Σκέψεις εν θερμώ: Οι δάσκαλοι…

Είχε γραφτεί το 2006. Την περίοδο της απεργίας των δασκάλων. Ή την περίοδο της απεργοσπασίας των δασκάλων στους οποίους αναφέρεται. Εν θερμώ. Πέρασαν εφτά χρόνια. Το θυμόμουν και το ξανάφερνα στο νου από καιρό σε καιρό. Είμαι πάλι εν θερμώ και το βγάζω από μέσα μου. Βαράτε ελεύθερα. Είναι υπερβολικό; Πολύ αυστηρό; Αυτοβιογραφικό; Τσουβαλιάζει; Τσούζει; Το θέμα είναι, λέει και καμιά αλήθεια;

Οι δάσκαλοι.

… Αποκομμένοι από τον κόσμο. Ξεχασμένοι στον μικρόσκοσμο του σχολείου ξέχασαν ότι το σχολείο είναι ένας κόσμος όχι μόνο μικρός αλλά και μέγας. Μπαίνουν στην τάξη και, χωρίς να ανήκουν σε καμία τάξη, απαιτούν την τάξη. Κοιμισμένοι ευτυχείς. Περιχαρακωμένοι στην άγνοια και σε κάτι που νομίζουν «βόλεμα». Κυνικά αδιάφοροι και κοινωνικά απαθείς. Γυμνοί και άδειοι. Παραιτημένοι από την εκπαίδευση πολύ προτού συνταξιοδοτηθούν. Εγκλωβισμένοι, άγονται και φέρονται ανάμεσα στην ατολμία και την γκρίνια. Μύωπες, βάζουν στο μικροσκόπιο τα παιδιά και στο απυρόβλητο τους ίδιους και την κοινωνία που υπηρετούν. Καρπαζοδέκτες, με το κεφάλι πάντα χαμηλά διορθώνουν γραπτά, ετοιμάζουν τεστ, βαθμολογούν και αξιολογούν ψυχές. Τολμούν να διαπαιδαγωγούν!

Αντώνης Σαμαράς: ο τελευταίος των …Ρεπουσιστών…

 Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Τι κοινό έχει η πολεμική στο πρώτο Μνημόνιο κι η ρητορική κατά της λιτότητας με την πατριδοκαπηλεία και τον εθνικισμό; Και τα δύο αποτέλεσαν ιδανική σημαία ευκαιρίας για τον Αντώνη Σαμαρά μέχρι τη στιγμή που πέτυχε τον στόχο του, να αδράξει την εξουσία, οπότε και τα ξεφορτώθηκε επιδεικνύοντας έναν απίστευτο πολιτικό καιροσκοπισμό, χειρότερο κι από ‘κείνον του Γιωργάκη.

Η αλήθεια, ωστόσο, είναι πως αν σε ό,τι αφορά το μνημόνιο άπαντες μπορούν να διακρίνουν πόσο αδίστακτος πολιτικός απατεώνας είναι ο Σαμαράς, στα λεγόμενα εθνικά θέματα συνεχίζει μέχρι και τώρα να κρύβει την διπροσωπία του παριστάνοντας το αμετανόητο εθνίκι, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να μαζέψει από τα δεξιά του ό,τι χάνει από τα αριστερά του.

Τα έργα του ωστόσο αν κάτι μαρτυρούν είναι πως ο καιροσκόπος Σαμαράς συνεχίζει επάξια το έργο του Γιωργάκη: κρεσέντο υποτέλειας απέναντι σε ΗΠΑ και Τουρκία κι ενθάρρυνση των διχοτομικών σχεδίων νέας κοπής κι ειδικά μ.Χ. (μετά χρεοκοπίας) για την Κύπρο.

Απόδειξη για το πόσο κούφιος, εσωτερικής και μόνο κατανάλωσης είναι ο πατριωτισμός του Σαμαρά κι όλων των ακροδεξιών πατριδοκάπηλων φρικιών που έχει μαζέψει γύρω του αποτελεί το θέμα των μαρίνων που εξακολουθεί να προκαλεί ανατριχίλα σε όλους όσους γνωρίζουν έστω και λίγα πράγματα για τις λειτουργίες τους στην παροχή υπηρεσιών ακόμη και στα σκάφη αναψυχής.
Επί ημερών Σαμαρά ο κορυφαίος τουρκικός επιχειρηματικός όμιλος Ντογκούς απέκτησε τον έλεγχο στις μαρίνες Ζέας, Κέρκυρας και Λευκάδας συνεχίζοντας την τουρκική επιχειρηματική διείσδυση σε αυτό τον κρίσιμο τομέα που ξεκίνησε με την μαρίνα του Φλοίσβου και της Μυτιλήνης.

Ναι ρε φίλε είναι Βάρκιζα το μεταβατικό της ΕΡΤ

Tου Χρήστου Γιαννούλη

Από το φόβο του καθωσ-πρεπισμού δεν μπορούμε να πούμε αυτό που νοιώθουμε. Βράδυ Παρασκευής αναρτήθη-κε το υπόλοιπο του «ξεροκόμ-ματου» για τους κατασυκο-φαντημένους απολυμένους της ΕΡΤ. Τους φέροντες όλες τις αμαρτίες της μεταπολίτευσης. Τους αναιδείς, που λες και μόνοι τους εισήλθαν στα δημόσια Ραδιοτηλεοπτικά πράγματα και ερήμην της Πολιτικής εξουσίας εκμαύλισαν τα πάντα. Τι φτωχό παραμύθι για να είναι αληθινό.
Είναι όμως χρήσιμο και ίσως φανεί αποτελεσματικό για αυτούς που θέλουν να ανακαταλάβουν την Δημόσια Ραδιοτηλεόραση. Αυτούς που την έχασαν σαν φέουδο, βυσσοδόμησαν για χρόνια πάνω της και τώρα ως υπέρμαχοι του ρεαλισμού την θέλουν και πάλι δική τους.

