Δεν πληρώνω δεν πληρώνω! 10 λόγοι για να μην πληρώσω φόρους…

 Γράφει ο Μάριος Μπρούσκος Στυλιανόπουλος

ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ

1) Οι φόροι είναι επαχθείς σε σχέση με το εισόδημα.

2) Τα χρήματα που πληρώνονται ως φορολογικές εισφορές δεν καταλήγουν στα δημόσια ταμεία, αλλά εξυπηρετούν ένα χρέος για το οποίο δεν φέρω την παραμικρή ευθύνη.

3) Τα χρήματα αυτά, ακόμη και αν καταλήξουν στα δημόσια ταμεία, δεν πρόκειται να διατεθούν για τη λειτουργία ενός κοινωνικού κράτους. Αντιθέτως, καταλήγουν στις τσέπες των λωποδυτών πολιτικών.

4) Οι φόροι χρηματοδοτούν κυρίως τις μισθολογικές δαπάνες των δημοσίων απατεώνων. Επομένως, δεν είμαι διατεθειμένος να γίνω συνένοχος στα εγκλήματα των εκάστοτε κυβερνώντων.

5) Για κάθε ευρώ που πληρώνω στο ελληνικό δημόσιο, στερώ ένα ευρώ από την αγορά και θεωρητικά μειώνω τον οριακό μισθό των εργαζομένων του.

6) Καταβάλλοντας φόρους ανακηρύσσω συνεργάτη το κράτος στις δραστηριότητές μου. Λυπάμαι, αλλά το κράτος δε με συνέδραμε στο να κερδίσω χρήματα.

Το αντίδοτο στο ιδεολογικό Σαρίν…

 Toυ Γιώργου Παπασωτηρίου

Θυμάστε την ιστορία του Ιωσήφ που μετέτρεψε μπροστά στον φαραώ τα φίδια σε άκαμπτες βακτηρίες; Ε, λοιπόν, το θαύμα δεν ήταν και πολύ… θαύμα. Ο Ιωσήφ γνώριζε πως αν πιέσεις τη νάγια την ορχούμενη (είδος κόμπρας) σε ένα ορισμένο σημείο του κεφαλιού της, αυτή κοκαλώνει. Το νευρικό της σύστημα παραλύει, ακριβώς όπως παραλύουν οι Έλληνες εργαζόμενοι από το φόβο του χειρότερου, από την έλλειψη προοπτικής και ελπίδας.

Κανείς δεν αντιδρά, γιατί κανείς δεν ελπίζει, γιατί μας βομβαρδίζουν μιντιακά μ’ ένα είδος ιδεολογικού αερίου Σαρίν, που μας παραλύει την ψυχή, μας τσακίζει τη βούληση και μας συρρικνώνει σαν τις κατσαρίδες του Κάφκα, έτσι ώστε κρυπτόμενοι να νομίζουμε ότι θα αποφύγουμε το βλέμμα της Μέδουσας, επιβιώνοντας λάθρα, φοβισμένοι, μη ορατοί, χωρίς αξιοπρέπεια και πρόσωπο. Κάποιοι, είτε γιατί χτυπήθηκαν από την καταστροφή είτε γιατί αρνούνται να μεταλλαχθούν σε υπάρξεις χωρίς ύπαρξη καταφεύγουν σε μία ύστατη προσπάθεια επανασύστασης του προσώπου τους μέσω της τρέλας ή της αυτοχειρίας.

Ήδη για εφιαλτική αύξηση των αυτοκτονιών στην Ελλάδα, λόγω της τρόικας και της ανεργίας, γράφει η Washington Post: «Για κάθε αυτοκτονία, έχουμε άλλες 30 απόπειρες», ενώ το 43% των αυτοκτονιών αφορούν άνεργους πολίτες, σημειώνει η αμερικανική εφημερίδα.

Η φαντασία στην απεργία…

Toυ Πιτσιρίκου

Αγαπητέ πιτσιρίκο, για ρίξε μια ματιά σε ένα φυλλαδιάκι και σε μια παρουσίαση (αναφέρω τις πηγές έμπνευσης) που προσπαθούν να βάλουν σε μια σειρά προβληματισμούς, σκέψεις και ιδέες σχετικά με την επερχόμενη απεργία των εκπαιδευτικών.

Ουσιαστικά και τα δύο παρουσιάζουν το περιεχόμενο των κειμένων με ένα πιο (ευελπιστώ) εύληπτο τρόπο ;-)
Δεν ξέρω αν είναι για δημοσίευση. Κρίνε εσύ αν και με ποιο τρόπο…

Φιλικά

Φίλιππος Κουτσάκας
Εκ-παιδευτικός

(Αγαπητέ φίλε, τόση δουλειά που κάνατε, δεν μπορώ να μην το ανεβάσω. Με εντυπωσιάσατε. Και μετά κάποιοι υποστηρίζουν πως οι εκπαιδευτικοί δεν δουλεύουν σκληρά. Το μόνο πρόβλημα ήταν πώς θα κάνω τα jpeg να φαίνονται χωρίς να κρύβονται από τις πλαϊνές στήλες του μπλογκ. Αυτός είναι και ο λόγος που συνεχίζω να γράφω τώρα: για να κατέβουν τα jpeg και να μπορούν να τα διαβάσουν οι αναγνώστες. Λίγο ακόμα, λίγο ακόμα… Νομίζω πως τα κατάφερα, οπότε οι αναγνώστες θα μπορέσουν να διαβάσουν τις προτάσεις σας για την απεργία. Καλή επιτυχία και σας ευχαριστώ.)

ΚΑΝΕ ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ

http://pitsirikos.net/

el gato (admin)

Στη ζωή του καθένα μας έρχεται η στιγμή που πρέπει να αποφασίσει με ποιον θα πάει και ποιον θα αφήσει!

