεν ήξερε τη Βυζαντινή παράδοση και τον γοήτευσε. Τον εντυπωσίασε ότι στο δημοτικό τραγούδι αυτοσχεδιάζουμε. Επίσης οι κλίμακες της Βυζαντινής μουσικής. Η Φαραντούρη μάζεψε τα παραδοσιακά θέματα που της αρέσουν, τα οποία διασκεύασε ο μουσικός Τάκης Φαραζής. Έτσι προέκυψε η «Ελληνική σουίτα» που παρουσιάστηκε στο Ηρώδειο στις 4-6-2010 από τη Φαραντούρη σε ανύποπτο χρόνο ο Λυκούργος Αγγελόπουλος, το «Κράτησα τη ζωή μου», κάποια κομμάτια του Πόντου που έχουν ωραίους ρυθμούς, Ηπειρώτικα, ένα Θρακιώτκο και δυο νησιώτικα. Ειπώθηκε τότε για τη συναυλία: Πρώτη φορά τέτοιου μεγέθους μουσικοί παίζουν κομμάτια από την ελληνική παράδοση. Η Φαραντούρη είχε πεί: Αισθάνομαι σαν ξεναγός του ελληνικού τοπίου. Να ακούς τέτοιους μουσικούς (σαν τον Λόιντ) να παίζουν την «Κοντούλα λεμονιά», το «Γιάννη μου το μαντήλι σου» είναι συγκίνηση μοναδική. Αυτά για τα τραγούδια μας, κληρονομιά πολύτιμη, καύχημα και παρηγοριά μας.
Mε αφορμή το θάνατο τον αιφνίδιο του Θ. Αγγελόπουλου παραθέτω δύο ποιήματα του δικού μας ποιητή Τάσου Πορφύρη:
ΘΑΝΑΤΟΣ ΑΠΟ ΤΡΟΧΑΙΟ
«Μοσχοβολούσε ο δρόμος
από αίμα ανακατεμένο με στίχους».
Και το άλλο του σπουδαίου μας ποιητή, που το βρίσκω να ταιριάζει στην ατμόσφαιρά του Θ. Αγγελόπουλου:
«Αχ, πως μπερδεύεται η ομίχλη στα λόγια μου
στριφογυρίζει στους στίχους, κισσός σε γέρικο δένδρο
τα σκεπάζει, τα εξαφανίζει μην τυχόν
και κάποιος αποκρυπτογραφήσει το Μήνυμα
και δεν το θέλει δεν επιθυμεί την άμεση επαφή.
Παρεμβαίνει απρόσκλητη προσδίδοντας μια
χροιά ονείρου στη σκηνή
καθώς οι λέξεις μουντές στάζοντας υγρασία
κουβαλούνε πνιγμένα τραγούδια ... ».
Στον τραγικό θάνατό του επαληθεύεται πλήρως το παρακάτω χωρίο από το δεύτερο βιβλίο των Ιστοριών του Θουκυδίδη: Κεφ. 43, τέλος:
«Αλγεινότερα γαρ ανδρί με φρόνημα έχοντι η μετά του μαλακισθήναι κάκωσις ή ο μετά ρώμης και κοινής ελπίδος άμα γιγνόμενος αναίσθητος θάνατος».
Σε νεοελληνικά: Για έναν άνθρωπο φέρνει βέβαια περισσότερο πόνο η φθορά (η ταλαιπωρία, η βλάβη) μέσα στην αρρώστια παρά ο αιφνίδιος, ο ξαφνικός θάνατος που έρχεται χωρίς να γίνει αντιληπτός, καθώς έχουμε φρόνημα ακμαίο, γενναιότητα και ελπίδα για τα κοινά.
Και τα δυο τα είχε ο Αγγελόπουλος, και γενναιότητα και ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον της πατρίδας μας…
ΚΕΙΜΕΝΟ:ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ-ΒΕΝΕΤΟΠΟΥΛΟΥ
ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ “ΒΗΣΣΑΝΗ” ΑΡ. ΦΥΛΛΟΥ 145
ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ
ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΔΥΝΑΜΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ
el gato (admin)
Αγαπητοί μου φίλοι γειά σας και πάλι.