Τους πήραν το παιχνίδι από τα χέρια τους χωρίς να το καταλάβουν με το διάταγμα Παυλόπουλου που κατέστησε το 2006, μερικές εκατοντάδες ομήρους σε εργαζόμενους με δικαιώματα και τελικά όπως φάνηκε με προδιάθεση και υποδομή να εξελιχτούν και σε καλοί δημοσιογράφοι. Τουλάχιστον οι περισσότεροι από αυτούς.

Άρχισαν να μιλάνε πιο ελεύθερα. Να σκέφτονται λιγότερο φοβικά και να διατυπώνουν επαγγελματικά και ανθρώπινα ΟΧΙ σε ακατανόητες εντολές και «γραμμές» που έθιγαν την όλο και πιο αναποτελεσματική και παραπαίουσα κεντρική εξουσία.
Το λάθος αυτό έπρεπε να διορθωθεί. Παράγινε το κακό. Και ο πιο νέος ρεπόρτερ, διατύπωνε αντιρρήσεις. Είχε άποψη για το ότι η Δημόσια Ραδιοτηλεόραση, Η ΕΡΤ γιατί θα αρχίσουμε να ντρεπόμαστε και να λέμε το όνομα της, έδινε λογαριασμό στους πολίτες και όχι στις ιδιαιτέρες που απαιτούσαν να καλυφθεί η κάθε ανοησία κάθε πολιτικής ασημαντότητας. Αυτό συνέβαινε, δεν το φαντάζομαι τώρα από κάποια παραλία.

Παγκοσμιοποίηση ή Ιμπεριαλισμός;

(Σχόλιο της ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑΣ-ΕΠΑΜ στο τέλος του άρθρου)

Tου Τάκη Φωτόπουλου

Μια σοβαρή παράπλευρη συνέπεια της κατάρρευσης του «υπαρκτού» και της ουσιαστικής ενσωμάτωσης των μητροπολιτικών κομουνιστικών κομμάτων στο διεθνοποιημένο καπιταλιστικό σύστημα είναι η παράλληλη καθίζηση του Μαρξιστικού προτάγματος. Έτσι, οι «Μαρξιστές» αυτοί, αντί να παραμένουν πιστοί στη Μαρξιστική μέθοδο που ορίζει την ορθοδοξία, και όχι στα «δόγματα», όπως υποστήριζε η εκχυδαϊσμένη Μαρξιστική εκδοχή, έχουν επιστρέψει, εκτός από ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις Μαρξιστών στο εξωτερικό, στα κιτάπια των αρχών του 20ου αιώνα για να ερμηνεύσουν το νέο συστημικό φαινόμενο της εποχής μας: την παγκοσμιοποίηση. Το αποτέλεσμα δεν είναι απλά η διατύπωση εντελώς λανθασμένων και ασχέτων με τη σημερινή πραγματικότητα θεωρητικών θέσεων, αλλά, ακόμη χειρότερα, η διατύπωση πολιτικών συμπερασμάτων που συμβάλλουν στην οικονομική καταστροφή λαών στην περιφέρεια του συστήματος, όπως ο Ελληνικός, αλλά και στη φυσική εξόντωση κάθε αντιστεκόμενου λαού στη διαδικασία της πλήρους ενσωμάτωσής του στην νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση (Ιράκ, Λιβύη, Συρία κ.λπ.).

Έτσι, αντί οι σύγχρονοι «Μαρξιστές» να αντιληφθούν ότι ο πρωταρχικός εχθρός των λαϊκών στρωμάτων που συνθλίβονται είναι η υπερεθνική ελίτ που διαχειρίζεται την παγκοσμιοποίηση, σε αγαστή σύμπνοια με τις ντόπιες ελίτ και τις κοινοβουλευτικές χούντες που έχουν εγκαταστήσει στη περιφέρεια, ασχολούνται αποπροσανατολιστικά με τον δήθεν «φασιστικό κίνδυνο» από τις καρικατούρες νεοναζιστικών κομμάτων και οργανώσεων και όχι με τον πραγματικό φασιστικό κίνδυνο από την παγκοσμιοποίηση! Άλλοι, πάλι, δεν βλέπουν ότι ο πρωταρχικός αγώνας σήμερα είναι εθνικοαπελευθερωτικός, ώστε να σπάσουν οι πολυποίκιλοι δεσμοί που δένουν τους λαούς στη Νέα Διεθνή Τάξη (ΝΔΤ) —την οποία καθιερώνει η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και οι συναφείς Κοινοβουλευτικές Χούντες— για να τεθούν οι βάσεις για αντισυστημικό αγώνα. Αντίθετα, περιμένουν τη …σοσιαλιστική επανάσταση, υπονομεύοντας κάθε προσπάθεια για παλλαϊκό μέτωπο και αντικειμενικά βοηθώντας την ολοκλήρωση της σημερινής καταστροφής.

Στουρνάρας: Θέλετε τη ...δόση σας; Δεχθήτε να πεθάνετε !