 Tης Αννας Μπαχτή*

Η ώρα της προσωπικής ευθύνης του καθένα έχει φτάσει. Τον ύπνο μας δεν πρέπει άλλο να τον χαλάει ο φόβος και το άγχος για το που θα βρεθούμε την επόμενη μέρα ,αν θα είμαστε οι επόμενοι της διαθεσιμότητας-απόλυσης, αν θα πάρουμε το βαλιτσάκι μας για άλλη γη γι άλλα μέρη, αν σήμερα μπορούμε να διδάξουμε το ένα μάθημα και αύριο όχι, αν σήμερα διδάσκουμε σε ένα σχολείο και αν αύριο διδάσκουμε σε δύο ή και τρία γιατί ξαφνικά μειώνονται τα τμήματα και πλεονάζουμε.

Δεν μπορούμε να μένουμε στο σχολείο και να εκτιμάμε το συνάδελφο της διπλανής έδρας με βάση τα μόρια του και αν θα είμαι εγώ που θα φύγω ή ο άλλος. Δεν μπορεί να μένουμε στη τάξη ,όταν ξέρουμε πως 15.000 μαθητές μας πετάχτηκαν έξω από τα σχολεία τους ή αναγκάστηκαν να αλλάξουν βίαια ειδικότητα. Δεν μπορούμε να μπαίνουμε στο σχολείο και να ξέρουμε πως χιλιάδες μαθητές πολύ γρήγορα θα εγκαταλείψουν έστω αυτό το κουτσουρεμένο, πληγωμένο δημόσιο σχολείο για να οδηγηθούν στην κατάρτιση και τη μαθητεία δηλ. την απλήρωτη παιδική εργασία ,εκεί που το μόνο «μορφωτικό εφόδιο» που θα πάρουν θα είναι η υποταγή στον εργοδότη και η προετοιμασία τους για να γίνουν οι σύγχρονοι δούλοι του 21ου αιώνα.

Η δουλειά μας έχει βαρύ φορτίο όχι γιατί αποδεικνύει η ΟΥΝΕΣΚΟ πόσες ώρες γραφείου αντιστοιχούν σε μία διδακτική ώρα, αλλά γιατί το αποδεικνύει η ίδια η ιστορία . Η εκπαίδευση ήταν πάντα μπροστά στους αγώνες για μια καλύτερη ζωή , για ψωμί- παιδεία –ελευθερία .

Μαρία, Γιάννη, Πέτρο, Ελένη, Ανίσα, Βλαντισλάβ…: Γράμμα της ΟΛΜΕ προς τους μαθητές

Αγαπητή μας μαθήτρια, αγαπητέ μας μαθητή,

Έχει περάσει πια αρκετός καιρός από τότε που αυτές οι μέρες του Σεπτέμβρη ήταν για όλους μας μια γλυκιά επιστροφή στο σχολείο, με τις ανταλλαγές των καλοκαιρινών εμπειριών, με το σχεδιασμό και τις αποφάσεις για την καινούργια σχολική χρονιά, με την ανανέωση της υπόσχεσης πως θα κάνουμε ό,τι μπορούμε, για να ζήσουμε όμορφα.

Έχει περάσει πια αρκετός καιρός, από τότε που οι κυβερνήσεις των μνημονίων και όσοι τις υπηρετούν, αποφάσισαν να διαλύσουν το Δημόσιο Σχολείο, να το μετατρέψουν σε μια άχρωμη και σκληρή επιχείρηση, που θα χωράει μόνο τα παιδιά των λίγων. Κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι πρόκειται για κάτι φυσικό και λογικό. Περιμένουν από μας να «συνηθίσουμε» την καταστροφή. Όμως κι οι δυο μας ξέρουμε, ότι αυτό είναι δύσκολο να συμβεί. Γιατί δεν μπορούμε να ζήσουμε έτσι. Αλλά και γιατί σημαίνει ότι πρέπει να παραιτηθούμε- κι εμείς κι εσύ- από το να είμαστε άνθρωποι. Από έναν καλύτερο κόσμο.

Από τη δύναμη της νεανικής σου ορμής και δημιουργικότητας ,από την έντονη επιθυμία ν΄ αλλάζεις τα πράγματα γύρω σου κόντρα στις συνήθειες και τον εφησυχασμό των μεγάλων.

Μετά από τούτο τον Σεπτέμβρη λοιπόν τίποτα δεν θα είναι το ίδιο. Εμείς, οι καθηγητές και οι καθηγήτριές σου, αποφασίσαμε να ξεσηκωθούμε σε έναν απεργιακό αγώνα για την υπεράσπιση του Δημόσιου Σχολείου, της ζωής της δικιάς μας και της δικιάς σου. Απέναντί μας έχουμε τα στελέχη των υπουργείων, τους καλοπληρωμένους μάνατζερ, τα δελτία ειδήσεων, που δεν έχουν σταματήσει να επαναλαμβάνουν ότι είναι ο δικός μας ο αγώνας που θα βλάψει το Σχολείο και όχι η δική τους βάρβαρη πολιτική. Αυτοί οι άνθρωποι, ζώντας χρόνια τώρα στα σαλόνια της εξουσίας, δεν είναι σε θέση να καταλάβουν τις ανάγκες σου, τις αγωνίες σου, τα όνειρά σου. Αυτοί οι άνθρωποι του συστήματος ξέρουν μόνο να κάνουν λογιστικούς λογαριασμούς, και σ’ αυτούς τους λογαριασμούς βρήκαν ότι το Δημόσιο Σχολείο περισσεύει.

Κλείσιμο εδώ και τώρα όλων των εφοριών μέχρι να πέσει η χούντα…(Διαβάστε το)

 Tου Δημήτρη Καζάκη

Θέλετε να μάθετε την αλήθεια για το που πηγαίνει η χώρα και πώς δημιουργείται το εικονικό πρωτογενές πλεόνασμα του Σταϊκούρα; Πηγαίνετε να καθίσετε για 20 με 30 λεπτά στην ουρά του δικαστικού τμήματος μιας ΔΟΥ και τότε θα αντιληφθείτε πολλά. Από 1/9 έχει δοθεί η εντολή να κατάσχονται μισθοί, συντάξεις, ενοίκια και οτιδήποτε άλλο κατατίθεται σε τραπεζικό λογαριασμό οφειλετών της εφορίας.