Σας μεταφέρω κατ΄αρχήν τις θερμότερες Ευχές της Αδελφότητάς μας για τον καινούργιο χρόνο.
Την Κυριακή 29 Ιανουαρίου έγινε στη “ΜΑΝΑ” όπως κάθε χρόνο η καθιερωμένη εκδήλωση κοπής της Βασιλόπιτας για το 2012.
Πλήθος συγχωριανών και φίλων του χωριού μας ήταν και πάλι εκεί. Παρά τις δύσκολες συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί τα τελευταία δύο χρόνια στον τόπο μας, περάσαμε πολύ καλά, ξεχνώντας έστω και για λίγο τη δύσκολη καθημερινότητά μας.
Φωτογραφικό υλικό από την εκδήλωση σας έχω παρακάτω…
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΔΥΝΑΜΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ…
el gato (admin)
Το απαλό θρόισμα των φυλλωμάτων με υποδέχτηκε. Οι ελιές του κήπου, νανούριζαν στις μασχάλες τους τα κοτσύφια, για να έχουν καλά όνειρα. Περασμένες δώδεκα, πέρασα το κατώφλι του σπιτιού, άναψα τα φώτα στο στούντιο και κάθισα στην παλιά μου γραφομηχανή. Γιατί το σημερινό απόγευμα, θέλω να το μοιραστώ μαζί σας. Διαμένω στον διευρυμένο Δήμο Αιγιαλείας και κάθε Τετάρτη λαβαίνω μια τοπική εφημερίδα και ενημερώνομαι, ως συνδρομήτρια, για τα νέα της περιοχής. Εκεί, λοιπόν, διάβασα με έκπληξη, πως η Άννη Ονουφρίου, η δική μας Άννη, θα συμμετείχε σε μία εκδήλωση αφιέρωμα στο αρχαίο θέατρο της Αιγείρας. Η πρώτη μου αντίδραση, ήταν να πάρω τηλέφωνο την Άννα Γκέρτσου, που το εξοχικό της είναι κοντά στο δικό μου και να την καλέσω να πάμε παρέα. Η απάντηση ήταν «βεβαίως να πάμε, να υποστηρίξουμε την Βήσσανη».
Ανυπομονούσα να έρθει η Παρασκευή 26 Αυγούστου και είχα διαβάσει επανειλημμένα το πρόγραμμα, όπου περιλάμβανε και ξενάγηση στο αρχαίο θέατρο. Το θέατρο αυτό, λαξευμένο στον φυσικό κροκαλοπαγή βράχο, στο ανατολικό πλάτωμα πάνω απο την Αιγείρα, σε υψόμετρο 350 μ., με εκπληκτική θέα στον Κορινθιακό κόλπο και τις απέναντι ακτές της Φωκίδας, χρονολογείται στις αρχές του 3ου αιώνα π.Χ. και έχει χωρητικότητα τριών χιλιάδων ατόμων!
Βρέθηκε από ανασκαφές αυστριακών αρχαιολόγων στις αρχές του εικοστού αιώνα.
Ξεκίνησα νωρίς το απόγευμα από το χωριό Τράπεζα, πέρασα από το διπλανό χωριό Πλάτανος για να πάρω την Άννα και όλα ήταν καλά, μέχρι που χαθήκαμε στους επαρχιακούς δρόμους και βρεθήκαμε στο χωριό Ροζενά, ενώ έπρεπε να είχαμε πάει στο χωριό Αιγές. Γυρίσαμε λοιπόν στην Αιγείρα και ευτυχώς θυμήθηκε τον ζαχαροπλάστη που ψωνίζει γλυκά. Κάναμε στάση στο ζαχαροπλαστείο και ώ του θαύματος, ο άνθρωπος ήταν απόλυτα ενημερωμένος για τη διαδρομή. Ακριβώς από πάνω μας ήταν οι Αιγές, μόνο που χρειαζόταν μια υπόγεια αναστροφή, κάτω από ένα γεφυράκι. Φτάσαμε σε δέκα λεπτά! Άρχισα να γκρινιάζω για την έλλειψη πινακίδων στους δρόμους, ώσπου η Άννα με προσγείωσε! «Μα, η εκδήλωση είναι για τους ντόπιους. Είναι σαν εμείς, επάνω στην Βήσσανη, να κάνουμε εκδήλωση στον Αη-Θανάση και να βάλουμε και πινακίδες» ... Γέλασα τόσο πολύ, ώστε ξέχασα την ταλαιπωρία μας.