Στουρνάρας: Απολύσεις για να πάρουμε τις επόμενες δόσεις
Σχόλιο: Όταν ο φερόμενος ως υπουργός οικονομικών της χώρας, αλλά και όλη η συγκυβέρνηση της χρεοκρατίας και της υποτέλειας,  χωρίς καμία συστολή και χωρίς κανέναν ενδοιασμό για το τι θα γίνουν οι οικογένειες αυτών που πετάνε στο δρόμο, προτιμάνε τη δόση που θα φέρει και άλλο χρέος, και άλλους ανέργους, και άλλο ξεπούλημα της χώρας, παρά την έντιμη  άρνηση πληρωμής του χρέους, με το λαό στο πλευρό τους, τότε δεν υπάρχει καμία άλλη σωτηρία, από αυτήν που επιτάσει το Σύνταγμα στο ακροτελεύτιο άρθρο του, που αποτελεί και υποχρέωση του λαού. Να πάρει την κατάσταση στα ίδια του τα χέρια και να ανατρέψει τους ''τύρανους'' και μη ρωτάει κανείς το πως.Θαυμάστε τις δηλώσεις του υπουργού!

Περισσότερο… ωμά δεν θα μπορούσε να το πει. Με συνέντευξή του στην εφημερίδα του Ομίλου Κουρή-Χατζηνικολάου “Real News”, ο Υπουργός Οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας αποκαλύπτει ότι η συνέχιση της οικονομικής βοήθειας προς την Ελλάδα μέσω του χρηματοδοτικού προγράμματος του Μνημονίου, εξαρτάται απόλυτα από το κατά πόσο η κυβέρνηση θα φανεί συνεπής στη δέσμευσή της να προχωρήσει σε απολύσεις στον δημόσιο τομέα.

ΘΕΡΜΟΚΡΑΣΙΑ ΔΩΜΑΤΙΟΥ: Μακροβούτι

Του Μάριου Μάζαρη

Τις περισσότερες φορές κολυμπούσα δειλά. Χωρίς να ανοίγομαι πολύ, χωρίς να ξέρω αν η θάλασσα έχει κάποια σιγουριά να μου προσφέρει ή κάποια αγκαλιά να μου ανοίξει. Κολυμπούσα μέχρι εκεί που δε φοβόταν η μάνα μου πως θα πνιγώ, μέχρι εκεί που την ορατότητά της ικανοποιούσα και τη δική μου αυτοπεποίθηση έπνιγα.

Το πνίξιμο είναι το μόνο εύκολο στις ζωές των ανθρώπων : άλλος πνίγει τα θέλω του, άλλος τα πρέπει του, άλλος τον εγωισμό, τα λάθη, τα συγγνώμη του. Με τα δυο χέρια κάτω απ’ το νερό, που δεν αφήνει αποτυπώματα και ίχνη από το έγκλημα. Αυτό που ζούμε είναι ό,τι περισσεύει από το πνίξιμο. Και το λέμε καθημερινότητα και τύψεις πού και πού. Οι καθημερινότητές μας μοιάζουν αρκετά. Όλοι έχουμε μια ορατότητα να ικανοποιήσουμε, μια θάλασσα να βουτήξουμε και μια δειλία να κρυφτούμε. Τις περισσότερες φορές κολυμπούσα δειλά. Γιατί έτσι είχα μάθει, γιατί με φόβιζαν με ιστορίες για ανθρώπους που ένα κύμα τους πήρε και δεν έμαθα ποτέ πού τους πήγε κι εγώ αυτός που έκλαιγα, ένας ανύπαρκτός τους συγγενής.

Η συγγένεια για μένα δεν ήταν ποτέ κληρονομική, μόνο τις παθήσεις μπορώ έτσι να χαρακτηρίζω. Η συγγένεια ήταν και είναι επίκτητη. Με όσα αγαπάς και δε σε πνίγουν. Με όσα δεν κουράζεσαι να συναντάς. Η θάλασσα είναι μια τέτοια συγγενής μου. Κι ας έχω πάντα τρακ απέναντί της. Είναι το τρακ του σεβασμού απέναντι σ’ αυτόν που υπολογίζεις. Αυτή η συγγένεια με δένει με τόσους άλλους ανθρώπους και το τρακ πολλαπλασιάζεται. Προτιμώ να πηγαίνω σε θάλασσες απόμερες, άδειες αν είναι δυνατόν, να κολυμπώ. Δίχως να πρέπει στα μάτια να δω πολλούς ανθρώπους, να πρέπει να αιτιολογήσω γιατί την αγαπώ. Ή να μη δω άλλον κανέναν , από μένα περισσότερο να το κάνει.

Success Story Σαμαρά: η αφήγηση του αφανισμού…

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Τι σημαίνει η αφήγηση «Success Story του Αντώνη Σαμαρά» εκ μέρους ενός καθεστώτος ηττημένων - οι οποίοι πλέον καθημερινά εξευτελίζονται - που ακόμη παριστάνουν τους νικητές;

Μεγάλη επιτυχία στην συρρίκνωση της οικονομίας με εύλογη εκτίναξη της ανεργίας σε ύψος μη-διαχειρίσιμο κοινωνικά. Σημαίνει την πολιτική διεύρυνση ενός φαύλου κύκλου στην οικονομική λειτουργία, κατά την οποία η μεγέθυνση των περικοπών αυξάνει σε μη-διαχειρίσιμο επίπεδο το χρέος, πιέζοντας διαλεκτικά για ακόμη μεγαλύτερη ένταση στην εσωτερική υποτίμηση, η οποία πέραν της εργατικής δύναμης, είναι εμφανές πλέον πως περιλαμβάνει και κάθε μορφή ατομικής περιουσίας.