Μάλιστα επειδή υποτίθεται ότι οι μισθοί και οι συντάξεις είναι αναπαλλοτρίωτοι με βάση το νόμο στην Ελλάδα, η κυβέρνηση σε συνεννόηση με τις τράπεζες έχει στήσει την εξής κομπίνα: Την ημέρα κατάθεσης στο λογαριασμό της τράπεζα του ποσού του μισθού (15μερο, ή εξόφληση) ή της σύνταξης, θεωρείται ότι πρόκειται για μισθό και σύνταξη και δεν τις πειράζουν. Μόλις περάσει μια ημέρα θεωρούνται απλή κατάθεση και τώρα δεσμεύονται αυτομάτως από την τράπεζα για την εφορία.

Η κομπίνα όμως έχει κι άλλη μια πτυχή. Αν το πάρουν χαμπάρι οι δικαιούχοι και κάνουν ανάληψη του μισθού ή της σύνταξης ανήμερα προκειμένου να αποφύγουν τη δέσμευση, τότε το υπουργείο οικονομικών έχει συμφωνήσει άτυπα με τις τράπεζες να είναι στην διακριτική τους ευχέρεια η δήμευση του μισθού και της σύνταξης από την πρώτη ημέρα. Είναι παράνομη μια τέτοια πρακτική; Και λοιπόν; Τι μπορεί να κάνει ο δικαιούχος; Να ζητήσει ευθύνες από την τράπεζα; Θα τον παραπέμψει στην εντολή της εφορίας για δήμευση. Να ζητήσει ευθύνες από την εφορία; Το πολύ-πολύ να του πουν ότι είναι λάθος της τράπεζας και επομένως δεν έχουν ευθύνη οι ίδιοι.
Τι απομένει για τον δικαιούχο μισθωτό ή συνταξιούχο; Να ζητήσει αποκατάσταση. Από ποιον; Η τράπεζα λέει ότι δεν τα έχει για να τα αποδώσει γιατί τα απέδωσε στο υπουργείο. Η εφορία μπορεί μεν να αποδεχθεί το λάθος, αλλά χρήματα που δόθηκαν ακόμη κι από λάθος τρίτου στην εφορία δεν επιστρέφονται. Τι άλλο μένει; Μην πείτε για δικαιοσύνη, διότι μόνο τα ανελαστικά έξοδα προσφυγής την κάνουν απρόσιτη για την μεγάλη πλειοψηφία των μισθωτών και των συνταξιούχων.

Φθινοπωρινό πρωινό…

 Του Γιάννη Μακριδάκη

Τελευταία νιώθω ένα αίσθημα ολικής ματαιότητας, που οδηγεί σε μια ηρεμία παράξενη, σε μια αίσθηση πληρότητας και απόλυτης καρτερίας.

Δεν οφείλεται σε αποδοχή της κατάστασης που βιώνουμε, ούτε σε απογοήτευση ή απελπισία αλλά σε κάτι τελείως διαφορετικό, άκρως ελπιδοφόρο.

Έχω απόλυτη εμπιστοσύνη στο Χάος, όπως ξανάγραψα κάμποσες φορές, κι από εκεί, από το Χάος, του οποίου είμαστε μια μικρή παράμετρος όλη η ανθρωπότητα, προέρχεται το αίσθημά μου αυτό, το άκρως αισιόδοξο.

Διότι, μπορεί οι άνθρωποι να ξεχάσανε πως είναι φυσικά όντα και να μεταλλαχθήκανε σε καταναλωτές, να αλλάξανε, η φύση όμως δεν άλλαξε ποτέ και μέσα από το Χάος της τείνει συνέχεια προς την εξισορρόπηση, τον θάνατο του παλαιού και την γέννηση του νέου. Με άλλα λόγια, τι να καταλάβει και τι να νιώσει το Χάος που διέπει εδώ και χιλιάδες χρόνια όλην αυτή την υπέροχη φύση γύρω μας, από τις σκέψεις και τις πράξεις των ανθρώπων; Όλοι είναι ανακυκλώσιμοι, ήρθαν για να δουν και να απέλθουν, να γίνουν κοπριά για να τραφούν και να ζήσουν οι επόμενοι, στους οποίους φύση θα δώσει δώρο κι ευκαιρία ζωής. Και είναι για λύπηση όσοι αυτό δεν νιώθουν, κυρίως κάποιοι από δαύτους που θεωρούνται σπουδαγμένοι, αμόρφωτοι βαθιά οι περισσότεροι, και κάποιοι καλλιτέχνες παλιάτσοι, οι οποίοι νομίζουν πως εξουσιάζουν τους υπόλοιπους ανθρώπους ή πως είναι πάνω απ’ αυτούς, πως δεν τους αγγίζει τίποτα προσωπικά, κυρίως όμως, που έχουν, λες, την βεβαιότητα πως δεν θα πεθάνουν ποτέ.

Τρίτο μνημόνιο… μακρύτερο και φαρμακερό…

 Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Ερήμην της αμήχανης κυβέρνησης, οι εταίροι επιταχύνουν τα σχέδια για πρόσθετο δανεισμό που θα παρατείνει μέχρι το 2020 τον μνημονιακό «γύψο» και θα βαθύνει την αποικιοποίηση της χώρας.

Ο κύβος ερρίφθη. Έρχεται τρίτο πακέτο και μαζί του τρίτο μνημόνιο. Ο λογαριασμός της μέτρησης των μνημονίων μπορεί να έχει χαθεί, λόγω των αλλεπάλληλων επικαιροποιήσεων και επεκτάσεων που έχουν υποστεί τα ήδη ισχύοντα μνημόνια. Αλλά αυτή τη φορά οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι προσδιορίζουν με ακρίβεια για τι μιλούν: μιλούν για πρόσθετο δανεισμό, ενδεχομένως μαζί με κάποιες διευκολύνσεις στην αποπληρωμή του χρέους, μιλούν επομένως για μια νέα, συμπληρωματική δανειακή σύμβαση η οποία θα συνοδευτεί από ένα και τυπικά τρίτο μνημόνιο. Το οποίο θα είναι και το… μακρύτερο. Μεταφορικά και κυριολεκτικά, από άποψη χρονικού ορίζοντα.