Μόλις αποβιβαστήκαμε, ήρθαμε πρόσωπο με πρόσωπο με την Άννη. Δεν άλλαξε καθόλου στα χρόνια που είχα να τη δω. Ευγενέστατη, γλυκιά, μας υπέδειξε το σημείο που καθόταν η μαμά της και πήγε να ετοιμαστεί για την μουσική παράσταση στην πλατεία των Αιγών. Με την μαμά της, είπαμε κάμποσα για την Βήσσανη, για την μαμά μου, για το πανηγύρι. Εν τω μεταξύ, πολύς κόσμος ερχόταν κατά κύματα και καθόταν στις αραδιασμένες καρέκλες. Στην εξέδρα ένα μαύρο πιάνο και δυο μικρόφωνα. Το ένα για την Άννη το άλλο για την Σοφία. Αριστερά μας video wall, με φωτεινές διαφάνειες από το αρχαίο θέατρο και το εκπληκτικό τοπίο της περιοχής, με φόντο τα ζαφειρένια νερά του Κορινθιακού!
Όλα ήταν τέλεια. Το δροσερό αεράκι, τα αναπαυτικά καθίσματα, η χαλαρή διάθεση και ο έναστρος ουρανός από πάνω μας. Όμως, όταν η Άννη ανέβηκε στη σκηνή, δύο άστρα κατέβηκαν και έλαμψαν εκεί μπροστά μας. Ήταν τα δύο μεγάλα, φωτεινά και ήρεμα μάτια της. Ο κόσμος χειροκρότησε κατ’ αρχάς τη σκηνική παρουσία της. Κομψή, αρχοντική, βγαλμένη από παραμύθι. Με το αέρινο φόρεμα σε γήινη καφέ απόχρωση, με την εσάρπα να την τυλίγει σαν διάφανο συννεφάκι και να ανεμίζει ελαφρά, όπως και τα μαλλιά της. Και όταν άνοιξε το στόμα της, το κοινό μαγεύτηκε από την πρώτη κιόλας νότα. Ήταν ο ύμνος του Σείκιλου, σε μελωδία απόκοσμη, ονειρική, με στίχους στην αρχαία ελληνική γλώσσα, όμως με τόσο σύγχρονο νόημα, ώστε δεν πίστευα ότι γράφτηκαν τον 20 αιώνα π.Χ.
Ο Σείκιλος, αρχαίος λυρικός, μας προέτρεπε να λάμπουμε όσο ζούμε και να μη λυπόμαστε ποτέ, γιατί η ζωή είναι σύντομη και οδεύει προς το τέρμα!
Ύστερα η Άννη με την γλυκιά φωνή της, μας σεργιάνισε στους μουσικούς δρόμους του Χατζηδάκη, του Θεοδωράκη, του Ξαρχάκου, της Καραΐνδρου, του Κραουνάκη, με λόγια-στίχους του Γκίκα, του Λόρκα, της Νικολακοπούλου, του Παπαδόπουλου και άλλων. Είκοσι τρεις εξαιρετικές ερμηνείες, με μόνη συνοδεία το πιάνο. Και μία επιπλέον, μετά από απαίτηση του κοινού, σύνολο είκοσι τέσσερις. Κάποια τραγούδια, ήταν επιλεγμένα από θεατρικές παραστάσεις αρχαίων ελληνικών έργων, κάποια ήταν χιουμοριστικά, κάποια ευαίσθητα και ρομαντικά και κάποια είχαν την γνωστή μαχητικότητα του Θεοδωράκη.