Τώρα πια οι πελάτες του πελατειακού καθεστώτος της διαπλοκής δεν θρηνούν για την απώλεια της αξίας της περιουσίας τους (φαίνεται πως το χώνεψαν!), αλλά εξεγείρονται εναντίον των φοροφυγάδων, οι οποίοι μοιάζει να αυξάνονται, αντί να μειώνονται σε αυτό το στάδιο ωρίμανσης της κρίσης στην Ελλάδα. Γελοίοι θρήνοι χαμένων υπάρξεων ενός καθεστώτος που βασίζει την επιτυχία του σε μία πολιτική αφήγηση και μία αντιδημοκρατική πολιτική πρακτική αφανισμού και αφελληνισμού. Τί πιο φυσιολογικό δια της άναρχης διάλυσης ενός κοινωνικού μοντέλου, από την στιγμή που δεν υφίσταται κανένα απολύτως Εθνικό Επιχειρηματικό Σχέδιο με σαφώς Κεϋνσιανιστική δομή, να οδηγείσαι στην αύξηση, αντί στην μείωση της φοροδιαφυγής; Τί πιο φυσιολογικό, εκεί όπου το εισόδημα μειώνεται με την ανορθόδοξη ιδέα της εσωτερικής υποτίμησης, σε ένα ευρωζωνικό μάλιστα περιβάλλον πόλωσης του κεφαλαίου στις περισσότερο ασφαλείς / αναπτυγμένες χώρες του κέντρου, ακόμη και οι πλέον υγιείς για την εθνική οικονομία θεσμικές πρωτοβουλίες να καταλήγουν στο ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που επιδιώκουν;

Το τάμα…

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Κατεβαίνει την εσωτερική σκάλα διστακτικά, το χέρι της κρατάει γερά την κουπαστή. Το τελευταίο διάστημα δεν έχει εμπιστοσύνη στα πόδια της. Στέκεται αναποφάσιστη στο κέντρο το μεγάλου χολ, κάτω από τον πολυέλαιο με τα εκατοντάδες κρύσταλλα Swarovski, το φως είναι ανοικτό, ψάχνει το διακόπτη να το σβήσει, μουρμουρίζοντας «… ανόητη». Το βλέμμα της πέφτει στον τεράστιο καθρέφτη. Αντικρίζει μιαν άγνωστη, «Θεέ μου, πώς κατάντησα…», ψιθυρίζει και σκέφτεται ότι έχει να κάνει Botox πάνω από εξάμηνο. «Είναι έτοιμα τα πράγματα;», φωνάζει.

«Ο σάκος είναι πάνω στον δερμάτινο καναπέ», ακούγεται η Ταμίλα από την κουζίνα και η κ. Χρεοκοπίδου βλέπει έντρομη τη Luis Vuitton. «Ανόητη!» φωνάζει, «είναι δυνατό να πάω στη φυλακή με τέτοια βαλίτσα;». Ανεβαίνει επάνω να ψάξει κάτι πιο διακριτικό, δεν βρίσκει τίποτα, συμβιβάζεται με την προσφορά της Ταμίλα να της δώσει έναν από τους δικούς νάιλον καρό σάκους. «Να βάλω ένα τάπερ με φαγητό;», ρωτάει η Ταμίλα. «Απαγορεύεται», απαντάει αυτή. «Το αυτοκίνητο περιμένει», λέει η Ταμίλα. «Τρελή είσαι, που θα πάω με το Hummer; Κάλεσε ένα ταξί», λέει επιτακτικά η κ. Χρεοκοπίδου. Η Ταμίλα υπακούει απρόθυμη κι απορημένη.

Καθώς το ταξί ξεκινά, το βλέμμα της διασχίζει το ψηλό πέτρινο τείχος που περιβάλλει τα 4 στρέμματα κήπου και τους δύο ορόφους με τα 450 τετραγωνικά που με τόσο κόπο διακόσμησε και γέμισε με έπιπλα. Ούτε ξέρει πόσο κόστισε, γι’ αυτό κι έδιωξε οργισμένη τον μεσίτη που το εκτίμησε μόλις ένα εκατομμύριο, ούτε την αξία του οικοπέδου. «Αυτό το σπίτι έχει φιλοξενήσει υπουργούς, βουλευτές, πρέσβεις, έχει 20.000 μηνιαίο κόστος συντήρησης», του φώναζε, λες κι αυτό θα ανέβαζε την τιμή του. «Τι ηλίθια που ήμουν», σκέφτεται καθώς το ταξί αφήνει πίσω του την παρηκμασμένη αίγλη των βορείων προαστίων με προορισμό τον Κορυδαλλό.

Παιδεία και έρευνα σε ελεύθερη πτώση…

Δύο χρόνια μετά την πολυδιαφημισμένη «μεταρρύθμιση» Διαμαντοπούλου για την ανώτατη παιδεία, τα ελληνικά πανεπιστήμια μάχονται – με ίδιες δυνάμεις – να παραμείνουν όρθια και να υπηρετήσουν το δημόσιο αγαθό της παιδείας. Ο περίφημος νόμος της πρώην υπουργού αποδείχθηκε ανεπαρκής – γεγονός που είχε έγκαιρα επισημανθεί από τους πανεπιστημιακούς δασκάλους, που όμως αγνοήθηκαν προκλητικά στο όνομα της εξυπηρέτησης πολυποίκιλων συμφερόντων.

Ο νόμος επένδυσε σε διοικητικές (αντί σε διαρθρωτικές) αλλαγές στα πανεπιστήμια, θεσπίζοντας το Συμβούλιο Ιδρύματος που δήθεν θα ανανέωνε τη δομή και τον προγραμματικό λόγο των ΑΕΙ και ταυτόχρονα θα ενίσχυε τον βηματισμό τους.

