Σελίδες

21 Ιουνίου 2013

Τα θύματα της κρίσης*

 metro111
Απαίδευτοι στην αδελφοσύνη με θύματα τους ανήμπορους

Της Ναταλίας Σερέτη

Το στίγμα: Τρίτη 18 Ιουνίου 2013,
Ώρα: λίγο πριν τις 17:00, Διάρκεια: ~15’,
Σταθμός ΜΕΤΡΟ «Σύνταγμα», επίπεδο έκδοσης εισιτηρίων.


Το γεγονός

Μπαίνοντας στο σταθμό ακούγονται φωνές, ανδρικές φωνές σε κατάσταση υστερίας, κρίσης πανικού. Από το «μπαλκόνι» εντοπίζω ότι κάτι σοβαρό συμβαίνει κάτω. Πάω ψύχραιμα προς τα εκεί, με έντονη ανησυχία. Ένας φανερά εξαθλιωμένος ανάπηρος άνδρας, φανερά πιθανότατα ψυχικά ασθενής υπό υποτροπή ή στέρηση φαρμακευτικής υποστήριξης, που κινείται πάνω σε αναπηρικό καρότσι και κρατάει από το λουρί ένα σκυλί φανερά ήμερο και τρομαγμένο, φωνάζει τρομοκρατημένος σε «υπεύθυνους» του σταθμού να τον αφήσουν να περάσει. Οι δύο κύριοι υπεύθυνοι του σταθμού φωνασκούν στο πρόσωπό του εγκαλώντας τον στην τάξη και επιχειρούν με απειλές να τον πείσουν ότι δεν επιτρέπεται να προχωρήσει. Τα δευτερόλεπτα, τα λεπτά τρέχουν και γεμίζουν από κραυγές καθώς ο άνθρωπος αυτός βρίσκεται σε κατάσταση αμόκ. Είναι εμφανές ότι τον γνωρίζουν.
Διερχόμενοι στέκονται απορημένοι, άλλοι προσπερνούν βιαστικοί, άλλοι προσπαθούν να βοηθήσουν την κατάσταση. Παρεμβαίνω κι εγώ αυθόρμητα και απευθύνομαι στον κυρίως υπεύθυνο με το γαλάζιο πουκάμισο και τον ρωτάω: «Μα γιατί δεν τον αφήνετε τον άνθρωπο να περάσει;
Ηρεμήστε». Μου λέει ότι απλά πρέπει το σκυλί να βάλει φίμωτρο. «Ε, ωραία φέρτε εσείς ένα φίμωτρο», του λέω. Βρείτε λύση! Ταυτόχρονα λέω στον διαμαρτυρόμενο να ηρεμήσει για να βρεθεί λύση. Στο άκουσμα της λέξης «φίμωτρο», αυτός χάνει κάθε έλεγχο. Μου λέει φωνάζοντας υστερικά και επαναλαμβανόμενα, κοιτώντας με στα μάτια απελπισμένος: θα πεθάνει το σκυλί με φίμωτρο, θα πνιγεί, θα σκάσει! Παγωμάρα. Αδιέξοδο. Για ένα δευτερόλεπτο.

Αμέσως μετά αρχίζει να ψαχουλεύει την αρμαθιά με τα κλειδιά που κρέμεται στο λαιμό του και βγάζει σουγιά. Προλαβαίνει, τον ανοίγει και επιχειρεί να κόψει τις φλέβες του. Την πρώτη φορά ανεπιτυχώς. Στο μεταξύ δειλά-δειλά [ή ίσως και διακριτικά (;)], πλησιάζει και ο ειδικός φρουρός του σταθμού, που όλη αυτή την ώρα παρακολουθεί λίγα μέτρα πιο κει. Ο διαμαρτυρόμενος ξαναεπιχειρεί με το δεξί του χέρι και τελικά ματώνει το εσωτερικό μπράτσο του αριστερού του χεριού. Πετάει κάτω το σουγιά πανικόβλητος και απελπισμένος. Κάποιος από τους δύο υπεύθυνους αρχίζει να ψελλίζει να ειδοποιηθεί το ΕΚΑΒ. Ο ένστολος δίπλα μου πια - και άπραγος! Με τον σουγιά πεταμένο στα πόδια μας. Και τα λεπτά να περνούν. Τον κοιτάζω απορημένη: «Καλά τι κάνετε;;; Δεν μπορείτε να μαζέψετε τον σουγιά από κάτω;;; Εκεί θα τον αφήσετε;;;». Περαστικός επίσης του φωνάζει το ίδιο: «Mα τι κάνεις, αφήνεις αυτό έτσι εκτεθειμένο;». «Μα δεν επιτρέπεται, λέει, να το πιάσω» (;). Πλάκα κάνεις! «Μα δεν έχεις ένα σακουλάκι, κάτι να πάρεις τον σουγιά από εδώ;», του λέω. «Όχι».