Όπως την παρακολουθούσα, λιτή, δωρική, με μετρημένες κινήσεις, να απλώνει και να μαζεύει την συγκίνηση με μόνο εργαλείο τη φωνή της, αυτή την κρυστάλλινη φωνή, που κυλούσε σαν τρεχούμενο νεράκι πηγής, σκεφτόμουν, πως μοιάζει να υπάρχει μόνο για να προστατεύει, να καλλιεργεί και να υπηρετεί, αυτό το σπουδαίο τάλαντο που ο Θεός της εμπιστεύτηκε και που εκείνη το μοιράζεται μαζί μας. Σκεφτόμουν επίσης, πως η μουσική παιδεία, αποτελεί παράδοση στην οικογένειά της. Ακόμη κι εγώ, πρόλαβα στα μαθητικά μου χρόνια, στο θρυλικό γυμνάσιο θηλέων Ιωαννίνων, την προγονική θεία της, αείμνηστη Όλγα Μέντζου, που έμπαινε στην αίθουσα κρατώντας το βιολί και μας εξέταζε στις κλίμακες ... Στο χωριό μας την έλεγαν «μπολσεβίκα», γιατί ήταν η μόνη γυναίκα που πέρασε τα σύνορα του χωριού για να πάει να σπουδάσει και εν συνεχεία να διδάξει, αυτό που πραγματικά αγαπούσε, τη Μουσική. Είπα στην Άννη, πως νιώθω τυχερή που την άκουσα απόψε. Και το εννοώ. Την ευχαριστώ, για τις στιγμές απόλυτης γαλήνης και ευχαρίστησης που μας χάρισε.
Στο τέλος της εκδήλωσης, μας περίμενε μπουφές με σνακ, τυριά και κριτσίνια και λευκό κρασί που μοσχοβολούσε.
Στο αφιέρωμα παραβρέθηκαν, εκτός των άλλων και ο Υφυπουργός κ. Σπηλιόπουλος, ο πρώην Υπουργός Πολιτισμού κ. Σταύρος Μπένος, η κα Γάτση Μαρία της Στ . Εφορίας Αρχαιοτήτων, ο Διευθυντής του Αυστριακού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου Αθηνών Dr George Landstaitter, Αντιδήμαρχοι, Δημοσιογράφοι.
Αξίζουν συγχαρητήρια στον δήμο Αιγιαλείας, για την άψογη διοργάνωση. Νομίζω πως η αντιδήμαρχος κυρία Ψυχράμη, με την προσήλωση της στα πολιτιστικά, έχει κάνει πολλά μικρά θαύματα στην περιοχή.
Αγγελική Βραζιώτη-Βλαχιώτη
Αύγουστος 2011
el gato (admin)
Αγαπητοί μου φίλοι σας χαιρετώ…
Το Καλοκαιράκι σιγά σιγά αποχωρεί, οι αναμνήσεις όλων μας, ευχάριστες ή δυσάρεστες θα μας συντροφεύουν ακόμα για πολύ…
Τυχεροί όσοι από μας βρέθηκαν έστω και για λίγο στο όμορφο χωριό μας και “πήραν τις ανάσες τους…”.
Σας έχω σήμερα φωτογραφικό υλικό από τις εκδηλώσεις που, όπως κάθε χρόνο, γίνονται στο χωριό μας τις μέρες του Καλοκαιριού. Χαρείτε το.
Οι καιροί είναι δύσκολοι από όλες τις απόψεις, όπως το νοιώθουμε όλοι…Και κάτι ακόμα:Δεν είναι δύσκολο, ρίξτε μια ματιά και στο διπλανό σας…Μπορεί να χρειάζεται τη βοήθειά σας…Και να είστε βέβαιοι ότι ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ θα ξεπεράσουμε τις δυσκολίες…
Σας εύχομαι ΚΑΛΟ ΧΕΙΜΩΝΑ και ΚΑΛΗ ΔΥΝΑΜΗ…
el gato (admin)
Γειά σας και πάλι καλοί μου φίλοι
Καλοκαιράκι για τα καλά…Καιρός να πάρουμε όλοι μια βαθειά ανάσα που τόσο μας είναι απαραίτητη στους δύσκολους καιρούς που ζούμε.