Φιάσκο η «μεταρρύθμιση»
Σήμερα, η πλειοψηφία των Συμβουλίων αυτών έχει μόνο να επιδείξει άψυχες και γραφειοκρατικές ενέργειες, ενώ είναι εκκωφαντική η απουσία των Συμβουλίων από τις ουσιαστικές και δομικές ανάγκες των πανεπιστημίων και τις διεκδικήσεις των πρυτάνεων σε ό,τι αφορά πιστώσεις για τα χειμαζόμενα ΑΕΙ, περισσότερες δυνατότητες για έρευνα, διορισμό των – εδώ και 3 έτη – εκλεγμένων μελών ΔΕΠ, κ.ά.

Είναι χαρακτηριστικό ότι το Συμβούλιο Ιδρύματος του Πανεπιστήμιου Αθηνών έχει προτάξει (!) τη δημιουργία μη κερδοσκοπικού ιδρύματος στη Βόρεια Αμερική για τη συλλογή πόρων και δωρεών (προφανώς γιατί αρκετά μέλη του, ως προερχόμενα από ΑΕΙ των ΗΠΑ, θεωρούν ότι προτεραιότητά τους είναι οι δημόσιες σχέσεις ή γιατί πιστεύουν ότι τα 20 και πλέον εκατομμύρια ευρώ που λείπουν σε ετήσια βάση από το Πανεπιστήμιο Αθηνών, θα καλύπτονται από τους ομογενείς και μάλιστα σε συνεχή βάση).

H Μεσόγειος Φλέγεται!…

Του Γιώργου Στάμκου

Η Μεσόγειος υπήρξε κάποτε λίκνο πολιτισμών, που επηρέασαν καθοριστικά την πορεία της ανθρωπότητας. Η αρχαία Αίγυπτος, η Φοινίκη, η Ελλάδα και η Ρώμη -όλες τους μεσογειακές δυνάμεις- έβαλαν, λιγότερο ή περισσότερο, τα θεμέλια του Δυτικού πολιτισμού, ο οποίος στην εποχή μας έγινε παγκόσμιος. Οι τρεις μονοθεϊστικές θρησκείες και ειδικά ο Χριστιανισμός ήταν ένα κατεξοχήν τέκνο του “μεσογειακού κόσμου”, που απλώθηκε στη συνέχεια στην βόρεια και ανατολική Ευρώπη κι ακολούθως στον υπόλοιπο κόσμο.

Το Ισλάμ έγινε ισχυρή δύναμη και παγκόσμιας εμβέλειας πολιτισμός μόλις βγήκε από τις αραβικές ερήμους κι εξαπλώθηκε προς τις ανατολικές και νότιες ακτές της Μεσογείου. Στην ακμή της, τον 9ο μ.Χ. αιώνα, η ισλαμική αραβική αυτοκρατορία έλεγχε το 75% της μεσογειακής λεκάνης. Στη συνέχεια οι χριστιανικές δυνάμεις ανακατέλαβαν την ιβηρική χερσόνησο και τα μεγάλα νησιά της Μεσογείου από τους Άραβες (11ος -15ος αι.) αλλά απώλεσαν επί πέντε αιώνες τον έλεγχο των Βαλκανίων, που αποτέλεσε τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

60 ΔΙΣ ΟΙ ΛΗΞΙΠΡΟΘΕΣΜΕΣ ΟΦΕΙΛΕΣ (1 ΣΤΟΥΣ 5) ΠΡΟΣ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ!!!

 70 ΔΙΣ ΤΑ ΜΗ ΕΞΥΠΗΡΕΤΟΥΜΕΝΑ ΔΑΝΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ!!!ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΚΟΥΡΕΜΑΤΟΣ ΚΑΤΑΘΕΣΕΩΝ!

ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΑΝ ΤΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΣΟΔΑ ΤΟ Α' ΕΞΑΜΗΝΟ!!! ΣΤΑ 6,8ΔΙΣ ΤΑ "ΦΕΣΙΑ" ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΣΕ ΙΔΙΩΤΕΣ!

Απίστευτο αλλά αληθινό! Δείγμα μιας κλιμακούμενης τραγωδίας και του απόλυτου αδιεξόδου που βιώνει η χώρα , είναι τα ληξιπρόθεσμα χρέη που νοικοκυριά και επιχειρήσεις έχουν απέναντι στο δημόσιο και τις τράπεζες και τα οποία , με ύψος 130 δις, ξεπερνούν τα 2/3 του φθίνοντος Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος, τη στιγμή , μάλιστα, που καταρρέουν τα δημόσια έσοδα!

Είναι προφανές ότι αν δεν υπάρξει μαζί με τη διαγραφή του δημόσιου χρέους (ή τουλάχιστον του συντριπτικά μεγαλύτερου μέρους του) και μια γενναία ρύθμιση έως διαγραφή των ιδιωτικών χρεών για τις πιο ευάλωτες κοινωνικά κατηγορίες και πολύ μικρές επιχειρήσεις, τότε δεν μπορεί να εφαρμοστεί με αξιοπιστία ένα προοδευτικό πρόγραμμα διεξόδου και ανασυγκρότησης!
«Βουνό» έχουν γίνει τα χρέη των πολιτών και των επιχειρήσεων προς την εφορία. Στο πρώτο εξάμηνο του 2013 αγγίζουν πλέον τα 60 δις. ευρώ και ένας στους πέντε πολίτες βρίσκεται με ληξιπρόθεσμη οφειλή προς το δημόσιο.