Οι αποσαφηνίσεις ήρθαν το τελευταίο διήμερο, από Βρυξέλες και Φρανκφούρτη. Ο επικεφαλής του Eurogroup Γερούν Ντάισερμπλουμ τίναξε στον αέρα τα φλυναφήματα της κυβέρνησης περί ενδεχομένου εξόδου στις αγορές εντός του 2014, χαρακτήρισε αυτονόητο ότι θα υπάρξει νέο πρόγραμμα στήριξης και προσδιόρισε τον χρονικό ορίζοντα των αποφάσεων ανάμεσα στις γερμανικές εκλογές (22/9) και στη συνεδρίαση του Eurogroup του Νοεμβρίου (11/9). Επίσης, απέκλεισε το ενδεχόμενο ονομαστικής μείωσης του χρέους (κούρεμα) χωρίς να αποκλείει άλλες μορφές ελάφρυνσης.

Μόνο με γενική πολιτική απεργία διαρκείας μπορούμε να ξεμπερδέψουμε...

του Δημήτρη Καζάκη

Από έναν καθηγητή της Βοιωτίας πήρα το παρακάτω μήνυμα:

«Την Πέμπτη που μας πέρασε είχαμε συνέλευση η τοπική ΕΛΜΕ Βοιωτίας για τις μελλοντικές κινητοποιήσεις. Υπήρχε μια πρόταση της ΟΛΜΕ για επαναλαμβανόμενες πενθήμερες απεργίες και μια πρόταση του ΚΚΕ για 48ωρη απεργία και μετά βλέπουμε. Κάποια στιγμή σηκώθηκα στο βήμα και είπα τα εξής λόγια. Στα μεταφέρω αυτολεξεί: «Είναι ουτοπικό να νομίζουμε ότι ο δικός μας κλάδος θα σωθεί ενώ οι άλλοι θα καταστραφούνε. 

Στην κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε ή σωζόμαστε όλοι, ή δεν σώζεται κανένας. Οι κλαδικές απεργίες με αιτήματα μόνο του κλάδου έχουν τελειώσει και δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα. Σας καλώ λοιπόν να ψηφίσετε την δική μου πρόταση για ΓΕΝΙΚΗ απεργία ΟΛΩΝ των κλάδων με αιτήματα την έξοδο από την Ε.Ε. και το Ευρώ και την μονομερή διαγραφή του χρέους.» Από την στιγμή που κατέβηκα από το βήμα πέσανε όλοι πάνω μου συνδικαλιστές και μη ώστε να με πείσουν να ψηφιστεί η δική μου πρόταση ξεχωριστά από τις άλλες.

Στην αρχή μου λέγανε κάτι μπαρούφες ότι εγώ θέτω το πολιτικό πλαίσιο της απεργίας και όχι τους τρόπους δράσης. Μετά  μου έλεγαν ότι διασπώ το κίνημα. Εγώ επέμενα να ψηφιστεί η πρόταση μου σαν τρίτη πρόταση. Με εκνευρίσανε τόσο πολύ που στο τέλος άρχισα να φωνάζω και να τους λέω ότι δεν θα με αναγκάσουν να ψηφίσω μια πενθήμερη απεργία με αδιευκρίνιστους στόχους η οποία εξυπηρετεί μόνο το ΣΥΡΙΖΑ για ψηφοθηρικούς λόγους.

Στο τέλος ΦΥΣΙΚΑ πέρασε το δικό μου διότι είμαι ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ ΣΠΑΣΑΡΧΙΔΑΣ αν θέλω. Η πρόταση της ΟΛΜΕ (ΣΥΡΙΖΑ) πήρε 55 ψήφους. Η πρόταση του ΠΑΜΕ πήρε 40 ψήφους και η δική μου 5 ψήφους. Τα συμπεράσματα δικά σου και με αφορμή το σημερινό σου άρθρο». 
 

Νομίζω ότι σχόλιο του φίλου καθηγητή δεν ξαφνιάζει κανέναν σχετικά με το πώς δρουν οι κομματικοί μηχανισμοί και ποιες είναι οι επιδιώξεις τους.

Έγινε “μπούρμπερη” και κουρνιαχτός!

 Του Alexandros Raskolnick

Διάβαζα ότι αυτοί οι απίθανοι τύποι της κουστωδίας της αλήθειας, οι συμβουλάτορες της κυβέρνησης των Ολετήρων, «απειλούν» πάλι, όπως και στις αρχές του καλοκαιριού, με πρόωρες εκλογές, πιθανές τον ερχόμενο Μάιο. Όμως, ο πρωθυπουργεύων σφουγγοκωλάριος, μόνο θυμηδία μπορεί να προκαλεί, απειλώντας (sic) με εκλογές. Δεν απειλεί βέβαια εμάς τους ψηφοφόρους. Ξέρει πόσο μεγάλη είναι η πιθανότητα να τον στείλουμε με πρώτη ευκαιρία και χωρίς περιστροφές στον αγύριστο της οριστικής λήθης.
 
Στην πραγματικότητα απειλεί τους βουλευτές που στηρίζουν το καταστροφικό έργο της κυβέρνησής του. Αυτούς που άβουλοι και μοιραίοι στηρίζουν αυτήν την χείριστη κυβέρνηση των ανθρωποφάγων. Ο εκβιασμός είναι αποτελεσματικός γιατί το ξέρουν και οι πέτρες ότι οι περισσότεροι από αυτούς δεν πρόκειται να διασωθούν στην επόμενη Βουλή. Ο επικεφαλής αυτού τον καταστροφικού θιάσου ανίδεων, ανόητων και ανεπάγγελτων, που κάποιες φορές είναι και συνδεδεμένοι με δόλια ιδιωτικά συμφέροντα, μόνο να τους εκβιάζει με φτηνούς εκβιασμούς μπορεί, αφού ούτε ηγεμόνας είναι ούτε βέβαια ηγέτης. Από αυτόν τον εσμό των κανιβάλων, δεν περνούν απαρατήρητοι οι πολιτικοί γόνοι που με κληρονομικό θα έλεγες δικαίωμα, θρονιασμένοι στους σβέρκους μας, ευημερούν. Όμως οι περισσότεροι από αυτούς είναι βουλευτές επειδή το διαπλεκόμενο σύστημα της τηλεδημοκρατίας μας αποφάσισε να είναι αυτοί, αντί άλλων, οι τηλεμαϊντανοί που με την ψήφο τους ορίζουν καθ’ υπαγόρευση τις ζωές μας. Έτσι κατά που το σάπιο μας σύστημα βολεύεται να μας κυβερνάνε, με την αποχή μας ή με την ψήφο μας υφαρπαγμένη με ψεύτικες υποσχέσεις, ρουσφέτια κι ανισόρροπα εκλογικά συστήματα.