Οποιοσδήποτε μπορεί να σκύψει εν ριπή οφθαλμού και να τον αρπάξει και να γίνει χαμός. Σκέφτομαι. Σαστισμένος κι αυτός, ακούγοντας και τον κύριο που του λέει να το πατήσει με το πόδι, τελικά πατάει τον σουγιά και τον σπρώχνει προς τον τοίχο. Στο μεταξύ ο άνθρωπος στο αναπηρικό καρότσι ωρυόμενος προχωρά και χώνεται κυριολεκτικά μαζί με το σκυλί του στην κάθοδο των κυλιόμενων σκαλιών προς Ανθούπολη! Για μερικά δευτερόλεπτα τον έχουν ξεχάσει …τους έχει ξεφύγει! Στο σημείο αυτό κάνω στην άκρη για να πάρω κάποια τηλέφωνα αναζητώντας νομική συνδρομή. Δεν μπορώ να κατέβω στις αποβάθρες να ακολουθήσω το περιστατικό εφόσον απαιτείται η λειτουργία του σήματος τηλεφωνίας. Δυστυχώς οι προσπάθειές μου αποβαίνουν άκαρπες. Όταν κατεβαίνω στην αποβάθρα, επικρατεί ησυχία. Όλα έχουν σβήσει. Σα να μην έχει γίνει τίποτα. Κι όμως, έχουν γίνει τόοοοσα πολλά…

Η ανάλυση

Τα συναισθήματά μου δεν ήταν ανάμεικτα. Βούλιαξα στην απελπισία γι΄ αυτόν τον άνθρωπο. Και γι΄ αυτό το σκυλί. Και γι’ αυτή τη σχέση ανθρώπου με το σκύλο του και του σκύλου με τον άνθρωπό του. Βούλιαξα στην απελπιστική μου ενοχή και τη ντροπή γι΄ αυτά τα δύο θύματα της κρίσης, και τόσα ακόμα, που δεν μπόρεσα να κάνω κάτι ουσιαστικό την κατάλληλη στιγμή. Ούτε πριν, ούτε μετά.

Βούλιαξα στην απογοήτευση γι΄ αυτήν την απόλυτη αμάθεια και άγνοια των «υπευθύνων», των «αρμοδίων», των «ειδικών», των «περαστικών», όλων μας, να συμπονέσουμε, να σπρώξουμε εμείς οι ίδιοι το καρότσι, να εξανθρωπίσουμε την παρόρμησή μας. Να πούμε ένα «ησύχασε, θα σε πάω εγώ όπου θέλεις, εσένα και το σκυλάκι σου. Μη φοβάσαι. Δεν θα αφήσω κανέναν να σε πειράξει. Ούτε το σκυλί σου θα το πειράξει κανείς». Τόσο απαίδευτοι στην αδελφοσύνη είμαστε. Με θύματα τους πιο ανήμπορους.


Θερμή παράκληση:

Η εταιρεία του ΜΕΤΡΟ (ή οι εργαζόμενοι σε αυτή) να ενημερώσει αναλυτικά με ανακοίνωσή της όλους εμάς τους χρήστες των υπηρεσιών του για τη διαχείριση και την έκβαση του περιστατικού.
Ευχαριστώ εκ των προτέρων για την ανταπόκριση.

*Η λέξη κρίση με όλες τις έννοιες: οικονομική κρίση, κοινωνική κρίση, κρίση αξιών, κρίση κουλτούρας, κρίση ψυχικής αδυναμίας, κρίση φαρμακευτικής υποστήριξης, αλλά και κρίση, δηλ. αξιολόγηση και κριτική σκέψη για την αντιμετώπιση μιας κατάστασης, ακόμα και τεχνοκρατική διαχείριση κρίσης.

http://www.rednotebook.gr/details.php?id=9888


el gato (admin)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΕΙΣΤΕ ΜΑΖΙ ΜΑΣ