Πρόκειται για ένα ποσό το οποίο αντιστοιχεί στο ένα τρίτο περίπου του ΑΕΠ (183 δις. ευρώ) προκαλώντας τον έντονο προβληματισμό της κυβέρνησης για τη νέα γενιά ληξιπρόθεσμων οφειλών που έχει δημιουργηθεί από τους φόρους και τα «χαράτσια» του μνημονίου.
Από τις αρχές του έτους τα χρέη αυτά είναι αυξημένα κατά 4 δις. ευρώ - δείγμα της τραγικής οικονομικής κατάστασης στην οποία βρίσκονται τα ελληνικά νοικοκυριά.

Κυβέρνηση Φασιστικού Περιεχομένου. Μη χάσετε Το ΧΩΝΙ και αυτήν την Κυριακή!

Κυβερνούν ερήμην του ελληνικού λαού. Παίρνουν τα σκληρότερα μέτρα στη σύγχρονη ελληνική ιστορία, χωρίς να ρωτήσουν κανέναν. Ούτε καν τους ίδιους τους βουλευτές τους!
27 Πράξεις Νοµοθετικού Περιεχοµένου σε 14 µήνες επί Σαµαρά

Παρασύροντας τους Ελληνες στη µνηµονιακή «υποδούλωση», η κυβέρνηση οδηγεί τη ∆ηµοκρατία στο εκτελεστικό απόσπασµα

Η κυβέρνηση Σαµαρά έχει χάσει προ πολλού τη συνταγµατική της ισορροπία. Προκειµένου να περάσει µια σειρά σκληρών δηµοσιονοµικών µέτρων που οδηγούν όλο και βαθύτερα τους Έλληνες στην εξαθλίωση, επέλεξε να βαδίσει νοµοθετικά στα πιο σκοτεινά κοινοβουλευτικά µονοπάτια. Αυτά που επέβαλε η τρόικα. Χωρίς κοινοβουλευτικό έλεγχο. Χωρίς διάλογο.

Διαβάστε ολόκληρο το ρεπορτάζ Στο ΧΩΝΙ της Κυριακής!

ΔΙΑΒΑΣΤΕ, ΕΠΙΣΗΣ, Στο ΧΩΝΙ της 4ης ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

Δε με παρατάτε με το Σεπτέμβριο...

 Του Βαγγέλη Τσερεμεγκλή

Λυσσάξανε όλοι. Ο Σεπτέμβριος θα είναι έτσι, ο Σεπτέμβριος θα είναι αλλιώς, μετά τις γερμανικές εκλογές θα πέσει ο ουρανός στο κεφάλι μας, ο Σεπτέμβριος θα έχει φόρους, χαράτσια , λογαριασμούς.

Γιατί ρε , οι άλλοι μήνες δηλαδή τι είχαν; Έρεε το χρήμα απ' τα μπατζάκια μας και δεν το θυμάμαι; Τρώγαμε με χρυσά κουτάλια και το Σεπτέμβριο θα μας τα πάρουν; Δεν μας έχουν πάρει και τα σώβρακα τρία χρόνια τώρα, το Σεπτέμβριο του '13 θα περιμένουν να το κάνουν;
Τι θα κάνουν, δηλαδή, θα ψηφίσουν κι άλλα μέτρα; Ε, και; Γιατί, μήπως τα προηγούμενα που ψήφισαν απέδωσαν;

Όλο και λιγότερα φράγκα πέφτουν στα ταμεία, γιατί "ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος". Το γκλιν -γκλον που κάνει το χρήμα όταν συναντάει το άλλο χρήμα, το ξαπλωτό στο θησαυροφυλάκιο, γίνεται όλο και πιο αδύναμο και λιγότερο συχνό.

Δεν το ακούν, τρελαίνονται, και πάνω στην τρέλα τους παίρνουν μέτρα. Ε, και; Άντε και τα πήραν, άντε και τα ψήφισαν, αποτέλεσμα θα έχουν;
Όχι, κανένα αποτέλεσμα δεν θα έχουν, εκτός από καμιά εικοσαριά χιλιάδες δυστυχισμένες οικογένειες ακόμη - άλλο τίποτα.

Κυβέρνηση υποτέλειας σε φόντο εθνικού διχασμού

 Tου Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Τα μνημόνια και οι πρωτοφανείς «συμβάσεις», που δεσμεύουν την χώρα από την άνοιξη του 2010, είναι ο απόλυτος οδικός χάρτης της νεοφιλελεύθερης τυραννίας, του Δόγματος του Σοκ, που οδηγούν τελικά στην αντιδημοκρατική εκτροπή.
Το πρώτο σχετικό πείραμα έγινε την δεκαετία του ’70 στην Χιλή με την χούντα του Πινοσέτ για να λεηλατηθεί ο ορυκτός πλούτος της χώρας, τον οποίο εποφθαλμιούσαν τα αρπακτικά των πολυεθνικών.

Σήμερα, η συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου, με την βαριά φορολογία, τα χαράτσια, τις απολύσεις, το γενικό ξεπούλημα και τις αυταρχικές συμπεριφορές, που κορυφώθηκαν με το «μαύρο» στην ΕΡΤ, επιχειρεί να βαδίσει στην ίδια αντιλαϊκή και αντεθνική ατραπό, έχοντας ζηλώσει την «δόξα» του αιμοσταγούς δικτάτορα της Χιλής.

Η κυβέρνηση αυτή είναι επικίνδυνη όπως διαχειρίζεται την εξουσία, όχι μόνο γιατί είναι πλήρως υποταγμένη στις επιταγές των τοκογλύφων, όχι μόνο για τον πρωτοφανή αντιλαϊκό και ξενόδουλο χαρακτήρα της, αλλά και γιατί επιδεικνύει έναν διχαστικό ρεβανσισμό απέναντι στην κοινωνία.