H αυτο-αναπαραγόμενη γλώσσα του οικονομικού κυνισμού…

 Tου system failure

Παρά το γεγονός ότι η στάση των ανθρώπων σε Ελλάδα και Ευρώπη φαίνεται ότι αλλάζει, έστω αργά, απέναντι σε έννοιες που στο σχετικά πρόσφατο παρελθόν θεωρούνταν σχεδόν ταμπού, όπως οι έννοιες της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης, το συστημικό κατεστημένο χρησιμοποιεί όλα τα διαθέσιμα μέσα, προκειμένου να διατηρήσει αλώβητη την κουλτούρα του ακραίου ατομικισμού και του ωμού οικονομικού πραγματισμού.

Η κουλτούρα αυτή εξαπλώθηκε ταχύτατα τις τελευταίες τουλάχιστον δύο δεκαετίες στην Ελλάδα και γενικότερα στον Δυτικό κόσμο - ίσως με διαφορετική μορφή από χώρα σε χώρα λόγω τοπικών ιδιομορφιών – εξυπηρετώντας στο ακέραιο τα συμφέροντα των οικονομικών ελίτ. Ο ακραίος ατομικισμός και ο οικονομικός πραγματισμός, δεν αποτέλεσαν απλώς τα κύρια συστατικά μιας ιδιότυπης κουλτούρας, αλλά κατέληξαν να αποτελούν τα βασικά δομικά στοιχεία του σύγχρονου ορθολογισμού των Δυτικών κοινωνιών, κάτι που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε ως Δυτικό νεο-ορθολογισμό.

Είναι χαρακτηριστικό ότι, στην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης, η γλώσσα του οικονομικού κυνισμού που διαδίδεται κατά κόρον από τα εγχώρια μεγάλα ΜΜΕ, αναπαράγεται αυτόματα από την ίδια την κοινωνία, παρόλο που για την κατάσταση στην Ελλάδα ευθύνεται σε πολύ μεγάλο βαθμό η οικονομική ασυδοσία ορισμένων προνομιούχων, οι οποίοι όχι μόνο παραμένουν στο απυρόβλητο, αλλά αντίθετα, σε πολλές περιπτώσεις βγαίνουν και κερδισμένοι από την οικονομική κρίση και είναι αυτοί τελικά που ελέγχουν τα συγκεκριμένα φερέφωνα. Στην κορυφή της πυραμίδας αυτών των προνομιούχων βρίσκονται οι τραπεζίτες και μια επιχειρηματική και πολιτική τάξη που ελέγχουν απόλυτα έως σήμερα τις εκάστοτε κυβερνήσεις.

Τι σημαίνει για την Εθνική Άμυνα το τέλος της Αμυντικής Βιομηχανίας…(Διαβάστε το)

Tου Δημήτρη Κυπριώτη*

Τέλος και στην Αμυντική Βιομηχανία..

Το τέλος της Αμυντικής Βιομηχανίας άρχισε να διαγράφεται από τη στιγμή που τα επίσημα κυβερνητικά χείλη και οι επίσημες δηλώσεις των υπευθύνων, άρχισαν να προφέρουν τις δήθεν προσπάθειες ….αναδιάρθρωσης και άλλα συναφή φληναφήματα με τα οποία 3 και πλέον χρόνια τώρα μας έχουν φλομώσει οι πολιτικοί μας. Γιατί και ο πλέον αδαής περί αυτών των ζητημάτων, έχει καταλάβει την κοροϊδία που παίζεται στις πλάτες του λαού, από το πολιτικό προσωπικό της χώρας μας.

Για να αντιληφθούν όμως και οι μη γνωρίζοντες τα θέματα αυτά, ποιο είναι το σοβαρό πρόβλημα που δημιουργείται, ακόμη και στην ασφάλεια της χώρας μας, από το «ξεχαρβάλωμα» της κρατικής μας αμυντικής βιομηχανίας, θα επιχειρήσουμε προηγουμένως, μια συνοπτική παρουσίαση του θέματος.

Τι συγκροτεί την Αμυντική Βιομηχανία
ΕΑΣ-ΕΛΒΟ-ΛΑΡΚΟ και ΕΑΒ είναι τα αρχικά γράμματα των εταιρειών που συγκροτούν την κρατική αμυντική βιομηχανία της χώρας.

«Η ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΑΜΥΝΤΙΚΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ (ΕΑΣ) ΑΕ»

Πλησιάζοντας η επέτειος (κατάρρευση Lehman Brothers)....(Διαβάστε το)

 Του Μωυσή Λίτση

Σε λίγες ημέρες κλείνουν πέντε χρόνια από την κατάρρευση του αμερικανικού τραπεζικού κολοσσού Lehman Brothers, που σηματοδότησε την απαρχή της μεγαλύτερης διεθνούς οικονομικής κρίσης από την εποχή της δεκαετίας του ’30.

Την κατάρρευση της Lehman Brothers, ακολούθησε η βύθιση στην κρίση του διεθνούς τραπεζικού συστήματος, η οικονομική ύφεση και η διάχυση της κρίσης στην ευρωζώνη μέσω της «μικρής» Ελλάδας.