Και βέβαια ο καλύτερος προορισμός για ένα ταξιδάκι είναι το χωριό, η Βήσσανή μας, ο τόπος που γεννηθήκαμε και ξαναγεννιόμαστε κάθε φορά που τον επισκεπτόμαστε…Όσοι μπορείτε καλοί μου φίλοι μην το σκέπτεστε καθόλου…ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ. Και φέτος όπως κάθε χρόνο η Αδελφότητα και ο Πολιτιστικός Σύλλογος έχουν προγραμματίσει πολλές ωραίες εκδηλώσεις. Λεπτομέρειες μπορείτε να διαβάσετε στη διπλανή στήλη στην εφημερίδα μας…
Σας ευχόμαστε από ψυχής να περάσετε όσο καλά μπορείτε…
ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ…
el gato (admin)
Αγαπητοί μου φίλοι γειά σας και πάλι.
”ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ΚΑΙ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ”
Σήμερα σας έχω πλούσιο φωτογραφικό υλικό από τις εκδηλώσεις που έγιναν στο αγαπημένο μας χωριό τις Αποκριές την Καθαρή Δευτέρα καθώς και από τον εορτασμό του Πάσχα λίγες μέρες πριν.
Χαρά Θεού η Βήσσανη τέτοιο καιρό, πολύ τυχεροί όσοι την επισκέφτηκαν έστω και για λίγες μέρες … Ας μας αξιώσει ο Θεός να είμαστε περισσότεροι εκεί του χρόνου…
ΚΑΛΗ ΔΥΝΑΜΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ…
el gato (admin)
Αγαπητοί μου φίλοι γειά σας. Η εφημερίδα μας εισέρχεται στον 24ο χρόνο έκδοσης, και σας έχουμε ήδη έτοιμο το 139ο φύλλο της. Καθόλου ευκαταφρόνητος απολογισμός, αν λάβετε υπόψιν σας την προσπάθεια που καταβάλει η εκδοτκή ομάδα κάθε δίμηνο να έχετε ένα νέο φύλλο με τα νέα από το χωριό μας.
Στο νέο μας φύλλο θα διαβάσετε όπως πάντα τα νέα από το χωριό μας, τις εκδηλώσεις που έγιναν τελευταία στην Αδελφότητα και πολλά ενδιαφέροντα άρθρα όπως αυτό του φίλου μας Κωνσταντίνου Θεμελή, που μας τιμά συχνά με την παρουσία του και τη συμμετοχή του στις εκδηλώσεις της Αδελφότητας.
Δεν θέλω βέβαια να ξεχνάτε ότι η Εφημερίδα μας θα είναι πάντα στη διάθεσή σας και θα αποτελεί πάντα ένα ανοιχτό βήμα έκφρασης απόψεων για όλους. Περιμένουμε τη δημιουργική συμμετοχή σας…
Να είστε όλοι καλά…
ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΆΣΕΤΕ ΣΤΗ ΔΙΠΛΑΝΗ ΣΤΗΛΗ.
el gato (admin)
Με μεγάλη προσέλευση όπως κάθε χρόνο, έγινε στη “ΜΑΝΑ” η καθιερωμένη κοπή της Βασιλόπιτας της Αδελφότητάς μας για το 2011. Είχαμε την ευκαιρία να συναντηθούμε με συγχωριανούς και φίλους της Βήσσανης, να ανταλλάξουμε ευχές για το νέο έτος αλλά και απόψεις που αφορούν κυρίως το χωριό μας και τέλος να διασκεδάσουμε…
Ενδιαφέρον φωτογραφικό υλικό σας έχω παραπάνω…
ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΚΑΛΑ…
el gato (admin)
Πηγή: Λογισμικό "Σήμερα"