Δ. Καζάκης:"Πάνε για νέα μέτρα και χέρι στην ιδιωτική περιουσία" λέει στο ράδιο 9,84 και το Γ.Σαχίνη 2/08/2103 (ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟ)

Η Ελληνική Δημόσια περιουσία δεν είναι επαρκής για την κάλυψη του χρέους με αποτέλεσμα να βάζουν χέρι και στην ιδιωτική περιουσία λέει στο ράδιο 9,84 και το Γιώργο Σαχίνη ο οικονομολόγος αναλυτής και γραμματέας του ΕΠΑΜ Δημήτρης Καζάκης.
Δηλώνει βέβαιος ότι θα μπει χέρι στις καταθέσεις τουλάχιστον κατά 8% και ξεπάγωμα των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας.

Όπως είπε το μεγάλο μυστικό είναι ότι από την 1η Ιουλίου ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας έχει αναλάβει όλες τις χώρες που έχουν δανειακές συμβάσεις και μνημόνια με την Ευρωζώνη και όμως αυτό παραμένει χωρίς δημοσιότητα.
Σημείωσε ότι ο Μηχανισμός αυτός έχει χαρακτηριστικά και νομικά υπερ-κράτους στον οποίο η Ελλάδα έχοντας υπογράψει την συνθήκη δημιουργίας του και ως χώρα με χρέη που του έχουν μεταβιβαστεί, έχει παραδώσει πλέον επί της ουσίας τις κρατικές της λειτουργίες και υπάρχει μόνο τυπικά ως κρατική οντότητα.

Βαρυσήμαντη δήλωση του Μίκη Θεοδωράκη

Σχόλιο: Όπως πολύ χαρακτηριστικά αναφέρει ο Μίκης, ο αγώνας για να είναι αποτελεσματικός πρέπει να γίνει πρώτα απ' όλα μαζικός. Για να γίνει αυτό χρειάζεται συστηματική δουλειά απ' όλους στις γειτονιές, τα χωριά και τις πόλεις, σε όλους τους χώρους εργασίας. Εκεί δηλαδή που ζει και αναπνέει η ίδια η κοινωνία. Όποιος θεωρεί ότι μπορεί να παριστάνει τον σωτήρα ή "μπροστάρη" χωρίς να πασχίζει για την ενδυνάμωση, την αφύπνιση και την οργάνωση του λαού, δεν μπορεί να είναι φίλος του, γιατί από πίσω από αυτό κρύβεται η ιδέα ότι οι συμπολίτες του δεν έχουν ελπίδα χωρίς χειραγώγηση.

Ακτιβισμοί και περιθωριακές ενέργειες για την αυτοπροβολή κάποιων στις πλάτες του Κινήματος, που στη πράξη λειτουργούν σε βάρος του, δεν έχουν θέση απ' εδώ κι εμπρός και πρέπει να στηλιτεύονται ως πράξεις προδοσίας ανεξαρτήτως προθέσεων.

http://seisaxthia-epam.blogspot.gr/2013/08/blog-post_2876.html

el gato (admin)

Έσβησες Ρημάδα Τηλεόραση…

 Το σκοτάδι σε διαρκή επανάληψη

“Κυριακή στο χωριό”. Πολύ μου αρέσει αυτή η εκπομπή που πάει σε διάφορα μέρη της Ελλάδος και μαζεύει τους ντόπιους γύρω από ένα τραπέζι και δοκιμάζουν τοπικές συνταγές και τραγουδάνε δυνατά τα δικά τους τα τραγούδια. Είχε περάσει και από εδώ πριν χρόνια αυτή η ίδια εκπομπή. Ναι, σε τούτο το ξεχασμένο, ακριτικό νησί, που πια δεν έχει ούτε μια χούφτα ανθρώπους να το περπατάνε. Τότε είχαμε ειδοποιηθεί μήνες πριν ότι επρόκειτο να μας επισκεφθεί η κρατική τηλεόραση και να κάνει αφιέρωμα στη μικρή μας γειτονιά και λαχταρούσαμε πως και πως για να έρθει εκείνη η ημέρα που θα στήνονταν εδώ οι κάμερες και θα τραβούσανε πλάνα από τη ζωούλα μας την ταπεινή και θα στέλνανε την εικόνα σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου. Είχαμε βρει τα καλύτερα κεντητά τραπεζομάντιλά μας, τα πιο σπάνια εδέσματα μέσα από χειρόγραφους τσελεμεντέδες που είχαν αφήσει για μας και τις επόμενες γενιές οι γιαγιάδες μέσα στα σκονισμένα μπαούλα του χρόνου. Θέλαμε να προσφέρουμε λιγάκι από το χρώμα και τη γεύση του τόπου μας, όσο μπορούσαν βέβαια να χωρέσουν όλα αυτά σε έναν φακό τηλεοπτικό.

Και η πολυπόθητη στιγμή έφτασε. Τα συνεργεία φάνηκαν από το λιμανάκι, καθώς κουβαλούσαν στις πλάτες τους ατέλειωτα μαύρα καλώδια, με νέους αμούστακους που έτρεχαν ασταμάτητα και που είχαν στην κωλότσεπη πένσες και ταινίες μονωτικές. Και σύντομα τα τραπεζάκια μας ενώθηκαν κι έγιναν ένα άλλο, μεγάλο τραπέζι. Και βάλαμε τα καλά μας. Και κάτσαμε όλοι στο κέντρο της πλατείας. “Φώτα; Μοτέρ; Πάμε!”.