Από ελληνική η κρίση εξελίχθηκε πολύ γρήγορα σε ευρωπαϊκή κρίση χρέους, σε θεμελιακή κρίση του ευρώ, σε παγκόσμια καπιταλιστική κρίση παρά τα επί μέρους εθνικά χαρακτηριστικά και τις χρόνιες αδυναμίες χωρών όπως η Ελλάδα, την οποία μάλιστα οι εγχώριοι νεοφιλελεύθεροι ταγοί χαρακτήριζαν «τελευταία σοβιετία». Με τον πόλεμο στη Συρία καθοδόν…, μία νέα οικονομική απειλή προβάλλει από την Ασία και τις αναδυόμενες οικονομίες, πολλές από τις οποίες(Ινδία, Κίνα, Βραζιλία, Τουρκία) προβάλλονταν ως τα ανερχόμενα αστέρια στο διεθνές οικονομικό στερέωμα και «αναχώματα» στις επιπτώσεις της κρίσης.
Τη συνήθη αυγουστιάτικη ραστώνη, πριν τις πρόσφατες εξελίξεις στη Συρία, είχε διακόψει η ειδησεογραφία για τη νομισματική-χρηματιστηριακή αναταραχή σε αναδυόμενες αγορές που θύμιζαν τις απαρχές της «ξεχασμένης» σήμερα ασιατικής κρίσης του 1997: της πρώτης μεγάλης διεθνούς οικονομικής κρίσης μετά την πλήρη επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού και του ανοίγματος των διεθνών κεφαλαιαγορών, τα οποία βαφτίστηκαν «παγκοσμιοποίηση».

Να μην λείψει ΚΑΝΕΙΣ!!

Μετά από τρεις δύσκολους μήνες η ΕΡΤ είναι ακόμα σε λειτουργική κατάληψη από τους ίδιους τους εργαζομένους. Μετά από τρεις δύσκολους μήνες το πρόγραμμα της ΕΡΤ βγαίνει κανονικά και αποτελεί μια πηγή ενημέρωσης που ήρθε να συμπληρώσει το κενό που υπάρχει ανάμεσα στα παράνομα χουντοκάναλα.

Οι συναγωνιστές που έχουν μείνει στην ΕΡΤ, κάνουν πράξη τη  λειτουργική κατάληψη. Αυτοί οι συναγωνιστές είναι εκεί σε εικοσιτετράωρη βάση και παλεύουν πλέον, όχι μόνο για μια αντικειμενική ενημέρωση, όχι για τις θέσεις που έχασαν, όχι για το προσωπικό τους συμφέρον, αλλά παλεύουν για ένα κοινό σκοπό, την ανατροπή και την απελευθέρωση.

ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΚΕΙ…

el gato (admin)

Εμπρός να τους ρίξουμε ΤΩΡΑ!

Μια θαυμάσια ευκαιρία για να ξεμπερδέψουμε μια και καλή.

Του Δημήτρη Καζάκη 

Σε απεργιακό πυρετό βρίσκονται οι εργαζόμενοι στους χώρους της ανώτατης εκπαίδευσης και των εκπαιδευτικών. Οι γιατροί και οι νοσηλευτές κάθονται σε αναμμένα κάρβουνα καθώς δεν είναι μόνο το κλείσιμο νοσοκομειακών μονάδων και κλινικών του δημοσίου, αλλά και η επερχόμενη κατάργηση πολλών από τα πρώην ιατρεία του ΙΚΑ. Ο ΕΟΠΥΥ άλλωστε βρίσκεται στο καναβάτσο και επιβιώνει μόνο και μόνο για να καταστρέψει κάθε έννοια πρωτοβάθμιας ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης για το λαό. Μαζί με όλους αυτούς έχουμε τους εργαζόμενους στα εργοστάσια που κλείνουν, βάζουν λουκέτο, ή ξεπουλιούνται όπως π.χ. το σύνολο της υφιστάμενης αμυντικής βιομηχανίας. Κι ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό μιας και το κυνήγι για το άπιαστο όνειρο του πρωτογενούς πλεονάσματος, έχει μετατραπεί στον χειρότερο εφιάλτη όλων των εργαζομένων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.

Όμως, πώς γίνεται κι αυτός ο απεργιακός πυρετός σε τόσους κλάδους δεν φέρνει το ποθητό αποτέλεσμα; Γιατί οι απεργίες και οι κινητοποιήσεις μέχρι σήμερα δεν έχουν φέρει κάποιο αποτέλεσμα εναντίον της κυβερνητικής πολιτικής; Ο λόγος είναι απλός. Διότι ο κάθε τομέας, ο κάθε κλάδος εργαζομένων περιορίζεται αυστηρά στα δικά του κλαδικά ή εξειδικευμένα αιτήματα. Κι έτσι δεν υπάρχει καμιά δυνατότητα συμπόρευσης και συντονισμού με άλλους κλάδους. Τι θέλουν οι εργαζόμενοι της ΕΛΒΟ και των άλλων αμυντικών βιομηχανιών; Να μην πουληθούν τα εργοστάσια και να κρατήσουν τη δουλειά τους. Τι θέλουν οι εκπαιδευτικοί; Να μην γίνουν απολύσεις. Και πάει λέγοντας.

Ημερομηνία λήξης: βλέπε στο μάρμαρο του τάφου…

 Του Γιάννη Μακριδάκη

Σήμερα, διάβασα κάπου, άρχισε να εφαρμόζεται η νομοθετική ρύθμιση πώλησης ληγμένων συσκευασμένων προϊόντων στους νεοέλληνες. Συμβολική σημασία έχει αυτή η ρύθμιση και καθόλου ουσιαστική βέβαια. Συμβολική επειδή γινόμαστε ως χώρα, επισήμως πλέον, μια χώρα του τρίτου κόσμου και σε λίγο θα μας φέρνουν και τα απόβλητά τους οι “πολιτισμένοι”.

Ουσιαστική όμως δεν έχει αφού, είτε ληγμένα είτε όχι, τα προϊόντα διατροφής τα οποία το χρηματοοικονομικό σύστημα παράγει για να μπουκώνει στον ελεύθερο χρόνο τους τα γρανάζια του, είναι μαζικής και χημικής παραγωγής, χαμηλής ποιότητας, τα περισσότερα ακατάλληλα για βρώση από ζώντες οργανισμούς, προκαλούν ανήκεστες βλάβες στην υγεία του ανθρώπου που κρύβεται πίσω από το γρανάζι – καταναλωτή, και συμβάλλουν αποφασιστικά στην εύρυθμη λειτουργία των συστημάτων “υγείας”, ιατρικών, φαρμακευτικών, ασφαλιστικών και λοιπών συστημικών επιχειρήσεων που κερδίζουν αέρα επενδύοντας στον θάνατο ανθρώπων, φυτών και ζώων, του πλανήτη του ίδιου.

Από την στιγμή που ο άνθρωπος γίνεται καταναλωτής, που μπαίνει στο κλουβί του και γίνεται εξαρτώμενος μηνιαίων κουπονιών (χρήματος), με τα οποία αγοράζει συσκευασμένα υλικά και υποκατάστατα διατροφής, μαζικά παρασκευασμένα, καμιά απολύτως σημασία δεν έχει αν αυτά τα “τρόφιμα” αναγράφουν επί της συσκευασίας τους κάποια ημερομηνία που έχει ή δεν έχει παρέλθει.
Διότι οι περισσότεροι καταναλωτές του πλανήτη είναι δυστυχώς ληγμένοι οι ίδιοι ούτως ή άλλως. Όξινα χημικά κορμιά στην πλειονότητά τους, περιφερόμενα επί γης για λίγες δεκάδες χρόνια, γίνονται κατόπιν χημικό λίπασμα κάτω από το χώμα, καταστρέφοντας τον πλανήτη ακόμα και μετά θάνατον.

«Η χώρα μου είναι αποικία μιας πιο μεγάλης αποικίας»

Ανατομία του χρέους: Η εξουσία της ηθικής και το ανήθικο της εξουσίας

 Maurizio Lazzarato

Του Γιάννη Σταυρακάκη

Στον οξυμμένο δημόσιο διάλογο, που συνοδεύει την ολοένα και μεγαλύτερη βύθιση της Ελλάδας στο βάραθρο της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης, τα ηθικολογικά και θεραπευτικά επιχειρήματα κατέλαβαν εξαρχής προνομιακή θέση. Στο ένα άκρο, το κυρίαρχο, συναντά κανείς την αυτομαστίγωση της ελληνικής ιδιαιτερότητας που παρουσιάζεται ως μοναδική παραφωνία στην ευρωπαϊκή «οικογένεια» και χρεώνεται με κάθε είδους παρεκτροπή από ένα εξιδανικευμένο μοντέλο ευρωπαϊκής κανονικότητας. Πρόκειται για το συμμετρικό είδωλο της αναπαράστασης που διαδόθηκε αρχικά και διεθνώς: η ελληνική κρίση ως μια εξαπλούμενη νόσος που απειλεί να μολύνει τον κατά τα άλλα υγιή ευρωπαϊκό κορμό. Στο άλλο άκρο, συναντούμε την απόδοση κάθε ευθύνης σε εξωτερικούς παράγοντες που κακόβουλα επιχειρούν την αποικιακή άλωση της Ελλάδας. Εδώ οι νοσογόνοι παράγοντες εισβάλλουν έξωθεν και απειλούν την ίδια την επιβίωση ενός ηθικά άμεμπτου και κλινικά υγιούς εθνικού σώματος.

Είναι προφανές ότι, ιδίως στις πιο ακραίες διατυπώσεις τους, και οι δύο αυτοί ισχυρισμοί πάσχουν από την ίδια επιλεκτική στόχευση: αγνοούν ή υποβαθμίζουν τις πολύπλοκες και βαθύτατες σχέσεις που συνδέουν από δεκαετίες, αν όχι αιώνες, το μέσα με το έξω. Ας μην ξεχνούμε τα αυτονόητα: η Ελλάδα υπήρξε μια χώρα ενταγμένη στο διεθνές καπιταλιστικό σύστημα, στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωζώνη με λίγο-πολύ λειτουργικό τρόπο, κάτι για το οποίο επαίρονταν μέχρι πολύ πρόσφατα τόσο οι ελληνικές ελίτ όσο και οι ευρωπαϊκές. Γι’ αυτό, εξάλλου, στις περισσότερες περιπτώσεις, οι παρεκτροπές που αποδίδονται στην ελληνική ιδιαιτερότητα δεν έγιναν ερήμην της «κανονικής» Ευρώπης αλλά με την ενεργητική εμπλοκή της: έτσι, π.χ., η απόδοση της διαπλοκής στο ηθικό και πολιτισμικό έλλειμμα της ελληνικής πολιτικής κουλτούρας αποσιωπά τόσο τα οφέλη που αποκόμισαν οι κρατικοί προμηθευτές –ευρωπαϊκές επιχειρήσεις και κράτη-ατζέντηδες– όσο και τη σταδιακή μετάλλαξη ολόκληρου του ευρωπαϊκού μοντέλου, όπου πλέον η διαπλοκή όχι απλώς ανθεί, αλλά και νομιμοποιείται θεσμικά, καθώς η λαϊκή κυριαρχία και η δημοκρατική αντιπροσώπευση έχουν, σε μεγάλο βαθμό, υποκατασταθεί από ένα σύστημα μεταδημοκρατικό. Ένα σύστημα όπου, σύμφωνα με τη διατύπωση του Βρετανού κοινωνιολόγου Κόλιν Κράουτς (Colin Crouch), «μολονότι διεξάγονται εκλογές και οι κυβερνήσεις μπορούν να αλλάξουν [...] πίσω από το θέαμα του προεκλογικού παιχνιδιού, η πολιτική διαμορφώνεται ουσιαστικά στον ιδιωτικό χώρο, με διαπραγματεύσεις και συνδιαλλαγές ανάμεσα στις εκλεγμένες κυβερνήσεις και τα κυρίαρχα στρώματα που εκπροσωπούν σχεδόν αποκλειστικά τα συμφέροντα των επιχειρήσεων».