Ενάντια στα απολιθώματα του παλαιοδικομματισμού…

Toυ Γιάννη Μακριδάκη

Χτες βράδυ ξημερωθήκαμε στο μούρκι με τις σούμες…
Μικρή παρέα επισκεπτών του καλοκαιριού μας, μεταξύ αυτών και μια κοινοβουλευτική προσωπικότητα που εκτιμώ και συμπαθώ για το πάθος και την χειμαρρώδη συμπεριφορά της απέναντι στα απολιθώματα της παλαιοδικομματικής εποχής.

Μιλήσαμε για όσα μας χωρίζουν, κυρίως για την αίσθηση που έχει ο καθένας μας σχετικά με τις αδυναμίες, τις παραλήψεις, τον ενδοτισμό ή μη της Αριστεράς, το πού υστερεί αυτή έναντι των σύγχρονων κοινωνικών κινημάτων και δράσεων.

Αυτά που μας ενώνουν είναι βέβαια πολύ περισσότερα, κι αυτό δεν μπορεί να μην αναδειχθεί σε περιβάλλοντα φιλικά προς την ανθρώπινη φύση και όχι στημένα και πλάνα όπως το χρηματοοικονομικό σύστημα εντός του οποίου καταναλώνουμε, και κάποιοι σπαταλούμε, τις ζωές μας

Δυο πράγματα κατάλαβα από την χτεσινή συνάντηση:

Πρώτον ότι μια βραδιά με σούμα σε ένα περιβόλι στην οποίαν θα συμμετείχαν όλα τα στελέχη, όλων των απόψεων και των αποχρώσεων της Αριστεράς, θα ήταν αρκετή για να πέσει αυτή η χούντα. Και μετά θα τα βρίσκαμε μεταξύ μας. Πάλι με σούμα, μεζέ και κουβέντα

Κάτι περίεργο συμβαίνει με την ηγεσία της δικομματικής κυβέρνησης…

Του Γιάννη Δέμου

Σύμφωνα με πρωινή πληροφορία 2-8-2013, σε συνάντηση μεγαλοεπιχειρηματιών ( και μέσω τηλεδιάσκεψης) στο city του Λονδίνου, συζητείτο η προοπτική υπογραφής παραχωρητηρίων, συμβολαίων και συμφωνιών δισεκατομμυρίων ευρώ με την Ελλάδα. Μεταξύ αυτών και Τούρκοι μεγαλοεπιχειρηματίες, οι οποίοι μάλιστα είχαν και την πλέον «φρέσκια» ενημέρωση, για προβλεπόμενες, (ενδοτικές) υπέρ τους αποφάσεις, της «Ελληνικής» Κυβέρνησης.

Το περίεργο είναι ότι ως το πλέον αρμόδιο άτομο για να προσεγγίζει κανείς ως κορυφαίο εκπρόσωπο της Κυβέρνησης και της Τρόικας και μάλιστα χωρίς πατριωτικές αναστολές, υπεδεικνύετο ο Ευάγγελος Βενιζέλος .

Εξαιρετικά ανησυχητική ήταν και αναφορά για την πιθανότητα να ηγηθεί (!) της κυβέρνησης τους επόμενους μήνες (και γεννάται το ερώτημα τι ξέρουν που δεν το γνωρίζει ο Ελληνικός Λαός, ίσως συγχώνευση Πα,Σο.Κ και Ν.Δ.;)

Το μόνο αδύνατο σημείο που εντόπιζαν είναι ο κίνδυνος να αντιληφθούν τον ρόλο του οι εσωκομματικοί του αντίπαλοι και οι ψηφοφόροι (ποιος είναι ακριβώς ο ρόλος του άραγε;) και να τον αναγκάσουν σε παραίτηση...

Η ΚΡΑΤΙΚΗ ΜΗΧΑΝΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ 2013 ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ…

 Όλγα και Τάνυα Γεριτσίδου

Ο ορισμός μίας κρατικής μηχανής έγκειται στην εξής λειτουργία : λαβαίνοντας το ‘καύσιμο’, δηλαδή τους φόρους των Πολιτών (που επί της ουσίας αρχικά η λογική τους ήταν η ίδια με μία συνδρομή σε ένα αποκλειστικό κλαμπ ή ίδρυμα ή σύλλογο) η μηχανή παράγει υπηρεσίες δωρεάν ή εξαιρετικά φθηνές για τους Πολίτες-συνδρομητές.

Οι υπηρεσίες αυτές ανάλογα με το Σύνταγμα του τυπικού αλλά ουσιαστικά Δημοκρατικού Κράτους αφορούν, με διαφορετικούς βαθμούς παρέμβασης και /ή στήριξης ανά κράτος και σύνταγμα, τους τέσσερις πυλώνες προστασίας και υποστήριξης ενός κοινωνικού συνόλου : υγεία, εκπαίδευση / παιδεία, συγκοινωνίες-επικοινωνίες, προστασία (αστυνομία –στρατός -δικαιοσύνη).

Για αυτό σύμφωνα με το φορολογικό Δίκαιο βάση για την υποχρέωση των Πολιτών του Ελληνικού Κράτους να καταβάλλουν φόρους είναι αυτή ακριβώς η προαναφερθείσα ανταποδοτικότητα : το κράτος υποχρεούται να ανταποδίδει στο σύνολο του Ελληνικού Λαού σε υπηρεσίες, παροχές και αγαθά ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ το αντίτιμο του συνόλου της φορολογίας που απαιτεί από τους Πολίτες, αλλιώς η διαδικασία της είσπραξης των φόρων και η ίδια η απαίτηση φόρων δεν είναι παρά κλοπή και απάτη.