Για ένα πολίτη playmobil…

Της Μα­ρως Τρια­ντα­φύλ­λου

Το νομοσχέδιο για το Λύκειο και ο τύπος του πολίτη που ευαγγελίζεται

Πα­ρα­μο­νές της έναρ­ξης της νέ­ας σχο­λι­κής χρο­νιάς και τη μέ­ρα που ανα­κοι­νώ­θη­καν οι βά­σεις διά­λε­ξε η κυ­βέρ­νη­ση για να κα­τα­θέ­σει το νο­μο­σχέ­διο για το Λύ­κειο. Έλ­λει­ψη ελά­χι­στου σε­βα­σμού απέ­να­ντι στους μα­θη­τές και τις οι­κο­γέ­νειές τους, αψυ­χο­λό­γη­τη κί­νη­ση, πλην ακρι­βώς γι’ αυ­τό χρή­σι­μη. Όπως και στο «Σχέ­διο Αθη­νά», έτσι και τώ­ρα το προ­τει­νό­με­νο πρό­γραμ­μα έγι­νε «λά­στι­χο» και άλ­λα­ξε αρ­κε­τές φο­ρές κά­τω από τις πιέ­σεις που δέ­χτη­κε η κυ­βέρ­νη­ση. Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό πα­ρά­δειγ­μα το μά­θη­μα των ει­κα­στι­κών και η πλη­ρο­φο­ρι­κή.

Από το ρε­τι­ρέ

Δεν χρειά­ζε­ται να κα­τα­φύ­γει κα­νείς σε επα­να­στα­τι­κές παι­δα­γω­γι­κές θε­ω­ρί­ες για να κα­τα­λά­βει πού το πά­ει το νέο νο­μο­σχέ­διο για την παι­δεία. H τα­ξι­κό­τη­τα και η πρό­θε­ση απο­κλει­σμού δια­λά­μπουν.
Τα τε­λευ­ταία 30 χρό­νια το Λύ­κειο γί­νε­ται όλο και πιο ανού­σιο για το μα­θη­τή, όλο και πιο τα­ξι­κό για την κοι­νω­νία. Ωστό­σο, σ’ αυ­τό το νο­μο­σχέ­διο έχου­με για πρώ­τη φο­ρά μια τό­σο σα­φή ει­κό­να του μο­ντέ­λου του πο­λί­τη που ορα­μα­τί­ζε­ται η μνη­μο­νια­κή ελίτ: επι­χει­ρεί­ται το σμί­λε­μα ενός νέ­ου αν­θρω­πο­λο­γι­κού τύ­που, ενός αν­θρώ­που χω­ρίς ιστο­ρι­κή μνή­μη, ερ­γα­σια­κού νο­μά­δα, χω­ρίς στα­θε­ρές κοι­νω­νι­κές σχέ­σεις και δί­κτυα ανα­φο­ράς και προ­στα­σί­ας. Κα­τ’ αρ­χάς μια δια­πί­στω­ση, η ίδια εδώ και τό­σα χρό­νια: ξε­κι­νά­με πά­λι από το ρε­τι­ρέ. Προ­φα­νώς για­τί εδώ το οι­κο­νο­μι­κό και πο­λι­τι­κό δια­κύ­βευ­μα εί­ναι ισχυ­ρό­τε­ρο. Ωστό­σο, ένα εκ­παι­δευ­τι­κό σύ­στη­μα χτί­ζε­ται από κά­τω προς τα πά­νω, από τους παι­δι­κούς σταθ­μούς και νη­πια­γω­γεία. Αλ­λιώς κά­θε φο­ρά απλώς προ­σθέ­τεις τού­βλα και μα­λά­μα­τα σε ένα σπί­τι χω­ρίς σχέ­διο.

…ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ…

el gato (admin)

Και για μούντζα ο λαός και για λιβάνι…

του Δημήτρη Καζάκη

O λαός ξεπροβάλει για πρώτη φορά στην ιστορία μέσα από τους αγώνες του εναντίον της τυραννίας και του δεσποτισμού κατά τον 18ο αιώνα. Δεν υπήρχε πριν σαν ανεξάρτητο ιστορικό υποκείμενο. Ο λαός συνδέεται από την πρώτη στιγμή με την διεκδίκηση της πατρίδας του. Για πρώτη φορά η ενότητα και η συνοχή της πατρίδας, του έθνους και του κράτους δεν εξαρτάται από τις εκάστοτε εξουσίες, τους εξουσιαστές και τους νόμους τους, αλλά από αυτόν καθαυτό τον λαό που διεκδικεί να πηγάζουν απ’ αυτόν όλες οι εξουσίες και να ασκούνται υπέρ του.

Πατρίδα δεν είναι πια απλά η γη όπου την κατοικεί ένας συγκεκριμένος πληθυσμός. «Πρόκειται για έναν ορισμό που είναι αποκρουστικός,» γράφει η έκδοση της Εγκυκλοπαίδειας της Πολιτικής Επιστήμης του 1883, που επιχειρούσε να συνεχίσει την παράδοση της παλιάς Εγκυκλοπαίδειας...

του Ντιτερό. Από αυτή την τελευταία παραθέτει τα φλογερά λόγια του Chevalier de Jaucourt: «Όσοι ζουν σε συνθήκες ανατολικού δεσποτισμού, όπου δεν υφίσταται κανένας άλλος νόμος εκτός από την θέληση του μονάρχη, καμιά άλλη αρχή διακυβέρνησης εκτός από την τρομοκρατία, εκεί όπου καμιά περιουσία, καμιά ζωή δεν είναι ασφαλής, αυτοί, λέγω, δεν έχουν πατρίδα.». Ενώ ο νεώτερος Εγκυκλοπαιδιστής συμπληρώνει: «Με άλλα λόγια, εκεί που δεν υπάρχει πολιτική ελευθερία, υπάρχει ένα κοπάδι δούλων, όχι ένα έθνος από πολίτες. Είναι το προνόμιο μόνο των πολιτών, των ελεύθερων ανθρώπων, να έχουν πατρίδα.»